Jak co roku o tej porze, przylecialy z Polski znajome z Mary Kay na swoje konferencje. Tradycja juz takze jest, ze przylatuja  kilka dni wczesniej i razem spedzamy sobie czas. Spedzanie czasu z moimi przyjaciolkami z MK polega na zwiedzaniu okolicznych centrow handlowych;). Dziewczyny rozkoszuja sie zakupami w Dallas, a ja z nimi. W tygodniu, gdy ja musialam pracowac, zostawialam dziewczyny w galerii tuz po jej otwarciu, a gdy chcialam zgarnac je do domu po pracy, nie byly jeszcze gotowe;). W weekend natomiast buszowalysmy wspolnie od sklepu do sklepu. Przyznam, ze uwielbiam z nimi kupowac. Nie dosc, ze swietnie znaja sie na rzeczy, chetnie doradza, zaproponuja stylizacje, a najlepiej ubralyby mnie od stop do glow – to jeszcze wprowadzaja sporo fajnego zamieszania, gdy paraduja po sklepie cztery wysokie blondyny w pieknym makijazu i butach na obcasach, przekrzykujace sie nawzajem w jakims dziwnym jezyku.  W jednym sklepie o malo nie dostalysmy wszystkie po glowie od zony, ktora odciagnac nie mogla meza, gdyz ten gapil sie jak sroka w gnat na sliczna Anie, ktora zdecydowala przeswitujaca sukienke przymierzyc na srodku sklepu. Panowie o malo nie zaczeli gwizdac, a tego wlasnie jednego wrecz zamurowalo i widac bylo, ze goraco zaluje, ze jest tu dzisiaj z zona;).

Niedziele spedzilysmy sobie za to leniwie, opalajac sie w ogrodku i popijajac Corone a pozniej juz co tam popadlo;). Antoska przechodzila z rak do rak i piala z zachwytu, ze tyle cioc poswieca jej uwage i rozpieszcza. Oderwala sie nawet od Dziadziusia, do ktorego na codzien jest przyklejona na stale jak Misiu Koala do drzewa;).

Uwielbiam moje Merykejki. Wnosza zawsze tyle pozytywnej energii w moje zycie, tyle sie mozna od nich nauczyc, tyle dowiedziec. A torba cudownych kosmetykow i codzienny “galowy” makijaz to juz prawdziwy bonus;). Czekam wiec do nastepnego lata, a caly ten entuzjazm i pozytywna energia, ktora przesiaknelam podczas ich pobytu  bedzie musiala wystarczyc na caly rok. I jak tu nie wierzyc w przeznaczenie, skoro od jednego zwyczajnego spotkania w samolocie do Dallas, narodzila sie przyjazn, ktora trwa juz 5 lat a co roku w lipcu odzywa i staje sie jeszcze mocniejsza.

Kolejne dni uplywaja Ami w rytmie kolonijnego rozkladu dnia. Pierwsze dni wprawdzie nasluchalam sie jakie to niezadowolone towarzystwo bo pani telefon zabiera na noc, bo do kosciola nie chca isc, bo jedzenie jest takie sobie…. z kazdym kolejnym dniem jest coraz lepiej i sa zadowoleni. Podobaja im sie atrakcje, wycieczki. A to odwiedzaja lokalny skansen, a to laza po gorach lub jezdza na rowerze. Gdy pogoda nie dopisuje, maja zajecia w osrodku: robotki reczne, robotyka, basen a wieczorem, jak na zycie kolonijne przystalo, D-Y-S-K-O-T-E-K-A! Dziewczyny trzymaja sie razem, dodaja sobie otuchy. Amelia pokazuje mi przez skype widoki z okna i dotychczasowe zakupy i generalnie zdaje relacje z codziennych wydarzen.

Trudno uwierzyc, ze jeszcze tydzien i zakonczy sie letnia przygoda w Polsce. Niesamowicie szybko to lato minelo. Cale szczescie, ze przed nami jeszcze urlop w Azji.

Ami wakacjuje pelna para. Po pelnej wrazen wycieczce po Europie, jezdza teraz z tatusiem po Krakowie i okolicach. Byli w Szczawnicy, kopalni srebra w Tarnowskich Gorach, jakiejs innej kopalni w Zabrzu,  po drodze odwiedzili jakies muzea, wawozy, itd. Szczerze mowiac to ledwo nadazam za tymi ich wycieczkami. Nie wspomne juz o Hubowych spotkaniach biznesowych rozsianych po calej Europie. Normalnie ciuciubabka: jestes w Krakowie? Nie w Monachium/Frankfurcie/Nicei/Amsterdamie/Dortmundzie/Heidenheim (*niepotrzebne skreslic). Ale miales byc w Krakowie… no mialem, ale wyskoczylem na spotkanie;).

Stalym punktem programu sa zawsze odwiedziny u cioci w Zawierciu. W tym roku rowniez Ami z Hubem spedzili sobie swietnie czas z naszymi kochanymi przyjaciolmi. W/g planu miala to byc krotka wizyta, wieczor/rano. Ciocia Iza nie wypuscila jednak Ami przez kolejne 2 dni, i dopiero jak nakramila, rozpiescila do granic niemozliwosci, obwiozla po okolicznych atrakcjach i obladowala worami prezentow, odwiozla pod skrzydla babci.

Babcia tymczasem niefrotunnie spadla ze schodow we wlasnym domu, potlukla sie i skrecila noge. Lekarz nakazal wprawdzie lezec z noga w gorze, ale przeciez ogorki same sie nie ukisza… ile to sie musialam nagadac, zeby siedziala na tylku (doslownie) i zapomniala o jakiejkolwiek robocie. Do konca nie ufam, ze mamuska sie dostosuje do lekarskich zalecen czy mojego gderania.

Ami juz przemiescila sie do Krakowa bo jutro wyjazd na prawdziwy oboz w prawdziwych gorach, gdzies kolo Rabki. Torby spakowane, humor dopisuje i podniecenie rosnie…. kolejne 10 dni Ami spedzi sobie nan typowych atrakcjach obozowych, ktore w dzisiejszych czasach przerastaja moja wyobraznie (parki wodne, trampoliny, parki rozrywki, rolki, rowery, robotyka, tance, itp.). Na obozie bedzie kuzynka oraz 3 dzieciakow znajomych z Dallas, wiec niezla ekipa. Ciekawa jestem wrazen i mam nadzieje, ze beda to kolejne cudownie spedzone chwile w Polsce.

Swoja droga tesknie juz za nimi i odliczam dni do powrotu.

Ami podrozuje z tatusiem po Europie i donosi, ze jej sie bardzo podoba. Zaliczyli juz Londyn, obecnie sa w Paryzu, gdzie odhaczaja kolejne atrakcje turystyczne. Ami bardzo podobala sie wieza Eiffla i widoki z niej na cale miasto. Nie zrazila jej nawet godzinna kolejka po bilety. Dzielnie tez wytrzymuje wielogodzinne lazenie po miescie, wspomaga sie co jakis czas lodami czy jak na Paris przystalo macarons;). Ami sporo wie o Paryzu, wiedziala dokladnie co chce zobaczyc, gdzie zrobic sobie selfie – a to zasluga jednej z lalek, ktorej historia jest zwiazana z Paryzem, pieczeniem ciastek, itd. Wiec moze na cos sie te lalki przydaja;)

Londyn tez zrobil na Amelii wielkie wrazenie i choc niewiele wiedziala o samym miescie to chetnie sluchala historii poszczegolnych zabytkow. Nie obylo sie oczywiscie bez drobnych zakupow, ktorymi nie omieszkala mi sie pochwalic na Skype po kolei pokazujac nowe buty, maskotki, fatalaszki;).

Jakos tak fajnie sie ulozylo, ze Ami mnostwo zobaczy w te wakacje. Mam nadzieje, ze jest juz na tyle duza, ze zapamieta wszystkie te ciekawe miejsca, ktore odwiedzila a wspomnienia pozostana jej na lata! Czy mowilam juz za nia tesknie i chcialabym byc tam razem z nimi? Pewnie nie raz jeszcze sobie westchne;).