Amelia strasznie jest podekscytowana Middle School  – czyli tutejszym gimnazjum. Akurat odbywaja sie spotkania z przyszlymi nauczycielami, wybieramy zajecia, orientujemy sie w zajeciach dodatkowych i jak mniej wiecej ma wygladac rozklad dnia. W ramach programu Gimnazjum dzieci (?), a raczej mlodociani musza wybrac sobie instrument. W zeszlym tygodniu odbyly sie przesluchania, przymierzania, generalnie orientowanie sie w temacie. Ami bez wiekszego entuzjazmu poszla na te przesluchania bo raczej nastawila sie na teatr. Ze aktorka dramatyczna jest urodzona to wiadomo juz od dawna,  ale teatr tutaj, nawet amatorski, to powazna sprawa. Wydawalo mi sie, ze lepiej sprawdzilaby sie w orkiestrze lub zespole muzycznym (bandzie;) i na to ja namawialam. Ale co tam moze mi sie wydawac, Ami nadal na teatr nastawiona, jednak dala sie na te przesluchania namowic. A jak juz ja testowali to okazalo sie, ze nie wiadomo skad talent jakis ma do instrumentow detych. Tak naprawde potrafila zagrac na kazdym i w glowe zachodzimy skad ona te pluca takie silne ma i potrafi zadac i na klarnecie i na oboju i na wszystkim innym. Sugerowalam jej flet poprzeczny, taki piekny, dziewczecy instrument. Przekrecila oczami. Mrugalam na klarnet czy oboj – bo dobrze jej szlo to dmuchanie…. wzruszyla ramionami. I dopiero zakrecona traba zauroczyla ja niesamowicie. Po kilku probach, przymiarkach, glaskaniu instrumentu – Ami wybrala sobie Waltornie (French Horn). Totalnie nas tym zaskoczyla. W zyciu nie miala w rekach waltorni, ani chyba nawet nie wiedziala, ze cos takiego istnieje, a tu taka milosc od pierwszego wejrzenia, czy raczej dmuchniecia;). Tego wieczoru jeszcze o teatrze gadala, temat bandu omijala. Ale juz nazajutrz dostalam od Ami text: “Mamo, biore waltornie. Zishan tez bierze, bedziemy razem cwiczyc;)”.

I pozostaje nam tylko zobaczyc, jak dalej losy sie potocza i czy Ami zapalu i zadecia (doslownie) wystarczy na waltornie.

Ok. to w tzw. miedzyczasie wyklarowalo sie, ze lece jednak do tej Europy w marcu. Ciesze sie, choc roboty mnie czeka duzo  przed samym wyjazdem a na miejscu spotkania poumawiane od rana do wieczora. Ale nic to, najwazniejsze, ze jak juz sie z tym wszytkim uporam bede mogla wyskoczyc do Polski na tydzien:-). Na samo moje wspomnienie, ze bede w Polsce, urochomila sie machina przygotowan. Mama ogarnela juz za mnie cala logistyke, obdzwonila kogo trzeba;). Dziewczynki moje kochane juz tez jakies spotkanie “po latach” szykuja. I az na sercu czlowiekowi sie robi cieplo jak slyszy takie zyczliwe slowa, ze ktos tam czeka, ze sie cieszy, ze chce sie spotkac, ze chetnie przyjmie pod dach. I nostalgicznie nosem pociagnelam i skonludowalam, ze nie da sie atmosfery mojego polskiego zycia, moich przyjaciol na dobre i zle przeniesc do tego swiata. Owszem, jest mi tu dobrze, tez mam przyjaciol, ale tej bezinteresownosci, tego oddania, tej zyczliwosci nie sposob przeszczepic. Ciesze sie juz strasznie na ten wyjazd, upycham kolejne kawki, spotkania, odwiedziny w ten kilkudniowy pobyt.