Το σεντούκι…

Η Τζοζεφίνα…

Ήταν το οικογενειακό μας αμάξι από τότε που αρραβωνιάστηκαν οι γονείς μου (δώρο αρραβώνων γαρ) μέχρι τη δεκαετία του 1990…
Το πρώτο της (χωρίς να γνωρίζω την σαξωνική παράδοση, βάφτιζα όλα τα οχήματα της οικογενείας θηλυκά) μεγάλο ταξίδι το έκανε στα άπειρα χεράκια της μανούλας μου, η οποία μόλις είχε πάρει το δίπλωμα, για να πάει από το Μαρκόπουλο στην Κέρκυρα… Η αλήθεια είναι πως τον περισσότερο καιρό, στα χέρια της μανούλας μου βρισκόταν, καθώς ο μπαμπάς μου την οδηγούσε μόνο τα σαββατοκύριακα. Την πρόλαβα στα αρχικά της χρώματα, με «κοκκαλί» (έτσι το περιέγραφε η άδεια οδήγησης) εξωτερικό και βαθυκόκκινα δερματινοειδή καθίσματα στο εσωτερικό. Πέρασε από διάφορες φάσεις υφασμάτινων ταπετσαριών και κάλυψε τόσα χιλιόμετρα ανά την Ελλάδα, που κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1980, το κοντέρ της μηδενίστηκε! Το όνομά της το έλαβε την ίδια δεκαετία από την αφεντιά μου, όταν περνούσα τη φάση ταύτισης με την «ατίθαση Τζο» από τις Μικρές Κυρίες (φρίκη ε;!). Πέρασα ατελείωτες ώρες μέσα της, σε μποτιλιαρίσματα στην Κηφισίας, σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο του λεκανοπεδίου αλλά και στην ελληνική επικράτεια, εν κινήσει αλλά και εν στάσει, στις ατελείωτες ώρες που μας παρκάριζε αμφότερες η μάδερ μου για να πάει «στα μαγαζιά»…

Εννοείται πως ήταν και το αμάξι στο οποίο έμαθα να οδηγώ! Ένα ωραίο απογευματάκι, εκεί γύρω στα 12 μου, (ήταν η μεγάλη απεργία των δασκάλων τότε, αν θυμάμαι καλά) με πήγε η μάδερ στο πάρκιν της πλαζ και άρχισε να μου δίνει οδηγίες για το ξεκίνημα. Η αλήθεια είναι πως μάλλον αποτέλεσα ορόσημο στα χρονικά των πρωτάρηδων, καθώς δεν την «πέταξα», αντίθετα την ξεκίνησα μαλακά-μαλακά και άλλαζα ταχύτητες, χωρίς να της προκαλώ «λoξυγκα»!  Σημειωτέον ότι στα 16 οδηγούσα άνετα (το χειμώνα, μην είμαστε και πλεονέκτες!)  τα 12 χιλιόμετρα που χωρίζουν το Μαρκόπουλο από το Πόρτο-Ράφτη.

Έχω σχηματίσει την εντύπωση, πως το προσωπικό της ρεκόρ (Μαρκόπουλο-Αθήνα, 6 φορές στην ίδια μέρα, ΠΡΟ Αττικής Οδού) δεν έχει καταρριφθεί ακόμα!

Το 1986 είχαμε ένα (σχεδόν χαζό, αλλά με σοβαρές συνέπειες) ατύχημα. Βράδι, στην κακοφωτισμένη λεωφόρο Λαυρίου, πετάχτηκαν 2-3 σκυλιά μπροστά μας και η μανούλα μου, για να μην τα πατήσει, προσπάθησε να κάνει ζιγκ-ζαγκ με το τιμόνι…μόνο που κατόρθωσε σκέτο το «ζιγκ» και πέσαμε σε ένα χαντάκι. Αποτέλεσμα; Η μάδερ μου να έχει προγειωθεί στο στομάχι μου, έχοντας χτυπήσει τον αυχένα της στην πόρτα του συνοδηγού, σπάζοντας και το τζάμι με το κεφάλι της. Για πότε βρέθηκαν οι καλοί άνθρωποι που πήγαν τη μητέρα μου στο ΚΑΤ κι εμένα στο Μαρκόπουλο να ειδοποιήσω τους παπούδες, είναι αξιοθαύμαστο. Σαν συνέπεια αυτού του ατυχήματος και λόγω της υποχρεωτικής ακινησίας της μάδερ για εννέα μήνες, δώσαμε την Τζοζεφίνα, με την προοπτική να πάρουμε κάτι καινούργιο. Στο μεταξύ βολευόμασταν με το αγροτικό του παππού, το οποίο είχα βαφτίσει Μόιρα (αχ Blyton!). Στην πορεία της αναζήτησης νέας ρόδας, περνάμε έξω από το φαναρτζίδικο στο οποίο την είχαμε δώσει και την βλέπουμε με νέο look (της είχαν αλλάξει το χρώμα και της είχαν βάλει μεγαλύτερα πίσω φανάρια), με πωλητήριο. Χωρίς δεύτερη κουβέντα, την πήραμε πίσω! Προφανώς είχε πέσει και το ανάλογο πουσάρισμα και στον κινητήρα της, διότι έχω να θυμάμαι «δεύτερη νιότη» από τις επιδόσεις της εκείνη την εποχή.

Οι αναμνήσεις μου από την Τζοζεφίνα, σταματούν το 1990, οπότε και απέκτησα την «εγγονή» της, ένα Golf, το οποίο και καλοπέρασε για πέντε χρόνια στα χέρια μου, μέχρι που έφυγα για Αγγλία. Όσο έλειπα στην Αγγλία, αποχωριστήκαμε οριστικά τη Τζοζεφίνα, αλλά ποτέ δε ρώτησα να μάθω λεπτομέρειες για το που και πως… Θέλω να πιστεύω πως κυκλοφορεί ακόμα στους δρόμους, παρόλα τα χρονάκια της !

ΥΓ Οι φωτό ΔΕΝ είναι από την αυθεντική Τζοζεφίνα, καθώς εκείνη ήταν μοντέλο του 1969 ενώ τα εικονιζόμενα είναι παλαιότερα μοντέλα. Αποδίδουν όμως πιστά τα χρώματα με τα οποία την έζησα.

12 Απριλίου, 2007 at 1:06 μμ 24 Σχόλια