το κέρδος αυτής της διαολεμένης άπνοιας
μετριέται στις σημαίες που γλείφουν τα κοντάρια τους
Μήνας: Ιουνίου 2026
όλοι φοβούνται να αγαπήσουν έναν ετοιμοθάνατο
υπήρξα ετοιμοθάνατος όλη μου την ζωή
κάποιοι φοβούνται να αγαπήσουν λόγω της πεποίθησης
πως η αγάπη επιστρέφει και τι θα βρει;
μία γυναίκα με αγάπησε με όλη της την δύναμη
κι εκείνη η μία φορά που έκλαψε για την αχαριστία μου
ήταν μονάχα για να μου αποδείξει πως είναι απλά μια γυναίκα
μπόρεσα να αγαπήσω προσφέροντας
δεν είχα το σθένος για το αντίθετο
τα παιδιά μου με μαθαίνουν τι είναι αγάπη
δεν με συνδέει τίποτα μαζί τους παρά μόνο αυτή
γεμίζω γύρω μου πράγματα
αφήνω όλο και λιγότερο χώρο για κάποιον
να μου χαρίσει οτιδήποτε με οποιοδήποτε σκοπό
κι αν όντως μένει μόνο η αγάπη
τότε σίγουρα κάποιος έχει βρει τρόπο να την κλέβει
δεν εξηγείται αλλιώς
Ροχάλα τη ροχάλα
φούσκωσε ο ποταμός
Σπρώχνει γερά κι η άνοιξη
και μπαίνουμε στο πέλαγος
κι ένα μανταλάκι αρκεί
αν η είδηση έχει αίμα
κι όλοι ξέρουμε πως το αίμα
είναι το μόνο πράμα που μας ενώνει
όταν ξεχνάς το μπρίκι στη φωτιά
το νερό εξατμίζεται
έγινα αυτό που πάντοτε ήθελα
συνεχίστε την καλή δουλειά
πρέπει να επιμείνω
να συγκρατώ
τα γράμματα ξωπίσω μου
δεν είναι εύκολο
να βάζεις ένα τέλος
σε αυτή την άσχημη πόλη
είναι πάντα ένας φίλος που στέκεται
απέναντι
αλλά δεν είναι πάντα φίλος
έξω από το μπαλκόνι
με το ένα χέρι
κρατάει το κάγκελο
και με τ’ άλλο γνέφει χαμογελαστός
του υπόσχεσαι όλον τον κόσμο
αρκεί να τερματίσει
αυτή την ηλίθια φάρσα
και του ψιθυρίζεις με χείλη γλυκά
πήδα
πήδα
κι έρχομαι
δεν θα αργήσω, μάγκα μου
δε βιάζομαι να τελειώσω
γιατί έχω ήδη τελειώσει
δε βιάζομαι να σου πω τι νιώθω
γιατί ήδη το ξέρεις
δε βιάζομαι να επαναλάβω
την αδυσώπητη μέρα
γιατί το έχω ήδη κάνει
και θα το ξανακάνω για όσο χρειαστεί
δεν μιλάω για να πω αυτό που θέλω
μιλάω γιατί είναι όμορφο να μιλάς
όταν κάποιος είναι εκεί για να ακούσει
ή ακόμα καλύτερα όταν ψάχνεις αυτόν
που θα συνεχίσει να μιλά μετά από σένα
λέγοντας ακριβώς όλα όσα δεν πίστευες
ποτέ πως μπορούν να ειπωθούν για μας
κι αν στ’ αντίο βάζεις σιγαστήρα
όλοι θα ξέρουν πως πάνε μέρες που δεν σ’ είδα
λάμπουν κόκκινα τριαντάφυλλα στο πέτο
σπάει η καρδιά μου σ’ ανοιξιάτικο μπουκέτο
ένα έτσι 