Ημέρα: 6 Ιουλίου 2018

Θα ‘ρθεί καιρός
που θα βυθιστεί κι η ποίηση
στο σταχτί νερό της λησμονιάς,
ή τέλος πάντων, 
αυτά τα όνειρα
που μας συστήθηκαν ως ποίηση,
θα βυθιστούνε αντ’ αυτής,
ενώ στις γωνιές των δρόμων,
θα συλλέγεται η λάσπη τους
κι όλα τα υπόλοιπα φερτά υλικά•
πρώτη θα μουσκέψει
μια εικόνα των καλοκαιρινών ερώτων
όπως θα αντανακλά την παγωμένη αιωνιότητα•
ένα κορίτσι με μερσεριζέ μπλουζάκι
και το αλατισμένο δέρμα της, ή
η τέταρτη προβολή του Καουμπόη του Μεσονυκτίου
στο σινέ Ηλέκτρα•
έπειτα η φυσαρμόνικα στο Bella Ciao
κι ένα γύρισμα μ’ ένα περαστικό λα ματζόρε•
η αστρική φωταγωγία
στη σκαλίτσα του καφέ θέατρου
μετά το μονόπρακτο του Έντουαρντ Άλμπι•
τέλος οι γέροντες
που κόλλησαν στη μνήμη
σαν τα ένσημα του ΙΚΑ στις πράσινες καρτέλες
με τις εποχικές εργασίες,
άλλως πως,
δουλειές του ποδαριού•
άλλωστε υπήρξε και μια εποχή
που η ποίηση γραφόταν στο πόδι
καθώς
ένα ασθενοφόρο διακτινιζόταν,
πασχίζοντας να τερματίσει μια διακομιδή
γρηγορότερα από το θάνατο._
Η ποίηση γραφόταν
εκεί κυρίως._
ΚΛ – 05/07/2018

photo: David Williams (born 1952)
Royal Botanic Garden, Edinburgh
1980
Silver gelatin print
Collection: National Galleries of Scotland
Purchased 1997
© David Williams

-Πώς αγαπάς;
μια λεύκα που ψηλώνει ενάμιση εκατοστό τη μέρα,
αναρωτιέται•
γύρω της η πόλη, 
γεμίζει μπαμπάκι κι όνειρα
και τα χείλη της δαγκάνονται
σε ένα οριζόντιο οκτώ,
σημάδι του απείρου•
κάποιοι σταματούν,
κάποιοι βυθίζονται,
μα ουδείς ψηλώνει.
Αιτία είναι ο χρόνος
που δε λειτουργεί ως συντηρητικό πεδίο•
κανένα έργο του δεν είναι ανεξάρτητο της διαδρομής,
για αυτό και η υπομονή
είναι η αρετή των φαύλων•
Ο τρόπος της αγάπης
είναι της λεύκας ο τρόπος•
ο χρόνος που δε χρονοτριβεί._
ΚΛ – 03/07/2018

photo: Richard Hough (1945 – 85)
Edinburgh Bus Queue
Nd
Silver gelatin print
20.20 x 30.00 cm
Collection: National Galleries of Scotland
Presented by the Scottish Arts Council 1997
© The Estate of the Artist

 

Ανάμεσα στη βεβαιότητα
και στην αμφιβολία
αιμορραγεί ένας απλός
άνθρωπος/
Τα χείλη του,
ευθύγραμμίζουν τη σιωπή του
στις αμετάκλητες αλήθειες
που τον αφήνουν άυπνο•
το θάνατο,
το βρεφικό κλάμα,
τη σταθερή ανατολή.
Αυτό είναι ένα περιβάλλον
αρκετά ηχηρό
ώστε να αναρωτηθεί
για όλα τα μεταφυσικά δεκανίκια
που κατά καιρούς
χρησιμοποίησε.
Αλλά η πραγματική
αναπνοή του,
είναι ένα ουράνιο εκκρεμές•
η θάλασσα
-που διδάσκει το χρόνο,
πήγαινε έλα-
και το ανεξόφλητο δάνειο
που οφείλουν οι πληγές του
στο αλάτι της._
ΚΛ – 28/06/2018
photo: Daidō Moriyama (born 1938 Osaka, Japan)
National Highway 1 AT Dawn 1, Asahi-cho, Kuwana City, Mie Prefecture
1968
Gelatin silver print on Baryte paper
16.5 x 24.7 cm
Museum der Moderne Salzburg
© Daidō Moriyama