(1)

De Europese Commissie heeft op basis van de door de Europese Bankautoriteit (EBA) ingediende ontwerpen van technische uitvoeringsstandaarden onlangs Uitvoeringsverordening (EU) 2021/451 van de Commissie (3) vastgesteld, waarbij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 van de Commissie (4) wordt ingetrokken en vervangen.

(2)

Aangezien Verordening (EU) 2015/534 van de Europese Centrale Bank (ECB/2015/13) (5) (de “ECB-FINREP-Verordening”) voor de toepassing van die verordening voorziet in het gebruik van door de EBA ontwikkelde en bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 vastgestelde templates, moeten de verwijzingen naar Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014 in de ECB-FINREP-Verordening dienovereenkomstig worden geactualiseerd. Daarnaast is het noodzakelijk dat rekening wordt gehouden met andere wijzigingen die bijwerkingen van kruisverwijzingen naar Uitvoeringsverordening (EU) 2021/451 vereisen om ervoor te zorgen dat de ECB-FINREP-Verordening consistent blijft met de toepasselijke uitvoeringsverordening van de Commissie. Die wijzigingen omvatten bepaalde wijzigingen in de naamgeving en structuur van bepaalde templates in de bijlagen bij de ECB-FINREP-verordening, met het oog op de afstemming met de benaming en structuur van de templates in de bijlagen bij Uitvoeringsverordening (EU) 2021/451.

(3)

Op 20 mei 2019 hebben het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie Verordening (EU) 2019/876 (6) tot wijziging van Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad (7) vastgesteld. Verwijzingen naar Verordening (EU) nr. 575/2013 in de FINREP-verordening van de ECB moeten dienovereenkomstig worden geactualiseerd.

(4)

Teneinde rechtszekerheid te waarborgen moet ervoor worden gezorgd dat de wijzigingen in de verwijzingen vanaf dezelfde datum worden toegepast als de intrekking van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014. Deze verordening moet daarom worden toegepast met ingang van de toepassingsdatum van Uitvoeringsverordening (EU) 2021/451, namelijk 28 juni 2021.

(5)

Derhalve moet Verordening (EU) 2015/534 (ECB/2015/13) dienovereenkomstig worden gewijzigd,

1)

Artikel 1 wordt als volgt gewijzigd:

2)

Artikel 4 wordt vervangen door:

3)

Artikel 5 wordt vervangen door:

4)

Artikel 6 wordt als volgt gewijzigd:

5)

Artikel 7 wordt als volgt gewijzigd:

6)

In artikel 8, lid 4, onder a) en b), wordt de verwijzing naar “Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014” vervangen door een verwijzing naar “Uitvoeringsverordening (EU) 2021/451”.

7)

Artikel 9, lid 1, wordt als volgt gewijzigd:

8)

In artikel 10, lid 2, wordt de verwijzing naar “Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014” vervangen door een verwijzing naar “Uitvoeringsverordening (EU) 2021/451”.

9)

Artikel 11 wordt als volgt gewijzigd:

10)

In artikel 12, lid 4, onder a) en b), wordt de verwijzing naar “Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014” vervangen door een verwijzing naar “Uitvoeringsverordening (EU) 2021/451”.

11)

Artikel 13 wordt als volgt gewijzigd:

12)

Artikel 14 wordt als volgt gewijzigd:

13)

In artikel 15, lid 4, onder a) en b), wordt de verwijzing naar “Uitvoeringsverordening (EU) nr. 680/2014” vervangen door een verwijzing naar “Uitvoeringsverordening (EU) 2021/451”.

14)

De bijlagen bij Verordening (EU) 2015/2014 (ECB/2015/13) worden gewijzigd in overeenstemming met de bijlage bij deze verordening.

(1)

Verordening (EU) 2020/1042 bevat tijdelijke maatregelen met betrekking tot het Europees burgerinitiatief om organisatoren van burgerinitiatieven, nationale overheden en de instellingen van de Unie bij te staan bij de problemen die zij ondervinden sinds de Wereldgezondheidsorganisatie in maart 2020 aankondigde dat de COVID-19-uitbraak een wereldwijde pandemie was geworden. In de maanden na die aankondiging hebben de lidstaten beperkende maatregelen genomen om de volksgezondheidscrisis te bestrijden. Daardoor viel het openbare leven in bijna alle lidstaten volledig stil. Bij Verordening (EU) 2020/1042 werden daarom bepaalde termijnen verlengd die zijn vastgesteld in Verordening (EU) 2019/788.

(2)

Verordening (EU) 2020/1042 verleent de Commissie de bevoegdheid om de termijnen voor het verzamelen van steunbetuigingen in bepaalde omstandigheden verder te verlengen met drie maanden. De voorwaarden voor een verdere verlenging zijn vergelijkbaar met die welke hebben geleid tot de eerste verlenging na de COVID-19-uitbraak in maart 2020, namelijk dat ten minste een kwart van de lidstaten of een aantal lidstaten die samen meer dan 35 % van de bevolking van de Unie vertegenwoordigen, maatregelen in antwoord op de COVID-19-pandemie toepassen die het voor organisatoren aanzienlijk moeilijker maken steunbetuigingen op papier te verzamelen en het publiek over hun lopende initiatieven te informeren.

(3)

Sinds de vaststelling van Verordening (EU) 2020/1042 in juli 2020 heeft de Commissie de situatie in de lidstaten nauwlettend gevolgd.

(4)

Op 17 december 2020 (3) en vervolgens nogmaals op 19 februari 2021 (4) heeft de Commissie een verdere verlenging van drie maanden toegekend voor initiatieven waarvoor steunbetuigingen werden verzameld, na uit haar beoordeling te hebben geconcludeerd dat aan de voorwaarden voor een dergelijke verlenging uit hoofde van Verordening (EU) 2020/1042 was voldaan. Evenredige verlengingen werden toegekend voor initiatieven waarvoor de verzamelperiode van start was gegaan tijdens de verlengingsperiode.

(5)

Sinds 1 februari 2021 is de situatie met betrekking tot de COVID-19-pandemie in tal van lidstaten niet wezenlijk veranderd. Eind april 2021 pasten een aanzienlijk aantal lidstaten nog steeds maatregelen toe om het vrije verkeer van burgers op hun grondgebied te beperken teneinde de overdracht van COVID-19 te stoppen of te vertragen. Zeven lidstaten meldden dat zij op 19 april nog nationale inperkingsmaatregelen toepasten waardoor burgers zich niet of veel minder vrij op hun grondgebied konden verplaatsen. Twaalf lidstaten meldden dat zij nog lokale inperkingsmaatregelen toepasten. Die inperkingsmaatregelen zijn gecombineerd met aanvullende maatregelen met vergelijkbare beperkende gevolgen voor het openbare leven op het grondgebied, of toch belangrijke delen daarvan, waaronder beperkingen op de toegankelijkheid van openbare ruimten, de sluiting of beperkte opening van winkels, restaurants en cafés, strenge capaciteitsbeperkingen voor openbare en particuliere bijeenkomsten en het opleggen van een avondklok. De combinatie van die maatregelen heeft ook aanzienlijke gevolgen voor de mogelijkheden van organisatoren om steunbetuigingen op papier te verzamelen en het publiek over hun lopende initiatieven te informeren. Op basis van de momenteel beschikbare informatie zullen deze maatregelen of maatregelen met een vergelijkbaar effect nog gedurende ten minste drie maanden van kracht blijven.

(6)

De betrokken lidstaten vertegenwoordigen ten minste een kwart van de lidstaten en meer dan 35 % van de bevolking van de Unie.

(7)

Bijgevolg kan worden geconcludeerd dat aan de voorwaarden voor een verlenging van de verzamelperiode is voldaan voor vijf initiatieven waarvoor de verzamelperiode op 1 mei 2021 nog liep. Deze verzamelperioden moeten daarom met drie maanden worden verlengd.

(8)

Op 19 februari 2021 heeft de Commissie voor veertien initiatieven een verlenging toegestaan. Voor negen initiatieven is een verdere verlenging niet mogelijk, aangezien deze al gebruik hebben kunnen maken van de maximale verlenging van twaalf maanden.

(9)

Voor initiatieven waarvoor de verzamelperiode van start is gegaan tussen 1 mei 2021 en de datum van vaststelling van dit besluit, moet de verzamelperiode worden verlengd tot en met 1 augustus 2022,

—

het initiatief “KIEZERS ZONDER GRENZEN, Volledige politieke rechten voor EU-burgers”: 11 juni 2022;

—

het initiatief “Voor een onvoorwaardelijk basisinkomen in de hele EU”: 25 juni 2022;

—

het initiatief “Vrijheid om te delen”: 1 augustus 2022;

—

het initiatief “Recht op behandeling”: 1 augustus 2022;

—

het initiatief “Initiatief van het maatschappelijk middenveld voor een verbod op grootschalig biometrisch toezicht”: 1 augustus 2022;

—

het initiatief “Groene daktuinen”: 1 augustus 2022.

—

de groep organisatoren van het initiatief “KIEZERS ZONDER GRENZEN, Volledige politieke rechten voor EU-burgers”;

—

de groep organisatoren van het initiatief “Voor een onvoorwaardelijk basisinkomen in de hele EU”;

—

de groep organisatoren van het initiatief “Vrijheid om te delen”;

—

de groep organisatoren van het initiatief “Recht op behandeling”;

—

de groep organisatoren van het initiatief “Initiatief van het maatschappelijk middenveld voor een verbod op grootschalig biometrisch toezicht”;

—

de groep organisatoren van het initiatief “Groene daktuinen”.

(1)

Overeenkomstig artikel 45, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1169/2011 hebben de Roemeense autoriteiten de Commissie op 18 november 2019 in kennis gesteld van een nationaal ontwerpbesluit betreffende de verplichting voor marktdeelnemers om ervoor te zorgen dat consumenten worden geïnformeerd over de versheid van vis (“het ontwerpbesluit”).

(2)

Verordening (EU) nr. 1169/2011 stelt de algemene beginselen, voorschriften en verantwoordelijkheden vast met betrekking tot voedselinformatie, en met name de etikettering van levensmiddelen. In dit verband bevat artikel 9, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1169/2011 een opsomming van alle verplichte vermeldingen die overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 35 en behoudens de in die artikelen vervatte uitzonderingen op levensmiddelen moeten worden aangebracht.

(3)

In artikel 39, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1169/2011 is bepaald dat de lidstaten, naast de verplichte vermeldingen bedoeld in artikel 9, lid 1, en artikel 10 van die verordening, overeenkomstig de in artikel 45 vastgestelde procedure maatregelen mogen vaststellen waarbij bijkomende verplichte vermeldingen worden opgelegd voor specifieke typen of categorieën levensmiddelen, wanneer die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de bescherming van de volksgezondheid, de bescherming van de consument, de preventie van fraude of de bescherming van industriële en commerciële eigendomsrechten en aanduidingen van herkomst en oorsprong, en de preventie van oneerlijke concurrentie.

(4)

Door nationale maatregelen vast te stellen om de consumenten te informeren over de versheid van vis, worden in het ontwerpbesluit voor specifieke categorieën levensmiddelen bijkomende verplichte vermeldingen vastgesteld in de zin van artikel 39, lid 1, van Verordening (EU) nr. 1169/2011. Daarom moet worden onderzocht of het ontwerpbesluit verenigbaar is met de bovengenoemde voorschriften van die verordening en met de bepalingen van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

(5)

Artikel 2 van het aangemelde ontwerpbesluit bepaalt dat marktdeelnemers onmiddellijk naast de verse vis, wild of gekweekt, niet-voorverpakt, in gehele staat, een van de volgende vier vermeldingen moeten tonen: a) deze vis is 0-twee dagen geleden gevangen, b) deze vis is 2-drie dagen geleden gevangen, c) deze vis is 3-vier dagen geleden gevangen, of d) deze vis is meer dan vijf dagen geleden gevangen.

(6)

De Roemeense autoriteiten leggen uit dat het ontwerpbesluit bedoeld is om ervoor te zorgen dat de consumenten in Roemenië beter worden geïnformeerd over de manier waarop verse producten, in dit geval vis, voor hen in de handel worden gebracht en over het feit dat de producten die hun worden aangeboden geen negatieve gevolgen hebben voor hun leven of hun gezondheid. De Roemeense autoriteiten verduidelijken dat uit inspecties door de nationale autoriteit voor consumentenbescherming (ANPC) is gebleken dat binnen de productcategorie verse vis levensmiddelen in de handel worden gebracht die in feite niet vers zijn, waardoor de gezondheid van de consumenten die ze gebruiken in gevaar komt.

(7)

Na een verzoek om opheldering van de Commissie hebben de Roemeense autoriteiten bij brief van 25 juni 2020 meer duidelijkheid verstrekt over de werkingssfeer van het ontwerpbesluit en de informatie die aan de consumenten moet worden verstrekt, en de redenen voor de vaststelling ervan herhaald.

(8)

In artikel 1, lid 4, van Verordening (EU) nr. 1169/2011 is bepaald dat de verordening van toepassing is onverminderd de etiketteringsvoorschriften die in specifieke bepalingen van de Unie voor bijzondere levensmiddelen zijn vastgesteld.

(9)

Verordening (EU) nr. 1379/2013 van het Europees Parlement en de Raad (2) van 11 december 2013 houdende een gemeenschappelijke marktordening voor visserijproducten en aquacultuurproducten bevat gemeenschappelijke handelsnormen voor vis, met inbegrip van specifieke bepalingen inzake consumenteninformatie. De verordening bevat onder meer regels voor de verplichte en facultatieve consumenteninformatie die moet worden vermeld op visserij- en aquacultuurproducten die in de Unie in de handel worden gebracht, ongeacht de daarbij toegepaste methode of de oorsprong van die producten.

(10)

In artikel 35, lid 1, punten a) tot en met e), van Verordening (EU) nr. 1379/2013 zijn de vijf verplichte vermeldingen vastgelegd die specifiek van toepassing zijn op visserij- en aquacultuurproducten. Overeenkomstig artikel 39, lid 1, punt a), van Verordening (EU) nr. 1379/2013 is de datum van de vangst van visserijproducten of de datum van de oogst van aquacultuurproducten informatie die op vrijwillige basis kan worden verstrekt, mits deze duidelijk en ondubbelzinnig is.

(11)

De uit hoofde van het ontwerpbesluit vereiste informatie komt, hoewel anders geformuleerd, neer op het verstrekken van informatie over de datum van de vangst of de datum van de oogst. Aan de hand van de gegevens die krachtens artikel 2 van het ontwerpbesluit moeten worden vermeld, kan de consument de datum van de vangst of die van de oogst berekenen. Die gegevens dienen ook hetzelfde doel als de vermelding van de vangstdatum of de oogstdatum, namelijk de consument informeren over de versheid van de vis.

(12)

Aangezien de verstrekking van informatie over de vangstdatum of de oogstdatum op EU-niveau als facultatieve vermelding is geharmoniseerd, mogen de lidstaten geen aanvullende verplichte gegevens over de datum van vangst of oogst vereisen. Een dergelijke nationale maatregel zou in strijd zijn met bepalingen van het Unierecht.

(13)

Bovendien vormen de bescherming van de gezondheid en de verstrekking van informatie aan consumenten, die volgens de Roemeense autoriteiten de redenen zijn voor de vaststelling van het ontwerp van nationale maatregel, doelstellingen die door Verordening (EU) nr. 1379/2013 worden nagestreefd. Dit blijkt uit de overwegingen 20 en 21 en artikel 7, lid 1, punt c), en artikel 35, lid 1, punt e), van die verordening.

(14)

De EU-wetgeving biedt de bevoegde nationale autoriteiten de middelen om de gezondheid en veiligheid van de mens te beschermen en ervoor te zorgen dat de consumenten niet worden misleid over de kenmerken van visserijproducten die op hun grondgebied in de handel worden gebracht.

(15)

Overeenkomstig artikel 14, lid 1, van Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad (3) mogen levensmiddelen niet in de handel worden gebracht indien zij onveilig zijn.

(16)

Artikel 17, lid 2, van Verordening (EG) nr. 178/2002 voorziet in een algemene verplichting voor de bevoegde autoriteiten in de lidstaten om na te gaan of de voorschriften van de levensmiddelenwetgeving in alle stadia van de voedselketen volledig en doeltreffend zijn gehandhaafd.

(17)

Artikel 17, lid 1, van Verordening (EG) nr. 178/2002 verplicht exploitanten van levensmiddelenbedrijven om actief aan de uitvoering van de voorschriften van de levensmiddelenwetgeving deel te nemen door na te gaan of aan die voorschriften is voldaan. Exploitanten van levensmiddelenbedrijven dragen de primaire wettelijke verantwoordelijkheid voor het waarborgen van de naleving van de levensmiddelenwetgeving, met name op het gebied van de voedselveiligheid.

(18)

In artikel 7, lid 1, punt a), van Verordening (EU) nr. 1169/2011 is bepaald dat voedselinformatie niet misleidend mag zijn ten aanzien van de kenmerken van het levensmiddel, en vooral niet ten aanzien van de aard, identiteit, eigenschappen, samenstelling, hoeveelheid, houdbaarheid, land van oorsprong of plaats van herkomst en wijze van vervaardiging of productie.

(19)

Aangezien de EU-wetgeving de bevoegde nationale autoriteiten de middelen biedt om de gezondheid en veiligheid van de mens te beschermen en ervoor te zorgen dat de consumenten niet worden misleid over de kenmerken van visserijproducten die op hun grondgebied in de handel worden gebracht, kan de nationale maatregel niet op die gronden worden gerechtvaardigd.

(20)

Gezien de bovenstaande elementen zouden de bepalingen van het ontwerpbesluit betreffende de verplichting voor marktdeelnemers om ervoor te zorgen dat de consument wordt geïnformeerd over de versheid van vis, in strijd zijn met artikel 39, lid 1, punt a), van Verordening (EU) nr. 1379/2013.

(21)

In het licht van deze overwegingen heeft de Commissie op 22 september 2020 overeenkomstig artikel 45, lid 3, van Verordening (EU) nr. 1169/2011 een negatief advies over het ontwerpbesluit uitgebracht. De Commissie heeft de Roemeense autoriteiten op 23 september 2020 in kennis gesteld van het negatieve advies.

(22)

De Roemeense autoriteiten moet derhalve worden verzocht het aangemelde besluit niet vast te stellen.

(23)

De in dit besluit vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders,

(1)

Door de COVID-19-pandemie zijn de rol en het belang van digitalisering in onze samenleving en economie in amper één jaar tijd ingrijpend en in snel tempo veranderd De toegenomen digitalisering van diensten heeft geleid tot een aanzienlijk grotere vraag van gebruikers en bedrijven naar middelen om online voor identificatie en authenticatie te zorgen en om informatie over identiteit, attributen of kwalificaties op een veilige manier en met een hoog niveau van gegevensbescherming digitaal uit te wisselen.

(2)

Het doel van Verordening (EU) nr. 910/2014 van het Europees Parlement en de Raad (1) (hierna de “eIDAS-verordening” genoemd) is de grensoverschrijdende erkenning van door de lidstaten voorziene elektronische identificatie (“e-ID’s”) voor toegang tot openbare diensten mogelijk te maken en een Uniemarkt voor grensoverschrijdend erkende vertrouwensdiensten tot stand te brengen met dezelfde juridische status als traditionele, gelijkwaardige processen die op papier zijn gebaseerd.

(3)

In zijn conclusies van 1-2 oktober 2020 heeft de Europese Raad de Commissie verzocht een voorstel in te dienen voor de ontwikkeling van een EU-breed kader voor beveiligde openbare elektronische identificatie, dat ook interoperabele digitale handtekeningen omvat. Dit moet mensen controle geven over hun online-identiteit en -gegevens, en toegang mogelijk maken tot openbare, particuliere en grensoverschrijdende digitale diensten.

(4)

In de mededeling van de Commissie “Digitaal kompas 2030: de Europese aanpak voor het digitale decennium” (2) is de doelstelling opgenomen dat de Unie en haar burgers tegen 2030 moeten kunnen profiteren van een brede uitrol van een betrouwbare, door de gebruiker gecontroleerde identiteit, zodat elke gebruiker zelf zijn online interactie en aanwezigheid kan beheren.

(5)

De Commissie heeft een voorstel tot wijziging van de eIDAS-verordening goedgekeurd (3). Dat voorstel behelst een Europees kader voor digitale identiteit om gebruikers zelfbepaalde persoonlijke digitale portemonnees te bieden die een veilige en gemakkelijke toegang tot verschillende openbare en particuliere diensten mogelijk maken, met volledige controle door de gebruikers. Daarnaast creëert het een nieuwe gekwalificeerde vertrouwensdienst voor de attestering van attributen met betrekking tot identiteitsgerelateerde informatie, zoals adressen, leeftijd, gender, burgerlijke staat, gezinssamenstelling, nationaliteit, onderwijs- en beroepskwalificaties en -titels, licenties, andere vergunningen en betalingsgegevens, die grensoverschrijdend kunnen worden aangeboden, gedeeld en uitgewisseld, met volledige beveiliging en gegevensbescherming en met rechtsgevolgen over de grenzen heen.

(6)

Aangezien de digitalisering steeds sneller plaatsvindt, hebben de lidstaten al nationale elektronische-identiteitssystemen ingevoerd of zijn zij die aan het ontwikkelen, met inbegrip van digitale portemonnees en nationale vertrouwenskaders voor de integratie van attributen en credentialen. Andere oplossingen worden momenteel voorbereid of al ingezet door exploitanten uit de particuliere sector.

(7)

De ontwikkeling van uiteenlopende nationale oplossingen leidt tot versnippering en ontneemt mensen en bedrijven de voordelen van de eengemaakte markt, aangezien zij geen veilige, gemakkelijke en eenvormige identificatiesystemen in de hele Unie kunnen gebruiken om toegang te krijgen tot openbare en particuliere diensten.

(8)

Om het concurrentievermogen van Europese bedrijven te ondersteunen, moeten aanbieders van onlinediensten kunnen vertrouwen op digitale-identiteitsoplossingen die worden erkend in de hele Unie, ongeacht de lidstaat waaruit deze afkomstig zijn, zodat zij kunnen profiteren van een geharmoniseerde Europese benadering inzake vertrouwen, veiligheid en interoperabiliteit. Zowel gebruikers als aanbieders van diensten moeten in de hele Unie kunnen profiteren van elektronische attesteringen van attributen met dezelfde juridische waarde.

(9)

Teneinde versnippering en belemmeringen als gevolg van uiteenlopende normen te voorkomen en te zorgen voor een gecoördineerd proces dat de uitvoering van het toekomstige Europese kader voor digitale identiteit niet in gevaar brengt, moet er een proces worden ingevoerd voor nauwe en gestructureerde samenwerking tussen de Commissie, de lidstaten en de particuliere sector.

(10)

Om deze doelstelling sneller te bereiken, moeten de lidstaten nauwer samenwerken en een toolbox inzake een Europees kader voor digitale identiteit vaststellen. De toolbox moet leiden tot een technisch architectuur- en referentiekader en tot een reeks gemeenschappelijke normen en technische referenties, alsmede tot beste praktijken en richtsnoeren als basis voor de uitvoering van het Europees kader voor digitale identiteit. Om te zorgen voor een geharmoniseerde aanpak van elektronische identiteit die aansluit op de verwachtingen van burgers en bedrijven, met inbegrip van personen met een handicap, moet de samenwerking onmiddellijk en tegelijkertijd met het wetgevingsproces beginnen, waarbij dat proces en de resultaten ervan volledig in acht moeten worden genomen.

(11)

Deze aanbeveling voorziet in een gestructureerd proces van samenwerking tussen de lidstaten, de Commissie en, in voorkomend geval, exploitanten uit de particuliere sector om de toolbox te ontwikkelen.

(12)

De toolbox moet vier horizontale dimensies bestrijken, namelijk het aanbieden en uitwisselen van identificerende attributen, de functionaliteit en beveiliging van de Europese portemonnees voor digitale identiteit alsmede het gebruik van de Europese portemonnee voor digitale identiteit, met inbegrip van identiteitsmatching, en governance. De toolbox moet voldoen aan de vereisten van het voorstel inzake een Europees kader voor digitale identiteit en moet zo nodig worden bijgewerkt op basis van het resultaat van het wetgevingsproces.

(13)

Samenwerking tussen de lidstaten is noodzakelijk voor de uitwisseling van beste praktijken en de ontwikkeling van richtsnoeren op gebieden waar harmonisatie niet vereist is, maar onderlinge afstemming van de praktijken de uitvoering van het Europees kader voor digitale identiteit door de lidstaten zou ondersteunen.

(14)

De eIDAS-deskundigengroep zal ermee belast worden te fungeren als belangrijkste gesprekspartner voor de uitvoering van deze aanbeveling.

(15)

Op andere gebieden zijn reeds catalogi van attributen en regelingen voor de attestering van attributen opgesteld, zoals het technische systeem betreffende het eenmaligheidsbeginsel in het kader van de verordening tot oprichting van één digitale toegangspoort of andere initiatieven voor de uitwisseling van gegevens op Europees niveau. Er moet worden overwogen aan te sluiten op die werkzaamheden of deze te hergebruiken om interoperabiliteit te waarborgen, mede gelet op de beginselen van het Europese interoperabiliteitskader.

(16)

Bestaande internationale en Europese normen en technische specificaties moeten voor zover passend worden hergebruikt, en er moeten referentieproefprojecten en testtoepassingen van het kader inzake Europese digitale portemonnees en aanverwante componenten worden uitgevoerd om de toepassing, invoering en interoperabiliteit te vergemakkelijken,