People of the Net

Το αλκοόλ αποκαλύπτει πολλά για την προσωπικότητα του καταναλωτή. Προτιμήσεις, τρόπος κατανάλωσης, συχνότητα, όλα παίζουν το ρόλο τους. Σε αυτό το κείμενο, θα γίνει μια προσπάθεια ταυτοποίησης ετικετών ουίσκι με τύπους ανθρώπων. Πάμε να δούμε!

Johnnie Walker: Είσαι άσχετος με το άθλημα. Πίνεις μόνο όταν βγαίνεις, δηλαδή τρεις φορές το χρόνο. Λόγω διαφημιστικού brainwashing κινείσαι εκ του ασφαλούς με ένα ποτό που συνοδεύει άψογα την τυρίλα που ξεχειλίζει από κάθε σου πόρο.

Haig: Είσαι μαθητής λυκείου σε πενταήμερη εκδρομή. Ο σύνοδος καθηγητής διάλεξε τα ποτά και παράγγειλε το συγκεκριμένο απόπλυμα, έξτρα αραιωμένο. Ο υπεύθυνος του καταγωγίου που παρουσιάζεται σαν τοπική πίστα για διασκέδαση άκουσε «νοθευμένο» και καταλήγεις κουρούμπελο στις 3 σταγόνες.

Jameson: Είσαι αποτυχημένος στο επάγγελμά σου και καταλήγεις στον αλκοολισμό, σκεπτόμενος «τι θα γινόταν αν…;» σε κάθε γουλιά που κατεβάζεις. Κουβαλάς πάντα μαζί σου φλασκί και ρουφάς στα κρυφά όταν τα πράγματα ζορίζουν.

Famous Grouse: Είσαι κιθαρίστας μεταλλάς που βιοπορίζεται σε ορχήστρα σκυλοπίστας στην Αθηνών-Λαμιάς και σε πανηγύρια. Μόνο η πέρδικα νιώθει τον καημό που σου προκαλεί ο ξεπεσμός σου και το μπουκάλι σε συνοδεύει κάθε βράδυ, στεκόμενο προσοχή δίπλα στην αρβύλα σου.

Cutty Shark: Είσαι Κρητικός λαουτιέρης.

Glenfiddich: Είσαι αλκοολικός αλλά συνειδητοποιημένος, σου αρέσει το σπορ και απολαμβάνεις το ποτό σου στις ιδανικές συνθήκες: σε χαμηλό ποτήρι, σκέτο, εκλεκτό καπνό και καλή παρέα.

Ballantine’s: Είσαι παλιός, βαθύς, ορθόδοξος ΠΑΣΟΚος. Πάλαι ποτέ γλεντζές και μερακλής, με την κρίση έριξες την ποιότητα σε όλα, εκτός από το πιοτί. Τι κι αν το συνοδεύεις πλέον με περιπτερίσια πουράκια του ενάμισου ευρώ (καταραμένε Σημίτη!); Υπομονή! Ο Αντρέας θα αναστηθεί και θα ξαναπιείς πρώτο τραπέζι στον ΛΕΠΑ!

Chivas Reegal: Είσαι τζαμπατζής πότης σε καζίνο που αφού ξεπαραδιάστηκε στους κουλοχέρηδες, εξαργυρώνει το κουπόνι δωρεάν ποτού στο μπαρ με τον πιο ατιμωτικό τρόπο.

Jim Beam: Είσαι wannabe γνώστης και ποζεράς. Έχεις αποστηθίσει τις διαφορές bourbon και whiskey από τη Wikipedia και τις αραδιάζεις σε κάθε ευκαιρία στον καταναλωτή Jack, τον οποίο και αποκαλείς βασικιά stoner-ού που δεν ξέρει να πίνει. Λες σε όλους τους μπάρμαν «This ain’t Jim Beam» με ύφος Kevin Sorbo, ελπίζοντας να έχεις δίκιο και να πιεις τσάμπα.

Jack Daniel’s: Είσαι βασικιά stoner-ού που δεν ξέρει να πίνει. Αισθάνεσαι ότι εχεις ξεβλαχέψει επειδή άκουσες κάποτε Pantera, αλλά η δισκογραφία Manowar μαζί με rarities, special, bonus κλπ δείχνει ότι ζέχνεις στάνη. Δηλώνεις πως προτιμάς Jack επειδή το έπινε ο Lemmy και «κάτι θα ήξερε ο θεος», στην πραγματικότητα όμως το αγαπημένο σου ποτό είναι χυμός ροδάκινο.

Cardhu: Είσαι ο Βασίλης Τερλέγκας.

Ας υποθέσουμε ότι μια μέρα ξυπνάς και συνειδητοποιείς πως έχεις τη δυνατότητα, φωνάζοντας μία μαγική λέξη, να γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ένα πανίσχυρο, υπεράνθρωπο ον. Τι λες να συνέβαινε; Εγώ πάντως, φωνάζοντας «ΚΑΦΕΕΕΕΕ!», δεν καταφέρνω τίποτα το σπουδαίο, ίσως γιατί φοβάμαι τους κεραυνούς και τρομάζω να φωνάξω «SHAZAM!».

Ο Billy Batson όμως ξέρει τι συμβαίνει! Και στη νέα υπερηρωική ταινία της DCμαθαίνουμε κι εμείς. Πάμε να δούμε όμως λίγο τι συμβαίνει με το έργο και γιατί αυτή ήταν η σωστή Captain Marvel ταινία της χρονιάς!

Ο Billy λοιπόν είναι ένα παιδί που μεγαλώνει σε ανάδοχες οικογένειες και ορφανοτροφεία, απ’όπου και το σκάει συνέχεια. Μέχρι που υιοθετείται από μια οικογένεια που προσπαθεί να τον καταλάβει. Ο μικρός όμως, έχοντας έφεση στα μπλεξίματα, κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου έρχεται σε επαφή με τον μάγο Shazam ο οποίος του πασάρει τις δυνάμεις του. Και τι δυνάμεις ε; Τη σοφία του Σολομώντα, τη ρώμη του Ηρακλή, την αντοχή του Άτλαντα, την ισχύ του Δία, το θάρρος του Αχιλλέα και την ταχύτητα του Ερμή! Μόνο που αργεί λίγο να τις αντιληφθεί κι έτσι ζητάει τη βοήθεια του θετού αδερφού του, ειδικού σε θέματα υπερηρώων. Ανακαλύπτει κι επανεφευρίσκει τον εαυτό του, σώζει την πόλη από τον κακό Dr. Sivana, γίνεται καλό παιδί άριστος μαθητής αρκεί το παριζάκι του να είναι Υφαντής κι όλα πόπα μάνμου!

Πολύ compact περίληψη προκειμένου να αποφύγω τα spoils, αλλά ταυτόχρονα και απόλυτα εύστοχη. Ενώ σε γενικές γραμμές η ταινία δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά και στοχεύει στο χαβαλέ, τόσο μέσα από το γέλιο όσο και από τη δράση, παρόλα αυτά πάντα υπάρχει χώρος για λίγο βάθος σε ταινία της DC. Ανάμεσα στο χαβαλέ λοιπόν, βλέπουμε ταυτόχρονα τον κεντρικό χαρακτήρα να ωριμάζει, χωρίς όμως να χαλάει το κέφι της υπόθεσης.

Στα του «βλέπουμε», φωτεινή εικόνα, εξαιρετικά εφέ, ζωντανά σκηνικά, χορταίνει το μάτι ρε παιδί μου! Βλέπουμε επίσης μια ισόποση ανάπτυξη των πολύ βασικών χαρακτήρων με μικρότερη ανάπτυξη σε κάποιους άλλους, κάτι που δε θα χαλάσει κανέναν, γιατί δε χρειάζεται κιόλας παραπάνω ανάλυση πέρα από τη σχέση Billy–Freddie και Shazam–Dr. Sivana! Το σενάριο δεν αφήνει περιθώρια για περιττές αναλύσεις και δράμα, μόνο focus στα βασικά. Βλέπουμε μια παιδική ερμηνεία από τον Levi (ως ενήλικα Shazam) και μια ώριμη ερμηνεία από τον Angel (ως έφηβο Billy), που λειτουργεί ακριβώς όπως χρειάζεται: ένα παιδί που εγκαταλείφθηκε από την οικογένειά του μεταμορφώνεται σε έναν τούμπανο ενήλικα, τέρμα η κατήφεια, πάμε να παρτάρουμε!

Ετυμηγορία: Είδα αυτό που περίμενα από την ταινία; Ναι, ξεκάθαρα. Περίμενα να δω κάτι αστείο αλλά και περιπετειώδες, το τρέιλερ με είχε πείσει, δεν περίμενα την παντελή έλλειψη σκοτείνιας που χαρακτηρίζει την εταιρεία, άλλωστε λίγη νταρκίλα τη σηκώνει το background των χαρακτήρων. Ακόμα και μερικές μικρές εκπλήξεις τις είδα εκεί μέσα και το χάρηκα και με το παραπάνω! Είναι η καλύτερη ταινία όλων των εποχών; Ε όχι δα! Έστω, η καλύτερη του είδους; Υποκειμενικά πάντα, μπααα… Είναι όμως μία ταινία που αξίζει να πληρώσεις εισιτήριο να τη δεις σινεμά; Σαφώς και είναι, παίρνεις τη geek παρέα και περνάτε δυο διασκεδαστικές ώρες χωρίς να νιώσετε το πορτοφόλι σας παραχαραγμένο! Θα σώσει την DCαυτός ο χαρακτήρας; Και ναι και όχι, ο Shazam λειτούργησε τέλεια μόνος του, ίσως μέσα σε μια ομαδική ταινία να είναι το comicrelief που χρειαζόμαστε, αλλά ο χαβαλές και το ανάλαφρο ύφος που βγαίνει εδώ αβίαστα, δε μπορεί να λειτουργήσει εξίσου καλά σε άλλους χαρακτήρες του ομίλου. Μπορεί όμως να επαναφέρει την πίστη στους fanτης DC ότι θα βγουν κι άλλες καλές ταινίες από το franchise.

Βαθμός: 8μισάρι τίμιο!

Βασικά το παιδί μέσα μου βαρέθηκε όλο αυτό το μπλαμπλά και φωνάζει ότι όλη η κριτική μπορεί να συμπτυχθεί σε μία και μόνο πρόταση:

ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ SHAZAM ΡΕ ΤΟΜΑΡΙΑ!

8 Μάρτη 1857, Νέα Υόρκη: οι εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας απεργούν διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.

8 Μάρτη 1909: Καθιερώνεται η Ημέρα της Γυναίκας. Υπενθυμίζεται το δικαίωμα στην ισότητα.

8 Μάρτη 2019: Κυκλοφορεί αυτό.

Σε ελεύθερη μετάφραση:

-Τι είμαστε;

-Γυναίκες!

-Τι ζητάμε;

-Ίση μεταχείριση!

-Τι είναι σήμερα;

-Ημέρα της Γυναίκας!

-Τι ζητάμε;

-Ξεχωριστή μεταχείριση!

Το meme θέλει να διακωμωδήσει την παραδοξότητα της ισότητας και τα καταφέρνει εξίσου καλά με το πώς διακωμωδεί ο Σεφερλής τους ανθρώπους με ιδιαίτερο σωματότυπο.

Το ακόμα πιο παράδοξο είναι ότι, κατά κάποιον τρόπο, η γυναίκα εξακολουθεί να δέχεται ξεχωριστή αντιμετώπιση.

Εξακολουθούν να υπάρχουν κουλτούρες που καταπατούν το ανθρώπινο δικαίωμα της ισότητας και αντιμετωπίζουν τη γυναίκα ως ιδιοκτησία και κατώτερο ον, υποχρεώνοντάς τη να κυκλοφορεί με καλυμμένο πρόσωπο, να μη διαθέτει ελευθερία, δικαιώματα και περιουσία, να δέχεται επιθέσεις αν δεν υποταγείς στον άνδρα. Απλώς ψάξε για επιθέσεις με οξύ σε γυναίκες της Μέσης Ανατολής και τους λόγους που συνέβησαν. Δεν είναι ξεχωριστή αντιμετώπιση να σου καίνε το πρόσωπο επειδή δεν έφτασες ακόμα σε ηλικία να αφήσεις τους γονείς σου και να ζήσεις με τον σύζυγο, ε;

Αλλά ας έρθουμε λίγο και στο δυτικό κόσμο.

Εξακολουθούν να υπάρχουν οδηγοί που, ακόμα και για δική τους στραβοτιμονιά, θα κατηγορήσουν την πρώτη γυναίκα οδηγό που θα φανεί στον ορίζοντα, ακόμα κι αν βρίσκεται πολύ μακριά από το όποιο συμβάν, στέλνοντάς την κατά σειρά στο διάολο κι έπειτα στην κουζίνα της. Εξακολουθούν να υπάρχουν εργοδότες που προσλαμβάνουν μόνο γυναίκες, όχι επειδή παραδοσιακά μπορεί να γνωρίζουν καλύτερα ένα αντικείμενο (πχ γυναικεία ένδυση, καλλυντικά), αλλά «για να έχουμε ένα μουνάκι να τραβάει κόσμο στο μαγαζί» (πχ μπαρ). Άλλοι εργοδότες προσλαμβάνουν γυναίκες μόνο με την προϋπόθεση να μην κάνουν σύντομα ή και καθόλου οικογένεια. Υπάρχουν ακόμα σύντροφοι/σύζυγοι που περιμένουν να γυρίσουν σε ένα συγυρισμένο σπίτι με ένα πιάτο φαΐ έτοιμο στο τραπέζι, χωρίς να σηκώσουν καν το χέρι τους. Δεν είναι όλα αυτά σημάδια ξεχωριστής αντιμετώπισης;

Κι αν αυτή μπορεί να θεωρηθεί κατά κάποιον τρόπο η καλύτερη δυνατή ξεχωριστή αντιμετώπιση, ας δούμε και τη χειρότερη.

Εξακολουθούν να υπάρχουν υψηλά ποστοστά ενδοοικογενειακής βίας σε συζύγους, κόρες, εγγονές, μητέρες ακόμα-ακόμα. Εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που σε περιπτώσεις βιασμού δε ρωτούν «πήγες στην αστυνομία και τον ιατροδικαστή;» αλλά «τι γύρευες εκεί και τι φορούσες;». Εξακολουθεί να υπάρχει εμπόριο ανθρώπων, με μεγάλο ποσοστό να είναι γυναίκες, οι οποίες έχουν το «απίστευτο προνόμιο» να διακινούνται ως σκλάβες του σεξ.

Και για φινάλε;

Εξακολουθεί να υπάρχει η Ημέρα της Γυναίκας. Γιατί εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος με νοοτροπία ενός αιώνα και βάλε πίσω κι εξακολουθεί να υπάρχει ανάγκη για υπενθύμιση της ίσης αντιμετώπισης. Και όχι τσακάλι που θα πεταχτείς να ρωτήσεις «δηλαδή είναι ισότητα να έχουν νεύρα και να τους λέμε πως έχουν δίκιο όποτε έχουν περίοδο;», δεν είναι ισότητα η αναπαραγωγή ενός κλισέ γύρω από τη γυναικεία βιολογία. Ισότητα είναι να μη φορολογούνται τα απαραίτητα ως είδη πολυτελείας. Να σου θυμίσω ότι το κράνος της μηχανής σου θεωρείται επίσης είδος πολυτελείας, φαντάζομαι επειδή είναι πολυτέλεια η ίδια η ανθρώπινη ζωή… Ούτε εσύ ιδιοφυή τύπε που θα ρωτήσεις «είναι ισότητα να παίρνει μια γυναίκα άδεια μητρότητας κάνα χρόνο και να πληρώνεται για να κάθεται;» έχεις δίκιο, γιατί δε θα αισθανθείς ποτέ όλη την καταπόνηση που δέχεται ένα σώμα κατά την εγκυμοσύνη και τη λοχεία λόγω της ίδιας του της βιοχημείας. Ούτε καν με συντριπτικό κάταγμα κνήμης δεν συγκρίνεται, αλλά αν ο αγαπημένος σου αθλητής σπάσει το πόδι του στη μπάλα θα θεωρήσεις λογικό να μείνει εκτός μερικές αγωνιστικές για να αναρρώσει, ενώ η ομάδα του καλύπτει τις φυσιοθεραπείες, έτσι; Ελπίζω να γίνεται αντιληπτή η αναλογία. Κατ’επέκταση, λόγω αυτού του είδους ξεχωριστής αντιμετώπισης σε ένα φύλο, ολόκληρη η ανθρωπότητα κινείται σε λάθος τροχιά.

Το ότι η 8η Μαρτίου υποτιμήθηκε σε μια μέρα που οι γυναίκες δέχονται δώρα, εκπτώσεις, κεράσματα κι απολαμβάνουν δωρεάν μετακινήσεις και εισόδους, υποβιβάζοντας το πραγματικό της μήνυμα, είναι μια κίνηση που κρατά εδώ και χρόνια σαν ένα ακόμα τρολλάρισμα προς αυτήν, ανάλογο με της εικόνας που παρατίθεται στην αρχή του κειμένου. Υπάρχουν άλλωστε εκπρόσωποι του φύλου μου που νομίζουν ότι το να αφήνει κανείς μουστάκι το Νοέμβριο αποτελεί απλώς μία μόδα, αγνοώντας ότι στις 19 αυτού του μήνα εορτάζεται η Ημέρα του Άνδρα και το κόλπο με το μουστάκι αποτελεί κίνηση ευαισθητοποίησης προς τον καρκίνο του προστάτη. Γιατί αυτό είναι στη μεγάλη του μάζα το φύλο μου, χαβαλές, άγνοια και προσβολή προς ό,τι παρεκκλίνει από τα macho στερεότυπα.

Ισότητα δεν είναι να φέρεσαι σε όλους με τον ίδιο τρόπο, αλλά με την ίδια ανθρωπιά. Κι όσο εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος που δεν καταλαβαίνει το νόημα της ισότητας, τόση σημασία θα έχει να εορτάζεται μία ξεχωριστή ημέρα.

Να’μαι πάλι Θανάση μου με βιβλιοκριτική! Καιρό είχα να γράψω γι’αυτούς που γράφουν, πάμε λοιπόν να δούμε μια καινούρια δουλειά που περίμενα πως και πως!

Η πρώτη μου επαφή με την Ελένη Φυσέκη ήταν ενώ πρόβαρα στο στούντιο που εργάζεται ως ηχολήπτρια και ο θερμός και άμεσος τρόπος της με κέρδισε. Αυτός ο τρόπος μεταφέρθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό στο πρώτο της μυθιστόρημα «Το Φάλτσο Μικρόφωνο» (το οποίο παρουσιάστηκε εδώ) και έχοντας ήδη εκτιμήσει τη γραφή της και το στήσιμο της πλοκής, προχώρησα στο να ανοίξω το δεύτερό της εκδοτικό πόνημα «Το Φόρεμα στο Υπόγειο», πάλι από τις εκδόσεις Πικραμένος, μια εκδοτική που μέσα σε μικρό διάστημα έχει κυκλοφορήσει πολλές δουλειές υψηλής ποιότητας, δείχνοντας να πιστεύει σε νέους συγγραφείς και να τους αναδεικνύει.

Το είδος του βιβλίου χαρακτηρίζεται ως αστυνομικό, μια επιλογή ταυτόχρονα εύστοχη, μιας και υπάρχει το στοιχείο του εγκλήματος και της αναζήτησης, αλλά και αποπροσανατολιστική, καθώς δεν εμφανίζεται κανένας επαγγελματίας του είδους. Κεντρικό πρόσωπο η Όλγα, μια χηρεύσασα δασκάλα (συγγνώμη, καθηγήτρια!) λίγο πριν τα 40, που το ένστικτό της επιμένει πως ο θάνατος του συντρόφου της Γιώργου δεν ήταν ατύχημα. Αποφασίζει λοιπόν να ανακαλύψει τι συμβαίνει, μπαίνοντας σε μια διαδικασία αναζήτησης που της επιβάλει να ανακαλύψει πλευρές του εαυτού της που ούτε η ίδια γνώριζε ως εκείνη τη στιγμή. Πλαισιώνεται από πρόσωπα τα οποία τα εκμεταλλεύεται αφήνοντάς τα να την εκμεταλλευτούν, προκειμένου να αποσπάσει κάθε πληροφορία που θα την οδηγήσει στην επίλυση του μυστηρίου, χωρίς καν να έχει τη σιγουριά ότι κάτι πράγματι συμβαίνει. Κι ίσως αυτή η κατάδυση σε μια διαφορετική πλευρά να είναι το πραγματικό φόρεμα στο υπόγειο, καθώς οι χώροι που εμφανίζονται κατά κύριο λόγο είναι μπαλκόνια, γραφεία, σαλόνια και κρεβατοκάμαρες.

Μιλώντας για χώρους, αυτή τη φορά, η Φυσέκη επιλέγει να αποκαθηλώσει την λεγόμενη υψηλή κοινωνία μετά τις πίστες. Διατηρεί μια χαλαρή σύνδεση με αυτές μέσω του χαρακτήρα Αρίστου, αλλά καμία σκηνή δε λαμβάνει χώρα σε κάποιο μπουζουκτζίδικο. Ίσως κιόλας οι ιστορίες να διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν, αλλά να βλέπουμε μια διαφορετική του άποψη, αυτή μακριά από τα φώτα.

Σημαντική διαφοροποίηση επίσης, η στόφα του κεντρικού χαρακτήρα. Η Όλγα αποδεικνύεται ικανότερη ντετέκτιβ από τον Νίκο του «Φάλτου Μικροφώνου», αλλά με ένα τίμημα. Κάθε της κίνηση έχει κι έναν αντίκτυπο σε κάτι ή κάποιον, με αποτέλεσμα να στήνεται μια αναπάντεχη πλοκή που, ενώ δημιουργεί σε ένα μεγάλο βαθμό την ψευδαίσθηση ότι τελικά τίποτα δε συμβαίνει, σε καίριες στιγμές ξυπνάει τον αναγνώστη με μία εξέλιξη που δε θα σκεφτόταν ποτέ.

Η ίδια η ιστορία φαίνεται να επιβάλει στη Φυσέκη μια αλλαγή τόσο στην αφήγηση όσο και στο ύφος της γραφής. Από το πρωτοπρόσωπο και λαϊκό ύφος του «Φάλτσου Μικροφώνου», περνάμε σε ένα τριτοπρόσωπο και ευαίσθητο στυλ που αναδεικνύει τόσο το στόρυ, όσο και την ίδια τη συγγραφέα που δείχνει να μην έχει διάθεση να παραμείνει στάσιμη σε έναν τρόπο αλλά να δοκιμάσει και άλλους, με επιτυχία. Κοινό χαρακτηριστικό ωστόσο, οιcompact προτάσεις και η αμεσότητα λόγου, ενώ παραμένει ένα πλάτειασμα στους διαλόγους που από τη μία μπορεί να κουράσει τον αναγνώστη και να καθυστερήσει την εξέλιξη της πλοκής, από την άλλη όμως διαμορφώνει το οικείο ύφος της διπλανής πόρτας που λειτουργεί πολύ καλά στο πλαίσιο των του κόσμου που δημιουργείται.

Εν κατακλείδι Θανάση μου, εδώ είναι μια τύπου αστυνομική ιστορία για όσους έχουν βαρεθεί τους ιδιοφυείς ντετέκτιβ και τους σκληροτράχηλους αστυνομικούς και προτιμούν ατζαμήδες ερασιτέχνες, που μπορεί να μη σε πιάσει από τα μούτρα με την πρώτη, αλλά στην πορεία θα σε αποζημιώσει σε μικρές τζούρες κατά τη διάρκεια αλλά και μια βαρβάτη στα τελευταία, καταιγιστικά κεφάλαια. Άναψε λοιπόν το πουράκι σου, άραξε όσο πιο μακριά γίνεται από μπαλκόνια και βούτα στην ιστορία!