The Day After

Het is sabbat, een stille zaterdag, de day after. In het graf, waar het dode lichaam van Jezus ligt, is het donker en stil. De toegang is zorgvuldig afgesloten met een steen, goed verzegeld en van bewaking voorzien. Onherroepelijk is de dood.

[Schriftoverdenking in Gereformeerd Kerkblad d.d. 15 april 2022]

In de hoofden van de leerlingen kan het maar niet stil worden. Nu komt pas de echte klap. Het besef en de impact van wat er zich gisteren heeft afgespeeld. Dat drama van de kruisiging en de dood van Jezus uit Nazareth. De leerlingen zitten bij elkaar: verdwaasd, beschaamd en bang.

1. 

Ze hadden hem nog zo gewaarschuwd: ‘Ga toch niet tijdens het feest van Pesach naar Jeruzalem! Ze willen u doden!’ Maar Jezus was vastbesloten. Ze hadden zich laten meeslepen toen het volk met palmtakken begonnen te zwaaien: ‘Gezegend hij die komt in de naam van de Heer.’ In één klap zijn al hun verwachtingen de grond ingeboord. Hun meester is er niet meer. De herder is gedood – de kudde uiteengeslagen.

Slechts enkele leerlingen, – voornamelijk vrouwen -,  hebben vanuit de verte bij het kruis gestaan. Ze waren er nog bij, toen Josef van Arimatea het lichaam van Jezus samen met Nikodemus van het kruis haalde en het na de zalving in een linnen doek wikkelde en in het graf legde. Ze besluiten om als de sabbat voorbij is,  met de kruiden en olie die ze al klaar hebben gemaakt in de vroege ochtend naar het graf te gaan. Ze willen de lijkwade impregneren, zodat de rotte doodsgeur niet door het linnen naar buiten zal komen. Dat is de enige dienst, die zij Jezus nog kunnen bewijzen. Bezegeling van drie intensieve jaren van het volgen en het dienen van Jezus, hun Heer.

2.

Het is stille zaterdag, de day after. Onweerstaanbaar dringt bij de leerlingen het besef door, dat hun toekomst weg is. Nu Jezus dood is, is al hun hoop vervlogen. Hun verwachting dat het koninkrijk van God is aangebroken, is de grond in geboord.

Opnieuw staan zij als Gods volk met lege handen. Het leek erop, dat Jezus de vervulling zou zijn van die aloude beloften. Bevrijding, verlossing, vrede! Ze hebben zich vergist. De vreugde over die blijde boodschap is in één dag verdampt. Ze zijn hardhandig uit een droom ontwaakt.


Wat rest is teleurstelling, verdriet, schaamte en angst. Ze zullen zonder de hulp en de bescherming van Jezus verder moeten leven. Het voelt alsof ze door God zelf in de steek gelaten zijn.

3.

Het is stille zaterdag, de day after. Als leerlingen van Jezus zitten ook wij bij elkaar. Ook wij hadden zo onze hoop en onze verwachtingen voor de toekomst. Ook wij zijn hardhandig uit onze droom gewekt.

Het geloof lijkt onder onze handen te verdampen. De secularisatie en het verlichte wetenschappelijk wereldbeeld lijken het in onze westerse wereld te hebben gewonnen. Als het aan de tegenstanders van God ligt, zal het christelijk geloof als bijgeloof ontmaskerd worden en ontmaskerd blijven.

Hoe zal de toekomst van de christelijke kerk in ons land eruit zien? Zullen wij, zullen onze kinderen het geloof kunnen volhouden? Sommigen zijn teleurgesteld in de gemeente en in het kerkelijk leven, anderen kunnen hun leven of het leven in deze wereld niet verbinden met God. Sommigen hebben in wanhoop, uit woede, of in berusting en gelatenheid het geloof vaarwel gezegd. Bij anderen is het gewoon uit het leven weggegleden.

Wij hebben verdriet over de kaalslag in het christelijke leven. Het voelt als we door God zelf verlaten zijn.

Waarop kunnen wij en waarop mogen wij nu nog hopen?

4.

Het is stille zaterdag, de day after. Het is de rust van de sabbat. Wat rest ons anders dan om onze Bijbel te openen, en de God van onze vaderen aan te roepen, zoals zij eeuwenlang op deze dag gedaan hebben. Om Psalmen te bidden, te zingen, te klagen?

‘God van de hemelse machten, keer u tot ons, kijk neer uit de hemel en zie. Bekommer u om deze wijnstok, de stek die uw hand heeft geplant, de zoon die u zelf hebt grootgebracht. Hij is verbrand en weggehakt, verkwijnd onder uw duistere blik.’

‘Leg uw hand op uw beschermeling, het mensenkind dat u hebt grootgebracht. Dan zullen wij niet van u wijken. Laat ons leven! Wij roepen uw naam: HEER, God van de hemelse machten! Keer ons lot ten goede, toon uw lichtend gelaat, dan zijn wij gered!’  

Onzeker weten

De woorden ‘onzeker weten’ als titel voor een boek door theologen afkomstig uit de GKv roept bijna vanzelf die andere woordcombinatie uit de Heidelbergse Catechismus op. ‘Een waar geloof is niet alleen een ‘stellig weten’, waardoor ik alles voor waarachtig houd, dat ons God in Zijn Woord geopenbaard heeft, maar ook een vast vertrouwen dat mij vergeving van de zonden, eeuwige gerechtigheid en eeuwig heil door God geschonken zijn.’ (HC Zondag 7.21). Het schuurt als je dit theologisch-filosofisch boek leest tegen de achtergrond van het gereformeerde geloof.

[Recensie in Gereformeerd Kerkblad d.d. 15 april 2022]

Het boek heeft als ondertitel ‘Een inleiding in de radicale theologie’. Daarmee wordt een richting in de moderne filosofische theologie bedoeld, die verbonden is met internationaal bekende filosofen als John Caputo, Slavoj Žižek en Peter Rollins. Zij laten zich enerzijds inspireren door de 19e-eeuwse nihilistische filosofen Ludwig Feuerbach en Friedrich Nietzsche, die de dood van God verkondigden. Anderzijds willen ze tegenover dit nihilisme een alternatief bieden om het toch weer over God en religie te kunnen hebben.

Moderniteit

De auteurs nemen in hun boek deze theologische stroming als uitgangspunt voor hun visie op bijbel, geloof en kerk. Het boek is in drie delen opgebouwd. Allereerst een historische introductie in de ‘radicale theologie’ (door Bram Kalkman). Vervolgens een theologisch-systematisch deel, waarin enkele kernconcepten uit het christelijk geloof behandeld worden, zoals erfzonde, Christus, waarheid, verlossing, orthodoxie, bijbel en hoop (door Gerko Tempelman). Tenslotte een praktisch-theologisch deel over preken, diaconaat, een gemeenschap vormen en liturgie (door Rikko Voorberg).

Het ‘onzeker weten’ van de radicale theologie staat primair tegenover het ‘zeker weten’ van het door de 18e-eeuwse Verlichting gestempelde wetenschappelijk en filosofische denken van de moderniteit. Sinds Descartes draait dit denken om het verkrijgen van zekere en betrouwbare kennis. Deze wordt uiteindelijk gefundeerd in de rationaliteit of de rede van de mens. In de 20e eeuw zijn behoorlijke deuken geslagen in dat vertrouwen in de rede. In de filosofie komt de kritiek daarop o.a. van het postmodernisme, waar John Caputo zich ook toerekent. De radicale theologie kun je daarom beschouwen als een vorm van postmodernisme.

Geloof en godsdienst  

In de moderniteit wordt het bestaan van God ontkend, omdat dit niet wetenschappelijk bewezen kan worden. Geloof en godsdienst zijn subjectieve privé-activiteiten, waar geen objectieve werkelijkheid aan beantwoordt. Voor postmoderne denkers is dit te kort door de bocht, omdat de wetenschap voor hen niet meer het laatste woord heeft. Wetenschap en religie zijn verschillende talen, die horen bij verschillende leefwerelden. De radicale theologie wil dan ook nadrukkelijk ruimte bieden voor de herontdekking van God en godsdienst. Caputo pleit voor respect voor wat ongrijpbaar is en voor een nieuwe manier van spreken over God.

Wanneer Caputo uitspreekt dat hij desondanks niet terug wil naar de situatie van vóór de moderniteit, is het wat mij betreft een gemiste kans dat de auteurs de positie van de gereformeerde theologie niet thematiseren. In hoeverre treft de kritiek van de radicale theologie op het moderne ‘zeker weten’ ook het ‘stellig weten’ van de Heidelbergse Catechismus? Hoe boeiend een doorlichting van kernconcepten uit het christelijk geloof vanuit een ‘radicaal theologisch’ perspectief ook is, ten diepste blijft het een exercitie vanuit een bepaald filosofisch principe. Graag had ik iets gelezen over de verhouding tussen het spreken over ‘waarheid’ in postmodern-filosofische zin en het waarheidsbegrip, waar de bijbel en het geloof van getuigen.

Spiegel

Van belang vind ik het boek m.n. voor die gedeelten, waarin de auteurs wijzen op de weerbarstige werkelijkheid ‘die schuilgaat achter de tweedimensionale weergave die we er vaak op nahouden.’ Terecht wijzen ze erop dat ook in de kerkelijke praktijk de echte werkelijkheid door mooie woorden verbloemd en daardoor monddood gemaakt wordt. Het aanwijzen van de ongemakkelijkheid van het geloof en de onzekerheid die dat betekent voor het denken en handelen van ons als gelovigen, is een waardevolle spiegel om als gereformeerden in te kijken. Ook in die gedeelten waar de auteurs aanwijzen dat de gereformeerde theologie zich door de ‘zekerheid’ van de moderniteit heeft laten leiden en tot fundamentalisme is vervallen, is hun kritische blik het overwegen waard.

N.a.v. Rikko Voorberg, Gerko Tempelman & Bram Kalkman, Onzeker weten. Een inleiding in de radicale theologie, Utrecht: KokBoekencentrum Uitgevers, 2022, 222 pagina’s. Prijs: €20,00.

Stille Week

Het is deze week de Stille Week. De week die uitloopt op de Goede Vrijdag waarop christenen wereldwijd herdenken dat Jezus aan een kruis gespijkerd werd en stierf. De week die eindigt met de Stille Zaterdag, de dag waarop Jezus in het graf ligt en zijn leerlingen gedesillusioneerd en in rouw bij elkaar zijn. De Stille Week is het hoogtepunt van het kerkelijk jaar. In veel kerken zijn er deze week elke avond vespers om aan de hand van de verhalen in de evangeliën de weg te volgen die Jezus in zijn laatste week op aarde gelopen heeft.[1]

[Blog op www.gereformeerdkerkblad.nl/actueeloverzicht/ d.d. 12 april 2022]

De eerste vermeldingen van dergelijke vieringen dateren uit de 3e eeuw. Uit eind 4e eeuw hebben we ook een beschrijving van de manier waarop in Jeruzalem de Stille Week gevierd werd. Die is toegevoegd aan het reisverslag dat Egeria, een vrouw uit Gallaecia, schreef van haar pelgrimstocht door het Heilige Land. Er worden allerlei diensten en getijdengebeden gehouden in de Heilige Grafkerk en de Opstandingskerk. Ook zijn er processies naar heilige plaatsen zoals de Olijfberg, Bethlehem en Bethanië en voert men rituelen uit met ‘het heilige hout van het Kruis.’

Sinds de late middeleeuwen kent de rooms-katholieke traditie ook het volgen van de kruisweg met zijn 14 staties als een godsdienstoefening op Goede Vrijdag, om de gelovige te doordringen van Jezus’ lijden. Biddend kan hij zo de Via Dolorosa lopen zonder in Jeruzalem te zijn geweest.

In onze tijd kennen wij eigentijdse vormen van verbeelding van het lijdensverhaal. Misschien nu wel de bekendste is The Passion, die komende donderdag voor de 12e keer plaatsvindt, dit keer vanuit Doetinchem. Al veel langer, sinds 1927, worden in Tegelen elke vijf jaar de Passiespelen opgevoerd. Deze gaan terug op de mysteriespelen in de Middeleeuwen, een in de volkstaal gespeelde populaire vorm van de kerkelijke vieringen rond Goede Vrijdag en Pasen. Sinds de 17e eeuw zijn er overal in Europa al dergelijke Passiespelen, zoals bijvoorbeeld de bekende in het Duitse Oberammergau.

In de vespers deze week vindt de verbeelding van het lijdensverhaal op liturgische wijze plaats. Met name staan wij stil bij de betekenis van Jezus’ lijden en sterven. Ze zijn de climax van Jezus’ missie om het kwaad en de vernietiging van Gods goede schepping te overwinnen en Gods koninkrijk hier weer op aarde te vestigen. Daarvoor kwam hij naar onze wereld. Deze betekenis van de kruisdood van Jezus heeft de Welshe priester R.S. Thomas (1913-2000) op beeldende wijze in zijn gedicht ‘The Coming’ onder woorden gebracht.

De Komende

En God hield in zijn hand
een kleine wereldbol. Kijk, zei hij.
De zoon keek. Ver weg,
als door water, zag hij
verschroeid land in felle
kleuren. Het licht brandde
daar, met korsten bedekte gebouwen
wierpen hun schaduwen: een heldere
slang, een rivier
ontrolde zichzelf, vol
met drek.
                 Op een kale
heuvel maakte een kale boom
de lucht somber. Vele mensen
strekten hun magere armen
ernaar uit, alsof ze uitzien
naar een verdwenen april
die terugkeert naar zijn gekruiste
takken. De zoon keek
naar hen. Laat me daar naartoe gaan, zei hij, 

[1] Deze blog is mede geïnspireerd op het interview dat Paula Gooder (St. Paul’s Cathedral) had met Andrew Nunn naar aanleiding van zijn boek The Hour is Come. The Passion in real time, Canterbury Press, 2021. Het interview is te vinden via: https://bit.ly/3O4gi8j, onder de titel ‘The Supreme Act of Love: following Jesus from Holy Week to Pentecost – March 2022’. De verwijzingen naar Egeria en het gedicht van R.S. Thomas zijn hieraan ontleend. De vertaling van het gedicht is van mijn hand. De oorspronkelijke versie is o.a. hier te vinden: https://www.poeticous.com/r-s-thomas/the-coming.