Από όση σιωπή καταφέραμε να περισώσουμε από τον κάθε ένα που φιλοδοξήσαμε να είμαστε θα γεννηθεί ο κοινός νους της επερχόμενης φωνής μου. Όλες οι μοναξιές, αφού αποσυντεθούν από τα στοιχειά της ιστορίας, θα προσωποποιήσουν τον άγνωστο, που με περίσσεια εμπιστοσύνη, θα φιλοξενήσουμε στην καρδιά μας όταν επιστρέψουμε εδώ. Πριν από την απολογία εφευρίσκεται η σωστική λέμβος της τραγωδίας. Το πένθος προσομοιάζει την ακινησία του χρόνου. Ακατάσχετες πλήξεις συλλαμβάνουν τον δραπέτη στο όριο άνθρωπος. Επιβολές, καταβολές, ευφρόσυνες διακονίες νομοθετούν ακονισμένες συντέλειες στους ψίθυρους που εκβάλλουν πίσω από τον τοίχο. Συμβαίνει ξανά να μην ξέρεις πως λέγεται ότι δεν σου ανήκει. Επαναλαμβάνω το όνομά μου μέχρι να πειστώ και να πείσω για την απουσία του. Κρίνω αποβαίνει το μαράζι της χαραυγής. Ένα πράγμα  καθώς καίγεται μας καλωσορίζει στη μορφή του κόσμου.

Μικρό βράδυ κι απόλυτο
διατηρεί τις νουθεσίες του ορίζοντα
στο ακριβές τους μέτρο.
Όπως η γέννα σου ορίζει
θα βρίσκεις το φως.

Πριν λίγο σηκώθηκα από το κρεβάτι
έφτιαξα γρήγορα καφέ, βγήκα στο μπαλκόνι
άναψα τσιγάρο κι ευθύς, μαντεύοντας με ευκολία περίσσεια
τα κατάλληλα νούμερα, κέρδισα το Τζόκερ.
Το στομάχι μου σφίχτηκε κι ένα χαμόγελο
ταξίδεψε μέχρι τους πιο μακρινούς μου φίλους.
Υποσχέθηκα στον αέρα που περιτύλιγε το θαύμα
πως κάθε ευρώ θα είναι μια χαρά για όλους μας.
Ίσως λίγο παραπάνω για τα παιδιά.
Σίγουρα θα φτιάξω ένα σπίτι μακριά απ’ την πόλη.
Στην τελευταία τζούρα όλη αυτή η αναπάντεχη τύχη
επέστρεψε, όπως αναμένονταν, στο τασάκι
κι από κει ποιος ξέρει που αλλού
οπότε δίχως κάποια άλλη έγνοια
μπήκα στην κουζίνα να ετοιμάσω πρωινό
και να γράψω αυτό το ποίημα.

Έχω το χειρότερο κεφάλι για άνθρωπο.
Αλλά ευτυχώς δεν είναι δικό μου.
Ταιριάζει καλύτερα σε σένα το πρωί.
Κάποιες φορές δεν είναι καν κεφάλι.
Είναι μια κότα που κλώθει τα αυγά της.
Η γιαγιά μου την αγαπάει αυτή την κότα.
Την έχει σφάξει πάμπολλες φορές.
Κάθε φορά τα αυγά σπάνε.
Κατάρες χύνονται παντού.
Προσέχω ιδιαίτερα να τις κρατάω καθαρές.
Τα Σάββατα καλώ τους φίλους μου να τις δουν.
Ζηλεύουν και με σπάνε στο ξύλο.
Τότε πέφτω να κοιμηθώ και δεν ξυπνάω πριν πεθάνω.
Σύντομα θα έχω και την χειρότερη φωνή για άνθρωπο.
Αλλά ευτυχώς δεν θα ανήκει σε κανέναν.

Σε ένα τέτοιο καιρό βασίστηκε το μεγαλείο των Θεών.
Κρύο, σκοτάδι, ερημιά.
Μονάχο το σώμα μου μέχρι το δικό σου
προσπαθεί να επαναλάβει την στιγμή
που δρασκέλισε τον κόσμο
για να σ’ αγγίξει.
Ως εκεί που θα ξημερώσει
θα έρχονται πάντα οι ασύλληπτες φωνές του ονείρου.
Ως εκεί που βρίσκεσαι κι απόψε πάλι.

Το μέγεθος της καταστροφής θα χαρακτηρίσει
αυτό ως μνημείο ή σκουπίδι. Αφού
πραγματικότητα για να γράψουμε δεν υπάρχει.
Εγκλωβίστηκαν λέει Χριστός και Σία στους
διαδρόμους του jumbo. Επιτηρούμε την πλήξη.
Τα χρόνια επιστρέφουν όταν αποφασίζεις
να πεθάνεις. Ένα αμάξι που πάντα προπορεύεται
είναι η συγνώμη που θα ζητήσεις.
Κι όσο λύνεις εκείνο το χαμόγελο ένα
νέο δόντι ξεφυτρώνει. Απαιτούνται τριάντα
επιφανή δάκρυα για την απελευθέρωση.
Δως μου μια λεωφόρο να βάλω τα ψίχουλα.
Μέχρι το σπίτι έχουμε δέκα γιους και μία κόρη.
Μέχρι τη νύχτα έχουμε κάμποση ξεφτίλα
ακόμη. Οι λούπες επιδεικνύουν περίσσια
σύνεση τελευταία. Όταν δεν υπάρχει
διάθεση όλα έχουν ξανασυμβεί.
Για μια διάψευση ελπίδας συνεχίζουμε
να ζούμε. Αν δεν ποθείς να μετανοήσεις
ετοιμάσου να ηττηθείς.

Κοιτώ τον γέρο στο απέναντι σπίτι και ξέρω
πως είναι περισσότερο μόνος από μένα.

Χαϊδεύει τις σημαίες του όλη μέρα και ξέρω
πως όταν πεθάνει θα ευχηθώ να πάει στο διάολο.

Αν όμως πεθάνω εγώ το αρχίδι ούτε που θα το μάθει.

Κι ακόμα κι όταν θα έχεις καταφέρει
να πεις τα πράγματα με το όνομά τους
θα αρκεί μονάχα η στιγμή
για όλη εκείνη την σιωπή
που θα στα πάρει όλα πίσω.

Όπως σε κάθε παιδικό
μέχρι να πιάσεις το όπλο
ένας ακόμη σε σκοτώνει
και μετά
απομένει
μια νεκρανάσταση
για την περιπέτεια.

Στην περίπτωση που κι αυτή η στιγμή
επαναλαμβάνεται για πάντα
θα ήθελα μόνο να πως
πως ούτε κι αυτή η στιγμή
χώρεσε την αλήθεια μας.
Μα δεν πειράζει.
Τουλάχιστον έτσι σας νιώθω κοντά μου.

Τόση γνώση, τόση δύναμη, τόση αγάπη, τόση κι άλλη τόση, μα τόση
πίστη στην γλώσσα μας
καθώς με τόλμη απαγγέλει
τον ένα και μοναδικό σκοπό αυτής της πλάσης
που δεν είναι άλλος
από το δάκρυ ή το χαμόγελο
όταν η μπότα μας συντρίβει το πρόσωπο.

Μετά από την όποια τόση ιστορία που έχει προηγηθεί
ή που ευελπιστεί πως θα το κάνει
το μεσημέρι ετούτο
είναι μια υπέροχη ευκαιρία
να πληκτρολογήσω με χαρά
και με την πεποίθηση
πως κάτι τέτοιο δεν είναι αντίθετο
με την ποιότητα της ιστορίας μας
μια ολωσδιόλου ξένη λέξη
ως προς τους κύριους άξονες αυτής.
Πείνα.