Zbiesila sie prawdziwie matka natura ostatnimi czasy i zsyla huragan za huraganem. Jeszcze Houston i okolice nie ogarnely sie po Harveym, a tu nad Floryde nadciaga Irma, a za nia Jose i Katia. Sledze pogode, czytam komunikaty, mysle o znajomych na Florydzie. Znajomi w Houston wyszli obronna reka, zadnych szkod, Bogu dziekowac. Ale zamieszanie i tak niezle, pozamykane szkoly, utrudniony dojazd do pracy, pozalewane drogi, osiedla. Czyli wniosek jest taki, ze nawet jak cie taki kataklizm osobiscie nie dotknie to i tak zycie sie komplikuje. W pracy tez o niczym innym sie nie mowi jak tylko o pogodzie i huraganach. Przez dwa dni sledzilismy z zapartym tchem Irme nadciagajaca nad Portoryko, bo kolezanka stamtad wlasnie pochodzi i cala jej rodzina tam zostala i jeszcze, jak uparte koziolki, nie chcieli sie ewakuowac. No ale, Bogu Dzieki, wiekszych szkod nie bylo, chociaz brak elektrycznosci i wody bedzie podobno odczuwalny tygodniami.

U nas po dlugim weekendzie pozostalo tylko mgliste wspomnienie… ponoc byl. Nie moge sie pochwalic zadnymi osiagnieciami z wolnego czasu, bo ani specjalnie w domu nic nie zrobilam, ani tez szczegolnie nie odpoczelam… no moze za wyjatkiem niedzielnego popoludnia spedzonego w ogrodzie botanicznym – gdzie jak zwykle cudnie i porannej kawy pitej codziennie z mezem na tarasie. Takie male rzeczy, a zaliczam je niemalze do atrakcji sezonu. Niestety bardzo malo czasu spedzamy ze soba, wiec ciesze sie z takich krotkich chwil jak dzieciak;).