Ετικέτα: Gregory Crewdson

Αβεβαιότητα

Published on από Κωνσταντίνος ΛουκόπουλοςΣχολιάστε

Image

σε κάθε δισταγμό

(που είναι μια ενεργητική και δημιουργική συνθήκη)

αντιστοιχεί μια βεβαιότητα
άλλοτε ως αιτία
και άλλοτε ως αιτιατό

η αβεβαιότητα αντιθέτως
-όσο πλανεύτρα και ερωτική-
είναι κατάσταση παθητική
και δυσάρεστη

λέμε πχ » λες να απολυθώ αύριο; »
κι η μέρα μας δεν ξημερώνει
ή ξημερώνει, αλλά δεν το ξέρουμε γιατί δε βλέπουμε το φως της..
για τα χρώματα ούτε συζήτηση..
ή λέμε,
αυτή η ισορροπία ηλεκτρολυτών
που κατέληξε να είναι ο πατέρας μας,
πόσο θα κρατήσει;
και εννοούμε,
πόσο θα της επιτραπεί να κρατήσει..

να ανταλλάξεις την αβεβαιότητα με το δισταγμό/
είναι μια πράξη τραυματική
και ερεβώδης ( όπως όλες οι τελετές ενηλικίωσης )..

δεν είναι ότι θα επιδιώξεις τα χρώματα
– στην πράξη ένα έλασσον μπλε –
είναι ότι σίγουρα
θα πληρωθείς με σκοτάδι..

photo: Gregory Crewdson – Untitle (Maple Street), 2003-2005

 

Σε αναζήτηση του κβάντου της θλίψης (Quantum of sorrow’s request)

Published on από Κωνσταντίνος ΛουκόπουλοςΣχολιάστε

Image

Η θλίψη/
τραχύ συναίσθημα/

ευγενές και αιχμηρό/
ίσως το πιο ανθρώπινο συναίσθημα/
συχνά με σιγοψήνει/
όμως, όσο κι αν ψάχνω/

δε βρίσκω την απαρχή της/
τη βάση της οντότητάς της/
στον ωκεανό τού είμαι/
εκείνη την πρώτη θλίψη –  κβάντο/
που εκίνησε τις ενορχηστρώσεις/

διατύπωσε την κατοπινή συγχορδία/
διηύθυνε τη σονάτα/
και απελευθέρωσε το συμφωνικό ποίημα/

Είναι που γδύνονται τα δέντρα κάθε φθινόπωρο;/

Ή η εναλλαγή
του φωτός και της σκιάς/
στα βρεμένα τους φύλλα;/

Είναι η έλλειψη της αγάπης στο κενό της απουσίας;/

Ή το ίδιο το κενό;/
Ή η ίδια η αγάπη;/
Ή η ίδια – φοβάμαι να το πω – η απουσία;/

Τι φύση έχει -τελικά -αυτό το κβάντο;/

Γιατί τα βράδια είναι πιο υδαρές και μυρίζει αίμα κι οινόπνευμα;/

Γιατί διαρρηγνύει τα τριχοειδή/
μέσα από χιλιόμετρα σε ορούς και σωληνάκια;/
και αφήνει κόκκινες στάμπες/
στο χάρτινο δέρμα;/

Γιατί δεν έχει μνήμη αθροιστική/
όπως ο άνθρωπος φορέας του;/

Όταν το ακούω ( αφού έχει ήχο ) γιατί μιλάει ψιθυριστά;/

Κι άλλα πολλά/
σαν κι αυτά, αναρωτιόμουν/

Κατέληξα εν τέλει σε έναν δυϊσμό:
Φθορά κι Απώλεια/
είναι ο χαρακτήρας του/

αγνώστου πατρός η αιτίασή του/

αιματηρά τα συμφραζόμενά του με άλλα συναισθήματα ( αγάπη, μίσος κλπ )

ακέραια πολλαπλάσιά του, τα παιδιά του…

ένα ακόμη ζητούμενο απομένει να βρω.

πόσα κβάντα θλίψης
παράγουν μια κατάθλιψη/

photo: Gregory Crewdson-Untitled, blue period (2003-2005)