MUSEUM BEECKESTIJN

Gisteren zou mijn vader jarig zijn geweest. We vonden het daarom leuk om iets te doen in de buurt van Driehuis, waar hij zijn laatste jaren zo fijn leefde.

Ik had bericht gehad dat Beeckestijn een Hendrik de Keyser huis was geworden en dat je er met je museumkaart terecht kon. Dat was het!

Je moest van te voren een tijdslot reserveren, was maar goed dat ik dat gedaan had, want er werden veel mensen weggestuurd omdat ze niet gereserveerd hadden.

Hier lees je over de tijdschriften die ik laatst zag. Ik nam ze mee, want ik denk dat ze daar beter liggen dan bij ons. Ze werden met veel plezier aangenomen. Volgende keer ga ik kijken of ik ze ergens zie liggen.

Wat een mooi gebouw hè. Ik ken het al mijn hele leven, maar vroeger mocht je hier niet naar binnen.

Het leuke van Hendrik de Keijser huizen is, dat je overal aan mag komen. Dus alle kasten mag je bekijken, laatjes openen, dat is toch enig.

In de eerste kamer mooi behang op de muur. O, geen behang, maar stof. Prachtig. 

Natuurlijk heb ik ook even geborduurd:

Prachtig servies:

Haha, er lagen hoeden die je op mocht zetten. 

Ik sta hier trouwens op een prachtig vloerkleed.

Linnengoed in een kast:

Daarna nog een rondje door de tuin. Die was natuurlijk nog kaal. En het was koud en het regende. Ik denk dat we hier met mooi weer nog eens heen gaan. De tuinen zijn vrij toegankelijk , dus dat is fijn. 

We reden nog even door Driehuis en daarna naar huis Het was een leuk uitje.

VOOR MIJ HOEFT HET NIET

Ik hoor bij een grote groep mensen, die vanochtend zei:" Voor mij hoeft het niet". Weer die sneeuw, maar ja, er is niks tegen te doen.

Dan maar wat mooie foto's maken. Vanaf het balkon zie ik dit:

En ons bronzen musje heeft een wit kapje:

Ik denk dat ik vandaag maar lekker binnen blijf. Er is genoeg te doen, ik ben bezig met een lang uitgestelde naaiklus! 

Voor de fans van sneeuw: geniet ervan!

ZONDAG IN ALMERE

Zondag in Almere. Meestal een dag zonder wekker, rustig opstaan en om kwart voor tien met koffie luisteren naar de kerkklokken. Niks bijzonders dus.

Maar gisteren was het anders. Johnny had weer een handbalwedstrijd in Haven en daar liepen we na de koffie naar toe.

Ik ben niet zo'n sportfanaat, maar hier gaan we graag kijken. Ondertussen handballen alledrie de kleinzoons!

Het was een leuke wedstrijd en Johnny heeft een paar keer gescoord.

Daarna liepen we naar het Huis van Almere. Dat is een huis wat ingericht is zoals het 50 jaar geleden was. Dit is natuurlijk omdat Almere 50 jaar bestaat.

Het was erg leuk, onze tienerjaren en het begin van ons trouwen. Heerlijk, al dat paars en oranje en groen en bruin.

Deze rieten tegels hadden wij ook. En natuurlijk een Lundiakast. 

Het was leuk om even terug te gaan in de tijd.

ASSEN

Het was hoogste tijd om weer eens naar een museum te gaan.

Deze keer werd het het Drents museum. Daar was namelijk de tentoonstelling: Microkosmos- De wereld in een Wunderkammer.

We waren een beetje laat en namen dus eerst iets te eten, oei, wat was dat lekker.

Daarna vol goede zin naar de zaal waar de tentoonstelling was. Er lagen informatieboekjes bij de ingang en die had je echt nodig.

Dit was de eerste kast die we zagen.

Boordevol allerlei mooie en spannende dingen helaas gaf de gids weinig info. We spraken meerdere mensen die, net als wij, geen wijs werden uit de gids. Het was allemaal heel summier, een gemiste kans.

Er was een kast van Ramsey Nasr. Hier hadden we ons veel van voorgesteld. We hadden hem een tijd geleden op de tv gezien en waren onder de indruk van zijn verzamelingen. Helaas stond er in zijn kast niet veel. Een aantal likeurstelletjes van glas. Wat servies, een foto en een brievenstandaard. Dat was het wel ongeveer. Dat was een tegenvaller.

Een kast vol prachtige opgezette vogels, heel mooi.

De kast van Boudewijn Büch, we stelden ons er veel van voor, maar ook hier was het minimaal.

Een haardscherm vol opgezette kolibries. Een beetje zielig, vond ik.

Prachtig versierde nautilussen:

We zijn twee keer rondgelopen, er stonden mooie dingen, maar het was helaas niet helemaal wat we verwacht hadden. 

Ik denk dat ik nog maar eens de serie met Ramsey Nasr ga bekijken.

SASHIKO

Zaterdag was ik een dagje uit. Ik ging naar een workshop van het Quiltersgilde in Maarn.

Leuk dat het Gilde zo'n workshop organiseert, je kan ervan uit gaan, dat het dan goed is.

Het onderwerp deze dag was: sashiko. Ik had dit al eens met Janny gedaan, lekker met een dikke naald met dik garen grote steken zetten.

Deze keer was het anders.

Na een leuke uitleg gingen we aan de slag. In het gekregen pakketje zat een uitleg, stof en garen.

Het was iets heel anders dan we gewend waren, heel fijne stof met heel fijn garen. Janny was er natuurlijk ook, en die ging echt als een speer. Gelukkig had ze tijd om mij af en toe te helpen. De bedoeling is om steeds van links naar rechts en terug te borduren en daarna op en neer. Ik kreeg het niet helemaal onder de knie, maar dat hoeft natuurlijk ook niet altijd.

Het was leuk om te doen, maar eerlijk is eerlijk, ik vond het te pietepeuterig. Maar met het resultaat ben ik tevreden.

Nog een rood draadje mee om thuis verder te gaan.

Het was toch weer een leuke dag, goed verzorgd, weer nieuwe en bekende mensen ontmoet.

Ik meld me volgende keer zeker weer aan.

NAAR JANNY

We hadden eigenlijk geen idee wat we zouden gaan doen, afgelopen woensdag. Maar ik nam de gelliplate mee, want ik wil weer wat kaarten maken. Mijn voorraad is bijna op en ik heb veel te versturen. Spullen genoeg mee, dat is hier wel te zien.

We hadden elkaar een tijd niet gezien, dus er viel heel wat bij te praten. 

Ondertussen werkten we lekker door.

Uiteindelijk had ik veel geverfd papier en kon ik alvast twee kaarten maken. Deze is al op de post gegaan. Hopelijk valt hij in de smaak. 

En dit is de andere kaart. Voorlopig heb ik papier genoeg om weer een paar kaarten te maken.         

Jammer genoeg kreeg ik gisteren bericht dat mijn workshop cyanotype niet doorgaat. Er was lekkage in de werkruimte. Dat ga ik een andere keer inhalen. 

      

(NIET) ALS EEN SPEER

Vrijdag kreeg ik nog een kerstkaart. De postbezorging ging eind van het jaar absoluut niet als een speer.

De kaart was van Ilse, we hadden al mailcontact hierover gehad. Zo jammer dat de post er zolang over gedaan heeft.

Misschien heb je mij een kaart gestuurd, maar geen reactie van me gehad. Jammer, dan heb ik hem dus niet ontvangen. Andersom geldt ook: misschien heb ik jou een kaart gestuurd, maar heb jij hem niet ontvangen. Je zou er bijna een track en trace code bij doen. 

Wél als een speer ging Neo zaterdag door het water. Onze grote kleine man ( bijna 7!) ging voor zijn C-diploma.

Koprol het water in, borstcrawl en rugcrawl, onder water zwemmen, en heel veel meters zwemmen. Ik heb echt bewondering voor hem.

En daar staat hij met zijn zeer verdiende C-diploma. 

TOP!