(1)

Dnia 10 lipca 2001 r. Rada upoważniła Prezydencję do negocjowania z pomocą Komisji umów z Norwegią i Islandią w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych na podstawie art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej. Upoważnienie to zostało zmienione decyzją Rady z dnia 19 grudnia 2002 r. Prezydencja, przy udziale Komisji, wynegocjowała umowę w sprawie procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią.

(2)

Zgodnie z decyzją Rady 2006/697/WE (2) Umowa między Unią Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii (zwana dalej umową) w sprawie procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a Islandią i Norwegią została podpisana w dniu 28 czerwca 2006 r., z zastrzeżeniem jej zawarcia.

(3)

Umowa nie została jeszcze zawarta. W związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. tryb postępowania stosowany przez Unię w celu zawarcia umowy reguluje art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

(4)

Umowa powinna zostać zatwierdzona.

(5)

Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, państwa te zgłosiły chęć uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

(6)

Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, który jest załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i w związku z tym nie jest związana jej treścią ani objęta zakresem jej stosowania,

(1)

W rozporządzeniu Rady (UE) nr 43/2014 (2) określono kwoty na rok 2014.

(2)

Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2014 r.

(3)

Należy zatem zakazać działalności połowowej w odniesieniu do wspomnianego stada,

(1)

W rozporządzeniu Rady (UE) nr 43/2014 (2) określono kwoty na rok 2014.

(2)

Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego, o którym mowa w załączniku do niniejszego rozporządzenia, lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy stada w nim określonego przyznaną na 2014 r.

(3)

Należy zatem zakazać działalności połowowej w odniesieniu do wspomnianego stada,

(1)

Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1484/95 (3) ustanowiono szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności przywozowych oraz ustalono ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.

(2)

Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika, że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów, uwzględniając wahania cen w zależności od pochodzenia tych produktów.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1484/95.

(4)

Ze względu na konieczność zagwarantowania, że środek ten będzie mieć zastosowanie możliwie jak najszybciej po udostępnieniu aktualnych danych, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje — zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej — kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Na mocy Protokołu nr 36 Zjednoczone Królestwo miało możliwość notyfikowania Radzie, do dnia 31 maja 2014 r., że nie uznaje uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości wprowadzonych Traktatem z Lizbony w odniesieniu do aktów prawnych Unii w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych, które zostały przyjęte przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony.

(2)

W piśmie do Przewodniczącego Rady z dnia 24 lipca 2013 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało Radzie, że nie uznaje uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości wprowadzonych Traktatem z Lizbony w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych. W konsekwencji odpowiednie akty prawne w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych przestają mieć zastosowanie wobec Zjednoczonego Królestwa z dniem 1 grudnia 2014 r.

(3)

Zjednoczone Królestwo może notyfikować chęć uczestnictwa w aktach prawnych, które przestały mieć wobec niego zastosowanie.

(4)

Zjednoczone Królestwo zapowiedziało swój zamiar notyfikowania chęci uczestnictwa w niektórych z tych aktów prawnych.

(5)

Zgodnie z art. 10 ust. 4 akapit drugi Protokołu nr 36 Rada, na wniosek Komisji, powinna określić niezbędne wynikające ustalenia oraz niezbędne ustalenia przejściowe. Rada może również, na podstawie art. 10 ust. 4 akapit trzeci, zdecydować, że Zjednoczone Królestwo powinno ponieść bezpośrednie konsekwencje finansowe powstałe w sposób konieczny i nieunikniony w wyniku zaprzestania uczestnictwa w tych aktach prawnych.

(6)

Należy uniknąć przerwy we wdrażaniu i w stosowaniu aktów prawnych, w których Zjednoczone Królestwo zgłosiło chęć ponownego uczestnictwa. Akty te powinny w związku z tym w dalszym ciągu mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa przez ograniczony okres przejściowy, do uzyskania skuteczności przez decyzje Rady i Komisji zezwalające na udział Zjednoczonego Królestwa.

(7)

Jako że Zjednoczone Królestwo nie notyfikowało Radzie chęci uczestnictwa w decyzjach Rady 2008/615/WSiSW (1) i 2008/616/WSiSW (2) oraz decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW (3), (zwanych dalej „decyzjami Prüm”), przestaną one mieć zastosowanie wobec Zjednoczonego Królestwa począwszy od dnia 1 grudnia 2014 r. W wyniku zaprzestania ich stosowania i do czasu ponownego przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do decyzji Prüm, nie powinno ono mieć dostępu, do celów egzekwowania prawa, do bazy danych Eurodac utworzonej na mocy rozporządzenia (UE) nr 603/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady (4).

(8)

W świetle praktycznego i operacyjnego znaczenia decyzji Prüm dla bezpieczeństwa publicznego Unii, a w szczególności dla egzekwowania prawa, zapobiegania przestępstwom, wykrywania ich i prowadzenia w związku z nimi dochodzeń, Zjednoczone Królestwo, ściśle konsultując się z partnerami operacyjnymi w Zjednoczonym Królestwie, państwami członkowskimi, Komisją, Europolem i Eurojustem, powinno podjąć całościowe badanie skutków ekonomicznych i aspektów związanych z wdrożeniem, w celu dokonania oceny zalet i bezpośrednich korzyści ponownego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w decyzjach Prüm oraz niezbędnych kroków, które musiałoby ono w związku z tym podjąć; wyniki tego badania powinny zostać opublikowane do dnia 30 września 2015 r.

(9)

Jeżeli wyniki tego badania skutków ekonomicznych i aspektów związanych z wdrożeniem będą pozytywne, Zjednoczone Królestwo powinno podjąć do dnia 31 grudnia 2015 r. decyzję o tym, czy notyfikować Radzie w ciągu kolejnych czterech tygodni swoją chęć uczestnictwa w decyzjach Prüm, zgodnie z art. 10 ust. 5 Protokołu nr 36. Zjednoczone Królestwo zaznaczyło, że decyzja taka jest uzależniona od pozytywnego wyniku głosowania w jego parlamencie.

(10)

Przepisy dotyczące konsekwencji finansowych powstałych w wyniku zaprzestania uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w decyzjach Prüm zostaną określone w decyzji Rady 2014/837/UE (5).

(11)

Zgodnie z art. 10 ust. 4 akapit drugi Protokołu nr 36, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji, ale jest nią związane,

(1)

Na mocy Protokołu nr 36 Zjednoczone Królestwo miało możliwość notyfikowania Radzie, do dnia 31 maja 2014 r., że nie uznaje uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości wprowadzonych Traktatem z Lizbony w odniesieniu do aktów prawnych Unii w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych, które zostały przyjęte przed wejściem w życie Traktatu z Lizbony.

(2)

W piśmie do Przewodniczącego Rady z dnia 24 lipca 2013 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało Radzie, że nie uznaje uprawnień Komisji i Trybunału Sprawiedliwości wprowadzonych Traktatem z Lizbony w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych. W konsekwencji odpowiednie akty prawne w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy sądowej w sprawach karnych przestają mieć zastosowanie wobec Zjednoczonego Królestwa z dniem 1 grudnia 2014 r.

(3)

Zjednoczone Królestwo może notyfikować chęć uczestnictwa w aktach prawnych, które przestały mieć wobec niego zastosowanie.

(4)

Zjednoczone Królestwo zapowiedziało swój zamiar notyfikowania chęci uczestnictwa w niektórych z tych aktów prawnych.

(5)

Zgodnie z art. 10 ust. 4 akapit drugi Protokołu nr 36 Rada, na wniosek Komisji, powinna określić niezbędne wynikające ustalenia oraz niezbędne ustalenia przejściowe. Rada może również, na podstawie art. 10 ust 4 akapit trzeci, zdecydować, że Zjednoczone Królestwo powinno ponieść bezpośrednie konsekwencje finansowe powstałe w sposób konieczny i nieunikniony w wyniku zaprzestania uczestnictwa w tych aktach prawnych.

(6)

Jako że Zjednoczone Królestwo nie notyfikowało Radzie chęci uczestnictwa w decyzjach Rady 2008/615/WSiSW (1) i 2008/616/WSiSW (2) oraz w decyzji ramowej Rady 2009/905/WSiSW (3), (zwanych dalej „decyzjami Prüm”), przestaną one mieć zastosowanie wobec Zjednoczonego Królestwa począwszy od dnia 1 grudnia 2014 r. W świetle praktycznego i operacyjnego znaczenia decyzji Prüm dla bezpieczeństwa publicznego Unii, a w szczególności dla egzekwowania prawa, zapobiegania przestępstwom, wykrywania ich i prowadzenia w związku z nimi dochodzeń, Rada postanowiła jednak w decyzji 2014/836/UE (4), że Zjednoczone Królestwo podejmie całościowe badanie skutków ekonomicznych i aspektów związanych z wdrożeniem, w celu dokonania oceny zalet i bezpośrednich korzyści ponownego uczestnictwa Zjednoczonego Królestwa w decyzjach Prüm oraz niezbędnych kroków, które musiałoby ono w związku z tym podjąć. Wyniki tego badania opublikowane zostaną do dnia 30 września 2015 r. Jeżeli wyniki tego badania skutków ekonomicznych i aspektów związanych z wdrożeniem będą pozytywne, Zjednoczone Królestwo podejmie do dnia 31 grudnia 2015 r. decyzję o tym, czy zgłosić Radzie w ciągu kolejnych czterech tygodni chęć uczestniczenia w decyzjach Prüm, zgodnie z art. 10 ust. 5 Protokołu nr 36.

(7)

Fundusze z programu „Zapobieganie i walka z przestępczością”, ustanowionego decyzją Rady 2007/125/WSiSW (5), przyznane zostały Zjednoczonemu Królestwu dla dwóch projektów powiązanych z decyzjami Rady 2008/615/WSiSW i 2008/616/WSiSW: pierwszy projekt był związany z wdrożeniem przez Zjednoczone Królestwo na mocy decyzji Prüm wymiany danych DNA, przy czym najwyższą kwotę współfinansowania w wysokości 961 019 EUR otrzymało Home Office (ministerstwo spraw wewnętrznych Zjednoczonego Królestwa), a drugi był związany z oceną przez Zjednoczone Królestwo wymiany odcisków palców na mocy decyzji Prüm, przy czym najwyższą kwotę współfinansowania w wysokości 547 836 EUR otrzymało również Home Office. Stanowi to łącznie kwotę 1 508 855 EUR.

(8)

Jeśli Zjednoczone Królestwo nie zachowa któregoś z terminów określonych w art. 2 decyzji 2014/836/UE lub postanowi nie uczestniczyć w decyzjach Prüm, powinno zwrócić — w związku z konsekwencjami finansowymi powstałymi w sposób konieczny i nieunikniony w wyniku zaprzestania uczestnictwa w decyzjach Prüm — kwoty, które faktycznie zostały wypłacone przez Komisję jako wkład z budżetu ogólnego Unii na wdrożenie tych decyzji.

(9)

Zgodnie z art. 10 ust. 4 akapit trzeci Protokołu nr 36, Zjednoczone Królestwo uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i jest nią związane,

(1)

Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) instytucje mają obowiązek za pomocą odpowiednich środków umożliwić obywatelom i stowarzyszeniom przedstawicielskim wypowiadanie się i publiczną wymianę poglądów we wszystkich dziedzinach działania Unii. Są one również zobowiązane utrzymywać otwarty, przejrzysty i regularny dialog ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi i społeczeństwem obywatelskim. Ponadto, zgodnie z art. 2 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz z art. 11 ust. 3 TUE, przed zgłoszeniem wniosku dotyczącego aktu ustawodawczego Komisja ma obowiązek prowadzić szerokie konsultacje.

(2)

Zgodnie z art. 298 TFUE instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, wykonując swoje zadania, muszą korzystać ze wsparcia otwartej, efektywnej i niezależnej administracji europejskiej.

(3)

Komisja zobowiązana jest wspierać jawność w kontaktach pracowników Komisji z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi.

(4)

Obywatele mają już prawo dostępu do dokumentów instytucji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1). Niniejsza decyzja nie dotyczy dostępu do dokumentów ani stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

(5)

W dniu 25 listopada 2014 r., działając zgodnie z wytycznymi politycznymi przedstawionymi w dniu 15 lipca 2014 r. przez przewodniczącego, Komisja przyjęła decyzję 2014/839/UE, Euratom (2), zgodnie z którą członkowie Komisji zobowiązani są do podawania do publicznej wiadomości informacji na temat odbywanych przez nich samych i przez członków ich gabinetów spotkań z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi, dotyczących kwestii związanych z opracowaniem i realizacją polityki Unii.

(6)

Dyrektorzy generalni Komisji mogą odbywać spotkania z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi w podobnych celach, w jakich odbywane są spotkania, o których mowa w tej decyzji. Dlatego też należy w przypadku takich spotkań zastosować podobne wymogi dotyczące przejrzystości.

(7)

Dlatego dyrektorzy generalni Komisji powinni podawać do wiadomości publicznej informacje dotyczące odbywanych przez nich spotkań z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi, dotyczących kwestii związanych z opracowaniem i realizacją polityki Unii.

(8)

Spotkania z przedstawicielami innych instytucji lub organów unijnych, wynikające ze zwykłego trybu kontaktów między instytucjami, nie są objęte zakresem niniejszej decyzji. Spotkania z przedstawicielami organów publicznych państw członkowskich nie są objęte zakresem niniejszej decyzji, jako że organy te działają w interesie publicznym i uczestniczą w pracach Komisji na zasadzie lojalnej współpracy. W celu ochrony stosunków międzynarodowych Unii spotkania z przedstawicielami organów publicznych państw trzecich i organizacji międzynarodowych nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.

(9)

W celu uszanowania specyficznego charakteru dialogu z partnerami społecznymi, o którym mowa w art. 154 TFUE, jak również specyficznego charakteru dialogu z kościołami oraz organizacjami światopoglądowymi i niewyznaniowymi, o którym mowa w art. 17 ust. 3 TFUE, spotkania odbywające się w tym kontekście nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.

(10)

Ze względu na specyficzną rolę partii politycznych, uznaną w art. 10 ust. 4 TUE, oraz na fakt, że porozumienie międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie rejestru służącego przejrzystości dotyczącego organizacji i osób samozatrudnionych, zaangażowanych w opracowanie i realizację polityki Unii Europejskiej (3) stanowi, że rejestr nie ma zastosowania do partii politycznych, spotkania z przedstawicielami partii politycznych również nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.

(11)

Jako że w niektórych specjalnych przypadkach opublikowanie informacji dotyczących spotkania może zaszkodzić ochronie życia, prywatności lub godności osób, finansowej, monetarnej lub gospodarczej polityki Unii, równowagi rynku, poufnego charakteru informacji handlowych lub właściwego przebiegu postępowań sądowych, inspekcji, dochodzeń, audytów i innych procedur administracyjnych lub ochronie każdego innego ważnego, uznanego na szczeblu unijnym interesu publicznego, informacje takie nie powinny być w takich przypadkach publikowane.

(12)

Zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) nazwiska dyrektorów generalnych, którzy uczestniczą w spotkaniach z organizacjami i osobami samozatrudnionymi, mogą być podawane do wiadomości publicznej; inne osoby muszą jednoznacznie wyrazić na to zgodę.

(13)

Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wymogów zwiększonej przejrzystości, zobowiązań wynikających z przepisów prawa unijnego lub zawartych przez Unię umów międzynarodowych,

a)

„dyrektor generalny” oznacza dyrektora generalnego lub szefa służby Komisji;

b)

„spotkanie” oznacza dwustronne spotkanie z inicjatywy organizacji lub osoby samozatrudnionej lub dyrektora generalnego w celu przedyskutowania kwestii związanej z opracowaniem i realizacją polityki Unii. Spotkania mające miejsce w związku z procedurą administracyjną ustanowioną w Traktatach lub w aktach prawnych Unii, będące w zakresie bezpośrednich kompetencji dyrektora generalnego, jak również spotkania o czysto osobistym lub towarzyskim charakterze czy przypadkowe spotkania są wyłączone z tej definicji;

c)

„organizacja lub osoba samozatrudniona” oznacza każdą organizację bądź osobę, bez względu na jej status prawny, zaangażowaną w działania mające na celu wywieranie bezpośredniego lub pośredniego wpływu na procesy opracowywania lub realizacji polityki oraz podejmowania decyzji przez instytucje Unii, bez względu na miejsce prowadzenia takich działań bądź używane środki lub kanały komunikacyjne.

Pojęcie to nie obejmuje przedstawicieli innych instytucji bądź organów unijnych, krajowych, regionalnych i lokalnych władz z państw członkowskich i państw trzecich lub organizacji międzynarodowych. Obejmuje ono jednak każde stowarzyszenie lub sieć utworzone w celu wspólnego reprezentowania regionów lub innych krajowych władz publicznych szczebla niższego niż ogólnokrajowy.

(1)

Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) instytucje mają obowiązek za pomocą odpowiednich środków umożliwić obywatelom i stowarzyszeniom przedstawicielskim wypowiadanie się i publiczną wymianę poglądów we wszystkich dziedzinach działania Unii. Są one również zobowiązane utrzymywać otwarty, przejrzysty i regularny dialog ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi i społeczeństwem obywatelskim. Ponadto, zgodnie z art. 2 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności oraz z art. 11 ust. 3 TUE, przed zgłoszeniem wniosku dotyczącego aktu ustawodawczego Komisja ma obowiązek prowadzić szerokie konsultacje.

(2)

W tym celu, aby dowiedzieć się o trudnościach, jakie napotykają organizacje i osoby samozatrudnione, i poznać ich poglądy dotyczące polityki oraz przepisów prawnych Unii, członkowie Komisji oraz członkowie ich gabinetów regularnie się z nimi spotykają.

(3)

Zgodnie z art. 10 ust. 3 TUE, aby ułatwić obywatelom europejskim udział w demokratycznym życiu Unii oraz zagwarantować, że decyzje podejmowane będą w sposób możliwie jak najbardziej otwarty, ważne jest umożliwienie obywatelom zdobycie wiedzy o kontaktach, jakie członkowie Komisji oraz członkowie ich gabinetów mają z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi.

(4)

Obywatele mają już prawo dostępu do dokumentów instytucji na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (1). Niniejsza decyzja nie dotyczy dostępu do dokumentów ani stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

(5)

Zgodnie z Wytycznymi politycznymi przedstawionymi w dniu 15 lipca 2014 r. przez przewodniczącego Komisji, Komisja zobowiązana jest wspierać jawność w kontaktach z zainteresowanymi stronami i lobbystami.

(6)

Podczas gdy nie istnieje już potrzeba podejmowania dalszych działań odnośnie do udziału członków Komisji oraz członków ich gabinetów w wydarzeniach o charakterze publicznym, jako że takie informacje podawane są już do wiadomości publicznej, publikowanie informacji o spotkaniach przeprowadzanych z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi poprawiłoby jeszcze bardziej przejrzystość działań Komisji.

(7)

Dlatego członkowie Komisji powinni podawać do wiadomości publicznej informacje dotyczące odbywanych przez nich samych lub przez członków ich gabinetów spotkań z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi, dotyczących kwestii związanych z opracowaniem i realizacją polityki Unii.

(8)

Spotkania z przedstawicielami innych instytucji lub organów unijnych, wynikające ze zwykłego trybu kontaktów między instytucjami, nie są objęte zakresem niniejszej decyzji. Spotkania z przedstawicielami organów publicznych państw członkowskich nie są objęte zakresem niniejszej decyzji, jako że organy te działają w interesie publicznym i uczestniczą w pracach Komisji na zasadzie lojalnej współpracy. W celu ochrony stosunków międzynarodowych Unii, spotkania z przedstawicielami organów publicznych państw trzecich i organizacji międzynarodowych nie są objęte zakresem niniejszej decyzji. Niniejsza decyzja nie dotyczy Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa/wiceprzewodniczącego Komisji odnośnie do spotkań odbywanych przez niego w charakterze Wysokiego Przedstawiciela.

(9)

W celu uszanowania specyficznego charakteru dialogu z partnerami społecznymi, o którym mowa w art. 154 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), jak również specyficznego charakteru dialogu z kościołami oraz organizacjami światopoglądowymi i niewyznaniowymi, o którym mowa w art. 17 ust. 3 TFUE, spotkania odbywające się w tym kontekście nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.

(10)

Ze względu na specyficzną rolę partii politycznych, uznaną w art. 10 ust. 4 TUE, oraz na fakt, że porozumienie międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie rejestru służącego przejrzystości, dotyczącego organizacji i osób samozatrudnionych zaangażowanych w opracowanie i realizację polityki Unii Europejskiej (2) stanowi, że rejestr nie ma zastosowania do partii politycznych, spotkania z przedstawicielami partii politycznych również nie są objęte zakresem niniejszej decyzji.

(11)

Jako że w niektórych specjalnych przypadkach opublikowanie informacji dotyczących spotkań może zaszkodzić ochronie życia, prywatności lub godności osób, finansowej, monetarnej lub gospodarczej polityce Unii, równowadze rynku, poufnemu charakterowi informacji handlowych lub właściwemu przebiegowi postępowań sądowych, inspekcji, dochodzeń, audytów i innych procedur administracyjnych; lub ochronie innego ważnego interesu publicznego uznanego na szczeblu unijnym, informacje te nie powinny być w takich przypadkach publikowane.

(12)

Zgodnie z art. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) nazwiska członków Komisji, jak również członków ich gabinetów, którzy uczestniczą w spotkaniach z organizacjami lub osobami samozatrudnionymi, mogą być podawane do wiadomości publicznej; inne osoby muszą jednoznacznie wyrazić na to zgodę.

(13)

Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla wymogów zwiększonej przejrzystości, zobowiązań wynikających z przepisów prawa unijnego lub zawartych przez Unię umów międzynarodowych,

a)

„spotkanie” oznacza dwustronne spotkanie z inicjatywy organizacji lub osoby samozatrudnionej lub członka Komisji i/lub członka jego gabinetu w celu przedyskutowania kwestii związanej z opracowaniem i realizacją polityki Unii. Spotkania mające miejsce w związku z procedurą administracyjną ustanowioną w Traktatach lub w aktach prawnych Unii, będące w zakresie bezpośrednich kompetencji członka Komisji, jak również spotkania o czysto osobistym lub towarzyskim charakterze czy przypadkowe spotkania, są wyłączone z tej definicji;

b)

„organizacja lub osoba samozatrudniona” oznacza każdą organizację bądź osobę, bez względu na jej status prawny, zaangażowaną w działania mające na celu wywieranie bezpośredniego lub pośredniego wpływu na procesy opracowywania lub realizacji polityki oraz podejmowania decyzji przez instytucje Unii, bez względu na miejsce prowadzenia takich działań bądź używane środki lub kanały komunikacyjne.

Pojęcie to nie obejmuje przedstawicieli innych instytucji bądź organów unijnych, krajowych, regionalnych i lokalnych władz z państw członkowskich i państw trzecich lub organizacji międzynarodowych. Obejmuje ono jednak każde stowarzyszenie lub sieć, utworzone w celu wspólnego reprezentowania regionów lub innych krajowych władz publicznych szczebla niższego niż ogólnokrajowy.

(1)

Na mocy art. 371 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Belgia może utrzymać zwolnienia dla transakcji, o których mowa w części B załącznika X do dyrektywy, jeśli transakcje te były objęte zwolnieniem w dniu 1 stycznia 1978 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 29 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 14 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Belgia zwróciła się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 9 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Belgia wykazała, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Belgię do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem stałej stopy procentowej, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 90/177/Euratom, EWG (4),

(1)

Na mocy art. 377 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Portugalia może utrzymać zwolnienia dla transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu 1 stycznia 1989 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 10 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 19 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Portugalia zwróciła się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE w latach budżetowych 2014–2020. Portugalia wykazała, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Portugalię do obliczania podstawy zasobów własnych VAT za pomocą stałej stopy procentowej, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

Portugalia zwróciła się do Komisji o upoważnienie do wykorzystania rachunków narodowych ESA 2010 z roku 2011 do obliczenia średniej ważonej stawki VAT za rok budżetowy 2014. Najnowsze dostępne dane w ramach systemu rachunków narodowych ESA 95 o odpowiednim poziomie zdezagregowania pochodzą z roku 2010, natomiast w momencie gdy Portugalia będzie musiała złożyć sprawozdanie z wyliczenia podstawy dochodów własnych opartych na VAT za rok budżetowy 2014, dane w ramach systemu rachunków narodowych ESA 2010 o odpowiednim poziomie zdezagregowania obejmujące okres od roku 2011 będą już dostępne. Należy zatem upoważnić Portugalię do wykorzystania danych z rachunków narodowych ESA 2010 z roku 2011 do celów obliczenia średniej ważonej stawki VAT za rok budżetowy 2014.

(4)

Na mocy art. 10 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 (4) (ESA 2010), w przypadkach gdy nie są dostępne wymagane dane szczegółowe z systemu ESA 95, do celów ustalania zasobów własnych z tytułu VAT państwa członkowskie mogą wykorzystywać dane oparte na ESA 2010, podczas gdy decyzja 2007/436/WE, Euratom (5) pozostaje w mocy.

(5)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(6)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą Komisji 2013/749/UE, Euratom (6),

1)

tytuł otrzymuje brzmienie:

„Decyzja wykonawcza Komisji 2013/749/UE, Euratom z dnia 10 grudnia 2013 r. upoważniająca Portugalię do wykorzystywania pewnych przybliżonych danych szacunkowych oraz do wykorzystywania danych statystycznych za lata poprzedzające rok przedostatni w obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT”

2)

art. 1 otrzymuje brzmienie:

3)

dodaje się art. 1a w brzmieniu:

4)

art. 2 otrzymuje brzmienie:

(1)

Na mocy art. 386 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Węgry mogą, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy, tak długo, jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 29 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 14 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Węgry zwróciły się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Węgry wykazały, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Węgry do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem stałej stopy procentowej, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 2005/818/WE, Euratom (4),

(1)

Na mocy art. 371 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Zjednoczone Królestwo może utrzymać zwolnienia dla transakcji, o których mowa w części B załącznika X do dyrektywy, jeśli transakcje te były objęte zwolnieniem w dniu 1 stycznia 1978 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 22 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 4 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Zjednoczone Królestwo zwróciło się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 7 i 9 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Zjednoczone Królestwo wykazało, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Zjednoczone Królestwo do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem stałych stóp procentowych, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję wykonawczą Komisji 2013/747/UE, Euratom (4),

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie:

2)

po art. 1 dodaje się art. 1a i 1b w brzmieniu:

3)

skreśla się art. 2.

(1)

Na mocy art. 387 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Malta może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 8 i 10 w załączniku X do dyrektywy, tak długo, jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 29 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 4 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Malta zwróciła się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 8 i 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Malta wykazała, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Maltę do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem stałych stóp procentowych, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia,

(1)

Na mocy art. 384 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Łotwa może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 2 i 10 w załączniku X do dyrektywy, tak długo, jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 30 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 14 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Łotwa zwróciła się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 2 i 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Łotwa wykazała, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Łotwę do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem stałych stóp procentowych, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 2005/817/WE, Euratom (4),

(1)

Na mocy art. 385 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Litwa może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy, tak długo, jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 29 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 14 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Litwa zwróciła się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Litwa wykazała, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Litwę do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem stałej stopy procentowej, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 2005/819/WE, Euratom (4),

(1)

Na mocy art. 371 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Francja może utrzymać zwolnienia dla transakcji, o których mowa w części B załącznika X do dyrektywy, jeśli transakcje te były objęte zwolnieniem w dniu 1 stycznia 1978 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 30 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 26 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Francja zwróciła się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 2 i 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Francja wykazała, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Francję do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem stałych stóp procentowych, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 90/176/Euratom, EWG (4),

(1)

Do celów podziału transakcji według kategorii statystycznych, przewidzianego w art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1553/89, Bułgaria jest już w stanie wykorzystać rachunki narodowe z roku przedostatniego w stosunku do roku budżetowego, dla którego należy obliczyć podstawę zasobów opartych na VAT. W związku z tym w odniesieniu do lat budżetowych następujących po roku 2013 nie należy już upoważniać Bułgarii do wykorzystywania rachunków narodowych z lat poprzedzających przedostatni rok. Okres obowiązywania art. 1 należy zatem ograniczyć do dnia 31 grudnia 2013 r.

(2)

Na mocy art. 390a dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Bułgaria może, zgodnie z warunkami obowiązującymi w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do międzynarodowego przewozu osób, o którym mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy, tak długo, jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 31 grudnia 2006 r.; transakcje te należy uwzględniać przy określaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(3)

Bułgaria złożyła wniosek do Komisji o upoważnienie do wykorzystywania określonych przybliżonych danych szacunkowych w celu obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT, ponieważ w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE, nie jest w stanie obliczyć dokładnej podstawy zasobów własnych opartych na VAT. Przeprowadzenie dokładnych obliczeń prawdopodobnie pociągnęłoby za sobą obciążenia administracyjne niewspółmierne do skutków tych transakcji dla łącznej podstawy zasobów własnych Bułgarii opartych na VAT. Bułgaria jest w stanie dokonać obliczeń w oparciu o przybliżone dane szacunkowe dotyczące przedmiotowej kategorii transakcji. Należy zatem upoważnić Bułgarię do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem przybliżonych danych szacunkowych.

(4)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 2010/4/UE, Euratom (3),

1)

art. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

2)

skreśla się art. 3.

(1)

Na mocy z art. 284 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Niemcy mogą kontynuować stopniowe obniżanie podatku, jeśli skorzystały z możliwości przewidzianej w art. 14 dyrektywy Rady 67/228/EWG (3); transakcje te należy uwzględniać przy określaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r. (4) Niemcy zwróciły się o anulowanie upoważnienia dotyczącego stopniowego obniżania podatku, ponieważ ulga ta nie jest już przyznawana małym przedsiębiorstwom.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 90/179/Euratom, EWG (5),

(1)

Na mocy art. 371 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Irlandia może utrzymać zwolnienia dla transakcji, o których mowa w części B załącznika X do dyrektywy, jeśli transakcje te były objęte zwolnieniem w dniu 1 stycznia 1978 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. (3) Irlandia zwróciła się o przedłużenie ważności upoważnienia Komisji do wykorzystywania określonych przybliżonych danych szacunkowych w celu obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT w przypadku transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE aż do roku budżetowego 2018 włącznie. Należy zatem upoważnić Irlandię do dalszego obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem określonych przybliżonych danych szacunkowych.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 2010/5/UE, Euratom (4),

(1)

Na mocy art. 380 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Szwecja może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienia w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 1, 9 i 10 w załączniku X do dyrektywy, tak długo, jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 31 grudnia 1994 r.; transakcje te muszą być uwzględniane przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W swojej odpowiedzi z dnia 30 kwietnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 14 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT (3) Szwecja zwróciła się do Komisji o upoważnienie do zastosowania stałej stopy procentowej do określenia podstawy pośredniej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 1, 9 i 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Szwecja wykazała, że stopa procentowa w przeszłości utrzymywała się na stabilnym poziomie. Należy zatem upoważnić Szwecję do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT z wykorzystaniem stałych stóp procentowych, zgodnie z pismem Komisji.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 96/565/Euratom, WE (4),

(1)

Zgodnie z art. 390 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) Słowacja może, na warunkach obowiązujących w tym państwie członkowskim w dniu jego przystąpienia, utrzymać zwolnienie w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do tej dyrektywy, tak długo, jak takie samo zwolnienie będzie stosowane w jednym z państw członkowskich należących do Wspólnoty w dniu 30 kwietnia 2004 r.; transakcje te należy uwzględniać przy określaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT.

(2)

W odpowiedzi z dnia 27 sierpnia 2014 r. na pismo Komisji z dnia 14 lutego 2014 r. dotyczące uproszczenia kontroli zasobów własnych opartych na VAT, Słowacja wystąpiła do Komisji o udzielenie upoważnienia do stosowania pośredniej podstawy obliczeniowej wyrażonej w postaci stałej wartości procentowej przy obliczaniu podstawy zasobów własnych opartych na VAT, w odniesieniu do transakcji, o których mowa w części B pkt 10 w załączniku X do dyrektywy 2006/112/WE za lata budżetowe 2014–2020. Słowacja wykazała, że od dłuższego czasu wartość procentowa utrzymuje się na stałym poziomie. Zgodnie z pismem przesłanym przez Komisję należy upoważnić Słowację do obliczania podstawy zasobów własnych opartych na VAT w oparciu o stałą wartość procentową.

(3)

W celu zachowania przejrzystości oraz pewności prawa należy ograniczyć w czasie stosowanie niniejszego upoważnienia.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję Komisji 2005/820/WE, Euratom (3),