Monthly Archives: Ιανουαρίου 2013

Les Misérables (2012)

Posted by indictos on

Δεν μπορώ να δω μιούζικαλ.

Με τίποτα όμως.

Αυτό που ανοίγει ο άλλος το στόμα του και αντί να μιλήσει αρχίζει και τραγουδάει με τρελαίνει ΣΕ λέω.

Στην ζωή μου κατάφερα να δω, με χρονολογική σειρά, τα εξής:

Ο Βιολιστής στη Στέγη (ήμουν μόλις έξι ετών, έβαλα τα κλάματα στη σκηνή με το γάμο, δεν την ξαναείδα ποτέ)

To Scrooge με τον Albert Finney

Το Absolute Begginers (που έκλαψα από την βαρεμάρα)

Το Tommy (αγαπάω Who)

Το Quadrophenia (για τους ίδιους λόγους + ότι είναι ταινιάρα)

και τελευταίο νομίζω το Dancer in the Dark (γιατί ο Lars von Trier είναι θεός, η  Björk το ίδιο και φυσικά η Catherine Deneuve)

Νομίζω αυτές είναι όλες, άντε και το Moulin Rouge! (που πραγματικά ΜΕ άρεσε αλλά το είδα στην TV και δεν έχω πλήρη άποψη)

Πέραν τούτων, ουδέν. Ούτε κλακέτες, ούτε πισίνες, ούτε big bands.

Τίποτα. Νάδα.

Στην παραπάνω λίστα λοιπόν ΔΕΝ θα μπουν οι Άθλιοι.

Άντεξα 15-20 λεπτά.

Κάθε φορά που ο Russell Crowe άνοιγε το στόμα του και τραγουδούσε έσκαγα στο γέλιο.

Άσε δλδ που θεωρώ την  Anne Hathaway πιο βαρετή και από την διαδρομή Λάρισα-Τρίκαλα (η οποία διαδρομή είναι η πιο βαρετή διαδρομή στη λίστα βαρετών διαδρομών που έχω κάνει στην Ελλάδα).

Ok! Η ταινία είναι υπερπαραγωγή, με τα σκηνικά της, τα κουστούμια της, τους χιλιάδες κομπάρσους της, με τα όλα της.

Να πάτε να την δείτε.

Εγώ αδυνατώ.

Beasts of the Southern Wild (2012)

Posted by indictos on

beasts-of-the-southern-wild

.

Έκπληξη!

Μεγάλη έκπληξη.

Ο Benh Zeitlin στην πρώτη μεγάλη μήκους ταινία του, κάνει την διαφορά στα φετινά Όσκαρ.

Με θέμα την επιβίωση ενός πατέρα με την κόρη του μέσα στους εξαθλιωμένους του bayou της  Louisiana, κάνει μια ταινία που μοιάζει μελλοντολογική (τύπου «μετά την Καταστροφή»), η οποία, δυστυχώς όμως, δεν είναι.  Βασισμένος στην εμπειρία του τυφώνα Betsy το 1965 και του Katrina πιο πρόσφατα, στήνει ένα απίστευτο σκηνικό για να διηγηθεί την σχέση του πατέρα με την κόρη.

Οι εκπλήξεις όμως συνεχίζονται.

Τον πατέρα παίζει εκπληκτικά ο Dwight Henry.

Δεν τον ξέρετε;

Λογικό γιατί μέχρι τα 49 του απλά είχε έναν φούρνο απέναντι από το πρακτορείο που έκανε το casting της ταινίας.

Εκεί τον ανακάλυψαν, πήγε για πλάκα στην οντισιόν και ευτυχώς που πήγε γιατί δίνει μία ερμηνεία που τσακίζει.

Η μεγάλη ατραξιόν βέβαια είναι η κόρη. Η 9χρονη σήμερα Quvenzhané Wallis. Η νεαρότερη ηθοποιός στην ιστορία που προτάθηκε για όσκαρ (και που αν δεν το πάρει θα είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ αδικία).

Το κοριτσάκι (που σε καμία στιγμή της ταινίας δεν τη λες κοριτσάκι) δεν παίζει απλά (στην επίσης πρώτη της ταινία). Ζωγραφίζει.

Δίχως γλυκουλιές, δίχως χαριτωμενιές, δίχως να μιλάει πολύ, παίρνει όλη την ταινία στις πλάτες της και την απογειώνει.

Η ταινία είναι υποψήφια για 4 Όσκαρ (αδίκως δεν προτάθηκε ο Dwight Henry για Α’ Ανδρικού). Ελπίζω να τα πάρει όλα.

Να την δείτε;

Τρέχοντας!!!

 

The Best Exotic Marigold Hotel

Posted by indictos on

best_exotic_marigold_hotel

Από τις κωμωδίες που βλέπω σωρηδόν τις τελευταίες μέρες προσπαθώντας να καταπραΰνω τον πόνο από ένα σάπιο δόντι που με ταλαιπωρεί, νομίζω αυτή είναι η καλύτερη.

Δεν είναι που ακούμε κυρίως μουσική από το νησί, αγαπάμε και τον σινεμά τους, ειδικά τις κωμωδίες τους, ένεκα που αυτό που λέμε Βρετανικό χιούμορ  δεν το συγκρίνουμε με τίποτα.

Η ταινία δεν είναι κάτι το πρωτότυπο. Σκεφτείτε το Cocoon δίχως τους εξωγήινους και βάλτε στην θέση τους…Ινδούς (που οι Βρετανοί πρωταγωνιστές βέβαια βλέπουν σαν εξωγήινους).

Καλές ατάκες, καλή φωτογραφία, καλές ερμηνείες, το δυνατό χαρτί υποτίθεται είναι η Judi Dench, επειδή εμείς όμως έχουμε κολλήματα, προσκυνάμε τη Maggie Smith (την οποία μαζί με τον Michael Caine θεωρούμε ότι είναι ότι πιο Βρετανικό υπάρχει στην Βρετανία, πιο πολύ ακόμα και από αυτούς τους ξενέρωτους Γερμανούς Βασιλιάδες τους).

Να την δείτε.

Salmon Fishing in the Yemen (2012)

Posted by indictos on

salmon-fishing-in-the-yemen-horizontal-poster1

 

.

Δεύτερη Ερωτική Κομεντί σε μία μέρα και ΜΕ έχουν κάτσει οι έρωτες τα σαλιαρίσματα και οι χαριτωμενιές κομματάκι βαριές στο στομάχι.

Έξυπνο σχετικά το κόνσεπτ, ένας πλούσιος Σεΐχης κάνει τα πάντα για δημιουργήσει ένα ποτάμι στην Υεμένη και να το εμπλουτίσει με σολομούς για ψάρεμα αλλά όπως καταλάβατε οι σολομοί είναι απλά η πρόφαση γιατί ο Σεΐχης έχει όραμα για τον λαό του και άλλα μεγάλα και σημαντικά νοήματα αλλά μεταξύ μας όλα γίνονται για να τα φτιάξει το αγόρι με το κορίτσι να ησυχάσουμε και εμείς που δεν μας αρέσει το ψάρεμα.

Η ταινία έχει τις στιγμές της, έχει και τις κοιλιές της, έχει και τις Αμερικανιές της και ήταν έξυπνο που κυκλοφόρησε καλοκαίρι γιατί μπαίνει και αυτή στην κατηγορία «θερινό σινεμά»

 

Silver Linings Playbook (2012)

Posted by indictos on

silver-linings-playbook-poster

 

.

Το Silver Linings Playbook είναι κωμωδία ή έτσι τουλάχιστον αυτοχαρακτηρίζεται.

Προσωπικά «κωμωδία» εγώ αποκαλώ μια ταινία στην οποία γελάω. Μια ταινία που απλά χαμογελάς περιμένοντας το αγόρι να τα φτιάξει με το κορίτσι την αποκαλώ «ερωτική κομεντί» και για να είμαι ειλικρινής σαν είδος την έχω χαμηλά στις προτιμήσεις μου.

Για το Silver Linings Playbook είχα μεγαλύτερες προσδοκίες και λόγω του σκηνοθέτη David O. Russell , το προπέρσινο του The Fighter ΜΕ είχε αρέσει πολύ, και λόγω του DeNiro φυσικά, στον οποίο τρέφω μια αδυναμία.

Φευ όμως. Η ταινία είναι μια ευχάριστη ερωτική κομεντί (φαντάζομαι θα είναι πιο ευχάριστη αν στον κύκλο σου δεν έχεις άτομα μα διπολική προσωπικότητα ή/και προβλήματα τζόγου) η οποία είναι τόσο προβλέψιμη όσο προβλέψιμες είναι οι ερωτικές κομεντί με την Σάντρα Μπούλογκ ή την Τζούλια Ρόμπερτς.

Το ότι πάντως είναι υποψήφια για 8 Όσκαρ μια ταινία που σε μια δυο βδομάδες θα έχω ξεχάσει κάτι δείχνει για την κινηματογραφική χρονιά.

Δεν μετάνιωσα που την είδα, καλύτερα θα ήταν πάντως να την δω σε θερινό σινεμά με σποράκι και μπυρίτσα.

 

Zero Dark Thirty (2012)

Posted by indictos on

ZeroDarkThirty

 

.

Δεν ξέρω τι κόλλημα έχει φάει η Kathryn Bigelow με τους πολέμους της Αμερικής στη Μέση Ανατολή, η αλήθεια όμως είναι ότι της βγαίνει καλά.

Μετά το The Hurt Locker που σάρωσε τα Όσκαρ, επιστρέφει με το Zero Dark Thirty το οποίο είναι μια εξιστόρηση των προσπαθειών της CIA να εντοπίσει και να σκοτώσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν από την 9/11 μέχρι τον θάνατο του.

Η ιστορία βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες (έτσι τουλάχιστον μας πληροφορεί η αρχή της ταινίας) και αυτό μας θυμίζει την συνυποψήφια της ταινία στα Όσκαρ το Επιχείρηση Αργώ (με την ίδια βασικά θεματολογία) από την οποία όμως, «κινηματογραφικά» τουλάχιστον, είναι σαφώς ανώτερη.

Αν και γνωρίζουμε την ιστορία, το σασπένς είναι μεγάλο, η δράση σοβαρή και οι ερμηνείες με βάθος, ειδικά της Jessica Chastain η οποία βέβαια θυμίζει την ερμηνεία της Claire Danes στο Homeland, με το οποίο Homeland οι ομοιότητες γενικά είναι παραπάνω από πολλές.

Να ρίξω τώρα και μια δόση συνωμοσιολογίας.

Claire Danes, Jessica Chastain, Damian Lewis, Ben Affleck. Όλοι πήραν φέτος Χρυσή Σφαίρα, υποδυόμενοι πράκτορες της CIA  σε υποθέσεις που έχουν να κάνουν με Μουσουλμάνους!

Τυχαίο; Δε νομίζω.

Πέρα από αυτά αξίζει να την δείτε (και να κάνετε και τις συγκρίσεις σας με το Argo)

Moonrise Kingdom (2012)

Posted by indictos on

moonlight kingdom

Να και η καλύτερη ταινία που είδα μέχρι στιγμής.

Δύο δωδεκάχρονα υπερκινητικά παιδιά, το σκάνε από το σπίτι της η μία, από μια κατασκήνωση προσκόπων ο άλλος για να ζήσουν την «περιπέτεια» και να χαρούν την αγάπη τους.

Είναι η ταινία κωμωδία; Είναι ρομαντική κομεντί; Είναι road movie; Είναι οικογενειακή για Κυριακή μεσημέρι;

Δεν έχω ιδέα! Μάλλον λίγο από όλα.

Δεν μπορώ να την κατατάξω πουθενά.

Το σίγουρο είναι ότι την βλέπεις και μόνο για το κάστινγκ με βαριά ονόματα ηθοποιών σε ρόλους έξω από αυτούς που τους έχουμε συνηθίσει.

Bruce Willis,  Edward Norton, Bill Murray, Tilda Swinton, Harvey Keitel!

Έχει ήδη τσιμπήσει αρκετά βραβεία, ήταν υποψήφια για best movie in comedy στα Golden Globes και έχει και υποψηφιότητα για Όσκαρ σεναρίου για τον Wes Anderson

Να την δείτε σίγουρα.

 

Argo (2012)

Posted by indictos on

argo-8

O George Clooney είναι εδώ και χρόνια ο μεγαλύτερος star του Hollywood.

Φαντάζομαι είναι και από τους πλουσιότερους star του Hollywood.

Αυτό που ΜΕ αρέσει στον Κλούνεϊ είναι ότι ξοδεύει τα λεφτά του για να κάνει μια παράλληλη καριέρα στον κινηματογράφο, σαν σκηνοθέτης ή/και σαν παραγωγός, μέσα από μια σειρά ταινιών σαφώς πολιτικού περιεχομένου με μία κριτική ματιά παραπάνω από liberal για τα Αμερικάνικα/ Χολιγουντιανά δεδομένα, οι οποίες ταινίες προσπαθούν να αφυπνίσουν τους Αμερικάνους για την θέση και την επιρροή των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή και να καταδείξουν τον σκοτεινό ρόλο της CIA και διάφορων άλλων ευαγών ιδρυμάτων τόσο στο εξωτερικό ( Syriana) όσο και μέσα στις ΗΠΑ (The Ides of March, Good Night, and Good Luck. )

Στο Επιχείρηση Αργώ είναι παραγωγός, μαζί με τον Ben Affleck που την σκηνοθετεί.

Η ταινία βέβαια είναι του Ben Affleck (ο οποίος by the way έχει κάνει κάποιες από τις αγαπημένες μου ταινίες όπως το Gone Baby Gone και το Good Will Hunting,) το είδος όμως αυτό του πολιτικού θρίλερ και ο τρόπος κινηματογράφησης νομίζω φέρουν την σφραγίδα του Κλούνεϊ.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά. Στην απελευθέρωση από το Ιράν, 6 υπαλλήλων της Πρεσβείας εκεί, οι οποίοι κατάφεραν να την εγκαταλείψουν  λίγο πριν την εισβολή των Φρουρών της Επανάστασης του Χομεϊνί.

Το εντυπωσιακό στην ταινία είναι ότι ξεκινά με μία σαφή τοποθέτηση ότι για τα δεινά του Ιράν και κατ’ επέκταση την κατάσταση της ομηρείας φταίει η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.  Το κακό με την συνέχεια όμως είναι ότι επειδή είναι μια πραγματική ιστορία που λίγο πολύ οι περισσότεροι ζήσαμε και θυμόμαστε (είπαμε είμαστε ένα μεσήλικο blog) χάνεται το στοιχείο του σασπένς, ειδικά στο τέλος όπου με μάλλον παιδικά ευρήματα ως προς τα εμπόδια που συναντούν, η αγωνία προσπαθεί να βγει τραβηγμένη από τα μαλλιά.

Θα έλεγα επίσης ότι οι ήρωες είναι κάπως flat δίχως ιδιαίτερο βάθος, αλλά μάλλον σε αυτό φταίει ότι είναι πραγματικά πρόσωπα (τα οποία πραγματικά πρόσωπα ήταν πράκτορες της CIA, οπότε η έλλειψη βάθους μπορεί να είναι πραγματική 🙂 )

Να την δείτε. Δεν ξέρω αν είναι η ταινία της χρονιάς όπως αποφάσισαν οι Ανταποκριτές Ξένου Τύπου του Χόλιγουντ και του έδωσαν το Golden Globe, είναι όμως μια ταινία που αξίζει να δεις (και αν είσαι κάτω από 45 θα μάθεις και κάτι)

Golden Globes 2013

Posted by indictos on

Τέσσερις Βρετανοί (Maggie Smith, Damian Lewis, Adele (βγαλμένη κατευθείαν από το Hairspray), Daniel Day-Lewis) + ένας Αυστραλός (Hugh Jackman) + ένας Καναδός (Mychael Danna) + ένας μεγάλος Γερμανός (Christoph Waltz) + ένας Αυστριακός Michael Haneke.

Αυτοί είναι οι Μη Αμερικανοί νικητές (8 στις 17 ατομικές κατηγορίες) ενός θεσμού που έχει να κάνει με τον Αμερικάνικο κινηματογράφο και τηλεόραση.

Μεγάλος νικητής βέβαια ο Ben Affleck με το Argo του, αλλά…

αλλά η Αμερική είναι Αμερική

Και τους νικητές αλλά ακόμα και τον 42ο πρόεδρο της Αμερικής τον Bill Clinton που ήρθε να παρουσιάσει την ταινία για τον…16ο πρόεδρο της Αμερικής Abraham Lincoln, επισκίασε η παρουσία της Jodie Foster και μάλιστα όχι για το γεγονός ότι στα πενήντα της έχει σαρανταεπτά (ΝΑΙ!!!47) χρόνια καριέρας  αλλά επειδή δήλωσε ότι επί 2ο χρόνια είχε σχέση με την παραγωγό Cydney Bernard.

Τι να πεις… Αμερικάνοι….

 

Στα δικά μας, έσκισε το Homeland, έχασαν (την από μία υποψηφιότητα) Big Bang Theory, Episodes και Breaking Bad.

Πουθενά το Sons of Anarchy

και πάνω από όλα εξαφανισμένο από παντού το Game Of Thrones

Έτσι είναι, αν έτρωγαν κάνα δύο επεισόδια ακόμα μέχρι να…μαμήσει ο John Snow, θα είχαν χάσει και εμάς.

Django Unchained (2012)

Posted by indictos on

django-unchained

.

Πόσο Θεός είσαι ρε Ταραντίνο!

Δύο μέρες αφότου είδα την ταινία, ακόμα σφουγγαρίζουμε αίματα στο σπίτι.

Τρελό πιστολίδι, σούπερ σασπένς, γέλιο, όλα αυτά που κάνουν τις ταινίες του Tarantino να κινούνται στα όρια του cult.

Πάνω από όλα όμως ερμηνείες.

Πόσο θεός είσαι ρε  Christoph Waltz! (τσίμπησε σήμερα το Golden Globe, άνετα πάει και για το δεύτερο Oscar)

Ο Jamie Foxx πάει να πάρει τα σκήπτρα του πιο cool πιστολέρο από τον Clit Eastwood.

Leonardo DiCaprio και Samuel L. Jackson ζωγραφίζουν.

Μια ταινία αντίδοτο στα μελό του Σπήλμπεργκ.