η Λέσχη

 Δημοσιεύουμε μια συνέντευξη με τον Ουκρανό αριστερό ακτιβιστή Kolesnik Dmitry. Η συνέντευξη δίνει μια εξαιρετική εικόνα της  κατάστασης  στην Ουκρανία και των δυνάμεων που βρισκονται στο παιχνίδι. Πιστεύουμε ότι είναι μια σημαντική συμβολή στη συζήτηση για την ταξική πάλη στη χώρα και τα καθήκοντα των μαρξιστών.

Μπορείτε να παρουσιάσετε τον εαυτό σας και την ιστοσελίδα;

Ναι. Kolesnik Dmitry – συν-αρχισυντάκτης του ουκρανικού αριστερού χώρου Liva.com.ua. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ουκρανικά αριστερά μέσα. Εργαζόμαστε για περισσότερο από 3 χρόνια και επικεντρωνόμαστε κυρίως σε θέματα όπως η σύγχρονη αριστερή θεωρία, ο διεθνισμός, ο αντιφασιστικός αγώνας καθώς και θέματα οικονομίας και πολιτισμού. Έχουμε μεταφράσει πολλούς σύγχρονους μαρξιστές στοχαστές. Έχουμε ένα ευρύ φάσμα συγγραφέων από όλη την Ουκρανία και τη Ρωσία. Παρ’όλα αυτά τους τελευταίους μήνες έχουμε επικεντρωθεί κυρίως στα ουκρανικά γεγονότα για λόγους αρκετα ουσιαστικούς μιας και η χώρα μας εμφανίστηκε πρόσφατα στο κέντρο της πολιτικής και οικονομικής αναταραχής. Έτσι, θα επικεντρωθώ κυρίως στον εσωτερικό αντίκτυπο της τρέχουσας ουκρανικής κρίσης και όχι στη διεθνή του διάσταση ή σε θέματα πολέμου Δύσης-Ρωσίας.

Συνέχεια →

του Περικλή Παυλίδη

Η Κομμούνα του Παρισιού συνιστά εξόχως ηρωικό και συνάμα δραματικό γεγονός στην  ιστορία του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Είναι η πρώτη έφοδος του προλεταριάτου στον ουρανό, το πρώτο εγχείρημα κατάληψης της εξουσίας με στόχο τη  χειραφέτηση της εργασίας. Όπως ο Μαρξ   σημειώνει, η Παρισινή  Κομμούνα  προέταξε την «κοινωνική δημοκρατία», κι αν νικούσε, θα απαλλοτρίωνε  τους απαλλοτριωτές, θα λειτουργούσε δηλαδή  ως μοχλός  ανατροπής των οικονομικών  θεμελίων  της ταξικής κοινωνίας.

Στη βραχύβια διάρκειά της   η Κομμούνα του Παρισιού  εφάρμοσε δραστική πολιτική υπέρ του εργαζόμενου λαού. Θέσπισε τη γενική και δωρεάν εκπαίδευση, απομάκρυνε την εκκλησία από τα σχολεία, έλαβε μέτρα κοινωνικής πρόνοιας για ανάπηρους, χήρες και ορφανά, μείωσε τους φόρους για τους φτωχούς,  ακύρωσε τις υποθήκες οικίας και  όρισε περίοδο αναβολής της καταβολής  χρεών των μικρομεσαίων ιδιοκτητών. Ακόμη απαγόρευσε τα εργοδοτικά πρόστιμα στους εργάτες και την νυκτερινή εργασία στα αρτοποιεία,    οργάνωσε δημόσια εργαστήρια που εφοδίαζαν με υλικά την εθνοφρουρά, ενώ επιχειρήσεις που εγκαταλείφθηκαν από   τους ιδιοκτήτες τους παραδόθηκαν σε συνεταιρισμούς εργατών για την επαναλειτουργία τους.

Συνέχεια →

Επαναλαμβάνονται για τρίτη χρονιά τα Σεμινάρια Ριζοσπαστικής Γεωγραφίας, κάθε Παρασκευή 7:00 μμ στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, Ελ. Βενιζέλου 70 (γνωστή ως Θησέως), στο Τμήμα Γεωγραφίας, αιθ. 2.1, πρώτο επίπεδο κάτω από την είσοδο.

του Θάνου Ανδρίτσου

Παρισινή Κομμούνα: Το έδαφος κάτω από την έφοδο στον ουρανό.

Διερευνώντας τη σχέση μεταξύ των κινημάτων πόλης και της ταξικής πάλης.

 (Το κείμενο αυτό βασίζεται σε μεταπτυχιακή εργασία στα πλαίσια του μαθήματος «Η πόλη ως κοινωνικό έργο, αντικείμενο και πεδίο πολιτικής: αστικά και κοινωνικά κινήματα», στο ΔΠΜΣ: Πολεοδομία – Χωροταξία, το Σεπτέμβρη του 2012, με διδάσκουσα την Ελένη Πορτάλιου) 

Εισαγωγή.

Συνέχεια →

           του Richard Schuberth     

Ο πεφωτισμένος μας υπουργός εξωτερικών (αυστριακός υπουργός Sebastian Kurz) θα ήθελε να διαφωτίσει και τον υπόλοιπο κόσμο. Πρόσφατα απευθύνθηκε στους συμμετέχοντες στη “Βοσνιακή Άνοιξη” με την ακόλουθη δήλωση αλληλεγγύης: “Αυτή είναι μια πρόσκληση για την αφύπνιση της πολιτικής τάξης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Πρέπει να ξεπεράσουν το αδιέξοδο και να προχωρήσουν προς την ευρωπαϊκή μεταρρυθμιστική διαδικασία” Αυτή η τάξη έχει πολλά να χάσει. Η δήλωση αυτή του Kurz αποκαλύπτει ακούσια ότι υπάρχει και μια άλλη πολιτική τάξη – η τάξη εκείνων που δεν έχουν τίποτα πλέον να χάσουν.

Ο αυστριακός υπουργός εξωτερικών, ο ανταποκριτής της αυστριακής κρατικής τηλεόρασης στο Σαράγεβο και διάφοροι επαγγελματίες σχολιαστές της κατάστασης στη Βοσνία προσφέρουν όλοι την ίδια ιστορία σχετικά με τα γεγονότα σ’ αυτό το ευρωπαϊκό προτεκτοράτο: Οι πολίτες έχουν μπουχτίσει με την εθνικιστική στάση και την διαφθορά, την ανεργία, την στασιμότητα και τον αρχαϊκό επαρχιωτισμό, τα οποία όλα αποτρέπουν τους Βόσνιους απ’ το να είναι επιτυχημένοι όπως εμείς. Μόλις ξεφορτωθούν αυτή την παρασιτική τάξη, η ώρα της δημοκρατίας θα έχει επιτέλους φτάσει. Συνέχεια →

Αναδημοσίευση από το International view point 

 του Κωστή Καρπόζηλου 

Λίνα Μανουσογιαννάκη

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το τέλος µιας ολόκληρης εποχής σήµαναν οι 200 διαθεσιµότητες που ανακοίνωσε η Χαλυβουργική του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου. Το νέο δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, καθώς το καλοκαίρι είχαν αναγκάσει 150 εργαζόµενους να αποχωρήσουν µε πρόγραµµα… εθελουσίας εξόδου, ενώ οι πρόσφατες µειώσεις µισθών είχαν προδιαγράψει τη σηµερινή εξέλιξη. ∆ύο ήταν οι αφορµές που οδήγησαν στο κλείσιµο, επί της ουσίας, της ιστορικής βιοµηχανίας και περαιτέρω ολόκληρου του κλάδου, καθώς µε διαφορά λίγων ηµερών τη σκυτάλη πήρε η οικογένεια Μάνεση, που ανακοίνωσε στους 108 εναποµείναντες της Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο ότι βάζει λουκέτο.

Κατ’ αρχάς το υψηλό ενεργειακό κόστος που σαν αποτέλεσµα είχε, στα 530 ευρώ που τιµάται κατά µέσο όρο ο τόνος η µπετόβεργα σε διεθνές επίπεδο, στην Ελλάδα τα 55 ευρώ να αφορούν ενέργεια, όταν στην Ιταλία το αντίστοιχο κόστος ενέργειας ήταν 35 ευρώ. Καθοριστικό ρόλο όµως για την αυλαία που πέφτει σε ολόκληρο τον κλάδο, όπως µαρτυρούν τα σηµαντικά προβλήµατα που αντιµετωπίζει κι ο τρίτος µονοπωλιακός όµιλος που δραστηριοποιείται στην ίδια αγορά, του Στασινόπουλου, µε εργοστάσια µεταλουργίας στην Ελλάδα (όπως Σωληνουργεία Θηβών, Ελληνική Βιοµηχανία Αλουµίνιου, Σοβέλ στο Βόλο που παράγει µπετόβεργα, Βιοχάλκο κ.λπ.), ο οποίος ανακοίνωσε τη µεταφορά της έδρας του εκτός Ελλάδας, γι να αποφύγει το υψηλό κόστος δανειακών κεφαλαίων, έπαιξε και η πρωτοφανής ύφεση του ελληνικού καπιταλισµού. Η πτώση του ΑΕΠ περισσότερο από 21% τα τελευταία έξι χρόνια, εξαιτίας των µέτρων τεχνητής ύφεσης που έχει επιβάλει η τρόικα, ώστε πιο εύκολα και χωρίς αντιδράσεις να περάσουν µέτρα όπως η µείωση των µισθών και η κατάργηση των συλλογικών συµβάσεων εργασίας, έπληξε στοχευµένα την οικοδοµή, η οποία όπως συνέβαινε σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο αποτελούσε µαζί µε την κατανάλωση την ατµοµηχανή της οικονοµικής ανάπτυξης.

Συνέχεια →