Bu sefer ingilizce bir yazi...

Bu yaziyi ingilizce yaziyorum. Bir ara turkceye çevireceğim. Ama icimden bu sefer boyle geldi...

I think it was 2005 when I started to work. Means I am working for more than 10 years. 
I worked in different countries; Turkey, Spain, Italy, Netherlands and finally UK. Different projects, different subjects and luckily generally different but very nice teams. I had really great managers. Some of them were really special. They had their magic touch in my career. And we said good bye to one of them yesterday evening. He is leaving our company after 27 years.

Yesterday evening, there was a farewell drink for him. Lots of colleagues were there to have a proper goodbye moment with him. I was watching people and in their eyes I was clearly seeing how sad they are because Wouter is leaving but at the same time how happy the are because they were there with him...

When Wouter was talking about his 27 years in company, I thought about the last 4 years I know him. And the change he created in just 4 years in my life...

It was 2014 when I joined Wouter's team. You may recall it was after we moved to UK. I was trying to get used to our new life. And I was desperately trying to save my working life. You all know, how happy I was in the Netherlands. But you also all know how unhappy I was with my work in the Netherlands. I saw moving to UK as a chance to change this. I was really missing to be happy when working, I was missing to be motivated, I was missing to be useful...

It was Ale, who is definitely another very important person in my working life, asking me "Gulcin are you happy with what you are doing?". When he asked this I was surprised. I really could not believe he is asking me this. People were asking me how I am doing with job, how I am doing with projects. But he was asking me "if I am happy"...  I said him "No. I am not Ale. I am really not happy". And he said me "Let me help you!"

That day was a turning point for me. I will never forget that day. It was not only that he was opening a door for me. But he was also paying attention to me as an individual, and he was thinking I may be better at another role. That, even before things started to change, made me happy...

Than with Ale's help, I met with Wouter. He offered me the role in his team, which I happily accepted. It was April 2014. A new era in my career started.

You all know the rest of the story. How happily I was working, how I was enjoying the life in the office, how I was tired but at the same time how I was crazy energic. 

I worked hard. I worked very hard after April 2014. but with a great joy.
Being in Wouter's team changed me as an employee, it also changed me as a person. 

He was so different than all the other managers I worked together after I moved abroad. He was listening to the people. He was paying attention to what they said. He was having a clear vision and he was trying to see where the things you are offering may fit in that vision. Slowly I started to raise my voice. Because I realized it is being heard again.

Day by day I feel that I am getting my self confidence back. I was offering new solutions. He was listening. Not always he was accepting but he was explaining me why they may not work. He was giving me the space to make a mistake. And when I have mistakes -and for sure I was not doing all the things right- he was there to support me. I was working hard because I really did not want to disappoint him. But I also worked hard because with his support working was really a pleasure for me.

I learned a lot from Wouter. Those small talks we had together. He was saying something. And I was always being surprised with his sentences because they were clearly showing that he knows me, he understands me. And he was giving me feedbacks that I can really use to improve myself.

At that time, I was -kind of still I am- a perfectionist. And he made me realize that it makes me slow, very slow. We were having a small talk again. Wouter said me, Gulcin we are cooking a great meal here together. And I am asking you to give me some onion to put in the dish. You are looking for the perfect onion and you are trying to go to the middle of the onion because you think it will be the best part to give me. But I need onions urgently to start cooking. So give me some onion that you have, let me start cooking and then you can reach to the center of the onion and give me the best part in parallel. I will happily use it...

I thought about this for days. How true it was. Not only for my work but also for my life. That small talk changed me. I started to deliver much more quickly. I was delivering small things but I was delivering continuously. And that was giving me great chance to see what I can improve on the small parts that I have already delivered.

Another day, we were talking with Wouter again when he said me; Gulcin "your good is enough for me. What you are working on sometimes  does not have to be perfect in your standards. But I need your  good in several areas not only in one area" Another thing that changed my career. I was generally focusing on one thing and working on it till it is perfect. After this, I started to work on several things and let them go with maybe lower standards -according to me- but deliver more things. With this, I was able to support my team in several areas. And actually working on several areas was giving me space to think about what I can improve for each. 

Another day, Wouter assigned me a task. Team was working on something big and what he gave me was really irrelevant. I never mind and started to work on it. Later when we were talking, he said me "Gulcin I needed to distract the client with what you are doing and give the rest of the team some space to finish what they are working on. Thanks for helping me for this." Another great moment for me. You may not be working on the most important thing all the times but you may help people to deliver the the important things. This is called as being a team...

I can list lots of other things I learned from him, how to delegate, when to delegate, allow people to deliver things, not try to control every single thing, but always know what your team is working on, accept lower standards (sometimes) but always push for better. And give people the chance to shine because anybody can... 

What was better, it was not only Wouter from whom you can learn things when you are working. He was creating such an environment when people really work together and learn from each other. I learned from every single people in our team something. Small or big does not better. Being in that team help me to improve myself a lot. That is why leaving that team - although I was going for another thing great- was not easy for me at all. You know this as well. 

The things I learned when I was working in Wouter's team not only make me a better employee, but they make me a happier employee. And now, I know that this is one of the most important things in the working life. If you are happy with working, no matter what is you are working on, for sure you will be successful on it. And believe me when Deniz arrived they made me a better and happier mom. Because I learned that I cant control everything and sometimes good is enough. - Not always and, I can still  control some :) -

Now Wouter is leaving the company as well as UK. It feels quite strange because although we are not working together anymore, it was great to know he is somewhere in the company and I can always get his support. Now things are changing but as we always talked with him, it is time to stay calm and see what the change will bring to us. As I wrote on instagram yesterday: I am really sad he is going but I am really happy that I had chance to work with him in my career. And I hope one day I can be a leader like him. This is really one of the things I wish for my career...

Goodbye Wouter and thank you very much...

Gulcin ve Gulcince

Gecen gun instagramdan bir mesaj gedi bana: 
Gulcin artik hep ayni seyleri paylasiyorsun, eskisi gibi degilsin. Kusura bakma seni takipten cikiyorum. Bir bay bay demden gitmek istemedim. Yolunuz acik olsun. Sevgiler...

Guzel mesaj. Bence cok da incelikli bir sey gitmeden bir hoscakal demek. Ben de bu mesaj icin tesekkur ettim. Oyle iste.

Hakli bir mesaj bakarsaniz. Ben de bakiyorum instagramima, bloguma ve hep ayni seyler donup dolasiyor gercekten. Is, ev, Deniz'in buyume seruveni. Yani bence tabi Deniz her gun baska bir sey yapiyor, sonucta ayni degil :), ama karsidan bakinca da ayni geliyordur herkese hak veriyorum. Gulcince Denizin buyume seruveni olsa sadece hani o baska. Ama degil ki. O yuzden bence bu mesaj hakli bir mesajdi. Zaten dedim, haklisiniz, cok tesekkur ederim nazik mesajiniza. Sevgiler... 

Gulcinceyi ilk yazmaya basladigimda her haftasonu ayri bir yere gidiyorduk. Evdeysek de yok kanavice, yok film, yok kitap mutlaka degisik bir seylerle ugrasiyor oluyordum. Simdi haftasonlarimiz az cok ayni program cercevesinde ilerliyor.Denizle oynuyoruz, yemege falan gidiyoruz, parka gidiyoruz oyle. Sonucta cok atraksiyonlu aktiviteler olmuyor pek. Ha olabilir de ama havalar sagolsun disari cikmamiza pek izin vermiyor. Vallahi ben de bundan cok memnun degilim!

Kitap cok okuyamaz oldum. Vaktim olmuyor demeye utaniyorum ama gercekten vaktim ve halim olmuyor. Elime kitap alinca uykuya daliyorum genelde. Uykusuzluk pek yaman bir sey.

Filmlerin de akibeti genelde ayni. Niyet ediyoruz, izlemeye basliyoruz ama genelde 2-3 gecede anca bitiriyoruz bir filmi. Uykusuzluk yaman bir sey demistim degil mi? dediysem yine demeyeyim.

Haftaici ofis hayati ayni. Eskiden daha cok sey paylasirdim ofisle ilgili. Simdi gercekten yogunluktan etrafimi izleyecek vaktim de cok olmuyor. Hani beriki yemekte soyle dedi, muhabbet soyle devam etti yazamiyorum cunku genelde hizlica yemegimizi yiyip toplantilara kosmamiz gerekiyor. malum 5te isimi bitirmis olmam lazim ofiste ki eve yetisebileyim. Deniz uyuduktan sonra evde devam ediyorum calismaya ama zaten yalniz oluyorum o arada.

Eskisinden farkli oarak en cok vakit gecirdigim yer mutfak. Aksamlari Deniz yattiktan sonra aciyorum bir muzik, dizi ne varsa iste. Basliyorum yemek yapmaya. Bakin onlari yazabilirim ama kimsenin bilmedigi bir yemek yaptigim da yok. Sebze corbasi, kofte, falan filan.

Tabi eksiden en cok yaptigimiz sey gezmek tatile gitmekti. Yine gidiyoruz. Yine cok cok egleniyoruz tatillerde ama yazacak cok da vakit oollmuyor.

Ve sanirim yazmaya vaktimin ve enerjimin oldugu her an Denizle ilgili bir seyler yazmak istiyorum. Buldumcuk oldugumdan degil. Ona bir seyler birakmak istedigimden. Ileride bebekken bunlari yapiyormusum diyebilecegi bir iki satir olsun geride diye.

Ne zaman bir bosluk bulsam, elim hep Denizle ilgili yazilara gidiyor. Belki de gonlum de hep onunla dolu oldugu icin kimbilir...

Artik eskisi gibi degil Gulcince diye dusunenleri anliyorum. Haklisiniz, haklilar. Gulcin de eskisi gibi degil ki, gulcince oyle olsun... Yani tabiki eskisi gibiyim ama hayatimdaki buyuk degisimi gormezden gelemem ki. Bir kizim var, onceliklerim ona gore sekilleniyor artik. Ha ne bileyim yemek blogu olsaydim, ya da ne bileyim moda blogu falan bu degisim buraya yansimizdai belki. O zaman daha kolay ayrimi koymek. Ama iste Gulcince hep ben ne isem o oldu. Hep ben ne hissediyorsam yasiyorsam Gulcincede o yer buldu. Hal boyleyken, ben hayatimi bu rutin icinde geciriyorken baska nasil yazayim? Ne hissediyorsam onu yaziyorum iste. Bir de geriye ne kalsin istiyorsam onu yaziyorum. Sanirim bu aralar en cok Deniz'in anilari geride kalsin istiyorum.

Bir sure boyle olacak buralar. Eger eski tadi vermiyorsa kusuruma bakmayin. Ama benim aldigim en buyuk tat Denizle yasadigim anlar iste :)

Bu vesileyle yazayim dedim.
Gidenlere bugune kadar beraber paylastiklarimiz icin cok cok tesekkur ederim, Kalanlarin da gozlerinden operim
Sevgiler :)

Deniz 19 aylik oldu

Deniz 19 aylik oldu. Artik 1,5 yasindan bile  buyuk dusunsenize. Cok garip yahu cok!

Deniz 19 aylik oldu. Yurume isini tamamen halletti ve hatta kosmaya basladi. Artik emeklemeyi ayaklari parkelerde kaymadigi surece tercih etmiyor. Ha ayakkabisi, patigi yoksa ve kayiyorsa hop dizlerinin ustune iniveriyor. Ama bu durumda da pek mutlu olmuyor soyleniyor. 1 ay oncesine kadar favori aktiviten emeklemekti annecim :)

Yurume konusunda kendine guveni artinca bizim bebek arabasi iyice aksesuar oldu. Zaten kucuklugunden beri cok da severek kullandigini soyleyemeyecegim ama su ara aralari hic iyi degil! Ne zaman bebek arabasina oturtsak "asagi" diyor. Asagiya inecek ve yuruyecekmis. Cogu zaman birakiyoruz yurusun diye sipayi. Bir yerden bir yere ulasma hizimiz yariya indi. Hatta belki daha da az :)

Daha yeni 18 aylik olmustu. Annem de buradaydi. hepbirlikte yemege gittik. Donuste yuruyecegim dedi. Ama o zaman daha yurumeye baslayali 15 gun falan olmus. Nasil yavas! ve nasil temkinli! Aman dedim 10 metre yurur yorulur, yurusun. Deniz eve kadar yurudu! Normalde 15 dakikada yurudugumuz bir yol oldu tabi yarim saat. Denizin pesinde biz ordek ailesi gibi piti piti gidiyoruz :) Ama yuzundeki mutlulugu bir gorseniz :) 

Simdi biraz daha hizli yuruse de elbette bebek adimlari bizimkilerle bir degil. Ama yurumek istediginde birakiyoruz. Cunku yurudukce kendine guveni nasil artiyor goruyoruz. Park, bahce, arabalar olmadigi ve elimizi tuttugu surece sokaklarda yuruyor Deniz. Marketleri falan saymiyorum bile tabi. Her rafin onunde 5 dakika inceleme yapmasi da cabasi. Velhasil kelam Denizin yurumeye baslamasiyla bizim sokakta gecirdigimiz sure mecburen artti. Ama faydasi da cok tabi. Gecenlerde ikea'ya gitmistik. Koca ikea'yi bastan sona yurudu. Sonra gece deliksiz uyudu. Ikea vallahi evimizin her seyi :)

Evde hic durmuyor. Koridorda surekli yuruyor. Basladi bizimki voltaya diyoruz. Bir asagiya bir yikariya yuruyup duruyor kuzu :) Tamam yurusun. Ama bazen gozleri kapali yuruyor. Annecim gozlerini kapatip yurume diyorum guluyor bana! Simarik gulusu vardir denizin. Simarik emeklemesi de vardi boyle kicini saga sola savurarak emeklerdi. Hah iste ona bir de simarik yurumesi ve kosmasi eklendi simdi. En risklisi bu ama. Evin cesitli koselerini kaplamaya basladik ne olur ne olmaz diye. Gozu kapali bir sarhos bebek var ne de olsa evimizde :)

Deniz 19 aylik oldu. Konusuyor. Hem de cok tatli konusuyor. Derdini artik isaretlerle degil kelimelerle anlatiyor. Bu sabah mesela "tavsan yok" diye uyandi. haydi bakalim! 

- Tavsan gok

- Evet annecim evimizde tavsan yok

- Gok

- Evet annecim tavsan yok da neden olsun

- Gok 

Meger dun babasi Denizi kresten alirken, kresin onunde tavsan susleri vardi onlari kaldirmislar da onu konusmuslar babasiyla. Ben de diyorum biz sabah sabah neden tavsan konusuyoruz :)

Her bebek gibi Deniz de, konusmaya basladigindan beri bugune kadar kaydettikleri ile bizi sasirtiyor. Ben en cok ani bir ses falan duydugunda "Allah" diye tepki vermesine guluyorum. Ha bir de Abaw var tabi :) 

Renkleri iyice ogrendi. Sa (Sari), tirmiti (kirmizi), tutuntu (turuncu), mai (mavi), moo (mor), siyah (siyah), beysa (beyaz), pamba (pembe) ve pusya (fusya) renklerini taniyor. Gri konusunda gel gitli, kahverenginin tonlarina hakim olamadi daha :) Oyuncaklarini renklerine gore ayirabilyor, esleyebiliyor. Ben bu esleme oyununu corap katlama konusunda yardima cevirdim tab./ Koyuyorum onune coraplari hadi annecim sariyi bul falan diyorum. O buluyor ben katliyorum. Ev islerine yardim geliyor oley :)

Sekilleri de ogrendi. kare, ucgen, yuvarlak sekillerini taniyabiliyor. Puzllelari simdi iyice oynamaya basladi. 1 yasindan beri falan puzlelar ile oynamayi seviyor deniz. Ama yerlestirmeyi sevmiyordu. Daha dogrusu yerlerine tam yerlestiremeyince sinirleniyordu. Ben de mukemmelliyetci olsun istemiyorum, hep tamam annecim oraya koysan yeter falan diyordum ama yok illa bana verip duzgunce koymami istiyordu parcalari. Ben de o yuzden puzllelari bir kenara koymustum bir ara. Ortadan kaldirmadim da ay gel puzlle oynayalim demedim yani. Simdi kendi kendine puzllerla oynamayi seviyor. Ama yine arada elime tutusturuyor zor parcalari. "Anne" diyerek. Denizin puzlle yerlestiricisi benim buyrun!

Bu ay denizin gelisiminde en gozle gorulen kisim konusma oldu kesinlikle. hem ingilizce hem de Turkcede. Ingilizceyi krese biraltik biz biliyorsunuz. Evde ingilizce sarki dinliyor arada o kadar. sadece turkce konusuyoruz. Ama o arada Ingilizce konusuyor. gecen gun markette kabaklari gosterip curjet dedi. Ogrenmis sipa! Milk, come, up and down, bubbles diger soyledigi kelimeler Ama asil ingilizcesini sarki soylerken goruyoruz. Deniz bu ara ingilizce sarkilar soyluyor evde. Whells of the bus tabi ki favorisi. zaten kucuklugunden beri o favorisi. "All day looo" diye dolaniyor ortalikta :) Rain rain go away bir baska sevdigi bu ara. Cocuk sarkilari konusunda ingilizceyi tercih ediyor. Tabi kres etkisi.

Bir de sayilari ogrendi. Ogrenmis yani. Bunu biz ogretmedik. hem ingilizce hem turkce saymaya basladi. 5'e kadar kendisi gidiyor. Ondan sonrasinda biz soyleyince o da soyluyor sayilari. 10a geldik mi kutlama var :) Rakamlari taniyor da artik. Firinin saatinde bana 1,2 diye rakamlari gosterebiliyor.

Deniz 19 aylik oldu. Oyun oynama suresi artti. Deniz hep oyun oynamayi seven bir bebek oldu. Biz de oyun oynamayi sevdigimizden herkes hayatindan memnun. Ama 1,5 yastan sonra oyun oynama suresi de artti hepimizin aldigi keyifte. Bu ay Turkiyeden bir valiz oyuncakla donduk :) Deniz'e sagolsun teyzeleri bir suru oyuncak almis. Hepsine bayildi. Emre teyzesinin aldigi tahta meyve kesme setine bayiliyor. Karpuz haric :) Niyeyse karpuzu asla kesmiyor. Onune koydugumuz anda hayir diyerek karpuzu bir kenara koyuyor. Anlayabilen beri gelsin :)

Urun teyzesi Haba'nin tahta kagit karisimi bir puzzleini almis denize. Haba haba diye dolaniyor ortalikta. Hem bizimle, hem yalniz o haba il e cok oyalaniyor. 

Gonca teyzesi de simdi adini bilemedigim birbirine gecen tirtikli bloklar almis Deniz'e. Bayildi! Cunku lego ya da duplolari da tam geciremeyince kiziyordu., Bunda geldigi yerden birlesiyor parcalar ya baya onlarla da oynuyor :) Onlari renklerine gore ayiriyor. Sekilleri soyluyor. Baya bir oyalandi ve sevdi o oyuncaklari da.

Tabi yine en sevdigi oyuncaklari kitaplari. Deniz'e kucuk bir koltuk aldik. O koltuguna oturuyor. Eline kitabini alip bicir bicir kitap okuyor. Zaten yazili olan her seyi guya okuyor. Kresten gun sonunda yaptiklarini gosteren bir kagit veriyorlar her gun. O kagidi illa deniz aliyor ve her gun bir okuyor :) Eve gelen mecmua reklam hicbiri Deniz okumadan atilamiyor :)

Deniz 19 aylik oldu. Minyon bir bebek. Anca 10 kilo oldu anca boyu 80 cmyi buldu. Ayaklari hala 4 numara yani 20. Tam bir minnos kendisi. Ama bir yandan son iki kopek disi disinda tum dislerini tamamladi. O iki kope disi de haftalardir bizi surunduruyor. Beyaz beyaz gorunuyorlar ama bir turlu patlamadilar. Geceleri bazen uykusundan aciyor diye uyanuiyor kuzum. 

Dis ya da hastalik disinda cok sukur gece uykusunda baya bir asama kaydettik. Ama biliyorum bebeklerin duzeni her an degisebilir. O yuzden kendimi hazir tutmaya calisiyorum uykusuz gecelere. Tabi bu yazildigi kadar kolay olmuyor. ozlelikle ben biraz yogunsam ve mesela is yemegi olduysa bir aksam denizi goremediysem -ki bu cok olmuyor- Denizin gece uykulari hemen bozuluyor. Biliyorum ozluyor :(

Deniz 19 aylik oldu. Yemekle arasi gelgitli. Yemek isterse gayet guzel yiyor yemegini. Ama yemek istemediginde asla ikna edemiyoruz kendisini. Tabagini mama sandalyesinden alip masanin ustune koydu mu biliniz ki yemek safhasi kapandi! Bir de tabagi ileriye itiyor. Alin sunu gozumun onunde! der gibi :) 

Yemeklerini cogunlukla kendisi yiyor. Kasik ve catal gayet guzel kullanabiliyor. Bu aralar illa yemekleri catalin kenari ile kesmeye calisiyor.. Bizden gordu ve kaydetti onu da kesin :) Bicagini ilk kez bu sabah eline verdim kullanacak gibi :) 

Gecen hafta 2 gun ust uste tabaklari alip alip yere firlatti. Cildirmamak icten degil! Bu durumlarda tepki vermeyin diyorlar ya vermedik. Ama resmen icimde firtinalar kotu! neyse sonra babasi aldi konustu onunla. ben de gece yatmadan konustum. Iki gunun sonunda bu sacmalik son buldu gibi yani umariz!

Pipetle su icmeye bayiliyor. bardaktan da icmek istiyor ama eline ne zaman bardak versek sonucta o el bardaga sokuluyor ve su icme oyuna donuyor. Bu donem de gececek diye sabirla bekliyoruz. Su disinda bir de ihlamur icmeyi seviyor o kadar. Kefir, ayran falan hic umurudnda degil. Su veriyoruz biz de ne yapalim, ne icmek isterse o :)

Deniz 19 aylik oldu. Bence cok ama cok guzel bir devreden geciyor. Hala kucak bebegi. Koynuma bir sokulusu, omzuma bir yatisi var ki icim eriyor. Ama bir yandan ayaklandi, etrafinin farkinda, bizimle sohbetler ediyor. Boyle tadindan yenilmeyecek bir donem bence bu.

denizin bebekliginin her aninin tadini cikarmaya calistim. her anini da cok ama cok ozluyorum. Velakin bu 1,5 yas bir baska geldi bana. Bunu deli gibi ozleyecegime eminim o yuzden beraber  oldugumuz her an gozumu kizimdan ayirmadan, onu opmelere doyamadan, mmuncir mincir kizimla oynuyorum.

Denizim buyuyor. Cok sukur saglikla cok sukur gule oynaya.
Cok sukur
Cok cok cok sukur her animiza

Yine geldi ayrilik vakti...

Eskiden, daha Deniz dogmadan once haftasonlari cok cabuk geciyor diye yakinirdim. Simdi cabuk haftasonunun bende yarattigi hissiyati asla tanimlayamiyor. Sanki ucuyor zaman. Isik iziyla geciyor haftasonu. Bir bakiyorum Cuma aksami Deniz'i kresten almisim, annecim haftasonu geldi 2 gun beraberiz olay diyorum. Bir bakmisim Pazartesi sabahi olmus Deniz'i krese birakiyorum. Goz acip kapayincaya kadar geciveriyor gunler.

Pazartesi sabahlari Deniz baya hevesli oluyor krese gitmeye. Sanirim ozluyor arkadaslarini. Mesela bu sabah Ozanla Denizi birakmaya gittik krese, ardina bile bakmadan yurudu gitti. Ben oyle kalakaldim. Pazartesi huzunlu oluyorum. Her pazartesi boyle. 

Bu pazartesi biraz daha huzunluyum ama. 1 aydan sonra annem yarin Izmir'e donuyor. Zaman iste yine isik hiziyla gecti gitti... 3 mart'ta biz denizle izmire gitmistik. Yani bir ayndan fazla zamandir annemle beraberiz. Cok iyi geldi annem yine bize. Bizi toparladi. Ozan da ben de annem buradayken dinlendik biraz. Deniz'e nasil iyi geldigini soylememe bile gerek yok sanirim. Ne oyunlar ne kelimeler ogrendi annemden. beraber  o kadar guzel oynuyorlar ki.

Ama iste uctu gitti zaman, yine ayrilik vakti geldi catti... Ve ayriliklar hic kolay olmuyor. Hic...

Bana yurt disinda yasamakla ilgili cok soru geliyor. Hepsini cevaplamak istiyorum ama bir turlu vakit bulamiyorum. Bu vesileyle bir tanesini cevaplayayim: hayir ozleme hissi azalmiyor. Hem de hic. Insan sadece o hisle yasamaya alisiyor. 

Biliyorum gececek. Biliyorum. 

Mesela biliyorum, yarin sabah annem aglayacak. Ama havalanina gidince gececek. Carsamba gunu biz telefonda konusurken yine neseli olacak. Ha bir yandan biliyorum icindeki o sizi hep ayni kalacak ama gozlerine yansimayacak o huzun.

Biliyorum, ben annem giderken cok kotu olacagim. Ama ilk toplantiya girdikten sonra toparlanacagim. Daha iyi olacagim, Ha bir yandan hep ah keske burada olsalar diye dusunecegim ama biliyorum toparlanacagim.

Oyle garip bir sey bu gurbet. Oyle garip.

Bu sabah Deniz'e "annecim yarin sabah anneannen ucaga binip Izmir'e dedenin yanina gidecek" dedim. "Dayi?" diye sordu. "Evet" dedim "dayinin da yanina gidecek". "Anneanne vuu" dedi. Yani anneannesi ucaga binecekmis. "Anneanne dede" dedi. Yani anneaannesi dedesine gidecekmis. Sonra "anneanne alo" dedi. Anneannesini arayacakmisiz. Oyle iyi anliyor ki durumu. O yuzden biliyorum o da uzulecek ama o da alisacak. O zaten dogdugundan beri bunlari yasamiyor mu?

Ama yine de bu sabah biraz aksiydi bizim kuzu. Anneme bakip gozlerini yere egdi hep. Anliyor artik her seyi. Kendi kafasinda kimbilir neler dusunuyor. Gecen seneki gibi, hop aldim Izmir'e gittim, hop kaptim buraya getirdim olmuyor. Anlatmak gerekiyor her seyi. Ya da ben boyle tercih ediyorum. 

Deniz yarin kalksa ve anneannesi bir anda gitse daha kotu olur gibi geliyor. Bir yandan ya cocuk, bosuna akli takilmasin diye dusundugum de oluyor. Ama kizimi taniyorum. Deniz, kendisine anlattigimiz seyleri daha kolay kabul ediyor. Boyle. O yuzden ben hep anlatmayi tercih ediyorum ona.

1,5 yasinda ve bir yandan onunla dertlesiyormusum gibi geliyor. Eskiden sadece bloguma bir seyleri yazinca rahatlardim. Simdi Deniz var. Onunla konusunca rahatliyorum. Onunla bir seyleri paylasinca sanki gercek oluyor her sey. Hayallerimi anlatiyorum bazen Deniz'e. tatil planlarimi, onunla yapmak istediklerimi. Onunla bir seyleri paylasmak bana cok iyi geliyor.

Burnumun sizisi, canimin yarisi. Varligiyla en zor anlari bile kolaylastiriyor. Yarini da kolaylasiracak biliyorum. Hem de hic farkinda bile olmadan.

Kendimi hep "ah izmirde yasasak iste" diye dusunurken yakaliyorum. Sonra bugunlere nerelerden geldigimizi dusunuyorum. 2 yil once bu zamalar, ben Deniz'e hamile iken Allahim ne olur annem ve kizimi bir arada gorebileyim diye dua ederdim. Hem de cok. O yuzden simdi evet huzunleniyorum ama hic uzulmuyorum. Annem iyi, babam iyi, kizim iyi. Bir araya geliyorlar ve doyasiya oynuyorlar. Bundan buyuk bir sukur sebebi yok bana.

O yuzden cok sukur.

Saglikli olalim da yine kavusuruz.

Insallah en yakin zamanda....