Eind 2022 kreeg ik bezoek van nazaten van Robert David Simons (Paramaribo 1885- Amsterdam 1969). Simons was jurist en Statenlid in Suriname. Hij hield zich ook bezig met geschiedenis, literatuur en taalkunde. Zij brachten met zich mee vier dikke banden (plakboeken) vol met een foto’s, brieven, officiële documenten, archiefstukken en ander papieren erfgoed uit Suriname, bijeengebracht door R.D. Simons. Oorspronkelijk waren er vijf banden maar één (zwarte band met nummer 4 of IV op de rug) is uitgeleend en nooit teruggebracht.
Robert Simons verzamelde allerhande papieren erfgoed vanaf het begin van de 20e eeuw. Veel daarvan heeft betrekking op Suriname. Behalve zijn eigen talrijke geschriften heeft hij ook een rijke schat aan historisch erfgoed voor ons nagelaten. Voor een aardige beschrijving van zijn leven en activiteiten verwijzen we u graag naar deze pagina: https://muizenest.nl/2018/11/04/4-november-robert-david-simons/
De R.D. Simons collectie is sinds kort ondergebracht bij de Buku Bibliotheca Surinamica collectie. Op deze pagina geven we u een indruk van het Surinaamse erfgoed dat zich in deze prachtige collectie bevindt. Van tijd to tijd zullen we deze pagina updaten met ‘historische parels’ uit deze collectie.
Carl Haarnack (surinamica apenstaartje gmail punt com)
Een kleine selectie uit de R.D. Simons collectie:
“In januari 1933 kwam Anton de Kom voor familiebezoek in Suriname. Het gerucht verspreidde zich, dat hij communist was. De Kom opende in één der buitenwijken van Paramaribo een ‘informatie-bureau’, dat door duizenden Javanen werd bezocht, die ook bij drommen van de plantages kwamen. Het heette, dat De Kom er voor zou kunnen zorgen dat zij naar Java zouden kunnen terugkeren. Op 1 februari werd De Kom in hechtenis genomen. Op 7 februari verzamelde zich op het Gouvernementsplein een grote menigte om daartegen te protesteren. Toen aan de sommatie van de politie om uiteen te gaan geen gevolg werd gegeven, volgde een salvo, waarbij 2 personen werden gedood en 22 personen werden gewond. Op 10 mei werd De Kom des nachts in alle stilte aan boord van een naar Nederland vertrekkend schip gebracht. In 1934 verscheen zijn boek Wij Slaven van Suriname” (tekst R.D. Simons)
***
Extreem zeldzaam Certificaat van Manumissie van een slaaf die aangevoerd werd met het schip La Legére, waarmee van de Afrikaanse westkust aangevoerde slaven naar Suriname werden gesmokkeld. De slavenhandel werd, onder druk van Engeland, in Suriname in 1814 verboden.
De Neger Richard, geboren in Afrika, alhier, in der tijd, in strijd met de Wetten op den verboden Slavenhandel, als slaaf aangevoerd met de fransche brik La Legére, tot welke betrekking heeft gehad, het vonnis van voormalig Hof van Policie en Criminele Justitie van den 26(?) december 1824, en welke neger — sedert naar aanleiding van het Koninklijk Besluit, medegedeeld bij missive van Zijn Excellentie den Minister van Kolonien, van de den 11den November 1823, Nrs. 15/81, als arbeider in dienst van het Gouvernement is geweest, thans, ingevolge het bepaalde bij Art. 2 der Publicatie van den 3den
October 1844 (Gouvernements-blad No. 5) het beroep GEEN gekozen hebbende, zoo wordt aan denzelven het tegenwoordig Certificaat van Manumissie uitgereikt, om te dienen daar en waar zulks behoordt, zullende hij voortaan voeren den familienaam van Delden.
Paramaribo, den 31sten December 1846. De Gouverneur van Suriname. R.F. van Raders. Ter ordonnantie van denzelven, De Gouvernements Secretaris, J.H. Lisman.
***
Notificatie van 1772, waarbij bepaald wordt, dat de gemanumitterde slaven verplicht zijn ‘in cas van nood’ het land te dienen (p. 293 map no. 2)
***
Gebrek aan pasmunt in Suriname
Gedurende 1920 was er in Suriname gebrek aan pasmunt. De plantage Jagtlust liet toen bonnetjes drukken waarmee de arbeiders werden uitbetaald. Deze bonnetjes werden door de winkelier van de plantage als betaling aanvaard en weer bij de directie van de plantage ingewisseld.
Rijstnood in Suriname
Gedurende de Eerste Wereldoorlog waren er geringe hoeveelheden rijst verkrijgbaar. Wachtende koopsters bij de provisiewinkel van C. Kersten & Co. en de Hollandse Winkel (1916).
****
Exemplaar van de Surinaamsche Nieuwsvertelder, No. 102, May 17, 1787. Met daarin een biografie van de beroemde Quassiie van Timotibo (1692-1787) en twee grafschriften.
Grafschrift voor de Neeger Quassie van Timotibo” found in the R.D. Simons (1885-1969) collection (Band 1, p. 121):
***
Verkiezing van 5 nieuwe bestuursleden op Zondag 20e februari 1927 in Kong Ngie Tong:
Election of five new board members. Sunday 20th February 1927 at 1900 hours in Kong Ngie Tong (Chinese Society in Paramaribo, Suriname).
—
Extremely rare document listing 16 family names. R.D. Simons colllection (now part of the Buku Bibliotheca Surinamica collection).
*************************************************************
Bijlage tot “De Surinaamsche Negermuzijk”. Uit: West-Indië: bijdragen tot de bevordering van de kennis der Nederlandsch West-Indische koloniën. Haarlem: A.C. Kruseman, 1856.
Dit tijdschrift werd opgericht door C. van Schaick, H.C. Focke, Ch. Landré, C.A. van Sypesteyn en F.A.C. Dumontier. Zij bekleedden allen vooraanstaande posities in het maatschappelijke leven in Paramaribo halverwege de 19e eeuw en drukten hun stempel op het culturele klimaat van de hoofdstad.
Deze Banja-zang begint met:
“Arabi, na Pambo ben sennni njoesoe (2x). Soesoe tei! No broko hatti o: alla joe kondre de na reti ka-ba”.
Focke: “De vrouwen vormen het koor; eene harer is de trokí-man, d.i. de toongeefster. Zij zingt de strophe eerst alleen en vervolgens herhaalt het koor het door haar gezongene, en zoo gaat het honderde malen voort…. De zangsters schudden met de Sakà’s en geven daarmede de achtsten der maat aan, of rammelen met de Joro-joro. Ook wuiven zij met doeken, en zijn daarbij in eene voortdurende golvende of heen en weer zwaaijende beweging, wanneer zij namelijk niet dansen. Het dansen geschiedt paarsgewijze, meestal één man en ééne vrouw te gelijk, bij welke zich nu en dan een derde, hetzij man of vrouw, voegt, om de dansenden eens aan te moedigen of een bewijs van goedkeuring en toejuiching te geven, en dan weder onder de omstanders terug te keren.”
verder lezen: https://bukubooks.wordpress.com/2013/02/24/westindie/
Deze dame stond met haar dochter model voor deze postzegel uitgegeven voor het Steun Comité Suriname. We kennen haar beeltenis van de postzegels al langer. Nu weten we, dankzij de R.D. Simons collectie, in ieder geval de naam van het kind: Martina de Kanter!
Plan der Situatie van het Oostelijke Gedeelte der Kolonie Surinamen; bevattende voornamelijk alle Militaire Posten benevens de Lijst van derzelver Afstanden naar Engelsche mijlen, 60 op eenen Graag; gedaan in Anno 1819 door A.H. Hiemcke, 1e Luitenant ingenieur.
Toneelgenootschap Thalia werd opgericht op April 27, 1837. Het is het oudste theatergebouw in het Caribisch gebied. Dit is een extreem zeldzaam oprichtingsaandeel van Thalia. De heer en mevrouw E.L. van Heeckeren betaalden fl. 50,–. Van Heeckeren was gouverneur van Suriname tussen 1832 en 1838.
Op 21 April 1870 slaagde Godfried Benjamin Seiler voor zijn apothekers examen in Paramaribo.
Bewijs van inschrijving in het Burger-register van Suriname. Op 5 maart 1839 werd Gracia de le Parra ingeschreven als burger van Suriname.
Buku - Bibliotheca Surinamica 