Χθες είχα σκοπό να μην σηκωθώ από το κρεβάτι για κανένα λόγο.

Πήρα το Uncut, έβαλα τα ακουστικά και έκατσα να ακούσω αυτά που κορυφαίοι μουσικοί και ειδικοί δήλωσαν, μεταξύ άλλων, σαν καλύτερα της χρονιάς.

Με την σειρά άκουσα:

THE BREAKTHROUGH-Mary J. Blige

ST ELSEWHERE – Gnarls Barkley

STILL ALRIGHT Lily Allen

KINGDOME COME-Jay-Z

Με βρήκε η γυναίκα μου στο πάτωμα.

Από την βαρεμάρα ξέχασα να αναπνεύσω για αρκετή ώρα και ο, έτσι κι αλλιώς καμένος, εγκέφαλος μου κατέρρευσε. Βασικά μου όργανα ήταν εκτός λειτουργίας.Γλύτωσα το ηλεκτροσόκ παρά τρίχα.

Για να συνέλθω χρειάστηκαν δύο energy drinks, ένα ισοτονικό ποτό, είκοσι λεπτά ( = 15 τραγούδια ) Ramones και το Fresh Fruit… των Dead Kennedys ολόκληρο.

Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει αυτή η μουσική. Προσωπικά βέβαια δεν ξέρω κανέναν αλλά παρόλα αυτά ζητώ ταπεινά συγνώμη.

Δεν φταίω εγώ. Φταίει ο κακός μου χαρακτήρας και ο ευαίσθητος οργανισμός μου που αντιδρά έτσι.

Με τις υγείες σας.

Φέτος τα Χριστούγεννα είχαν είχαν διπλή σημασία για την οικογένεια μου.Πέρα από την θρησκευτική σημασία τους ήταν και μια πράξη αντίδρασης στον Αμερικάνικο τρόπο ζωής που μας έχει επιβληθεί.

Έτσι λοιπόν στολίσαμε καραβάκι ( καΐκι μάλλον ) το οποίο βέβαια δεν άρεσε σε κανένα και ειδικά στα παιδιά, αλλά έτσι είναι η επανάσταση θέλει θυσίες.

Το μεγάλο μας χτύπημα βέβαια ήταν το ότι αντί για το Αμερικανόφερτο πουλί, το οποίο όλος ο κόσμος λέει Τούρκο αλλά εμείς για εθνικούς λόγους λέμε Γάλλο, ψήσαμε το πατροπαράδοτο Πασχαλινό Ελληνικό αρνί.

Αρχηγός της αντίστασης αναδείχτηκε ο Ξάδερφος Επαμεινώντας ή Παμίνος ο οποίος κατατρόπωσε τον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό τρώγοντας ένα ολόκληρο μπούτι + το κεφάλι ( μάγουλα, γλώσσα, μυαλά, όλα ), εκτοξεύοντας τον θαυμασμό όλων αλλά και την χοληστερίνη του σε δυσθεώρητα ύψη.Εγώ με την σειρά μου, έκανα το επαναστατικό μου χρέος τσακίζοντας κανά κιλό παϊδάκια.

Συνεχίσαμε το φαγοπότι για αρκετές ώρες καπνίζοντας στο τέλος επαναστατικά πούρα Αβάνας των 15 ευρώ και πίνοντας mojitos φτιαγμένα με το ΣΩΣΤΟ ρούμι και όχι το άλλο το αντιδραστικό που βγαίνει στη Φλόριντα, τραγουδήσαμε δε παραδοσιακά Ελληνικά τραγούδια όπως την Άγια Νύχτα και τα Λευκά Χριστούγεννα, τα οποία παρεμπίπτοντος διασκεύασε κάποιος Bing Crosby, χρόνια μετά και στα ξένα. ( για το τελευταίο δεν είμαι και πολύ σίγουρος, αλλά έτσι και αλλιώς όταν εμείς γιορτάζαμε Χριστούγεννα αυτοί έτρωγαν βελανίδια ).

Ο καπιταλισμός όμως έχει πολλά ποδάρια και αναγκαστήκαμε λόγω του ότι σκάσαμε στο φαγητό να πιούμε Coca Cola για να χωνέψουμε, ψιλιασμένοι βέβαια από τα ριάλιτυ καλύψαμε τα λογότυπα με μονωτική ταινία για το ξεκάρφωμα.

Σε αυτή την κατάσταση και με τα αντιόξυνα στο χέρι μάθαμε τον θάνατο του ‘Νονού της Σόουλ’. Ακούσαμε το επαναστατικό Say it loud I’m Black and Proud, αλλά προτιμήσαμε τα πιο χαρούμενα τύπου I Feel Good. Τιμής ένεκεν βάλαμε και στο DVD τους Blues Brothers, ταινία που να πω την αλήθεια μου δεν μου φαίνεται και τόσο επαναστατική, αλλά στο φινάλε τόσα περιπολικά καταστρέφονται.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το κλίμα ευθυμίας αλλά και αγωνιστικής ανάτασης δώσαμε ραντεβού για του Χρόνου.

Χρόνια πολλά. (και του χρόνου στα βουνά)