η Λέσχη

του Πέτρου Δημόπουλου

“‘Οπως πάρα πολλοί άλλοι, ονειρεύτηκα ότι το ανθρώπινο είδος θα έπαιρνε το μάθημά του από την πραγματικότητα του Auschwitz, αν και ο καθένας, πριν από αυτό, θα είχε θεωρήσει αδιανόητη και αδύνατη μια τέτοια πραγματικότητα. Το ανθρώπινο είδος θα πάρει αυτό το μάθημα?” [1]                       H. Langbein (1912-1995, Αυστριακός, πρώην κρατούμενος στο Dachau, Auschwitz, Neuengamme  και Lerbeck) .

Η ίδρυση και  λειτουργία του συμπλέγματος των στρατοπέδων του Auschwitz (Konzentrationslager Auschwitz, KL Auschwitz) συνιστά την εφαρμογή της εγκληματικής ναζιστικής ιδεολογίας στο μέγιστο βαθμό. Τα χαρακτηριστικά της ήταν, η μαζική και προσχεδιασμένη εξόντωση ανεπιθύμητων ομάδων πληθυσμών, η υποβολή σε εξουθενωτική καταναγκαστική εργασία ανθρώπων θεωρούμενοι κατώτεροι στην ιεραρχική φυλετική κλίμακα του ναζισμού, οι ταπεινώσεις χωρίς όριο και έλεος, ο απόλυτος ηθικός εκφυλισμός και, πέραν ενός  “μικρού” ποσοστού “επιτρεπόμενης από την υπηρεσία” σαδιστικής συμπεριφοράς, η εφαρμογή προβλεπόμενης, γραφειοκρατικά σχεδιασμένης και απρόσωπης “υπαλληλικής” εγκληματικής και ολοκληρωτικής βίας. Οι δεσμοφύλακες-βασανιστές SS δεν ήταν υποχρεωμένοι να δείξουν υπερβάλλοντα ζήλο. Λίγοι από αυτούς, σύμφωνα με τις πάμπολλες μαρτυρίες επιζώντων, εκδήλωναν συστηματικά σαδιστική συμπεριφορά. Αντίθετα, το επίσημο διοικητικό πλαίσιο κανόνων λειτουργίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης, η κατάλληλη εκπαίδευση που είχαν λάβει οι SS  και η καριερίστικη στάση που οι τελευταίοι είχαν υιοθετήσει ως ενεργά και πιστά όργανα της ναζιστικής πολιτικής και ιδεολογίας, ήσαν αρκετά ώστε να έχουν επιτυχία στο βάρβαρο έργο τους. Συνέχεια →

της Miya Tokumitsu

«Κάνε αυτό που αγαπάς. Αγάπα αυτό που κάνεις.»

Οι εντολές είναι κορνιζωμένες και κρεμασμένες σε ένα σαλόνι το οποίο μπορεί μόνο να περιγραφεί ως «καλά επιμελημένο». Μια φωτογραφία του συγκεκριμένου δωματίου πρωτοδημοσιεύτηκε σε ένα δημοφιλές blog για το design, αλλά έκτοτε έχει γίνει pin, tumbl και like χιλιάδες φορές.

Φωτισμένο και φωτογραφημένο με αγάπη, το συγκεκριμένο δωμάτιο είναι διαμορφωμένο ώστε να εμπνέει Sehnsucht, χονδρικά μεταφρασμένο από τα γερμανικά ως μια απολαυστική επιθυμία για έναν μέρος ή ένα πράγμα ουτοπικό. Πέρα από το γεγονός ότι εισάγει παροτρύνσεις για δουλειά σε ένα χώρο προορισμένο για τον ελεύθερο χρόνο, το «Κάνε Αυτό Που Αγαπάς» σαλόνι—όπου τα περίτεχνα μπιμπελό αφθονούν και η δουλειά είναι αγάπη και όχι αγγαρεία—είναι ακριβώς το μέρος όπου όλοι όσοι έκαναν pin και like επιθυμούν να βρίσκονται. Αυτή η δίπτυχη διαρρύθμιση υποδηλώνει την κοσμική εκδοχή ενός μεσαιωνικού οικιακού βωμού. Συνέχεια →

 Κώστας Παλούκης, Κώστας Φαγογένης

 Εισαγωγή

Όλα τα ερευνητικά ερωτήματα δεν είναι παρά επεξεργασμένοι προβληματισμοί, προϊόντα της συμμετοχής του ερευνητή-υποκειμένου στα διάφορα επίπεδα της καθημερινής βιωμένης εμπειρίας. Η συμμετοχή ενός εκπαιδευτικού στα σχολεία της δεύτερης ευκαιρίας γεννάνε λοιπόν εκ των πραγμάτων ένα βασικό ερώτημα: «γιατί οι μαθητές δεν προχώρησαν, αλλά διέκοψαν τις βασικές σπουδές τους σε κάποια φάση της σχολικής τους εκπαίδευσης». Ο κινητήτριος προβληματισμός της παρούσας εργασίας προκύπτει από δύο απαντήσεις μαθητών, μία ενός μαθητή σχολείου δεύτερης ευκαιρίας της ηλικιακής κατηγορίας των 35 ετών (τον ονομάζουμε Α) στην Κέρκυρα και μια ενός μαθητή Α΄ Λυκείου (τον ονομάζουμε Β) στο Κερατσίνι Αττικής. Ο πρώτος στο ερώτημα αυτό για το δικό του παρελθόν απάντησε πως στην ηλικία των 13 ετών τα ατομικά του έσοδα από την εργασιακή του απασχόληση στην τουριστική οικονομία της Κέρκυρας ήταν εξαιρετικά μεγεθυμένα. Ως εκ τούτου όχι μόνο δεν τον ενδιέφερε η ολοκλήρωση των βασικών σπουδών, αλλά το σχολείο αποτελούσε εμπόδιο στην καθημερινή του εργασία. Ο δεύτερος, στο ίδιο ερώτημα για το μέλλον του καθώς ήταν εμφανής η απαξίωσή του για τη σχολική γνώση και τη σχολική εκπαιδευτική διαδικασία απάντησε πως του είναι αδιάφορο η ολοκλήρωση των λυκιακών σπουδών. Δεν ενδιαφέρεται για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο καθώς «έχει έτοιμη δουλειά» το εργαστήριο ξυλουργικής του πατέρα του. Συνέχεια →

Κώστας Φουρίκος

Ο αμερικάνος τραγουδιστής, συνθέτης και πολιτικός ακτιβιστής Pete Seeger, έφυγε χτες το βράδυ είπαν, σε ηλικία 94 ετών.

Αυτός που υπήρξε ένας από τους θρυλικότερους εκπροσώπους της πολιτικοποιημένης αμερικάνικης φολκ μουσικής δεν βρίσκεται πια αναμεσά μας. O γιος του μουσικολόγου Charles Louis Seeger, ο οποίος τον εισήγαγε στην αμερικάνικη λαϊκή μουσική, δεν άργησε πολύ -μόλις στα 22 του- να συναντήσει έναν ακόμη θρύλο της αμερικάνικης μουσικής, τον Woody Guthrie , με τον οποίο στο πλαίσιο του πολυμελούς σχήματος Almanac Singers, περιόδευσε σε όλη τη χώρα από το 1940 και μετά τραγουδώντας κυρίως προς υποστήριξη εργατικών αγώνων.

Συνέχεια →

των Παναγιώτη Βασιλάκη και Νίκου Πυρουνάκη

Α. Η διεθνής οικονομική κρίση

1. Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης και μετά από 4 χρόνια μνημονίων στη χώρα, η καπιταλιστική κρίση εξελίσσεται οδηγώντας σε νέο κύκλο ύφεσης, σε γενικευμένη αποσταθεροποίηση του καπιταλιστκού συστήματος, σε ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών αλλά και σε ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στις δυνάμεις της εργασίας.

2. Η οικονομική κρίση αρχικά εκφράστηκε στο χρηματοπιστωτικό επίπεδο (βλ. ΗΠΑ 2008). Και σε αυτό το επίπεδο επιχειρηθήκε αρχικά, στη «σφαίρα» δηλαδή της κυκλοφορίας του κεφαλαίου, σαν δημοσιονομικό πρόβλημα, σαν κρίση «χρέους» η διαχείριση μιας σειράς κρισιακών φαινομένων που η πραγματική αιτία τους εδράζεται στο πραγματικό επίπεδο της παραγωγικής διαδικασίας. Τα φαινόμενα αυτά η μείωση του ποσοστού κέρδους του επενδεδυμένου κεφαλαίου, η αδυναμία παραγωγικής επανεπένδυσης κεφαλαίων και συνακόλουθα η ένταση των διεθνών ανταγωνισμών, η γενίκευση των περιφερειακών πολέμων και των ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στον αγώνα για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών περιγράφει την πραγματική ένταση την ένταση και το βάθος της κρίσης, που είναι μία δομική κρίση του καπιταλισμού, μία κρίση υπερσυσσώρευσης. Συνέχεια →

«Ο πρώτος μου έρωτας ήταν ένας γείτονας όταν ήμουν 17. Έπρεπε να παντρευτώ έτσι κι αλλιώς, οπότε σκεφτόμουν να τον παντρευτώ αμέσως. Αλλά ο πατέρας μου διαφωνούσε, ο αδερφός μου δε το συζήτησε, μου είχαν ήδη βρει γαμπρό έναν σαρανταπεντάρη που ήταν φίλος της οικογένειας και με είχαν τάξει σ’αυτόν. Παντρέυτηκα στα 18. Δύσκολα περνούσα, δε μου άρεσε, αλλά δεν είχα κι άλλη επιλογή, οπότε έμαθα αυτό που δεν μπορώ να αποφύγω τουλάχιστον να προσπαθήσω να το απολαύσω. Έκανα 8 παιδιά. Τα μεγάλωσα όλα, τα πάντρεψα. Ευτυχώς έκανα αγόρια εκτός από ένα κορίτσι. Ο άντρας μου πέθανε πριν δυο χρόνια και τότε στα 57 βρέθηκα με ένα δεκάχρονο αγόρι χωρίς λεφτά να μπαίνουν στο σπίτι. Όλα μου τα παιδιά έφυγαν από τη χώρα και ο τα δυο μεγάλα αγόρια βρήκαν και καλή δουλειά στην Αγγλία. Η κόρη μου είναι καθαρίστρια στην Ελλάδα. Αλλά έχει βρει έναν καλό συντοπίτη και έκαναν και παιδί. Μόλις πέθανε ο άντρας μου ήταν η μόνη που μου είπε να πάμε με το μικρό να μείνουμε μαζί της. Εγώ δεν ήθελα να αφήσω την πατρίδα μου. Εκείνη την εποχή είχαμε κι εκλογές, δεν πήγα φυσικά να ψηφίσω. Μετά βγήκε ένας τύπος από αυτούς που χρόνια βάζουνε οι άλλοι πάνω από το κεφάλι μας. Κανείς δεν τον ψήφισε, είμαι σίγουρη. Αλλά βγήκε με 62%. Μετά έγινε χαμός, πέτρες και φωτιές στους δρόμους από τους νέους πιο πολύ. Λογικό το βρίσκω. Αφού αυτή η χώρα δεν πρόκειται να προκόψει άμα δε μας ακούσουν εμάς ποτέ. Και να πεις ότι δεν έχουμε τόσο ωραία μέρη, τόσο φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Αλλά έτσι είναι. Από τότε που τα βρήκανε, πέσανε πάνω μας σαν τα κοράκια.
Συνέχεια →

Θα ξεκινήσουμε από αυτά που επιχειρεί να εξαφανίσει η σκόνη του ξηρού ψεκασμού. Γράφαμε πριν λίγες μέρες εδώ:

‘’Το πρόβλημα της ΝΔ δεν είναι απλό. Θα ήθελε ένα χρυσαυγιτισμό χωρίς Χρυσή Αυγή. Απαγόρευση διαδηλώσεων, οι απεργίες παράνομες, ελεύθερες απολύσεις, λευκά κελιά »υψίστης ασφαλείας», μια ΥΕΝΕΔ με χακί, οι μετανάστες στο βυθό της θάλασσας, η ελληνική νεολαία στον αγύριστο της ξενιτιάς. Έλα όμως που  η φασιστική Χρυσή Αυγή διεκδικεί ανεξαρτησία, δικό της μαγαζί, δικά της τα κλεμμένα! Στη ΝΔ ενοχλούνται σφόδρα όχι από άποψη ουσίας, αλλά επειδή από αυτή τη μετάγγιση, κινδυνεύουν να χάσουν την κουτάλα της κυβερνητικής εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ.  Θα δούμε πολλά σε αυτό το διαγωνισμό  χρυσαυγιτισμού μεταξύ ΝΔ, ΧΑ, Πολύδωρα, Νικολόπουλου και ποιος ξέρει και ποιων άλλων. Ούτε και μια προβοκάτσια ολκής με νεκρούς δεν μπορεί να αποκλείεται’’ (ΝΔ: Αχ και νάχαμε χρυσαυγιτισμό χωρίς ΧΑ!).

Όχι δε θα καυχηθούμε πως έχουμε καμία πληροφορία. Δεν είναι αυτό που λείπει για να έχει νεύρο η σκέψη και χρώμα ελπίδας  η δράση. Το ζητούμενο είναι η τόλμη να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα, χωρίς να τρομάζουμε. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε να βλέπουμε εκείνες τις σκιές και ρυτίδες της, που αναδεικνύουν την πρόκληση του θρυμματίσματός της. Συνέχεια →