Στην ίδια την ουσία της ποίησης υπάρχει κάτι το αισχρό:
φέρνει στο προσκήνιο κάτι που αγνοούσαμε πως κατοικούσε μέσα μας,
κι έτσι ξενιζόμαστε, λες και μια τίγρη πετάχτηκε
και στάθηκε στο φως, μαστιγώνοντας με την ουρά της.

Γι’ αυτό το λόγο λέγεται ορθώς ότι η ποίηση υπαγορεύεται από ένα δαιμόνιο,
αν και θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι πρόκειται για άγγελο.
Είναι δύσκολο να υποθέσεις πού ερείζεται η έπαρση των ποιητών,
όταν τόσο συχνά εξευτελίζονται από την αποκάλυψη των αδυναμιών τους.

Ποιος εχέφρων άνθρωπος θα ήθελε να κατοικεί σε μία πόλη από δαίμονες,
που φέρονται λες και είναι σπίτι τους, μιλάνε πολλές γλώσσες,
και που, ανικανοποίητοι που έκλεψαν τα χείλη μόνο ή το χέρι του,
απεργάζονται τη μοίρα του προς ίδιον όφελος;

Είναι αλήθεια πως ό,τι νοσηρό θεωρείται υψηλής αξίας σήμερα,
κι έτσι ίσως νομίσεις ότι αστειεύομαι
ή ότι επινόησα άλλη μια μέθοδο
για να εγκωμιάσω την Τέχνη με τη συνδρομή της ειρωνείας.

Υπήρξε μια εποχή που μόνο σοφά βιβλία διαβάζονταν,
βοηθώντας μας ν’ αντέξουμε τον πόνο και τη δυστυχία.
Αυτό, επομένως, δεν είναι ακριβώς το ίδιο
με το να ξεφυλλίζεις χίλιες δουλειές φρεσκοβγαλμένες απ’ τα ψυχιατρεία.

Κι ωστόσο ο κόσμος είναι άλλος απ’ αυτόν που φαίνεται
κι εμείς είμαστε άλλοι απ’ αυτό που βλέπουμε στις ασυναρτησίες μας.
Συνεπώς οι άνθρωποι διατηρούν σιωπηρά την ακεραιότητά τους,
κι έτσι κερδίζουν το σεβασμό των γειτόνων και των συγγενών τους.

Ο σκοπός της ποίησης είναι να μας υπενθυμίζει
πόσο δύσκολο είναι να παραμένεις μόνο ένα άτομο,
αφού το σπίτι μας είναι ανοιχτό, χωρίς κλειδιά οι πόρτες,
και αόρατοι καλεσμένοι μπαινοβγαίνουν κατά βούληση.

Αυτά που λέω εδώ δεν είναι, συμφωνώ, ποίηση,
γιατί τα ποιήματα θα έπρεπε να γράφονται διστακτικά και σπάνια,
υπό αφόρητη πίεση και μόνο με την ελπίδα
ότι πνεύματα αγαθά, και όχι δόλια, μας διαλέγουνε για όργανά τους.

Μτφ: Χάρης Γαρουνιάτης.