froukje's weblog

Titel uit: ‘Arlington’ van de Canadese Folk/Bluegrass-groep The Wailin’ Jennys. Tekst: hier.

Een poëtisch liedje over de wind en een vogeltje. Symbolen voor rusteloosheid en zoeken naar thuis.

De wind, het heeft geen vaste plek, de wind is altijd in beweging want dat ìs de wind nu eenmaal. Het staat voor ontheemde mensen, het niet weten waar je hoort of thuis bent.

En dan het vogeltje, dat staat voor de menselijke ziel, die vrij en onrustig kan zijn. En altijd maar onderweg wil zijn.

(foto: Pinterest)

Het maakt het liedje wat weemoedig maar ook, juist misschien wel daarom, troostrijk tegelijkertijd.

Wistjedat-je
Wanneer nu, zo begin februari, de zon lekker schijnt dan voelt het al aan als voorjaar. Dat komt vooral omdat de vogeltjes er lustig op los fluiten. Dat voorzichtige lentegevoel, wanneer het nog winter is, heeft met het toenemen van daglicht te maken.

Onze gevederde vriendjes zijn daar supergevoelig voor. Hoe meer licht, hoe meer hormonen en daardoor zin om te fluiten. Zo bakenen ze hun territorium af. Jonge vogeltjes gebruiken dit winterfluiten dan weer om hun zang te oefenen. Op de grijze koude dagen laten de vogeltjes zich minder horen omdat ze dan vooral bezig zijn met overleven.

Eerste breisel
Vanaf mijn veertiende jaar brei ik al truien. Eerst voor mezelf, vervolgens voor mijn vorige man en voor onze kinderen. Ik dacht er toen nooit zo bij na. Ik deed het gewoon, ik vond het vooral leuk om te doen.

Mijn eerste trui: twee rechte panden en twee rechte mouwen. Gele mohair, wat mijn moeder voor me kocht. Ze vond dat je bij trui één al gewoon met mooi garen mocht breien. Mijn moeder gaf me daarmee ook het vertrouwen dat een trui breien me gewoon wel zou lukken. En hoe prachtig is het om meteen met fijn garen te kunnen breien.

Ik droeg die eerste trui graag.

Daarna maakte ik raglanconstructies, ronde halsen & v-halsen. En ook ging ik over in kleurwerk, reliëfsteken, ajour en kabels.

Al deze breisels waren nog op de rechte lange pennen. Toen had ik nog niet van verkorte toeren gehoord om pasvorm te verbeteren. Alles was vlak en plat gebreid. Eigenlijk niets mis mee.

Mouwen, die breide ik altijd tegelijkertijd, handig om twee gelijke mouwen te krijgen.

Trui voor Jan
Ik had nog wat petrol-kleurige wol liggen. Jaren terug gekocht bij de Aldi. Ik kocht 2 pakken van 10 bollen. Ik had toen nog een grotere maat en zou aan 10 bolletjes à 50 gram voor mezelf niet genoeg hebben.

Nu diepte ik het op uit mijn stash om er een trui voor Janlief mee breien.

Omdat ik het mezelf niet al te moeilijk wilde maken heb ik de trui gebreid op de ‘ouderwetse’ manier, zoals ik in mijn tiener- en twintigerjaren altijd deed. Ik had een leuke patroon bij Drops Design gezien, de Twilight Ridge Sweater. Een streep door een reliëfsteekje en dat paste ik toe in dit breiwerk.

Ik heb de maten aangehouden van een goed passende trui van Jan. Met behulp van een proeflapje en met het Breiboek met schema’s kon ik gemakkelijk de hals lijn en meerderingen van de mouwen breien. Easy peasy!

Heerlijk om zo een trui te breien.

Uiteindelijk had ik net iets meer dan 10 bollen garen nodig.

Ik heb dus nog echt genoeg om voor mezelf ook een vestje te breien. Hahaha, ik zie ons al lopen als ANWB-stelletje!

Zo’n platte constructie heeft een klein nadeel: Je moet de stukken nog wel ‘aan-elkaar en in-elkaar’ zetten.

Even een fotoshoot:

En… hij is er blij mee!

Het roodborstje
Het roodborstje heeft in veel culturen een speciale betekenis.

Het vogeltje wordt gezien als brug tussen de werelden. Zo ziet de Keltische traditie het roodborstje als teken van een overledene die je gedag komt zeggen. Zoiets als ‘je bent niet alleen’.

Wanneer je aan de wandel bent en zo ineens zie je het dappere vogeltje, zo dichtbij, alsof het je aankijkt. Precies op het juiste moment. Een fijn idee, zo vind ik.

Maar ik zie dat ‘Dag piekje!*’ ook wel terug als ik toevallig iemand spreek die het dan over mijn moeder heeft. Het zijn zulke bijzondere (en vaak korte) ontmoetingen die indruk op mij maken, omdat ik ze zo label: als begroeting.

*Mijn moeder noemde mij ‘piekje’ wat ‘kuikentje’ betekent in het Stellingwerfs. Wel een logische naam voor de benjamin van een poelier.

Er is een oude legende die vertelt hoe het kleine moedige roodborstje aan zijn rode borst kwam:

Op een koude winteravond brandde er een groot vuur om de mensen en dieren warmte te geven. Terwijl de vlammen knetterden, merkten de dieren op dat het vuur langzaam aan het doven was. Zonder het vuur zouden ze bevriezen. Maar niemand durfde dicht genoeg bij de vlammen te komen om het aan te wakkeren. Toen kwam er een klein, onopvallend vogeltje want toen had ze nog geen rood borstje.

Ze vloog moedig naar het vuur, wapperde met haar vleugels en blies zachtjes om de vlammen opnieuw op te laten laaien. Terwijl ze dat deed, schroeide de hitte en vonken haar borstveertjes. Ondanks de pijn ging het vogeltje door totdat het vuur weer volop brandde en iedereen gered was van de kou.

(foto van Pinterest)

Als beloning voor haar moed en onzelfzuchtigheid gaf de natuur het vogeltje een blijvende herinnering aan haar dappere daad: de rode borst die sindsdien elke roodborst siert.

Het geliefde roodborstje, een vogeltje van moed, opoffering en warmte.

Bij de weg
Het is dit weekend weer de jaarlijkse tuinvogeltelling, tel je ook mee?

Dit is wel een eigen foto: het ijsvogeltje. Een super-moeilijk vogeltje om te fotograferen, vandaar lang niet scherp.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

Dit liedje is een ode om het rustiger aan te doen. De alledaagse dingen van het leven te zien, zoals de bloemen die groeien, aldus schrijver Paul Simon. Hier een cover.

Snelle mode
Zo vertaal je de term ‘fast fashion’. Snel of fast is in de hedendaagse maatschappij een veel voorkomend woord. Of het nu gaat over fast food, fast living of fast media.

Het verwijst naar snelheid, oppervlakkigheid en goedkoop. Vaak gaat dat fast ten koste van kwaliteit, duurzaamheid en welzijn.

Zo staat fast fashion voor snel geproduceerde kleding. Vaak gemaakt van slechte kwaliteit stoffen om het trendgevoelige truitje zo goedkoop mogelijk te maken. Doordat een trend ook weer snel over waait is kwaliteit niet van belang. Het toch al goedkope truitje wordt immers weer rap weggegooid. Wij Nederlanders kopen gemiddeld zo’n 50 kledingstukken per jaar. Idioot best veel toch?

Doel: veel produceren, veel verkopen, veel winst.

Dat dit een grote ecologische impact heeft is logisch. De productie vergt veel water, energie en chemische stoffen. Ofwel veel vervuiling en CO2 uitstoot. Maar ook sociaal gezien: lage lonen, onveilige werkomstandigheden en lange werkdagen.

Slow fashion
Tegenover fast fashion staat slow fashion. Kleding gemaakt met respect voor het milieu. Waarbij kwaliteit en tijdloos belangrijk is.

Kleding uit de kringloopwinkel valt ook onder slow fashion. Al jaren struin ik de kringlopen af voor leuke rokjes (zie foto verderop in deze blog), jurkjes en vestjes.

Vooral het duurzame ervan spreekt me aan. Zo zag ik dit etiket voorbij komen. Hoe leuk zou het zijn als in alle kwalitatief goede kleding zo’n label gestikt zou worden.

Naast dat ik kringlopen voor kleding (en ander spulletjes) fijn vind om te doen, maak ik ook graag zelf kleding. Een leuk lapje omtoveren in een rokje. Of een bolletje garen omzetten in een paar sokken of een vestje is ook prettig.

De lol van het maken alleen al: het creatief en nuttig bezig zijn.

En wanneer ik dan een truitje, dat ik maakte, steek voor steek, met geduld, aandacht & plezier af heb, dan geeft dat waarde. Waarde die zit in het zelfmaken en mijn eigen gevoel van trots.

Zelf maken neemt de nodige tijd. Zo kosten zelfgebreide sokken om precies te zijn 12 uren breitijd, maar deze sokken gaan wel jaren mee. De sokken van die blauwe/witte winkel zijn met 2 keer dragen al kapot.

Bovendien zijn zelfgebreide sokken veeuuul leuker!

Spencer
In mijn stash vond ik 6 bolletjes à 50 gram zwarte Limbo Superwash van Schoeller + Stahl. 100% wol.

Een gegeven draadje. Toen ik een proeflapje maakte, op oudjaarsavond, kwam ik er al snel achter dat ik niet de enige was die aangetrokken werd door dit draadje. Er was van gesnoept!

Toen ik de draadbreukjes ontdekte heb ik eerst alle 6 bolletjes wol afgewikkeld en opgewikkeld. Dit om de schade te taxeren. Gelukkig waren maar 2 van de 6 bolletjes aangevreten.

Ik gebruikte een gaatjespatroon ofwel lacepatroontje, dit noem je ook wel ajourpatroontje.

Dit patroontje spotte ik bij de Glam Gillet, een patroon van Durable.

Ik maakte een proeflapje: 10 cm = 17 steken met pen 3.5 mm. Voor een voorpand van 47 cm breed had ik dus 80 steken nodig = 160 steken in het rond.

Ik heb uit de nalatenschap van mijn moeder een handig boek vol tabellen om truien en vesten te breien, van kleine babymaatjes tot grote herenmaten.

Hierin wordt niet gesproken over naalddiktes maar worden alleen de steekverhoudingen genoemd.

Wanneer je een proeflapje maakt, dan kun je dit omrekenen en weet je precies het aantal steken per pand, de minderingen en de meerderingen van de hals en de mouwen. De keuze uit raglan, ingezette mouw of de dropped shoulder constructie. Een ronde hals of een v-hals.

Ik pakte het schema van mijn steekverhouding en maakte de grootte die ik wenste.

En zo was het breien van deze spencer een appeltje / br eitje

Uiteindelijk hield ik zelfs nog 84 gram garen over van de 300 gram.

Zwart garen = een uitdaging! Met zwart breien is alsof je in het donker zit te breien. Echt, ik snap nu waarom de wolwinkels weinig zwart garen verkopen. Maar allah, ik ben blij met het resultaat!

Super wash vs non-super wash
Bovenstaande gelezen te hebben, dan kun je misschien denken: Hey Froukje, je breit met superwash garen: dàt is toch niet duurzaam?

Klopt! Maar ik wil vooral opbreien wat ik nu aan garen heb liggen. En dat is sowieso duurzaam, immers de wol ‘is er al’.

Biij nieuwe garen-aankopen zal ik eerder de keuze maken voor non-superwash.

Superwash garen is namelijk chemisch behandeld zodat het in de wasmachine kan. De schubben van de vezel worden door dit milieubelastende proces gladgemaakt, zodat het minder krimpt of gaat vervilten.

Bij kleding wat vaak gewassen wordt zoals babyspulletjes en sokken is de keuze voor superwash-garen misschien beter. Want wat ook meespeelt is dat iets een lange levensduur heeft. Als een non-superwash babytruitje na 1 x wassen vervilt is en niet meer draagbaar is dan kun je immers niet spreken van duurzaam.

Wijsheid hoeft niet ingewikkeld te zijn

Earste jierdei fan ús beppesizzer
Onze pretletter Ninte werd 1 jaar. Wat gaat zo’n eerste jaar toch snel voorbij.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

‘Wintersong’ van de Britse Isabella Sophie Tweddle, die als liedjesschrijfster luistert naar de naam Billie Marten.

Twentyfourseven
We zijn er niet op gebouwd om 24/7 bereikbaar te zijn. Onafgebroken bliepjes ofwel die meldingen, houden ons constant alert, zelfs als er eigenlijk niets aan de hand is.

Maar ons lichaam en brein zijn ontworpen voor een natuurlijk ritme. Constant ‘aan’ staan gaat dat ritme tegen, waardoor je onherroepelijk fysieke en mentale problemen krijgt.

Voorpootjes
We zijn eraan gewend geraakt om altijd de telefoon in onze voorpootjes geklemd te hebben. Zelfs op de wc zitten we nog met dat schermpje voor ons snuitje. Maar liefst 64% van alle Nederlanders doet dat.

Het veelvuldig telefoongebruik maakt niet alleen onze ogen vermoeid, het trekt ook een wissel op ons brein, dat met het kijken naar je schermpje dus ook constant ‘aan’ staat.

We hebben behoefte aan periodes van inspanning en dan weer ontspanning, van focus en dan weer afleiding, van betrokkenheid en de daaropvolgende rust.

Ons zenuwstelsel heeft namelijk 2 standen:
Het sympathisch systeem: actie, stress en focus.
Het parasympathisch systeem: herstel, rust en vertering.

We hebben beide broodnodig!

Met zoveel informatie die op ons afkomt, now-a-days, zijn natuurlijke pauzes moeilijk te vinden. Daarom voelen gestage, repetitieve ritmes vaak prettig aan; ze bieden de geest een voorspelbaar rustpunt.

Rust in ritme
Het breien van sokken, het haken van een deken, het borduren van een tafelkleed, maar ook bijvoorbeeld het kneden van deeg geven de nodige rustpunten.

Iets maken heeft over het algemeen zijn eigen ritme: het steek voor steek breien, wat het ook mag worden, het is de herhalende beweging.

Het lost de moeilijke dingen echt niet op, maar het kan je geest wel wat ademruimte geven. Zelfs een paar voorspelbare momenten kunnen de hersenen helpen tot rust te komen na zoveel informatie.

Still knitting socks
Eind van vorig jaar breide ik nog een paar herensokken. Voor de schoonvader van dochterlief.

Het bolletje kocht ik op de Handwerkbeurs afgelopen november bij Wolhalla.

Een heerlijk wolletje van Meilenweit en wel de ‘Denim Mix’. Het breide fantastisch en het paar behaalde dan ook snel de finish. 

Warme winter wolletjes
Voor zuslief maakte ik een verjaardags-kadootje: een moebius, dat is een kol met een slag erin.

Patroon is van Linda van Wolhobby met de naam ‘Aeterna’. Ik had nog garen over waar ik een paar vingerloze wanten van maakte met het patroon van Marleen. Ik deed de boordjes met een koffieboontje, lekker stretchy.

Ik gebruikte een wolletje wat zus eens meenam uit Nieuw Zeeland. Een merino/possum draadje. Hier schreef ik al over dit garen. Ze was er blij verrast mee.

Work in progress
Vaak heb ik veel werkjes op de pennen. Soms tik ik de 10 wel aan! Zo heb ik altijd wat te kiezen. Ik pak dan het werkje waar ik op dat moment graag aan werk. Ik had aan het eind van 2025 best wat werkjes afgerond. En nu heb ik (nog maar) 3 wip’s!

Ik ben er echter nog niet achter of ik dit nu fijn vindt of juist niet.

Foto: Mijn Ravelry Project Pagina.

Voor nu heb ik met mezelf afgesproken om niets nieuws op te zetten. Alhoewel ik in mijn hoofd de volgende cast-on’s al gepland heb hoor. Wordt vervolgd.

Winterwonderland
Deze week is het bal winter! Het ontwricht de maatschappij enigszins. Scholen dicht, openbaar vervoer gedeeltelijk plat. Het maakte mijn wandelingen hier in Olpae uitdagend.

Maar ook wonderschoon.

Soms kon ik genieten van de ochtendzon die over het winterlandschap opkwam maar ook veelvuldig trof ik harde wind en sneeuwbuien.

Ik ben een piepert als het om gladde wegen gaat. Soms was onze straat echt één ijsbaan.

Dan laat ik het rondje-hondje graag aan Jan over. Douwe is een enthousiaste hond en trekt me dan zo omver op die ijzige vlakte.

Dus loop ik minder kilometers dan goed voor me is, ’t is niet anders. Het wordt vanzelf weer voorjaar.

Slotgroet
De winter leert ons de waarde van stilte en eenvoud.

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

Life is a series of tiny little miracles.
Notice them.

Alle goeds voor 2026!

Als ik terugkijk op 2025, dan kan ik met een glimlach zeggen dat het een jaar was waarin ik veel handwerkjes van de naaldjes liet glijden.

Maar handwerken is voor mij echt geen wedstrijd en geen lijstje wat afgevinkt moet worden. Het gaat niet om getallen.

Het gaat wel om het plezier wat ik erin vindt. Handwerken brengt mij vooral ook rust. En ik kan er mijn creativiteit in kwijt.

Eén getal wil ik benoemen. Ik breide 38 paar sokken. Kleine sokjes (13) maar ook grote maten (25).

Elk paar werd met liefde en aandacht gemaakt met vaak de ontvanger in gedachte. Iemand blij maken met handwerk voelt minstens zo waardevol als het maken zelf.

Als ik één ding meeneem uit dit jaar, dan is het dit: handwerk draait niet om hoeveel je maakt, maar om wat je brengt, en wat je ermee kunt geven aan een ander.

En ik verheug me dan ook op alles wat mijn handen in het nieuwe jaar weer mogen creëren.

Naast het handwerken gebeurde er nog veel meer. Ik wandelde om en nabij 3100 km, las en luisterde 32 boeken (perfect te combineren met wandelen en breien) en we maakten drie prachtige reizen richting het zuiden.

En het allerbelangrijkste: er kwamen twee kleindochters bij!

Dat maakt 2025 niet alleen creatief en actief, maar vooral een jaar om heel dankbaar voor te zijn.

Conclusie over 2025: veel stappen, veel steken, veel verhalen en heel veel geluk.

Slotgroet
Ik eindig deze laatste blog met mijn mooiste Olpae-foto van 2025.

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

‘A long december’ van de Amerikaanse band Counting Crows. Dit liedje deelde ik al eerder. Het gaat over terugkijken op het afgelopen jaar maar ook over vooruitkijken naar een nieuw jaar, hopelijk een mooie toekomst die voor ons ligt.

Een lange decembermaand en er is reden om te geloven dat
dit jaar misschien beter zal worden dan het vorige.
De dagen gaan nu zo snel voorbij.

Bee Creative Mittens
Ik maakte vingerloze handschoenen. Volgens een mooi kleurwerkpatroon van van Catharina Duden. Deze Duitse mevrouw noemt zichzelf Ducathi.

Ik gebruikte twee bolletjes Drops Fabel (kleur 111 en 200) en een wolwit bolletje sokkenwol van Belday Home. Naaldjes 2.25 voor boordjes en voor het kleurwerk 2.75 mm.

Door het kleurwerk zijn de mofjes winddicht en heerlijk warm. Dat komt door de ‘flows’ aan de achterkant, dat geeft eigenlijk een dubbel laagje textiel.

‘Flows’ (vaak floats genoemd in het Engels) zijn de losse draden die je aan de achterkant van je breiwerk meeneemt bij meerkleurig breien, een soort van ‘meegedragen draden’.

Om te voorkomen dat die draden te los hangen zet je ze bij meer dan 3 steken van de andere kleur vast achter het werk. Daar is een handig handigheidje voor. Zie hier.

Laat de winterkou nog maar even aanblijven. Ik ben er klaar voor!

Kleurwerkbreien zo leuk om te doen!

Stil zijn
Ik hoorde filosoof Rik Peels vertellen. Ik deel het even hieronder want zijn woorden zijn zo waar.

‘We leven in een tijd waarin de stilte ons vaak ontnomen wordt.
Want er zijn allerlei partijen die willen onze aandacht hebben.
En veelal vanuit hele banale, commerciële motieven.

We vullen elk moment met iets van media.
En vaak ook dingen waarvan we achteraf denken:
Dat was eigenlijk niet zo nodig.

En daardoor ontberen we de tijd om naar binnen te keren.
Dus als je nooit stil bent en altijd maar door raast met je werk en alle verplichtingen en kleine afleidingen dan is er een risico dat je langs het wonder van het leven heenloopt.

En dat wonder zit overal.
Dat zit in onszelf maar ook in de mensen om ons heen, de schoonheid van de natuur.

Dus we hebben de stilte nodig om de rijkheid van het leven te (her)ontdekken.’

Kleerhanger-hanger
Afgelopen zomer ging ik met allerlei kleurtjes katoen aan de haak.

Ik maakte kleerhanger-hangers. Twee vierkantjes op elkaar met een ophanglusje eraan. Elke hangertje vulde ik met gedroogde lavendel dat we mee namen uit Frankrijk.

Het was een aardigheid om zulke aardigheidjes te maken. Allemaal gemaakt voor dierbare vrouwen (m/v) in mijn naaste omgeving.

Als de lavendel is uitgegeurd dan past er ook een amber-blokje in.

En nu zijn ze allemaal weggegeven.

Eigenlijk zou ik er ook nog een paar voor hier in huis kunnen maken.

Verjaren
Ik mag er weer een jaar bij rekenen. Nu staat mijn leef-tijd op 57 jaar. En daar ben ik dankbaar voor.

Wandelen in Vledderveen

Goede mensen brengen je geluk.
Slechte mensen geven je een les.
Maar de meest dierbare mensen schenken je een herinnering.

Het zijn de kleine dingen die het doen
Het zijn de kleine dingen die mijn dag met goud omranden.

Het zien van een eekhoorntje dat vliegensvlug springt van boom naar boom. Het spotten van de grote bonte specht zó in ons voortuintje. De zonnestralen die dansen op het riet. Het gadeslaan van Douwe die contact maakt met een paard in de wei. Juist die momenten, daar kan ik zo blij van worden.

En wanneer ik de dag start met een frisse wandeling terwijl ik de zon dan zo zie opkomen, dan kan mijn dag eigenlijk al niet meer stuk!

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

‘A good enough day’ van de Canadees Royal Wood.

Het is een dag die goed genoeg is om lief te hebben..
Als het niet vandaag is, dan wanneer wel?
Hoewel de zon misschien niet helder is
Als we in onze ziel kijken, is er licht.

Een liedje over acceptatie van imperfectie: het idee dat niet elke dag geweldig hoeft te zijn om waardevol te zijn. Rust vinden in het gewone: kleine, alledaagse momenten kunnen genoeg zijn om tevredenheid te ervaren. En loslaten van verwachting: het omarmen van een dag die ‘goed genoeg’ is in plaats van perfect te willen leven. Nou ja, dat dus.

Vierde advent
Het vierde kaarsje staat voor Liefde.

Liefde is het licht dat we elkaar geven wanneer de dagen kort zijn.

Uit
We waren naar de voorstelling van Tim Knol genaamd ‘Wanderings’. Dat is het Engelse woord voor ‘Omzwervingen’. Knol liet wat van zijn avonturen zien van over de hele wereld. Zo zagen we Kaap Hoorn op Chili voorbij komen en de prachtige natuur van Noorwegen.

Wat kan die man toch muziek maken! In zijn ééntje gaf hij acte de présence. Staand in een halve cirkel met gitaren.

We hebben Knol al een paar keer zien optreden. In 2019 ging ik zelfs een keer met Tim op de foto.

Intussen zijn we allebei 30 kg afgevallen. Dat was wel een reden om opnieuw samen te poseren vonden we beide.

Het voelde best awkward zo’n selfie. En bovendien is de combi van een foto nemen en poseren geen gelukkige combi mijnerzijds. Gelukkig was Tim er wel handig in en nam een foto van ons samen.

Sjaal
Ik had nog geen sjaals dus maakte ik er ééntje! 😉 Ik haakte de rechte-driehoek-sjaal van It’s a Sarah. Een heerlijk patroon!

Als finishing touch haakte ik er een schulprandje omtoe. Het was een feestje om met de kleuren te spelen. Ik weet zeker dat dit niet de laatste rechte-driehoek-sjaal is.

Naast het schulprandje paste ik ook de breedte en lengte aan. Zo maakte ik 9 driehoeken van 25 toeren en deed die aan elkaar. De sjaal werd hierdoor minder breed en extra lang. Zo heb je bij het omdoen van de sjaal niet zo dikke knoop met stof onder je kin.

Ik gebruikte Merino sokkengaren geverfd door Bresni’s wool en een haaknaald van 2.5 mm.
Het roze garen was een sokkenwolletje van Durable Soqs.

Blij mee!

Adventkal
De moebius, de kol met de naam ‘Aeterna’ van Linda van Wolhobby groeit elke dag twee toeren. Zo leuk! Hier en hier schreef ik er al over.

Wandelen

VocaLinde
Elk jaar geven we als koor een kerstconcert. Zo ook afgelopen vrijdag. Het was ons laatste concert onder leiding van Hinke Jelsma, zij nam na ruim 35 jaar afscheid als dirigente van ons koor.

Jammer genoeg konden we de kerk van Olpae niet gebruiken vanwege een verbouwing. Maar dat mocht de pret niet drukken: het was een gezellig en muzikaal samenzijn. Hier en hier twee van onze nummers.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!

.
‘The Rose’ hier in een mooie versie van The King’s Singers.

Op weg
Vandaag is het de eerste advent.
We steken het eerste kaarsje aan, de kaars van Hoop.

Terwijl de dagen korter worden en we onze sjaals steeds hoger optrekken herinnert die ene vlam ons eraan dat één lichtje sterker is dan alle duisternis van de wereld.

.
Kapstokvest
Mijn kleurwerkvest is klaar. Inclusief buttonband, knopen en labeltje. Patroon hier.
.

.
Ik noem het mijn kapstokvest: dit vest hangt aan de kapstok zodat je het zo even aan kunt schieten..
.

.
Ik breide met LéttLopi garen. Dit garen komt van IJslandse schapen, hier blogde ik er ook over. Ik gebruikte naald 4.5 mm en voor de boorden 3.5 mm.
.

.
Léttlopi
In 2012 kreeg ik Léttlopi garen van zuslief. Tijdens hun vakantie op IJsland had ze wol gekocht en ook voor mij! Zo fijn: een zus met dezelfde passie! Zus had van hetzelfde garen een prachtig, zelf ontworpen vest gemaakt.
.

.
Mij gaf ze ook genoeg voor een vest. Dezelfde kleuren. Maar het kwam er niet van om er één te breien. Gelukkig raakt garen nooit over de datum.

En nu was het de tijd om het garen op te pakken. Ik kocht bij Lindelicht een roze en een gele bol erbij, om de kleuren iets meer ‘Froukje’ te laten worden. En startte in augustus met Fair Isle breien.
.

.
Ik vind het garen echt fijn breien. Bovendien, en ook niet onbelangrijk: heerlijk zitten.
.

.
Ik heb nog best wat garen over. Van de 9 bolletjes hoofdkleur heb ik 2 (!) volle bollen over. Van alle toegevoegde kleurtjes heb ik ook echt veel over. Ik ga zeker & vast in de nabije toekomst nog een vest breien.
.

.
Wat ik dan aan zou passen
Ik zou dan de ‘steektechniek‘ toepassen. Bij dit patroon breide ik heen en weer. De averechtse toeren dus ook in kleurwerk. Dat vond ik moeilijk.

Steeken is het achteraf doorknippen van het breiwerk om een buttonband te kunnen maken. Zo kun je een vest in het rond blijven breien waardoor je geen averechts kleurwerk hoeft te breien..

Natuurlijk vraag dit ‘finished vest’ om een kleine fotoshoot!
.

.
Blij mee!
.

Mistige morgen

.
Trots
Afgelopen zomer breide ik voor mezelf een trui met het kabelpatroon ‘Dreams of Aran‘ uit de stal van Drops Design. Dit was de tweede kabeltrui want vorig jaar maakte ik die trui ook al voor Janlief.
.

Afgelopen week kon ik voor het eerst de mijne aan.

Bij de voedselbank kan het zo in de herfst/winter best koud zijn. Helemaal wanneer je diepgevroren vlees moet sorteren. Heerlijk om dan een wollen laagje aan te hebben.

Ik ben best wel trots op deze trui. Het patroon heeft een ingewikkelde schouderpartij. Tenminste voor mij dan. Ook heeft het een afwisselend kabelpatroon.
.

.
Ik vroeg me dan ook af of ik deze trui aan mijn collega’s zou laten zien. Zo van ‘zie eens wat ik kan!’ Nee, toch maar niet. Immers 1: waarom moet ik bevestiging hebben, het ‘trotse’ gevoel bij mezelf is genoeg. 2: het laatste wat ik wil is ‘ermee te koop lopen’.

Het is een fijn gevoel dat ik een zelf gebreide trui draag en dat is prima (en genoeg).
.

.
Ik heb mijn jas tijdens het werk dan ook niet uit gedaan en ik heb mijn trui niet geshowd. Dus niet ‘Kijk mamma, zonder zijwieltjes!’

Misschien is het net zoiets als met lingerie. Het kan je een fijn gevoel geven, een mooi broekje met bijpassend bh-tje terwijl de ander dat niet eens ziet.

Ik ben tevreden met de trui die ik maakte met geduld, aandacht & plezier. Dat zie ik zelf en dat is voldoende. Of het nu wel of niet door de omgeving wordt opgemerkt is hierin niet belangrijk of relevant. De waarde zit in het maken zelf en mijn eigen gevoel van trots erop.
.

.

.
Slotgroet
.

.
Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae!