‘Hij was altijd al door de dood omgeven geweest. Enerzijds de concrete dood, waar zijn grootouders ten prooi aan waren gevallen en waar het zwijgen over werd bewaard, en anderzijds de abstracte dood, die lag in de ondergang van de monarchie, de neergang van de aristocratie en de teloorgang van de traditionele wereld waarop hun wereld berustte.’ [Nelio Biedermann, Lázár, 2025. Leuk discussie vanavond, de waardering liepen van 2 tot 9. Het boek is een enorme hype en dat heeft gevolgen. De verwachtingen zijn daardoor torenhoog en het boek valt snel tegen. We hebben het gehad over vragen als: Is het nou wel of niet goed/mooi geschreven? Geeft het verhaal een nieuwe blik of hebben we hier niet gewoon oude wijn in nieuwe zakken? Maakt hij zich niet te makkelijk af van de gruwelen van bijvoorbeeld de Jodenvervolging? En ook: waarom is juist dit boek een hype? Zelf heb ik het met plezier gelezen. Het verhaal wordt met veel vaart en lef gepresenteerd – voor mij vooral een verhaal over het verliezen van alles waarin je geworteld bent. En ja, ik kan het nodige afdingen op het boek, maar ik vind het goed geschreven en ben benieuwd naar wat er nog komt (als hij ooit nog een pen op papier durft te zetten na ‘behorend tot de groten der wereldliteratuur’ te zijn genoemd). Kaart van het Habsburgse rijk in 1914, het rijk dat in Lázár uiteen valt]
Karen's weblog 