το τέλος του κόσμου
ένα ελαφρύ βραδινό μελτέμι
κι η αναγέννησή του

πρώτα το πλοίο
μετά η άγκυρα
πρώτα ο δρόμος
μετά εσύ

από λιμάνι σε λιμάνι
εξασκείσαι
στον νόστο

από κύμα σε κύμα
κατακτάς
το πρόσωπό σου

&

όλοι αυτοί οι άνθρωποι
μια ιστορία
στα όρια ενός σύντομου διαφημιστικού μηνύματος

όλα αυτά τα νησιά
ένας παράδεισος
στα όρια ενός σύντομου διαφημιστικού μηνύματος

μια θάλασσα
κάτω από το μπαλκόνι
θα έσωζε κάμποσες ζωές

ο οδηγός μας έχασε το κεφάλι του
υπολογίζοντας διόδια και βενζίνα
μέχρι Πειραιά

το λιώσιμο των πάγων δεν θα κάνει
καμία διαφορά

είμαστε ήδη πολύ βαθιά
κάτω από τόσα δάκρυα, τόσο πόνο
τόση ατόφια θλίψη και παρακμή

για τον Νίκο

κοίτα τον να φεύγει
κανείς δεν ξέρει αν είσαι εσύ ή αυτός
που φεύγει, που χάνεται
και ποια είναι η διαφορά

οπότε κοίτα τον να φεύγει
τόσο νέος, τόσο όμορφος
μες απ τα σπλάχνα σου, δες
το αίμα σου, κοίτα

κοίτα τον να φεύγει
ποτέ δεν θα μάθεις αν είσαι εσύ ή αυτός
που φεύγει, που χάνεται
και ποια είναι η διαφορά
ποια είναι η διαφορά, πες μου

χρειάστηκαν πολλά φιλιά
πολλές αγκαλιές
κι ακόμα περισσότερες χειραψίες
για να αποκτήσω κι εγώ
την ανοσία μου,
αλλά ειλικρινά θα προτιμούσα
να βασιλεύω αυτό το μικρό δωμάτιο
σαν νικητής μιας μονομαχίας με σπαθιά
ή έστω με φτερά κότας

ο πόνος μου κόβει την ανάσα
η ανάσα γυρνά και θολώνει τον φόβο
ο φόβος είναι κομμάτι της ίασης
η ίαση κοστίζει ακριβά
το ακριβά χάνει το νόημα του
το νόημα του είναι να βρίσκονται τα λεφτά
τα λεφτά είναι οι γιατροί
οι γιατροί είναι η ίδια πάντα ερώτηση
μια ερώτηση χωρίς σαφή απάντηση
μια ασάφεια που αποδέχεσαι
ως μέρος ενός μεγαλύτερου αστείου
και γελάς και γελάμε όλοι μαζί δυνατά
κι έπειτα κλαις, σχεδόν σιωπηλά
καθώς είναι πραγματικά εντυπωσιακό
πόσο γρήγορα και πρόχειρα
μπορούν όλα να τελειώσουν
και να αρχίσουν ξανά
στον ίδιο πάντα ανόητο τόνο
που πέφτει πάνω στις λέξεις
και τις συνθλίβει
μέχρι να μην μείνει κανείς
που να θυμάται πόσο την αγάπησες

τη νύχτα ξεδιψά ο ίσκιος μου
στις λακκούβες με τ απόνερα

κάποιοι αποζητούν τον θαυμασμό
κάποιοι άλλοι τον οίκτο
όπως καταφέρνει να γίνεται αστείος
ο καθένας

και ξαφνικά σε πιάνει μια απέχθεια
κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα
όλο αυτό το κόκκινο, σκέφτεσαι
πόσες ζωές να στοίχισε;

τρέξε, λέει ο μπάτσος
σκύψε, λέει ο παπάς
κλείσε τα μάτια σου, λέει ο μαφιόζος
μάσα, λέει ο δημοσιογράφος
άπλωσε το χέρι σου, λέει ο δάσκαλος
γδύσου, λέει ο γιατρός
σύρσου, λέει ο λοχαγός
μείνε μόνος, λέει ο διαφημιστής
αφέσου, λέει το ρομπότ
φύγε μακριά, ψιθυρίζει ο ορίζοντας
εξαφανίσου, μουρμουρίζει το λουλούδι
όρμα τους, τραγουδά το χυμένο αίμα

όλοι στενοχωρήθηκαν που έφυγα
από το πάρτυ τόσο νωρίς
προσποιούμενοι
πως αυτό δεν ήταν το πάρτυ
της αποχώρησής μου
–
είχαμε όλα τα εφόδια
για έναν πολύ δύσκολο χειμώνα
αλλά παρόλα αυτά
έπρεπε να ελπίζουμε ακόμα
στην απόλυτη κακοτυχία μας
–
πόσο σπάνιο πραγματικά
να βρεις έναν άνθρωπο
που να έχει τόσο γοητευτική φωνή
όσο και η σιωπή του