Ο τίτλος αυτός ήρθε στο μυαλό μου από την μέρα που έσκασε η υπόθεση Βατοπεδίου.
Τον έγραψα σε ένα χαρτί (μούφα, στο Word τον έγραψα) και καθόμουν και τον κοιτούσα περήφανος για το υψηλής αισθητικής, πολυδιάστατο χιούμορ μου.
Περίμενα την κατάλληλη στιγμή που θα τον έβαζα σε ένα ακόμα καταπληκτικό μου κείμενο.
Τότε έσκασε η βόμβα. Έμαθα ότι η εταιρία που είχαν πάρε δώσε οι μοναχοί του Βατοπεδίου έχει το όνομα Rasadel!!!
Ρασαντέλ ρε ούστη μου. Απίστευτο. Έπεσα από τα σύννεφα.
Η ζωή έχει πάντα πολύ περισσότερο χιούμορ από όλους μας. Δεν μπορείς να χτυπήσεις το δίδυμο Παπάδες -ρασαντέλ με τπτ. Είναι νόμος της φύσης.
ΟΚ είπα. Θα συνεχίσω την (μπλογκο)ζωή μου. Ήταν και το φεστιβάλ Κινηματογράφου που 3 χρόνια τώρα μου δίνει έμπνευση για ποστ. Θα κράξω θα κράξω σκέφτηκα και θα ξεχαστώ.
Τότε ανακάλυψα ότι υπάρχει Θεός. Ο οποίος εκτός του ότι είναι εκδικητικός (γνωστόν) έχει και χιούμορ.
Με έβαλε λοιπόν να παίξω μουσική σε φεστιβαλικό κοινό σε εγκαίνια έκθεσης φωτογραφίας με θέμα ταινίες του Αγγελόπουλου. Αν αυτό δεν είναι (μαύρο) χιούμορ τότε ποιό είναι;
Αυτό είναι είπα. Τα παρατάω. Θα αλλάξω καριέρα και θα μονάσω.
Άρχισα να οργανώνω την αναχώρηση μου. Έψαξα να βρώ τον κτηματομεσίτη του Βατοπεδίου, τον παραγωγό των Παπαροκάδων,τον μάνατζερ του Σαντοκάι και τον Μακιγιέρ του Πέτρου Γαϊτάνου. Πάνω στην απελπισία μου άρχισα να γυρνάω από μπάρ σε μπάρ (αυτό το κάνω και σε στιγμές ΜΗ απελπισίας αλλά το γράφω για να γίνει πιό δυνατή η εικόνα).
Εκεί πέτυχα τον Αχρηστόφορο.
Δεν είμαι σίγουρος ότι ο Αχρηστόφορος είναι πραγματικό πρόσωπο. Τον συναντώ ΠΑΝΤΑ μετά τις 3 το βράδυ έως μάξιμουμ τις 7 το πρωί. Μετά εξαφανίζεται.
Anw Ο Αχρηστόφορος σαν με είδε με θυμήθηκε και τον πόνο μου να ακούσει δεν αρνήθηκε.
Του είπα το αδιέξοδο στο οποίο είχα περιέλθει.
Τα λέγαμε ώρα.
Κάποια στιγμή ΜΕ λέει
–Πες μου μια λέξη, αυτή τη μόνη λέξη Σε λίγο πια θα φέξει Θα ‘ρθει χλωμή αυγή. Κοντεύει έξι
κι ας πούμε αυτή τη λέξη Που ‘χει στα χείλη μπλέξει Και δεν τολμάει να βγει.

–Τι θέλεις να ΣΕ πω Αχρηστόφορε;

– Να ΜΕ πείς αν θέλεις την βοήθεια μου.

–ΝΑΙ του απαντάω.
Μετά χάθηκε αφού ανταλλάξαμε, για 72η φορά φέτος, τις ηλεκτρονικές μας διευθύνσεις.

Καθώς ήμουν λοιπόν σήμερα στο κρεβάτι του πόνου μέσα στην νεκρική ησυχία την ώρα περίπου που βγαίνει ο Μητσοτάκης γύρω στις 12:01:06 περίπου ακούω μιά φωνή.

–Παιδί μου.
Γυρνάω από εδώ. τπτ. γυρνάω από εκεί.τπτ. Κανένας. Ντιπ.

–Εεε…ππποιός…είναι; ρωτάω χεσμένος (γιατί δεν τα μπορώ τα μεταφυσικά)
– Εγώ ΜΕ λέει.
–Μήπως μπορούμε να κάνουμε το ΕΓΩ πιό συγκεκριμένο; του λέω
–ΕΓΩ ΜΕ ξαναλέει Ο Άγιος Χριστόφορος Προστάτης Των Χορηγών.
– Μάλιστα του λέω (καθώς σκέφτομαι: καλός μαλάκας μας έκατσε πάλι γμτ μαλακομαγνήτη μου μέσα) τι θα θέλατε;
– Θα θέλαμε να ανοίξεις τα Email σου.
– Μάλιστα.
Πάω λοιπόν στο Fujitsu Siemens μου (γκρίζα διαπλεκόμενη διαφήμιση) ανοίγω την αλληλογραφία και τι να δω
ΘΑΥΜΑ
Η βοήθεια έφτασε.

(Κλικ στις φωτο για 100% απόλαυση)