19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/1

(1)

Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.

(2)

W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/3

(1)

Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że różnica między cenami w handlu międzynarodowym na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, jeżeli towary te są wywożone w formie towarów wymienionych w Załączniku do tego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji (2) określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.

(2)

Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z produktów podstawowych ustala się na okres tej samej długości co okres, na który ustalono refundacje dla tych samych produktów wywożonych w formie nieprzetworzonej.

(3)

Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej określa, że refundacja wywozowa na produkt zawarty w towarze nie może przekroczyć refundacji stosowanej wobec tego produktu w przypadku jego wywozu w stanie nieprzetworzonym.

(4)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/5

(1)

Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego (2) ustala kwotę pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego. W związku z rozwojem cen mleka odtłuszczonego w proszku na rynku wewnętrznym oraz cen kazeiny i kazeinianów na rynkach wspólnotowych i światowych, kwota pomocy powinna zostać zmniejszona.

(2)

Rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 powinno zostać odpowiednio zmienione.

(3)

Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/6

(1)

Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii. Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.

(2)

Złożone między 1 a 10 lutego 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw. Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.

(3)

Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 marca 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52 100 t.

(4)

Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych (4),

Zjednoczone Królestwo:

Niemcy:

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/8

(1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/95 (2) ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, innych niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru,

(2)

Na mocy art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, w zakresie niezbędnym do zapewnienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia mogą być przedmiotem refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu. Artykuł 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że w przypadku gdy refundacja do cukru dodanego do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) nie jest wystarczająca, aby umożliwić wywóz tych produktów, stosuje się refundację ustaloną zgodnie z art. 17 wymienionego rozporządzenia.

(3)

Zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 (3).

(4)

Na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu, jak również gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.

(5)

Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.

(6)

Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.

(7)

Tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, wiśnie i czereśnie konserwowane, przetworzone orzechy i niektóre soki pomarańczowe mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.

(8)

Należy ustalić stawkę refundacji oraz przewidziane w konsekwencji ilości.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/10

(1)

Artykuł 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji (2) stanowi, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (3) stosuje się do wywozu produktów w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.

(2)

Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że uprawnienie do refundacji wywozowej nabywa się po przywozie do określonego państwa trzeciego, jeżeli w odniesieniu do tego państwa stosuje się refundację zróżnicowaną. Artykuły 14, 15 i 16 tego rozporządzenia ustanawiają warunki wypłaty refundacji zróżnicowanej, w szczególności dokumenty, które należy przedstawić jako dowód dotarcia towaru do miejsca przeznaczenia.

(3)

W przypadku refundacji zróżnicowanej art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że część refundacji, obliczoną przy zastosowaniu najniższej stawki refundacji, wypłaca się na wniosek eksportera po przedstawieniu dowodu, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.

(4)

Podpisana w październiku 2004 r. umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniająca umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. (4) jest tymczasowo stosowana, począwszy od 1 lutego 2005 r., na mocy decyzji Rady 2005/45/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. dotyczącej zawarcia i tymczasowego stosowania umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniającej umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. w sprawie przepisów stosowanych do przetworzonych produktów rolnych (5).

(5)

Zgodnie z decyzją 2005/45/WE od dnia 1 lutego 2005 r. wywozy niektórych przetworzonych produktów rolnych do Szwajcarii i Lichtensteinu nie kwalifikują się już do objęcia ich refundacjami, chyba że Wspólnota zadecyduje o wprowadzeniu takich refundacji w przypadku, gdy cena referencyjna na szwajcarskim rynku będzie niższa niż cena referencyjna na rynku wspólnotowym.

(6)

Decyzją 2005/45/WE wprowadzone zostały szczególne przepisy dotyczące współpracy administracyjnej, których celem jest zwalczanie nieprawidłowości i nadużyć finansowych w odniesieniu do kwestii związanych ze sprawami celnymi i refundacjami wywozowymi.

(7)

W świetle tych przepisów oraz w celu uniknięcia obciążania podmiotów gospodarczych zbędnymi kosztami w handlu z innymi państwami trzecimi właściwe jest ustanowienie odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w zakresie, w jakim wymaga ono dowodu przywozu w przypadku refundacji zróżnicowanych. W przypadku braku ustalonych refundacji wywozowych dla danych państw przeznaczenia właściwe jest również nieuwzględnianie tego faktu, tam gdzie jest ustalona najniższa stawka refundacji.

(8)

Z uwagi na fakt, że środki ustanowione w decyzji 2005/45/WE obowiązują od dnia 1 lutego 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i powinno wejść w życie w trybie natychmiastowym.

(9)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/12

(1)

Podpisana w październiku 2004 r. umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniająca umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. (2), jest tymczasowo stosowana, począwszy od 1 lutego 2005 r. na mocy decyzji Rady 2005/45/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. dotyczącej zawarcia i tymczasowego stosowania umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniającej umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. w sprawie przepisów stosowanych do przetworzonych produktów rolnych (3).

(2)

Na mocy decyzji 2005/45/WE niektóre towary, odnośnie do których podmioty gospodarcze złożyły wnioski o wydanie świadectw refundacji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji (4), od dnia 1 lutego 2005 r. nie kwalifikują się już do objęcia refundacjami, jeżeli są wywożone do Szwajcarii lub Liechtensteinu.

(3)

Należy zezwolić na ograniczenie kwoty świadectw refundacji i na proporcjonalne zniesienie odpowiedniego zabezpieczenia w przypadku, gdy podmioty gospodarcze są w stanie w sposób zadowalający wykazać właściwym władzom krajowym, że decyzja 2005/45/WE miała wpływ na zgłoszone przez nich roszczenia refundacji. Podczas oceny wniosków o ograniczenie kwoty świadectwa refundacji i o proporcjonalne zniesienie odpowiedniego zabezpieczenia właściwe władze krajowe powinny, w przypadku wątpliwości, uwzględnić w szczególności dokumenty, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającego dyrektywę nr 77/435/EWG (5), bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów tego rozporządzenia.

(4)

Ze względów administracyjnych należy zapewnić, aby wnioski o ograniczenie kwoty świadectwa refundacji i zniesienie zabezpieczenia były składane w krótkim terminie oraz aby powiadomić Komisję o zaakceptowanych kwotach ograniczenia w odpowiednim terminie, tak by mogły one zostać uwzględnione przy określaniu kwoty, na którą będą wystawiane świadectwa refundacji stosowane od dnia 1 kwietnia 2005 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1520/2000.

(5)

Z uwagi na fakt, że środki ustanowione w decyzji 2005/45/WE obowiązują od dnia 1 lutego 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i wejść w życie w trybie natychmiastowym.

(6)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/14

(1)

Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.

(2)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 221/2005 z dnia 10 lutego 2005 r. ustalające zobowiązanie do dostawy cukru trzcinowego przewidziane do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2004/2005 (4) określiło zobowiązanie dostaw dla Konga, Indii i Mozambiku na poziomie przewyższającym łączną ilość, na którą dotychczas złożono wnioski o pozwolenie na przywóz na okres dostawy 2004/2005.

(3)

W wyżej wymienionych okolicznościach i w trosce o przejrzystość należy zaznaczyć, że limity, o których mowa, nie zostały wykorzystane,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/16

(1)

Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.

(2)

Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze jaj prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.

(3)

Obecna sytuacja rynkowa oraz pod względem konkurencji w niektórych krajach trzecich czyni koniecznym ustalenie refundacji zróżnicowanych w zależności od miejsca przeznaczenia niektórych produktów w sektorze jaj.

(4)

Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (2) przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego. W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, produkty jajeczne, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75, muszą być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. dotyczącej higieny i problemów sanitarnych związanych z produkcją i wprowadzaniem na rynek produktów jajecznych (3).

(5)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/18

(1)

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny (3). W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.

(2)

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych. Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego. Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej. Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.

(3)

Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/19

(1)

Dyrektywa 2003/25/WE dotyczy wszystkich statków pasażerskich typu ro-ro regularnie kursujących do lub z portu Państwa Członkowskiego, niezależnie od ich bandery, podczas rejsów międzynarodowych.

(2)

Artykuł 6 dyrektywy 2003/25/WE stanowi, że statki pasażerskie typu ro-ro spełniają szczególne wymogi wytrzymałości na uszkodzenia określone szczegółowo w załączniku I do tej dyrektywy oraz że Państwa Członkowskie, spełniając te wymagania, stosują wytyczne określone w załączniku II do tej dyrektywy.

(3)

Artykuł 10 dyrektywy 2003/25/WE stanowi, że załączniki do dyrektywy można zmieniać zgodnie z procedurą przywołaną w art. 11 ust. 2 w celu uwzględnienia zdarzeń na szczeblu międzynarodowym, w szczególności w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO).

(4)

Uchwała IMO MSC 141(76) z dnia 5 grudnia 2002 r. wprowadziła zweryfikowaną metodę badania modelu i powiązane z nią noty wyjaśniające na podstawie uchwały nr 14 Konferencji SOLAS (Bezpieczeństwo Życia na Morzu) z 1995 r.; uchwała nr 14 dotyczy regionalnych umów w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia statków pasażerskich typu ro-ro.

(5)

Zweryfikowana metoda badania modelu powinna zastąpić poprzednio stosowaną metodę badania modelu przewidzianą w dyrektywie 2003/25/WE. Statki, które przeszły testy w ramach poprzedniej metody badania modelu, nie muszą przechodzić ponownych testów.

(6)

W związku z tym dyrektywę 2003/25/WE należy odpowiednio zmienić.

(7)

Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz oraz Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (2),

1)

w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:

2)

część II załącznika II zatytułowaną „Badanie na modelu” zastępuje się tekstem podanym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/28

(1)

Decyzją Rady 2002/148/WE (2) została zakończona procedura konsultacji z Republiką Zimbabwe na mocy art. 96 ust. 2 lit. c) umowy AKP-WE oraz podjęte zostały właściwe środki, określone w liście załączonym do tej decyzji.

(2)

Okres zastosowania tych środków został przedłużony do dnia 20 lutego 2004 r. decyzją 2003/112/WE (3) i do dnia 20 lutego 2005 r. decyzją 2004/157/WE (4).

(3)

Istotne elementy wymienione w art. 9 Umowy o AKP-WE są stale naruszane przez rząd Zimbabwe, a obecna sytuacja w Zimbabwe nie zapewnia poszanowania praw człowieka, zasad demokracji oraz państwa prawa.

(4)

Z tego względu okres zastosowania środków, o których mowa w art. 2 decyzji 2002/148/WE, powinien zostać przedłużony.

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/30

(1)

Pismem z dnia 19 czerwca 2000 r., zarejestrowanym przez Komisję pod nr N/776/2000, Hiszpania zgłosiła Komisji projekt środków pomocwoych dla kopalń w Autonomicznej Wspólnocie Kastylii i Leónu, który zawierał pewne programy pomocy dla przemysłu węglowego, przewidziane w decyzji Komisji 3632/93/EWWiS z dnia 28 grudnia 1993 r. ustanawiającej wspólnotowe zasady pomocy państwa dla przemysłu węglowego (2).

(2)

Dnia 19 czerwca 2000 r. Hiszpania poinformowała Komisję, że zgłoszona pomoc, której zamierza udzielić Autonomiczna Wspólnota Kastylii i Leónu, zostanie skoordynowana z pomocą przyznaną przez rząd Hiszpanii.

(3)

Po upływie trzech miesięcy, w czasie których Komisja nie ustosunkowała się do powyższej kwestii, pismem z dnia 25 września 2000 r. Hiszpania zgłosiła Komisji zamiar zastosowania tych środków przez właściwe władze, jeśli, zgodnie z przepisami art. 9 ust. 4 decyzji 3632/93/EWWiS, nie zostanie podjęta żadna decyzja w terminie 15 dni roboczych od daty zgłoszenia.

(4)

Pismem z dnia 17 lipca 2002 r. Komisja zwróciła się do Hiszpanii z prośbą o dostarczenie informacji na temat pomocy przydzielonej dla przemysłu węglowego w latach 2000, 2001 i 2002 przez Radę Kastylii i Leónu, z uwzględnieniem przedsiębiorstw beneficjentów, kwot pomocy i jej przedmiotu, a także jej klasyfikacji według kategorii określonych w decyzji 3632/93/EWWiS. Hiszpania miała także sprecyzować zależność istniejącą między pomocą, o której mowa, a ogólnymi celami i kryteriami określonymi w art. 2, a także planami przekazanymi Komisji przez Hiszpanię zgodnie z art. 8 decyzji 3632/93/EWWiS.

(5)

Pismem z dnia 5 września 2002 r. Hiszpania poinformowała Komisję o pomocy przydzielonej przedsiębiorstwom węglowym z Autonomicznej Wspólnoty Kastylii i Leónu w latach 2000, 2001 i 2002. Hiszpania powiadomiła Komisję zgodnie z zasadami proceduralnymi określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (3). W zawiadomieniu tym Hiszpania odwoływała się do decyzji nr 3632/93/EWWiS, pomimo że zarówno wymieniona decyzja, jak i Traktat EWWiS wygasły dnia 23 lipca 2002 r.

(6)

Pismem z dnia 19 lutego 2003 r. Komisja poinformowała Hiszpanię o swojej decyzji o wszczęciu procedury, przewidzianej w art. 88 ust. 2 Traktatu WE, w sprawie środków pomocowych na badania i rozwój, ochronę środowiska, szkolenie i bezpieczeństwo. Komisja wszczęła również procedurę w sprawie środków pomocowych przeznaczonych do pokrycia kosztów wyjątkowych, lecz środki te nie są objęte niniejszą decyzją.

(7)

Decyzja Komisji o wszczęciu procedury została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich  (4). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag w zakresie przedmiotowej pomocy.

(8)

Zainteresowane strony nie zgłosiły żadnych uwag. Hiszpania przekazała dodatkowe informacje w dniach 21 marca 2003 r., 9 kwietnia 2003 r. oraz 12 grudnia 2003 r.

(9)

Wyróżnia się następujące rodzaje pomocy:

(10)

Podstawę prawną pomocy, o której mowa, stanowią: zarządzenia Regionalnej Rady ds. Przemysłu, Handlu i Turystyki, regulujące przydzielanie stosownych środków pomocowych w przemyśle górniczym, z dnia 20 października 2000 r. (pomoc na rok 2000), z dnia 19 grudnia 2000 r. (pomoc na rok 2001) i z dnia 19 grudnia 2001 r. (pomoc na rok 2002).

(11)

Z pomocy, o której mowa, mogą korzystać wszystkie przedsiębiorstwa górnicze (duże przedsiębiorstwa i MŚP) oraz związki przedsiębiorstw węglowych ze Wspólnoty Kastylii i Leónu, określone w decyzji 3632/93/EWWiS, celem promocji i rozwoju wykorzystywania węgla. Około pięćdziesiąt przedsiębiorstw lub podmiotów może korzystać z tej pomocy.

(12)

Autonomiczna Wspólnota Kastylii i Leónu może korzystać z pomocy określonej w art. 87 ust. 3 lit. a) i tym samym została zakwalifikowana do regionów mogących ubiegać się o wskazaną pomoc na lata 2000–2006.

(13)

Przewidziano następujące kwoty celem sfinansowania zgłoszonej pomocy:

(14)

Program pomocy został zakończony dnia 23 lipca 2002 r.

(15)

Pomocy udzielono na pokrycie kosztów środków określonych w motywach od 15 do 18, a przede wszystkim na badania i rozwój (R&D), których celem jest:

Dotyczy to projektów priorytetowych, objętych niniejszym programem pomocy, zmierzających do zrealizowania niektórych z następujących celów:

(16)

Pomoc na ochronę środowiska obejmuje:

Projekty, które realizują niektóre z poniższych celów, są priorytetowe i kwalifikują się do programu pomocy:

(17)

Pomoc na szkolenie górników obejmuje projekty i działania szkoleniowe, których zasadniczym celem jest zapewnienie pracownikom sektora odpowiednich kwalifikacji technicznych, tak aby zmniejszyć wskaźnik wypadków w kopalniach.

(18)

Pomoc przeznaczona na bezpieczeństwo w kopalniach obejmuje projekty inwestycyjne, których celem jest zwiększenie bezpieczeństwa w zakładach górniczych ponad minimalny poziom wymagany obowiązującymi przepisami.

(19)

Pomocy udzielono w formie bezzwrotnej dotacji.

(20)

Pomoc określona w motywach od 20 do 23, a zwłaszcza pomoc na badania i rozwój (R&D), obejmuje następujące koszty kwalifikowane:

(21)

Pomoc na ochronę środowiska obejmuje dodatkowe koszty związane z inwestycjami w tereny, budynki, urządzenia i dobra inwestycyjne, konieczne do realizacji celów w zakresie ochrony środowiska.

(22)

Pomoc na szkolenie górników obejmuje koszty kadry szkoleniowej, koszty podróży szkolonych osób, koszty zużycia i amortyzacji narzędzi i wyposażenia, proporcjonalnie do ich wykorzystywania wyłącznie w ramach projektu szkoleniowego, o którym mowa, oraz pozostałe koszty personelu do sumy ogólnej kwoty kosztów kwalifikowanych do pomocy, określonych powyżej.

(23)

Pomoc na bezpieczeństwo górnicze obejmuje:

(24)

Intensywność pomocy, zwłaszcza na badania i rozwój (R&D), omówiona jest w motywach od 24 do 27. Oznacza ona następującą kwotę pomocy brutto na badania i rozwój:

(25)

W kwestii projektów dotyczących ochrony środowiska maksymalna intensywność pomocy, rozumiana jako ekwiwalent dotacji netto, może osiągnąć maksymalny odsetek dozwolony dla realizowanej inwestycji, jaki został ustalony w planie pomocy regionalnej, zatwierdzonym przez Komisję Europejską na lata 2000–2006, zgodnie z przepisami załącznika II zarządzenia. W przypadku MŚP kwoty dotacji mogą wzrosnąć o następujący odsetek:

(26)

Maksymalna kwota brutto pomocy na szkolenie górników wynosi 80 % kosztów kwalifikowanych.

(27)

Maksymalna kwota brutto pomocy na projekty, których celem jest zwiększenie bezpieczeństwa górniczego, może osiągnąć 100 % kosztów kwalifikowanych.

(28)

Każda pomoc przewidziana w niniejszym programie kumulowana będzie z każdą inną pomocą o innym przeznaczeniu, pod warunkiem że przestrzegane będą pułapy ustalone w propozycji programu pomocy. Wysokość pomocy przydzielonej w ramach programu, pobranej oddzielnie lub razem z innymi zachętami, dotacjami lub pomocą ze strony innych organów administracyjnych, czy też innych podmiotów publicznych lub prywatnych, krajowych lub międzynarodowych, nie może w żaden sposób przekraczać kosztu inwestycji, wydatku lub działania podejmowanego przez beneficjenta.

(29)

Kumulacja pomocy opisana jest w motywach od 29 do 32. Pomoc na projekty w zakresie badań i rozwoju (R&D) kumulowana będzie z każdą inną pomocą publiczną, której przedmiot i cel są takie same. W przypadku kumulacji pomocy całkowite finansowanie publiczne nie może przekroczyć pułapu 75 % kosztów kwalifikowanych.

(30)

Pomoc na projekty dotyczące ochrony środowiska będzie kumulowana z każdą inną pomocą publiczną, której przedmiot i cel są takie same, pod warunkiem że całkowita suma nie będzie przekraczała granic określonych w ust. 6.1. lit. b) Zasad kumulacji określonych w Zarządzeniu.

Pomoc, rozumiana jako ekwiwalent dotacji netto, może osiągnąć odsetek maksymalny dla realizowanej inwestycji, określony w planie pomocy regionalnej, zatwierdzonym przez Komisję Europejską na lata 2000–2006, tzn.:

W przypadku MŚP wysokość dotacji wskazana powyżej może wzrosnąć zgodnie z poniższym odsetkiem:

(31)

Pomoc na projekty w zakresie szkolenia górników będzie kumulowana z każdą inną pomocą publiczną, której przedmiot i cel są takie same, pod warunkiem że całkowita suma nie będzie przekraczała granic określonych w ust. 6.1. lit. c) Zasad kumulacji określonych w hiszpańskim Zarządzeniu ministerialnym, tzn. 100 % kosztów kwalifikowanych.

(32)

W kwestii pomocy na bezpieczeństwo górnicze:

(33)

Hiszpania przedstawiła Komisji Europejskiej dodatkowe informacje i argumenty dotyczące programu pomocy, zawierające zwłaszcza poniższe elementy.

(34)

Zgłoszenie programu pomocy na lata 2001 i 2002 odbyło się w sposób właściwy i kompletny. Komisja otrzymała wszystkie konieczne informacje. W takiej sytuacji wszczęcie procedury, zdaniem Hiszpanii, nie jest konieczne. Przydzielona pomoc powinna zostać uznana za pomoc istniejącą. Hiszpania zwraca się zatem z prośbą o zakończenie procedury i oczekuje decyzji pozytywnej. Hiszpania uważa fakt zwlekania przez Komisję do dnia 17 lipca 2002 r. w celu sformułowania uwag dotyczących zgłoszenia za sprzeczny z zasadami dobrej administracji oraz pewności prawnej.

(35)

Autonomiczna Wspólnota Kastylii i Leónu nigdy nie zamierzała wprowadzić programu niezgodnego ze wspólnym rynkiem. Działanie Autonomicznej Wspólnoty było całkowicie przejrzyste i podjęte w dobrej wierze. Z uwagi na brak reakcji na zgłoszenie ze strony Komisji Autonomiczna Wspólnota Kastylii i Leónu mogła logicznie wywnioskować, że program jest zgodny ze wspólnym rynkiem, a zatem można go wprowadzić.

(36)

Zdaniem Hiszpanii środki te nie dostarczają żadnych korzyści samym przedsiębiorstwom górniczym, ponieważ przeznaczone są na pokrycie kosztów wyjątkowych, związanych z procesem restrukturyzacji. Pomoc na badania i rozwój, ochronę środowiska, szkolenie i bezpieczeństwo górnicze jest zgodna z programami pomocy państwa w tych kwestiach. W kwestii pomocy na badania i rozwój Hiszpania potwierdziła, że definicja badań przemysłowych zgodna jest z definicją zawartą w załączniku I ram wspólnotowych w zakresie pomocy państwa na badania i rozwój.

(37)

W kwestii pomocy na środowisko Hiszpania przedstawiła Komisji dodatkowe informacje na temat różnych kategorii pomocy, norm krajowych i wspólnotowych, których należy przestrzegać, a także na temat kopalń węgla korzystających z pomocy oraz specyfikacji kosztów związanych z odnową i adaptacją obiektów przemysłowych, dotkniętych zanieczyszczeniem. Hiszpania opisała w sposób szczegółowy środki stanowiące pomoc oraz potwierdziła, że pomoc stanowiąca 15 % kosztów kwalifikowanych, w celu spełniania wymagań nowych norm, ściśle ograniczała się do celów środowiskowych. Przy obliczaniu kwoty pomocy netto uwzględnia się zyski notowane jako wynik inwestycji. Natomiast przy obliczaniu kosztów kwalifikowanych uwzględnia się największą potencjalną wartość obszarów rekultywowanych.

(38)

W kwestii pomocy na szkolenie, zdaniem Hiszpanii, kwoty dotacji były zbyt niskie, aby mogły zakłócić konkurencję. Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo w kopalniach, Hiszpania podkreśla fakt, że poziom bezpieczeństwa w nich obecny jest w dalszym ciągu niewystarczający oraz że z tego powodu niezbędne jest przydzielenie pomocy w tej dziedzinie. Koszty związane z tą kwestią są wyjątkowe i powinny zostać pokryte.

(39)

Niektóre kwoty pomocy, wypłacone różnym przedsiębiorstwom węglowym, zostały skorygowane przez Hiszpanię, z racji błędów, które pojawiły się we wcześniej przedstawionych kwotach.

(41)

Ocena Komisji ogranicza się do środków związanych z badaniami i rozwojem, ochroną środowiska, szkoleniem i bezpieczeństwem. Środki pomocy przeznaczone do pokrycia kosztów wyjątkowych, stanowiące również przedmiot decyzji z dnia 19 lutego 2003 r. w sprawie wszczęcia niniejszej procedury sprawdzającej, będą stanowiły przedmiot odrębnej decyzji. Chociaż niniejsza decyzja stanowi ocenę programu pomocy, Komisja uwzględni również przypadki wyjątkowe, z tej racji, że pomoc została już wypłacona przez Hiszpanię.

(41)

Biorąc pod uwagę fakt, że zarówno Traktat o EWWiS, jak i decyzja 3632/93/EWWiS wygasły dnia 23 lipca 2003 r., zgodność zgłoszonych środków powinna zostać oceniona na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego (5). Artykuł 14 ust. 2 tego rozporządzenia nie ma zastosowania w niniejszej kwestii.

(42)

We wszystkich przypadkach przejście z ram legislacyjnych Traktatu EWWiS na Traktat WE nie stwarza sytuacji konfliktowych podczas analizy pomocy przydzielonej przez Autonomiczną Wspólnotę Kastylii i Leónu. Stosowne przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 i decyzji 3632/1993/EWWiS są w zasadzie identyczne, a analiza dokonana w oparciu o ramy legislacyjne Traktatu EWWiS nie doprowadziłaby do innych wyników.

(43)

Celem określenia, czy środki programowe stanowią pomoc zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu, należy ustalić, czy sprzyjają one konkretnym przedsiębiorstwom, czy pomoc została wydana przez Państwa Członkowskie z funduszy publicznych, czy środki, o których mowa, zakłócają konkurencję lub grożą jej zakłóceniem oraz czy mogą zakłócić wymianę handlową między Państwami Członkowskim.

(44)

Pierwszy przepis art. 87 ust. 1 dotyczy możliwości sprzyjania konkretnym beneficjentom. Należy koniecznie określić najpierw, czy przedsiębiorstwa korzystające z pomocy otrzymują dodatkową korzyść ekonomiczną, a następnie, czy korzyść ta jest przeznaczona na szczególny typ przedsiębiorstw. Pomoc zapewnia beneficjentom oczywiste korzyści ekonomiczne, ponieważ stanowi bezpośrednią dotację, pokrywającą koszty bieżące, jakie przedsiębiorstwa musiały ponieść. Ponadto środki, o których mowa, przeznaczone są wyłącznie dla przedsiębiorstw górniczych z Autonomicznej Wspólnoty Kastylii i Leónu, w wyniku czego bardziej sprzyjają pewnym przedsiębiorstwom niż ich konkurentom. Inaczej mówiąc, środki te mają charakter selektywny.

(45)

Drugi przepis art. 87 odnosi się do pomocy przydzielonej przez państwa lub pochodzącej z zasobów państwowych. W tym szczególnym przypadku stwierdza się istnienie funduszy publicznych, ponieważ środki finansowane są w rzeczywistości z budżetu publicznego danych władz regionu.

(46)

Zgodnie z trzecim i czwartym przepisem art. 87 ust. 1 Traktatu pomoc nie może zakłócać ani grozić zakłóceniem konkurencji, ani też zakłócać lub powodować ryzyka zakłócenia wymiany handlowej między Państwami Członkowskimi. W tym przypadku środki mogą zakłócać konkurencję, ponieważ wzmacniają pozycję finansową oraz zakres działania przedsiębiorstw korzystających z pomocy względem ich konkurentów, nieotrzymujących takich samych korzyści. Chociaż wspólnotowy rynek węgla jest bardzo wąski, a wyżej wymienione przedsiębiorstwa nie zajmują się wywozem, krajowa produkcja korzysta z faktu, że przedsiębiorstwa posiadające siedzibę w innych Państwach Członkowskich mają mniej możliwości, aby wywozić swoje towary na rynek hiszpański. Ponadto środki te zakłócają konkurencję i wpływają na handel między Państwami Członkowskimi, o ile zwiększone są o inne środki zatwierdzone przez rząd hiszpański.

(47)

Uwzględniając powyższe, przepisy art. 87 ust. 1 Traktatu mają zastosowanie do środków, o których mowa, a które będą mogły zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem jedynie wtedy, gdy spełnią wymagania jednego z odstępstw przewidzianych w Traktacie.

(48)

Wyjątki przewidziane w Traktacie dla tych trzech kategorii pomocy zostały zestawione w ramy wyszczególnione w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002:

(49)

W kwestii zgłoszenia pomocy, którą Państwa Członkowskie zamierzają przyznać przemysłowi węglowemu zgodnie z art. 8 decyzji 3632/93/EWWiS, Hiszpania dnia 31 marca 1998 r. zgłosiła Komisji swój plan modernizacji, racjonalizacji, restrukturyzacji i redukcji produkcji na lata 1998–2002, wywodzący się z planu na lata 1998–2005, w zakresie przemysłu węglowego i alternatywnego rozwoju regionów górniczych. W swej decyzji 98/637/EWWiS z dnia 3 czerwca 1998 r. (11) Komisja wydała pozytywną opinię na temat tego planu, w którym rząd Hiszpanii zamierza udzielić różnego rodzaju wsparcia finansowego celem pokrycia, w ramach powyższych, planów pomocy przewidzianej w art. 3, 4 i 5 decyzji 3632/93/EWWiS.

(50)

Zgodnie z art. 9 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002, odpowiadającym art. 9 ust. 1 decyzji 3632/93/EWWiS, Państwa Członkowskie zgłaszają każdą pomoc finansową, jaką zamierzają udzielić przemysłowi węglowemu w ciągu następnego roku. Pismem z dnia 19 czerwca 2000 r. Hiszpania zgłosiła do Komisji środki pomocowe. Komisja nie przedstawiła żadnych uwag odnośnie do tego zgłoszenia w terminie określonym w art. 9 ust. 4 decyzji 3632/93/EWWiS, dlatego pomoc na rok 2000 uznano za zatwierdzoną. Ponadto zostało to zawarte we wnioskach decyzji z dnia 19 lutego 2003 r., poprzez którą Komisja wszczęła formalną procedurę sprawdzającą. Jednakże, jak stwierdzono również w decyzji z dnia 19 lutego 2003 r., w przypadku pomocy na lata 2001 i 2002 Hiszpania nie dotrzymała swoich zobowiązań w zakresie uprzedniego zgłoszenia. W wyniku tego pomoc, którą region Kastylii i Leónu udzielił na lata 2001 i 2002, a która nie figuruje w hiszpańskim zgłoszeniu z dnia 5 września 2002 r., musi zostać uznana za niezgłoszoną.

(51)

Komisja zbadała środki pomocowe w świetle ram wspólnotowtch w zakresie pomocy państwa na badania i rozwój. W okresie objętym pomocą ramy te zawarte są w następujących komunikatach Komisji: 96/C 45/06 z dnia 17 lutego 1996 r., 98/C 48/02 z dnia 13 lutego 1998 r. i 20002/C 111/03 z dnia 8 maja 2002 r.

(52)

Przydzielono następującą pomoc:

Pomoc na R&D przydzielona przez Radę Kastylii i Leónu została poddana otwartej procedurze przetargowej. Celem tej pomocy jest wspieranie rozwoju produkcji przemysłu węglowego w jak najlepszych warunkach bezpieczeństwa, przy czym nie powinna ona wpływać na warunki wymiany ani być sprzeczna ze wspólnym interesem.

(53)

Finansowane projekty mają na celu zdobycie nowej wiedzy, przydatnej dla rozwoju nowych procesów wydobycia, a także znaczące ulepszenie procesów już istniejących. Projekty te zostały wybrane ze względu na swój potencjał ulepszenia technicznego lub naukowego, postrzegania oraz organizacji procesu wydobycia lub jakiejkolwiek innej odnośnej technologii. Ich celem jest również dostosowanie danego procesu lub technologii w celu zwiększenia ich skuteczności. Poprzez środek ten nie dąży się do finansowania doświadczeń praktycznych. Projekty te odegrają kluczową rolę w poszukiwaniu nowych rozwiązań. Zamiarem władz Hiszpanii było pomyślne przeprowadzenie lub przyspieszenie zmian, stanowiących znaczący wkład w cele rządowe (czyli posiadania bardziej efektywnego i konkurencyjnego przemysłu górniczego), które nie mogły zostać osiągnięte ani wprowadzone na szeroką skalę bez rządowego wsparcia finansowego. Uwzględniając te rozważania, Komisja jest zdania, że działania, o których mowa, odpowiadają definicji badań przemysłowych zawartej w załączniku I ram wspólnotowych w zakresie pomocy na badania i rozwój. Wyniki końcowe tych działań badawczych zostaną wykorzystane w celu rozwoju projektów dotyczących nowych lub zmodyfikowanych procesów wydobycia.

(54)

Koszty kwalifikowane zgodne są z kosztami określonymi z załączniku II ram wspólnotowych. Intensywnosć pomocy jest niska i w obu przypadkach pomoc jest przydzielana MŚP. Intensywność nie przekracza granic określonych w ust. 5 ram. Zgodnie z ust. 6 ram wspólnotowych, pomoc powinna stanowić zachętę dla przedsiębiorstw górniczych do przeprowadzania działań dodatkowych w zakresie R&D oraz zachęcać do tego typu działań przedsiębiorstwa, które ich nigdy dotąd nie prowadziły. Ponieważ beneficjentami są MŚP, Komisja uważa, zgodnie z pkt 6.4 ram wspólnotowych, że pomoc ta stanowi konieczny środek zachęcający.

(55)

Uwzględniając powyższe, Komisja doszła do wniosku, że program pomocy na badania i rozwój zgodny jest ze wspomnianymi wcześniej ramami.

(56)

Komisja poddaje ocenie ten typ środków pomocowych zgodnie z wytycznymi Wspólnoty w zakresie pomocy państwa na rzecz środowiska.

(57)

Po sprawdzeniu informacji dostarczonej przez Hiszpanię Komisja uważa, że celem programu pomocy jest, między innymi, wspieranie MŚP w dostosowywaniu się do nowych obowiązkowych zasad wspólnotowych przez okres trzech lat od ich przyjęcia, wspieranie inwestycji w przypadku braku obowiązkowych zasad wspólnotowych, a także wspieranie inwestycji przeznaczonych do dostosowania się do zasad krajowych, bardziej rygorystycznych niż obowiązujące normy wspólnotowe. Program umożliwia udzielenie pomocy do wysokości 15 % brutto kosztów kwalifikowanych, co jest zgodne z ramami. Komisja uważa, że inwestycje, o których mowa, są zgodne z sekcją E.1.6 ram. W kwestii zanieczyszczenia wód inwestycje te są niezbędne w celu kontroli obiegu wód pochodzących z opuszczonych kopalń. Celem tych inwestycji jest, między innymi, kontrola poziomu gruntowych wód podziemnych, zapobieganie powodziom oraz przyczynianie się do bezpiecznego obiegu wody kopalnianej. Wody te muszą spełniać normy jakości wyznaczone w prawodawstwie Hiszpanii. Komisja uważa, że w definicji kosztów dopuszczalnych przy finansowaniu inwestycji przewidziano, że korzyści uzyskane w wyniku inwestycji muszą zostać uwzględnione przy obliczaniu kwoty netto pomocy, co odpowiada pkt 37 ram wspólnotowych. Zgodnie z pkt 38 ram, o których mowa, w kosztach kwalifikowanych brana jest pod uwagę potencjalna wartość dodatkowa obszarów rekultywowanych. W kwestii rekonstrukcji kopalń, koszty kwalifikowane ograniczone są do kosztów związanych z eksploatacją górniczą, w tym z personelem, materiałami i amortyzacją urządzeń koniecznych, a także z unikaniem emisji gazów oraz substancji płynnych w skutek eksploatacji podziemnej oraz z unikaniem dostępu do niebezpiecznych kopalń, aby nie dopuścić do zanieczyszczenia ciągów wody oraz aby przyczynić się do rekultywacji hałd i zwałowisk. W tym względzie program pomocy jest zgodny z pkt 36 ram wspólnotowych.

(58)

Region Kastylii i Leónu przydzielił następującą pomoc:

Pomoc ta dotyczy rekultywacji środowiska w górnictwie odkrywkowym oraz, w przypadku projektu 607.1/01, inwestycji w stację transformatorową i linię elektryczną.

(59)

Po przeanalizowaniu informacji dostarczonych przez Hiszpanię Komisja uważa, że działania przeprowadzone przez przedsiębiorstwa, a przyczyniające się do naprawy szkód spowodowanych w środowisku poprzez rekultywację zanieczyszczonych obszarów przemysłowych, mogą zostać włączone w zakres stosowania ram wspólnotowych. Koszty związane z odnową środowiska są kosztami historycznymi. W rzeczywistości zaniechanie działań związanych z wydobyciem spowoduje przybór wód z kopalń. Ze względu na strukturę gruntu i różnych prądów kopalnia, z której pochodzą te wody zagrażające środowisku, a które muszą być utrzymywane pod kontrolą, często nie jest łatwa do ustalenia. Wskutek tego wskazanie jednostki odpowiedzialnej za zanieczyszczenie jest niemożliwe. Ponadto kopalnie często zmieniają właścicieli lub już nie istnieją. Komisja uważa, że odpowiedzialnością finansową powinno się obciążyć przedsiębiorstwa górnicze eksploatujące aktualnie kopalnie. W takim przypadku program pomocy, którego celem jest pokrycie kosztów rekonstrukcji kopalń, jest zgodny z wytycznymi.

(60)

Region Kastylii i Leónu przydzielił następującą pomoc:

Pomoc ta odnosi się do prac związanych z rekonstrukcją i bezpieczeństwem hałd, z ochroną koryt rzecznych, a także z rekonstrukcją terenów sąsiadujących z dawnymi kopalniami. W kwestii tych konkretnych przypadków Komisja uważa ponadto, że degradacja środowiska miała miejsce wiele lat temu, że dawniej nie istniały żadne normy w zakresie rekultywacji, a więc nie jest łatwo ustalić jednostki odpowiedzialne. W wyniku tego Komisja jest zdania, że wymienione uprzednio przedsiębiorstwa, eksploatujące aktualnie kopalnie, nie są zobowiązane do ponoszenia tych kosztów. Zgodnie z pkt 38 ram intensywność pomocy nie przekracza 100 % kosztów kwalifikowanych oraz obejmuje mniej niż 15 % całkowitego kosztu prac. Koszty kwalifikowane równają się kosztom prac pomniejszonym o dodatkową wartość gruntową terenu.

(61)

Region Kastylii i Leónu przydzielił następującą pomoc:

Chociaż pomoc ta została zgłoszona przez Hiszpanię jako środki przeznaczone do pokrycia kosztów wyjątkowych, wynikających z restrukturyzacji (art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1407/2002), jest ona przeznaczona w głównej mierze na ochronę środowiska, ponieważ jej celem jest rekultywacja gruntu na obszarach górniczych oraz rozbiórka instalacji stacjonarnych w celu zmniejszenia wpływu opuszczonych kopalń węgla na środowisko. W okresie, gdy prace te były realizowane, nie istniały żadne normy dotyczące rekultywacji obszarów, o których mowa.

(62)

Biorąc pod uwagę specyfikę działalności górniczej, Komisja uważa, że dzisiejsze zanieczyszczenie, spowodowane szkodliwym działaniem gazów i wód pochodzących z kopalń lub zwałowisk zewnętrznych (hałd), w znacznej części stanowi spadek po przeszłości. W większości przypadków chodzi więc o naprawienie szkód po dawnej działalności górniczej. Pomoc musi zostać uznana za koszt historyczny i niemożliwe jest precyzyjne ustalenie jednostki odpowiedzialnej za zanieczyszczenie. W wyniku tego pomoc przeznaczona jest na rekultywację środowiska regionów górniczych. Szkody środowiskowe, powstałe w gruncie i wodach powierzchniowych lub gruntowych, objęte są zakresem stosowania ram wspólnotowych. Intensywność tego wsparcia nie przekracza 100 % kosztów kwalifikowanych oraz obejmuje mniej niż 15 % całkowitego kosztu prac. Koszty kwalifikowane, tzn. koszt prac pomniejszony o dodatkową wartość gruntową terenu, są również zgodne z ramami wspólnotowymi.

(63)

Z powyższych względów oraz po przeanalizowaniu informacji przedstawionych przez Hiszpanię, Komisja doszła do wniosku, że program pomocy na ochronę środowiska jest zgodny z wcześniej wymienionymi ramami wspólnotowymi.

(64)

Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1407/2002 w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego, w szczególności z jego art. 3 ust. 1 oraz motywem 21, pomoc na szkolenie może zostać przydzielona w zależności od warunków i kryteriów ustalonych przez Komisję dla tych kategorii pomocy. W wyniku tego Komisja dokonała oceny zgodności tych środków pomocowych z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 68/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej. Hiszpania musiała dokonać zgłoszenia tych środków, ponieważ warunki, przewidziane w tym rozporządzeniu, w kwestii wyłączenia z obowiązku uprzedniego zgłoszenia, nie mają zastosowania do pomocy państwa dla przemysłu węglowego.

(65)

W przypadku następującej pomocy:

po dokonaniu oceny informacji dostarczonych przez Hiszpanię oraz biorąc pod uwagę zapewnienia Hiszpanii co do przestrzegania, podczas stosowania programu, maksymalnej intensywności pomocy, określonej w art. 4, Komisja uważa, że środki pomocowe przeznaczone na szkolenie górników przydzielone przez Wspólnotę Kastylii i Leónu, nie zakłócą konkurencji oraz mogą zostać dopuszczone zgodnie z wymienionym rozporządzeniem. Z tego tytułu program pomocy zgodny jest z rozporządzeniem, o którym mowa.

(66)

Po dokonaniu analizy pomocy oraz informacji dostarczonych przez Hiszpanię Komisja uważa, że pomoc powinna zostać poddana ocenie w odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 1407/2002 w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego.

(67)

Region Kastylii i Leónu przydzielił następującą pomoc:

Pomoc ta dotyczy kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa w celu poprawienia warunków bezpieczeństwa i higieny. Wydatki te nie są związane z bieżącą produkcją, a przeznaczone są na inwestycje w sprzęt i wyrobiska górnicze. W tym względzie Komisja uważa, że wysokość przydzielonej pomocy nie przekracza kosztu prac związanych z bezpieczeństwem i tym samym, że środki te zgodne są z art. 7 wymienionego rozporządzenia oraz z przepisami pkt. 1 lit. g) jego Załącznika w kwestii definicji kosztów, do których odnosi się art. 7. Komisja doszła zatem do wniosku, że pomoc na bezpieczeństwo górnicze jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem.

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/43

(1)

Artykuł 38 ust. 1 wyżej wymienionego protokołu przewiduje odstępstwo od reguł pochodzenia w przypadkach, gdy jest to uzasadnione rozwojem istniejącej bądź wprowadzeniem nowej gałęzi przemysłu.

(2)

W dniu 30 września 2004 r. państwa AKP przedłożyły w imieniu rządu Republiki Zielonego Przylądka wniosek o odstępstwo od reguł pochodzenia, wymienionych w protokole, w odniesieniu do koszul męskich wyprodukowanych przez ten kraj w ilości 140 000 sztuk w roku 2004, przy czym liczba ta będzie stopniowo wzrastać i osiągnie ilość 180 000 sztuk w roku 2008.

(3)

Wnioskowane odstępstwo znajduje uzasadnienie w postanowieniach art. 38 ust. 1–5; Republika Zielonego Przylądka, zgodnie z postanowieniami odnośnie do kumulacji, nie może w produkcji koszul męskich używać wystarczającej ilości odpowiednich materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Krajów i Terytoriów Zamorskich (KTZ) oraz innych państw AKP. Republika Zielonego Przylądka jest uznawana jako najsłabiej rozwinięty kraj wyspiarski AKP, a odstępstwo mogłoby z ekonomicznego i społecznego punktu widzenia wywołać pozytywny skutek, przede wszystkim w kwestii zatrudnienia.

(4)

Mając na względzie przewidziane wielkości przywozu, odstępstwo nie powinno spowodować poważnych szkód w przemyśle wspólnotowym z zastrzeżeniem, że określone warunki dotyczące ilości, nadzoru oraz czasu obowiązywania zostaną spełnione.

(5)

Odstępstwo nie może jednak zostać przyznane na okresy wskazane we wniosku. Termin złożenia wniosku przez państwa AKP uniemożliwia Komitetowi Współpracy Celnej WE-AKP przyjęcie decyzji przed dniem 1 stycznia 2005 r. Ponadto nowe ustalenia handlowe dla państw AKP wejdą w życie nie później niż 1 stycznia 2008 r. W konsekwencji, odstępstwo przyznane w ramach obecnie obowiązujących reguł handlowych nie będzie właściwe od dnia 31 grudnia 2007 r., gdyż stosowane do niego ramy prawne nie będą już obowiązywały. Z powyższych względów okres obowiązywania odstępstwa powinien być ograniczony do trzech lat od początku stycznia 2005 r. do końca 2007 r.

(6)

W związku z powyższym, zgodnie z art. 38, Republice Zielonego Przylądka może zostać przyznane odstępstwo w odniesieniu do koszul męskich, dla ilości 160 000 sztuk w roku 2005, 170 000 sztuk w roku 2006 i 180 000 sztuk w roku 2007,

—

„Derogation – Decision No 1/2005”;

—

„Derrogação – Decisão n.o 1/2005”.

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/45

(1)

Przyjęcie przez Radę dnia 22 listopada 2004 r. wspólnego działania 2004/789/WPZiB (1) w sprawie przedłużenia Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPOL Proxima) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii od dnia 15 grudnia 2004 r. do dnia 14 grudnia 2005 r.

(2)

Potrzebę upoważnienia Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa do podejmowania stosownych decyzji w sprawie utworzenia Komitetu Uczestników dla EUPOL Proxima, zgodnie z postanowieniami dokumentu „Procedury konsultacyjne i tryb udziału państw spoza UE w działaniach UE związanych z cywilnym zarządzaniem sytuacjami kryzysowymi”, zatwierdzonego przez Radę dnia 10 grudnia 2002 r.

(3)

Należy odpowiednio zmienić wspólne działanie 2004/789/WPZiB,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/46

(1)

W dniu 11 marca 2002 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2002/210/WPZiB (1) ustanawiające Misję Policyjną Unii Europejskiej (EUPM) w celu zapewnienia kontynuacji działalności Międzynarodowych Sił Policyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych w Bośni i Hercegowinie od dnia 1 stycznia 2003 r.

(2)

Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa powinien zostać upoważniony do podjęcia odpowiednich decyzji dotyczących ustanowienia Komitetu Uczestników EUPM, zgodnie z dokumentem dotyczącym „Procedur konsultacyjnych i trybu udziału Państw spoza UE w działaniach UE związanych z cywilnym zarządzaniem kryzysowym”, zatwierdzonym przez Radę w dniu 10 grudnia 2002 r.

(3)

Wspólne działanie 2002/210/WPZiB powinno zostać odpowiednio zmienione,

19.2.2005   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 48/47