μια ροδιά στους Δελφούς

Στους Δελφούς, της Υπαπαντής,
καταμεσής στον πρόναο
φύτρωσε μια γριά ροδιά
απευθείας
απ’ τη σκιά της,
ως ένα αντώνυμο
της βολβικής της ρίζας•
από εκεί χρησμοδοτεί
σεπτός ηλιοδείκτης,
των βράχων τα καθέκαστα
και των ανθρώπων τις πομπές
τρίβει κι ανάφτει
διαρκώς κοκκινισμένη•
μια χρόνια περιφρόνηση,
που μεταθέτει τη ζωή,
στον άνθρωπο που εγίνηκα
τώρα που εξεχώρισα απ´ τη γενέθλια σάρκα.
Στον ίσκιο της όπου χειμάζεται
το αδρανές μου αφήλιο,
θα πέσω να ξεκουραστώ απ’ τον καημό σου
και θα μετράω ρόδια κάρδαμα
κι ένα μελίσσι χαμηλόθωρο
να εφορμά στην θήκη του χειμώνα•
μα την ανάσα σου δεν θα την πίνω πια ζεστό κρασί,
τις άδειες νύχτες που θα σε γυρεύω μες στη σκόνη._

photo: Graciela Iturbide (Born 1942, Mexico City; lives and works in Coyoacán, Mexico)
Cementerio (Cemetery), Juchitán, Oaxaca
1988
Gelatin silver print, 32.2 x 22 cm
Princeton University Art Museum, Gift of Douglas C. James, Class of 1962