Jedna z zalet pracy na 52 pietrze jest piekny widok na jezioro. Kazdego dnia patrze na to jezioro. Nigdy nie bylam super-naturoznawca tudziez milosnikiem natury, ale to jezioro mnie zachwyca. Codziennie ma inny kolor, jakby chcialo nam dac do zrozumienia jaki ma dzisiaj humor. Raz jest ciemne, grozne, wburzone, raz spokojne, wygladajace jak tafla lodu. Dzisiaj dla odmiany jest przezroczyste, zielonkawo-niebieskie. Nawet z oddali widac jego zawartosc, takie “jeziorowe flaki”. Czasem jezioro jest lazurowe. Naprawde. Przypomina mi wtedy morze Srodziemne w Nicei… ach jak tam jest pieknie. Na sama mysla sie usmiecham. Prawie 8 lat temu, jeszcze za czasow narzeczenskich, zrobilismy sobie super wakacje. Ponad miesiac podrozowalismy po Europie. Glownie Francja i Wlochy. A w Nicei wlasnie zepsul nam sie samochod i musielismy tam przycupnac na kilka dni. Ciekawe czy Mike pamieta, jak do 3 nad ranem szukalismy hotelu? Czy takie czasy jeszcze kiedys wroca?

Ale wracajac do jeziora. Dzisiaj sie chyba ono wkurza. Caly dzien huk. Odbywaja sie proby pokazow samolotowych, na malym lotnisku wlasnie tuz nad brzegiem samego jeziora.  Latajace samoloty burza codzienny spokoj jeziora i nas wszytkich, ktorzy na nie patrzymy. A ludzie chodza z zadartymi glowami i podziwiaja: O, jak szybko, jak wysoko!!! Co roku to samo. Niby fajne, ale troche juz nudnawe.
 Ja i jezioro przyjaznimy sie. Jak juz nie chce mi sie pisac umow czy zastanawiac sie czy dana fundacja prowadzi dzialalnosc zgodna z prawem, to sobie patrze na jezioro. A ono mnie zabawia. Zmienia kolory, co raz to sie uspakaja, co raz wzburza. Taki maly “show”. A jak juz nic sie na jeziorze nie dzieje, wracam do mojego swiata umow i korporacji i czekam na kolejne przedstawienie.

Caly weekend uplynal pod wplywem malych dzieciaczkow. Najpierw w sobote pojechalismy na tzw. baby shower, czyli impreze, ktora urzadza sie mamie oczekujacej dzidziusia. Ten "shower" byl jednak nietypowy. Uczestniczyla w nim sama zainteresowana, czyli mala Emily, ktora wlasnie konczy 1 miesiac i jest przeurocza. Nasi znajomi zaadoptowali przesliczna mala dziewczynke. W zasadzie odebrali ja prosto ze szpitala. Cala ta historia adopcyjna i podejscie moich znajomych wzbudza we mnie sprzeczne uczucia. Z jednej strony wydaje mi sie, ze to bez sensu i ze ja na pewno bym tak nie chciala, z drugiej podziwiam ich bardzo, za otwartosc i dojrzalosc. Znajomi, ktorzy sami nie moga miec dzieci, zdecydowali sie na adopcje. Przeszli pomyslnie cala serie inspekcji, z inspekcja przeciwpozarowa domu wlacznie o stanie konta nie wspominajac i zakwalifikowali sie do bazy danych ludzi oczekujacych na adopcje. Caly proces mial trwac ok roku. Okazalo sie jednak, ze jedna matka oddajaca dziecko do adopcji ich sobie wlasnie upodobala i caly proces zakonczyl sie w ciagu tygodnia. No wlasnie, to jest tak, ze matka oddajaca wybiera rodzicow, a nie odwrotnie. Nasi znajomi zaprzyjaznili sie z matka, babka, i reszta rodziny malej Emily i postanowili, ze beda oni mogli brac czynny udzial w zyciu malej. I tu pojawiaja sie moje dylematy. Ja bym tak nie mogla. Nie moglabym "dzielic" sie moim dzieckiem z inna matka i ciagle nie byc pewnym, czy mala nie zdecyduje sie wrocic do matki biologicznej np. w wieku 18 lat. Znajomi stwierdzili jednak, ze nigdy nie jest za duzo osob, ktore kochaja dziecko. Matka ma dodatkowo 6 miesiecy na zmiane decyzji. Juz samo to chyba by mnie dobilo. Mala jest przesliczna, znajomi wniebowzieci i jak na razie cala historia skonczyla sie happy endem.

No a w niedziele rano przyszedl na swiat bardzo przez nas wszystkich wyczekiwany Maxio, moj bratanek. Pierwszy i kochany. Z niecerpliwoscia czekam na zdjecia, ktore juz podobno sa w drodze. Mama i dziecko czuja sie dobrze, brat zwariowal z radosci:) My wszyscy zreszta tez, polaly sie lzy i szampan!!!! Witamy pierwszego przedstawiciela rodu!!!!!!

Dzis, jak wszyscy wiedza, aresztowano w Anglii ponad 20 terrorystow, ktorzy planowali zamachy na kilkanascie amerykanskich samolotow. W zwiazku z tym podniesiono stan alarmowy do czerwonego (najwyzszego) i zaostrzono ochrone na lotniskach. No i zgadnijcie kiedy Hubert musial leciec do NYC? No wlasnie owego cudownego, zaostrzonego Czwartku. Wszystko opoznione i na lotniskach galimatias straszny. Czy my zawsze musimy byc gdzies w poblizu tych strasznych wydarzen i czy kiedys sie to zle dla nas nie skonczy? Pamietnego 11 wrzesnia 2001 bylismy w powietrzu, lecielismy z Amsterdamu do Warszawy i mimo blagan naszej szefowej nie zmienilismy planow podrozy do Stanow nastepnego dnia. Nie wylecielismy wpradzie zaraz na drug dzien, bo wszystkie loty byly odwolane, ale znalezlismy sie na pokladzie pierwszego samolotu jaki wylecial z Polski do USA. Polowe naszego samolotu stanowili ludzie, ktorzy lecieli do Chicago 11 wrzesnia i nic o tym nie wiedzac po 12 godzinach lotu wyladowali…..  spowrotem w Krakowie. Straszne jest uczucie gdy traci sie grunt pod nogami i wsiada do samolotu wiedzac, ze kilka samolotow nie dolecialo do miejsca przeznaczenia. Mam nadzieje, ze wszystko bedzie dzisiaj dobrze. Na razie skonczylo sie prawie 5 godzinnym opoznieniem.

Niagara

W sobote troche sie ochlodzilo. Ostatatnie dni byly nie do zniesienia. Normalnie nie jestem taka marudna i zazwyczaj lubie ladna pogode i cieple lato, ale ta wilgoc w polaczeniu z wysokimi temperaturami przekroczyla granice mojego komfortu. Klimat sprzyjajacy, urzadzilismy wiec sobie wycieczke nad wodospad Niagara. Ten swiatowej slawy “cud” znajduje sie mniej wiecej jakies 3.5 godziny jazdy od Cleveland wiec szkoda by bylo go rodzinie nie pokazac. Bardzo im sie podobalo no i bedzie co opowiadac w Polsce. Zafundowalismy wiec sobie kilku-godzinny spacer po parku wzdluz wodospadu i smaczny lunch w Hard Rock Café. Bylo bardzo sypatycznie. Jako, ze oprocz Niagary niz w Niagarze nie ma, zaliczylismy to wszystko w jeden dzien i jeszcze przed zmrokiem bylismy spowrotem w domu.

Urodziny 

Tegoroczne urodziny mialam szczescie spedzic w rodzinnym gronie. Fajnie sie zlozylo, ze akurat moi sa u nas w tym czasie. Mama przygotowala pyszne polskie potrawy w stylu barszcz z pasztecikiem. Cale gotowanie zaczelysmy juz w piatek, jako, ze ja mialam wolne, a w sobote nie bylo nas w domu.  Siedzielismy sobie do wieczora, pozniej wpadli znajomi, bylo bardzo fajnie. Na chwile udalo mi sie zapomniec jaka jestem stara:)

Zwiedzanie Cleveland

Niby mama jest tutaj juz dwa miesiace, ale jeszcze nie udalo mi sie pokazac im wszystkiego w Cleveland. A tyle mialam zaplanowane. Na nic czlowiek nie ma czasu, a te upaly wszystkich nas troche zniechecaly do wycieczek. W obawie, ze odjada, a ja nie zdaze im nawet pokazac sztandarowych punktow miasta, zabralam ich w okolice kampusu mojej szkoly, muzeow i filharmonii. Okazalo sie to strzalem w dziesiatke. Bardzo im sie tam podobalo, stwierdzili, ze to zupelnie inny swiat i czuja sie jakgdyby byli w innym panstwie. Jako ze spedzilam na tym kampusie swego czasu dosyc sporo czasu, moglam zaprowadzic ich do roznych ciekawych zakatkow. Atrakcja okazalo sie na przyklad wypicie kawy w kawiarni studenckiej. Przyznam, ze dla mnie samej ciekawy byl taki powrot i spojrzenie na kampus z innej perspektywy. Budynek law school kojarzy juz mi sie nie tylko z miejscem zajec i “zapachem” egzaminow, ale tez z miejscem gdzie siedzialam na dziedzincu z moja mama opowiadajac jej o moich znajomych, profesorach i calym systemie szkolnictwa w Stanach.