Μήνας: Αύγουστος 2018

Βλέπεις ότι το ποίημα
γεννήθηκε από μια γέννα
οδυνηρή,
εκεί όπου γλιστρώντας
στ’ ανάποδο πηγάδι,
αντί να κατακρημνίζεσαι
ανάλαφρα αιθεροβατείς,

ή όταν
του Αι Λάζαρου ανήμερα,
περνώντας απ’ το
ερειπωμένο κουρείο,
ακούς ακόμη τα ψαλίδια να χτυπούν
και τα μαλλιά σου
αρχίζουν να ιδρώνουν
ένα πηχτό λάδι
που μυρίζει περγαμόντο•

και να ένα τέλος
που υπόκειται στην ανάκριση του χρόνου
κι ας λαχταρά να παραμένει
μια εκδοχή της αρχής:
οι λέξεις που, συνήθως, διασκορπίζονταν για να χαϊδέψουν
τη σαχλή ύπαρξη
ή τις χαδιάρες γάτες,
αρχίζουν επιτέλους να υπερασπίζονται
την απόγνωση των ποιητών
(ενόσω η Άρκτος περιστρέφεται γύρω απ’ τον πολικό αστέρα
τρίζοντας•)

έτσι δεν παύεις να ονειρεύεσαι,
με την απλότητα ενός παιδιού,
όλες τις τούρτες γενεθλίων
να ‘ναι φτιαγμένες από λέγκο τουβλάκια,
και τα κεριά τους να ακροβατούν στις φλόγες τους
σα σινικοί εναερίτες
που επισκευάζουν την ίδια τη ζωή•

δε νιώθεις πια πως ομιλείς
σαν κύμβαλο αλαλάζον,
σ’ ένα βωβό και σκοτεινό Καθρέφτη

(και χώνεις μια μαχαιριά βαθιά
στην οντολογία των Ταρκόφσκι,
πατρός και υιού._)

ΚΛ – 11/08/2018

photo: Dale Cox (b. 1969)
Flight SQ2118 to Thailand
2018
Acrylic on board
81 x 122cm

Κάθε μικρόκοσμος θρέφει το Θεό του, μα είναι προφανές ότι αυτή η συνθήκη, που είναι αποτελεσμα τυφλής πίστης, είναι περιορισμένης διάρκειας κι εξαρτάται από αυτόν τον ίδιο το Θεό. Για παράδειγμα ένα κοπάδι καριμπού, που χάνει τον κυρίαρχο αρσενικό βηματοδότη του σε μια χαράδρα του παγετώνα, συνεχίζει να ακολουθεί τα ίχνη του, ακόμη κι αν γνωρίζει ότι αυτοκτονεί. Και μια τέτοια εξέλιξη θα συμβεί αργά ή γρήγορα είτε νομοτελειακά, ως μια κοινωνική κατασκευή που οδηγείται προς το τέλος της (οπότε έχουμε μια περίπτωση διαλεκτικής διευθέτησης του σχήματος εξουσίας που έχει δημιουργηθεί) είτε από απλό ένστικτο που θα υπερκεράσει ακόμη κι αυτό τον κυρίαρχο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Αυτό σημαίνει «τυφλή πίστη», που οδηγεί στις μέρες μας, στην ανθρώπινη παράνοια του φονταμενταλισμού. Ο συγκεκριμένος «μικροκοσμικός» θεός έχει βέβαια «χρισθεί» επί κεφαλής, αφού πρώτα έχει συστηθεί ως οντότητα που ζει και γερνάει μαζί με τις οντότητες που οδηγεί, ένας βασιλιάς πολύ περισσότερο ή ένας φύλαρχος, παρά ένας Θεός.
Από την άλλη ένας Θεός που συλλαμβάνεται ως ένας πάνσοφος και αιώνιος γέρων, όπως τα απόλυτα όντα των μονοθεϊστικών θρησκειών, καταρχήν, στερείται την πορεία προς τη γήρανση δηλαδή στερείται τον ίδιο το χρόνο. Κι ο χρόνος είναι η εξέλιξη, η ομορφιά της εικόνας που ανοίγεται απ’ το σκοτάδι της πλήρης, κι έπειτα επιστρέφει σε αυτό, στο εννοιολογικό σύνολο του όλου, συμπληρωμένη. Επίσης η μοναξιά ενός τέτοιου παντοτινού Θεού, στο «νυν και αεί», είναι συντριπτική. Διότι δεν ακολουθείται από άλλο πλάσμα στην ωρίμανση ή ακόμη και στην άτολμη στατικότητα.
Και οι θεοί θα έπρεπε να γεννιούνται και να γερνούν, ακόμη και να πεθαίνουν. Ο Ιησούς είναι ένα τέτοιο τρανταχτό παράδειγμα. Η σύλληψη του θεανθρώπου είναι ουσιαστικά το δώρο του Χριστιανισμού στην ανθρωπότητα. Όπου ο πιστός αποκτά το προνόμιο να πορεύεται με το Θεό του, όπως το κοπάδι των καριμπού μες στον παγετώνα, σε ένα σχήμα που φαίνεται να λειτουργεί ιδανικά και για το κοπάδι και για τον βηματοδότη του. Η ζωή χρειάζεται και γκέμια και συντροφιά._

σειρά [cogito και εμπειρία]

ΚΛ – 01/08/2018

έργο: Dale Cox (b. 1969)
Cold War Reliquary
2014
Mixed media Wood acrylics gold enamel metal rock glass
Dimensions variable
Created for the Blake Prize

Η απώθηση της θλίψης είναι μια χίμαιρα των συλλογισμών, που δεν ελέγχεται• σα μια αιώνια βουτιά εντός ενός κβαντικού φρέατος ή σαν τον ανατριχιαστικό θόρυβο που παράγεται κατά την κοπή μαρμάρου με την υδραντλία πάγου έν υπνώσει•
οι φόρμες που αναδύονται εκεί, είναι ένα γνωσιακό παρελθόν που μεγαλώνει κυκλικά – και ερήμην μας – όχι στη μνήμη μας, αλλά κατευθείαν στη μνήμη των παιδιών μας• το ίδιο αποσπασματικό και έκκεντρο σαν τον Πέτρο και το Λύκο που απαγγέλεται από ένα γνωστό ηθοποιό στο Μέγαρο Μουσικής, όπου όλοι οι ενήλικες θαυμάζουν την αντιστοίχιση των οργάνων μιας συμφωνικής ορχήστρας με τις φωνές των ζώων του δάσους, ενώ, ταυτόχρονα, όλα τα παιδιά, ονειρεύονται πως γίνονται ενήλικες που θαυμάζουν κι αυτοί με τη σειρά τους, την αντιστοίχιση αυτή._