Trafila mi sie w ostatniej chwili podroz sluzbowa do Chin. Ciesze sie, ze jade, ale takie zalatwianie wszystkiego w ostatniej chwili przyprawia mnie o rozstroj zaladka. Zgranie samej logistyki, ustawienie spotkan z ponad 10 osobami w dwoch roznych miastach to juz sztuka nie lada. Do tego dochodzi bilet, hotele, etc. Nie wspomne juz o malym drobiazgu takim jak wiza, przez ktora nie spalam 2 noce. Mam wize wazna do listopada, ale wiza jest w moim starym paszporcie, ktory przedziurkowali jak wyrobilam sobie nowy paszport. Gosciu z naszej agencji wizowej zawyrokowal ze z takim zestawem nie wpuszcza mnie do Chin. W nowym paszporcie powinnam miec nowa wize. Kropka. Lakoniczne stwierdzenie na stronie ambasady chinskiej ani tej informacji nie potwierdza ani nie zaprzecza –  Welcome to China;)

Na wlasne wiec ryzyko (przyplacone bezsennymi nocami a jakze) zdecydowalam sie sprobowac. Istnialo prawdopodobienstwo, ze nawet mnie do samolotu nie wpuszcza bez wizy w nowym paszporcie. Cala odprawa byla wiec dosyc stresujaca, ze stresu glupkowato zartowalam z  dosyc sztywnym pracownikiem linii lotniczych. Huba poprosilam by za szybko z lotniska nie odjezdzal bo byc moze trzeba mnie bedzie do domu z powrotem zabierac. To by dopiero byla heca: 10 osob zaangazowanych w przygotowanie podrozy, bilet (nierefundowany rzecz jasna) kupiony, hotele zarezerwowane, kierowca czeka na lotnisku w Szanghaju, a ja nie dolecialam. Nawet nie moglam sobie wyobrazic co ja bym w pracy powiedziala na taki obrot wydarzen i wlasnie o tym tak usilnie po nocach myslalam;) Przyznam szczerze ze bezsennosc na marne sie zdala, nic madrego nie wymyslilam, oprocz tego zeby pomodlic sie gorliwie i rozaniec do kosmetyczki wrzucic. Nie wiem jakie sily zaintereweniowaly, wierze ze Boskie, ale zadnych problemow nie mialam ani przy odprawie ani na miejscu w Szanghaju. Jak swojego przyjeli, czerwony dywan rozwineli I jak sie nalezy pieczatke do paszportu wbili;).

Szanghaj –  totalne déjà vu – jakbym to juz kiedys przezywala: nad miastem przechodzi tajfun, leje, grzmi, szaro, buro I ponuro – czyli mniej wiecej tak jak wygladala moja ostatnia wizyta tutaj 2 lata temu. Normalka. Jako, ze plan mam dosyc napiety nie mam za bardzo czasu rozczulac sie nad pogoda.  Rozladowuje sie w znajomym hotelu i szybko wychodze na spacer (w deszczu rzecz jasna) co by nie usnac na siedzaco i jakos przeczekac do wieczora. Wieczor nastepuje szybko, bo juz o 7:30 jestem w lozku, totalnie obezwladniona przez roznice czasu i jet leg. Za to o 5 jestem juz na nogach, zwarta i gotowa do pracy. Szkoda, ze biuro otwieraja dopiero o 8;) W pracy, jak to w pracy: spotkania, rozmowy, dyskusje. Przewijaja sie kolejne osoby, przemieszczam sie z miejsca na miejsce. Wieczorem padam ze zmeczenia. Cale szczescie, ze pogoda sie poprawia bo wilgoc w polaczeniu z upalem powoduje ze wszystko sie do czlowieka klei.

Nie jestem jeszcze w stanie zwerbalizowac moich odczuc na temat Chin. Kocham i nienawidze, chyba najelpiej oddaje moj obecny stan ducha. Denerwuje mnie opieszalosc Chinczykow, ich niedbalosc o szczegoly, podejscie jakos to bedzie albo odpowiedzi w stylu : do tej pory nam sie udawalo;). Przeszkadza mi brud, nieprzyjemne zapachy, tlum na ulicach, plucie, siorbanie i dlubanie w nosie.

A z drugiej strony rozczulam sie na widok kobiet ktore przypominaja mi Ayi, wzdycham do znajomych katow i doczekac sie juz nie moge wyjazdu do Ningbo, ktore kojarzy mi sie z ta lepsza stron Chin, z przyjaciolmi, ze znajomymi ulicami, ulubionymi miejscami i cala masa wspanialych przezyc.

Chiny sa takie wlasnie pelne sprzecznosci i sprzecznosci w czlowieku wyzwalajace. Brudne a nowoczesne, brzydkie a piekne, bylejakie a fascynujace. Jedno jest pewne, tu jest ciekawie.

Juz prawie polowa pobytu Ameli w Polsce. Oprocz kilku pierwszych dni, ktore byly ciezkie pod wzgledem przestawienia sie czasowo-klimatycznego, Ami bawi sie swietnie. Obecnie spedza czas z Dziadkami (rodzicami Huba), ktorzy tez przebywaja w PL. Z raportow jakie nam zdaja, wyglada na to, ze Amelia ma mnostwo atrakcji. Jezdza prawie codziennie na jakies fajne wycieczki po Krakowie i okolicach. Byli w Bieszczadach, Nowym Targu, byli na splywie Dunajcem, byli nad Jeziorem Zywieckim, Gorze Zor, Ojcowie…. ty tyle co pamietam. Na porzadku dziennym sa wyjscia do parku wodnego czy przejadzki dorozka na Krakowskim Rynku. I tylko muzemu w Sukiennicach, ponoc niewypal, bo Ami pod ziemia sie boi, a do tego wystawa  o Holokauscie nie przypadla jej do gustu;). Z tego tez powodu odpuscili sobie Wieliczke. Ciesze sie, ze Mysia tak fajnie sie bawi. Cudownie mi sie z nia rozmawia, jej polski jest fantastyczny, slownictwo rozwinelo sie niesamowicie. Po raz kolejny utwierdzam sie w przekonaniu, ze te wyjazdy do Polski sa swietne, Amelia uczy sie tylu nowych, innych rzeczy. Mysle, ze dobrze wplywa to na jej rozwoj.

W sobote Ami wraca do mojej Mamy, a od poniedzialu zaczyna polkolonie. Jezeli beda tak fantastyczne jak w zeszlym roku, to Amelka znowu bedzie miala mnostwo wrazen i atrakcji.

Po wielkich debatach i dyskusjach, odpuscilismy sobie jednak wyjazd na kolonie. Amelia, o ile na poczatku zachwycona byla tym pomyslem, o tyle w miare zblizajacego sie wyjazdu ogonek podkulila i stwierdzila, ze nie chce jechac. Zaluje troche, ze zmienila zdanie, ale nie chce jej na sile wysylac. Sama idea kolonii czy obozow jest swietna i mysle, ze Ami, jak juz bedzie gotowa emocjonalnie, chetnie bedzie na takie imprezy jezdzila. W tym roku jest chyba jeszcze na to niegotowa. Coz, nic na sile.