Uganda 'vacorientation'

De vleugels genomen, naar Oeganda. Ervaren, luisteren, zien, beleven, oriënteren, reflecteren, evalueren, LEREN! De 'boys', Cees en ik. Hoezo? Dat is een verhaal voor een andere keer. Momenteel worstel ik nog dagelijks met hoofdpijn, de ene dag redelijk, de andere dag pittig. Sinds nov 2021. Een fikse beproeving. Niet zonder bemoedigingen uit de hemel, vooral via het Woord. Ook deze reis niet. God  fluistert, luistert, spreekt en roept. Daar laat ik het even bij. De plaatjes vertellen de rest.

De volgorde van de foto's is niet chronologisch...de techniek en mn hoofd lieten me even in de steek.

Rolex (Roll eggs), favoriete streetfood van Oeganda

Obed koopt het liefst z'n lunch op straat; Rolex uiteraard!
Chapati, omelet, chapati, tomaat, zout en dan oprollen.

Voor al die Rolex heb je veel eieren nodig, 1400 stuks op de bagagedragen is geen probleem.

Gelukkig, op dit eilandje in Lake Victoria is een een school!

Kennismaken met het vissers dorpje op het eiland.

Vader en zoon, onmiskenbaar.

Sam neemt ons graag mee het meer op. (Nederland is 41.000 km2, Lake Victoria is 68.000 km2)

Het meer is een bron van inkomsten; vis! Maar, helaas, je kunt er niet in zwemmen vanwege Bilharzia.

Aankomst Entebbe, Uganda

Werelds langste rivier, de Nijl, die 6000 km verderop de Middelandse Zee in zal stromen begint hier. Een stuwdam voorziet Oeganda van energie. 

Frankfurt-Doha (Qatar)-Entebbe. Doha 44 graden Celsius, midnight!!

Op de evenaar en een hoogte van 1000 m is het klimaat heel prettig, gelijkmatig. Interessant dat water een meter links van de evenaar (op het noordelijk halfrond) linksom draait (kijk maar hoe het water in je gootsteen wegstroomt), en een meter rechts van de evenaar (op het zuidelijk halfrond) rechtsom. 

Kamperen in de wildernis, het rijk alleen (op wat aapjes na), heerlijk.

We eten wat de pot schaft; rode ui, tomaat, mango curry met rijst.

Op de savanne valt veel te zien. 

Buffels zijn erg alert, ze krijgen ondertussen een beauty behandeling van de kleine witte reiger. 

Omgeving op je in laten werken.

Oeganda heeft meer dan 50 (vulkaan) kraters, sommigen gevuld met water, zoet of zwavel. Anderen bebost of gewoon met gras begroeid.

Om de zon op te zien gaan moet je wel om 6 uur je tentje uit kruipen.  De betovering is altijd weer onbeschrijflijk mooi!

Banana Republic, wordt Oeganda ook wel genoemd. En terecht! De Bananebomen groeien zover het oog kan zien. Het zijn vooral de groene bananen die dienen als hoofdvoedsel (dagelijks brood). 

In Zambia en Malawi was de maispap (Nsima) hoofdvoedsel, hier in Oeganda dus Matoke (groene bananen, worden geschild, gestoomd in bananenblad en dan zo of gepureerd gegeten, het liefs met een pinda sausje)

Thee en koffie wordt ook veel verbouwd en geëxporteerd. 

Een afstand van 400 km leg je in 8 uur af, vanwege de vele vele dorpen waar de weg altijd doorheen loopt. Oeganda is recordhouder verkeersdrempels, je zou denken dat dat met alle potholes in de weg niet nodig zou zijn. Onze motor ging af en toe koken, dus het meegebrachte water kwam goed van pas.

Toen de kokende auto motor ons definitief stilzette konden we ons nog steeds verplaatsen, per Boda-Boda. Er rijden er miljoenen van rond, hét openbaar vervoer in Oeganda!

Het krioelt ervan, vooral in de stad (Kampala), ze zorgen altijd dat ze vooraan komen te staan bij een kruispunt zodat ze allemaal tegelijk kunnen wegscheuren. 

Een Bijbel-flanelplaten set meegenomen en aan een groep zondagschool teachers gegeven. Met een les story-telling met flanelplaten. Ze waren ongelooflijk enthousiast. Er werden nog 2 van die sets van onder het stof gehaald...die lagen er al 6 jaar, ooit gekregen van een bezoeker, maar zonder instructies. Ze hadden geen idee wat ze ermee moesten. Nu kunnen er drie kerken kinderbijbelclub houden en verhalen vertellen met platen erbij. Zo leuk!

De MAF heeft een speciaal plekje in mijn leven, zo ging in naar school, of juist na maanden weer terug naar mijn ouders, of logeren bij eenzame single zendelingen op verre posten. MAF Oeganda opereert vanuit Kampala, Cees maakt er voor zijn NET werk in het (onrustige, onbereikte noorden) ook gebruik van.

Heerlijk, de verse producten te koop,  aan de kant van de weg. De smaak van mango's en ananassen is niet te evenaren met wat je hier bij de groenteboer koop.

Een nieuwe groente uitproberen; rode 'spinazie', het was lekker (als je van spinazie houdt).

Geit is het meest verkochte en gegeten vlees, daarna varken en koe. Cees zoekt wat uit voor op de BBQ...de geitencurry van een paar dagen terug was niet helemaal goed gevallen.

Een wijk in Kampala, een stad met 3,5 miljoen inwoners. De gemiddelde leeftijd in Oeganda is 15 jaar, de bevolking groet exponentieel hard!

De eerste vraag die in me opkomt; zouden ze wel weten dat er Iemand is die vreselijk veel van hen houdt? Gelukkig stonden er in hun dorp 2 kerkjes, ze hadden nog keus!

3 weken op slippers !

De vissers gooien kundig hun net uit op het water, in de hoop op een grote vangst. 

Buffels zijn de meest agressieve dieren op de savanne. Indrukwekkend.

Deze 'lachebek' is het in-na-agressiefste dier van Afrika...ze kunnen met hun gigantische gewicht toch wel 30 km per uur rennen en stijle oevers op en af klimmen. We vinden het ook erg bizar om op steenworp afstand een dorp te zien liggen en vrouwen de was staan doen in het zelfde water...

Aan de rivier oever valt veel te zien, de dieren zijn actief. Grote families oliefanten komen hun dorst lessen. Pelikanen, reigers, marabu's, kingfishers etc pikken hier en daar en visje of parasietje mee. 

Je moet goed kijken maar dan zie je ons meest gezochte dier...het luipaard.

De boys voelen zich erg thuis, alsof ze nooit weg uit Afrika zijn geweest. 

Verhaal van het koffie kopje

Deze week schreef ik, nav Jeremia 18:1-6, het verhaal van Thea, het koffie kopje. Voor de vrouwendag van ICF. Ik kwam erop toen ik naar het theepotje van mijn lieve, prachtige oma keek. Het staat nu in mijn kast, als aandenken. 

Bij zes verschillende kringloopwinkels heb ik gebedeld om gratis kop & schoteltjes om gevuld en ingepakt als cadeautje mee te geven. Die kreeg ik, de ene winkel was wat guller dan de andere, maar alle vrouwen konden na de boodschap van dit verhaal, een leuke workshop lekkere hightea hapjes maken en veel tijd voor ontmoeting, blij naar huis. Met een of twee schattige kop & schoteltjes. Als aandenken en herinnering.

Er waren deze keer buitengewoon veel Arabische en Iraanse dames. Sommigen zochten in de pauze alvast hun porselein uit.  

 “Hallo allemaal, mijn naam is Thea. Vinden jullie mij mooi? Zoals ik er nu uitzie was het niet altijd hoor. Laat ik jullie vertellen hoe ik ben geworden wat ik nu ben; prachtig en bruikbaar.

Ooit zat ik verstopt in een berg, maar op een dag kwam er iemand. Hij zag eruit als een kunstenaar met mooie, sterke handen. Hij keek goed rond, toen viel zijn oog op mij. Met zijn sterke handen maakte hij me los en nam me mee naar zijn werkplaats. Er stonden daar een heleboel potjes, kopjes, borden, bekers. Ik was erg benieuwd wat hij met me ging doen. Dat merkte ik snel genoeg; ik werd hard op een tafel gegooid, opgepakt en weer gegooid, en opnieuw. Auw,! .….Zo, he he, eindelijk stopte het. Ik was nog steeds een stuk klei zonder vorm. Maar ik was wel een stuk zachter geworden. Af en toe gooide hij een plons water over me heen!

Hij plaatste me op een ronde schijf en opeens begon ik rond te draaien, steeds sneller. Ik werd er gewoon duizelig van en riep; “pas op, ik word duizelig!”! Hij legde zijn kunstenaarshanden om me heen. Zorgvuldig begon hij me te vormen, dat deed ook best een beetje pijn. “Zo is het wel goed hoor, u kunt nu stoppen” zei ik. Maar hij schudde zijn hoofd en zei “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei” Het resultaat was wel heel mooi. Ik was geen vormeloos stuk klei meer, ik begon meer en meer op een kopje te lijken. Toen ik dacht dat het klaar was vroeg ik: “is het nu dan klaar?”, maar weer schudde hij zijn hoofd en zei “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei”. Met een scherp stokje schreef hij onderop de letters: G o d

Ik mocht een dagje uitrusten en opdrogen.

Toen zette hij me in de oven! Zulke hitte had ik nog nooit gevoeld! “Waarom gaat u me verbranden?” vroeg ik. Hij schudde zijn hoofd en zei: “Ik ben de pottenbakker, ik ga je niet verbranden, ik ga je bakken. Dan word je sterk en bruikbaar.” Auw, wat was het heet, maar inderdaad, ik verbrandde niet, ik werd wel heel sterk en ik was ook gerust gesteld dat de pottenbakker er bij bleef staat. Hij zei: “ook al ga je door het water, je zult niet verdrinken, en als je door het vuur zult gaan, zal je niet verbranden.” Ik begon zijn woorden te vertrouwen, te geloven. Daardoor hield ik het uit in dat hete vuur. Hij wist wat hij deed!

Eindelijk deed hij de deur open. Hij haalde me uit de oven en zette me op een plank om af te koelen. “Is het nu klaar?” vroeg ik weer, maar de pottenbakker gaf hetzelfde antwoord als altijd; “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei”. Met een stuk gereedschap pakte hij me op en dompelde me onder, helemaal, kopje onder. Ik hield mijn adem in…zou dit wel goed aflopen? Waar was dit goed voor? Ik begon bang te worden….maar hij tilde me weer omhoog. Wow, ik voelde me herboren! Ik zag er anders uit dan voor het onderdompelen. Ik vond mezelf nu mooi genoeg.  “Nu ben ik helemaal af, zeker?” vroeg ik hoopvol. De pottenbakker schudde zijn hoofd en zei “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei”. Ik begreep het niet, wat moest er nog meer gebeuren dan?

Opnieuw werd ik in de oven gezet. Maakte hij een foutje? Ik was toch al gebakken, ik was al sterk genoeg toch? De hitte was wel twee keer zo erg, dit kon ik echt niet volhouden. “Stop, haal me eruit alsjeblieft”, riep ik. Waar was mijn vertrouwen, mijn geloof, in de pottenbakker? Deze hitte kón niet goed zijn voor me! Maar, nee, hij maakte toch geen foutje. Het laagje glazuur, waardoor ik er zo anders, zo nieuw uitzag na het onderdompelen, kon nóg mooier worden! Hij zei “Ik ben de pottenbakker, jij bent de klei. Alle dingen zullen meewerken, jou ten goede!” Okay, ik gaf me over. Als hij het zei dan  moest het waar zijn. Zelfs deze hitte gebruikte hij om mij nog mooier, sterker, bruikbaarder en eervoller te maken. Onbegrijpelijk! Hij wist al van te voren dat ik dit aan zou kunnen, dat het me niet kapot zou maken. 

Hij opende de deur van de oven, haalde me eruit en zette me voor de spiegel. “Kijk!” zei hij. Ik keek, he, wacht even, was ík dat?? Dat prachtig mooie kopje, was ík dat? Dat kon toch niet!” Maar ik was het wél.

De pottenbakker zei: “Ik weet dat het pijn deed, maar als ik je in die berg had gelaten was je nog steeds een stuk harde, vormeloze klei. Ik moest kneden om je zacht en bruikbaar te maken. Ik moest je bakken anders zou je zijn gebarsten en in  stukken gevallen. Ik moest je in het glazuur dopen om je extra mooi te laten worden. Nu ben je wat ik in gedachten had toen ik je zag en koos en losmaakte van de rest. Een vat tot Mijn eer. Snap je het nou?"

Niet helemaal, maar ik zei: " U bent de pottenbakker, ik ben de kei."

Er is wél hoop!

Voor wie veel naar het nieuws luistert of gewoon om zich heen kijkt lijkt de situatie van de wereld er niet beter op te worden. Oorlog, honger, vervolging, natuurrampen, mensen die mentaal helemaal de weg kwijt zijn... Wat is er, ver weg en dichtbij, veel ellende en gebrokenheid.  

Voor wie zijn ogen niet alléén daarvoor open doet, maar ook opmerkzaam blijft voor de mooie dingen die er dankzij Gods genade zijn, weet "Er is wél hoop!". Je moet vaak verder kijken dan het zichtbare om dat te zien. 

In 2012 richtten Grace en ik Nyenyezi Ministry in Malawi op. De KinderBijbelClub onder de bladeren van de grote boom groeide uit tot een Christelijke kleuterschool, wekelijkse Evangelie programma's voor honderden kinderen en jongeren, volwassen onderwijs voor ouders, een kliniek voor de community, toerustings voor jeugdwerkers, huiswerkbegeleiding voor jongeren etc. Het is en blijft een bruisende en bloeiende bediening. Alle eer en dank aan God die voorziet in middelen om dit alles mogelijk te maken.

In 2018 richtten Grace en ik ook Word of Hope op, een bediening met dezelfde visie als Nyenyezi. Maar dan aan de kust van Tanzania. God voorzag in middelen om de ministry officieel bij de overheid geregistreerd te krijgen en Christelijke onderwijs programma's op te zetten. In 2 lokaties; Kigamboni (Dar es Salaam) en Bagamoyo. Na drie jaar onderwijs program

ma's zijn nu de eerste kinderen, die voorheen nooit onderwijs genoten hadden, geslaagd voor een gestandaardiseerd examen en mogen nu naar het VO doorstromen. 

Gezinnen krijgen hoop op een betere toekomst, kinderen gaan dromen.

Ik was op bezoek en zag de impact van Word of Hope op de community. Vaders, moeders, opa's en oma's, ooms en tantes kwamen allemaal naar de bijeenkomst waarop kinderen vertelden en bezongen hoe de Word of Hope programma's hun leven ten goede heeft veranderd. Een vader stond op en zei: 'Mijn zoon heeft nu een doel om voor te leven. Hij wil leraar worden. Als WoH hier niet was gekomen zou hij koeienjongen zijn gebleven en net als ik zijn leven lang achter koeien aan lopen, dag in dag uit.'

Een doel hebben om voor te gaan geeft hoop! En iedere dag wordt er uit de Bijbel verteld. Kinderen en ouders horen dat er nog véél méér hoop is; het eeuwige goede leven in relatie met God, dankzij Jezus! 

Ik werd tijdens mijn consultatie vergezeld van dochter Rhodé, ze heeft een filmpje voor u gemaakt. Ga voor zes minuten mee op bezoek in Tanzania.

En overweeg uw steun, zodat de programma's voortgang kunnen hebben. Asante Sana! (Hartelijk dank)

   https://www.youtube.com/watch?v=J3GpfnNdVO8

Verrassingsreis

“Laat je verrassen door een reis naar een onbekend land…” Zo wordt door Vakantie veilingen een product geadverteerd. Gevolgd door een lange lijst voorwaarden & bijzonderheden. Logisch.

Toen Cees en ik elkaar, ruim 22 jaar geleden, het ja-woord gaven stemden we ook in met een soort verrassingsreis. De wolkkolom die in de preek  regelmatig als beeld opdook was als het ware de voucher, maar dan zonder de lijst voorwaarden & bijzonderheden. Nou ja, één voorwaarde stond wel in die wolk gekerfd: VERTROUW MIJ !

Geen enkele ‘turn’ kozen we zelf of zagen we lang van te voren aankomen. Met een peuter en baby naar de VS verhuizen voor een onbekend aantal jaren. Cultureel en sociaal bij nul beginnen. Heer, hoe dan? Onder welk dak leggen we straks onze kinderen te slapen? VERTROUW MIJ !

Opgeleid zijn voor een taak op het Indonesische eiland Bali, maar vervolgens door  schakelen naar een post in de bush van het Afrikaanse Zambia…die zagen we ook niet aankomen. Maar goed dat er geen lijstje bij gegeven werd! Kamperen werd ‘our way of life’, inclusief Black mamba’s. Bezoekers vonden het een fantastisch avontuur… zij vertrokken altijd wel weer na een paar weken. Het muskietennet over ons bed, stevig dichtgestopt onder het matras, symboliseerde voor mij vaak de Schaduw van de Allerhoogste uit psalm 91. Onder dat net konden de malaria muggen onze kinderen en baby’s  niet bijten.  Waar was Hij, toen ons kind gif van een cobra in zijn ogen had branden? Toen onze baby van malaria tropica stuiptrekkend bewusteloos raakte? En al die andere heftige momenten? VERTROUW MIJ , IK BEN !

“De eeuwige God zij u een woning, onder u Zijn eeuwige armen”…daar is Hij dus.

Een bezoekende vriend gaf ons een duwtje, de grens over, naar Malawi. Daar konden onze kinderen naar school. Ook daar werd een beroep gedaan op onze competenties en konden we overvloedig geven van wat we te bieden hadden. De ‘turn’ of misschien beter ‘twist’ die onze reis daarna nam leerde ons wellicht de meest intense les in vertrouwen. “Weten dat God alle dingen mee laat werken ten goede”. Geloven is vaak het onzichtbare voor waar houden.  VERTROUW MIJ !

Veenendaal stond, net zo min als al die andere woonplaatsen, op onze bucket list. Maar daar voorzag God  in een dak boven ons hoofd, een tafel vol met (glutenvrij) brood, een muur voor de wind, een vuur voor de kou, een jas voor de regen.

Met veel passie en liefde hebben we de ICF community gediend, als voorgangers echtpaar. Cees en ik zongen samen  bij onze aanstelling:  “I give myself away, so You can use me, all my dreams, all my plans, Lord I give them in Your hands”.  Veel gedeeld, gebeden, gedroomd, geleerd en ontvangen. Jaren waarin we behalve voor onze vier kinderen ook zorgden voor mensen van ver. Wat was er veel herkenning in de gesprekken waarin we vaak aan een half woord genoeg hadden. We kennen het gevoel, als alle knoppen op nul staan. Taal, cultuur, sociaal netwerk, voedsel, klimaat, kleding, gewoonten en tradities.

Nu, vier en een half jaar later geven wij het ICF stokje terug.   Eén van de lastigste dingen die we ooit hebben gedaan. Lastig uit te leggen, dat vooral. Er zouden veel woorden voor nodig zijn. Samengevat zit het zo; het ‘Roepings-vuur’ voor het toerusten en dienen van de Gemeente wereldwijd is weer opgelaaid. Zo rond Pinksteren is die vlam weer flink aangewakkerd. Door Bijbelverhalen, liederen, gesprekken, kaartjes, beelden en noem maar op. Onmiskenbaar, herkenbaar. “Als er nog vuur in je is, laat het branden”. De wolk komt in beweging. Nu wij nog.

We zijn begin deze maand uit de boot gestapt, gelovend dat God zal voorzien. Deze eerste week zonder dienstverband (en dus betaald werk) is een daad van geloof. Door de mist op het water heen zien we Jezus op de oever staan, er stijgt rook op van een vuurtje.

We laten ons verrassen, dat is namelijk part of the deal met onze Opdrachtgever.

Onze voucher komt met garantie; Hij is erbij.

“Ga dan heen; verkondig Zijn Naam aan iedereen, want Jezus is Heer! Ga dan heen en twijfel niet meer. Hij is bij ons, zal met ons gaan.” (Uit het lied In de nacht van ons bestaan.)

 

VADERDAG

 

L I E V E   P A P A,

Veel mensen kenden me als ‘dochter van…’

Van de dominee, ja. Ooit werd ik als tiener geïnterviewd. Interessant, zo’n domineesdochter…maar nee, ik maakte al snel duidelijk dat mijn identiteit dáár vooral niet in lag. “Ik ben niet het verlengstuk van mijn vader”. Die uitspraak nam u mij niet kwalijk. Natúúrlijk bent u een belangrijk identificatie figuur in mijn leven.

Nu het Vaderdag is, bent u aan de beurt. Vorig jaar heb ik een blogje aan Moederdag gewijd.

Ik heb goede herinneringen aan de jaren onder uw, al dan niet zelfgebouwde, dak. Waar dat dan ook was…Landikma, Abenaho, Vlissingen, Lelystad.

Naast mama bent u één van mijn superhelden. Met kleine kinderen naar het oerwoud emigreren is niet niks. Tieners meenemen in

Gods roeping van Zeeland naar Flevoland net zo min! Dat u omvangrijke taken op uw bordje had liggen had ik als kind geen idee van. Terwijl u dagen lang door de jungle liep, vanuit een tentje radio contact zocht met ‘de buitenwereld’ om te laten weten dat u nog niet was opgegeten…sliep ik als een roosje in een door u getimmerde hoogslaper

Ging papa dominee uit preken in de kampongs, dan mocht ik met u mee. Op de tank van uw stoere motor. Onderweg zongen we keihard, boven het gebrul van de motor uit “In Bethlehem ’s stal”. Als de kampong niet per motor bereikbaar was gingen we lopen, met de handen op de rug. Via een zwiepende lianenbrug de rivier over. Likkend aan een citroen.

Op een dag kwam de helikopter en werd u in een laken de chopper in gedragen. Ik dacht dat ik u nooit meer zou zien. Maar God dacht van wel. Om de veel te hoge bloeddruk naar beneden te krijgen moest u ‘iets heel anders gaan doen’…en zo kwam het dat u in een paar weken tijd een zwembad aanlegde. Ik mocht helpen stenen sjouwen.

Ik was getuige van doopdiensten die dicht bij de eerste Pinkster perikelen komen…honderden (of misschien wel duizenden) mensen nam u bij de hand, het troebele water in van de zelf gegraven doopvijver. In onvervalst Jali riep u de namen van de Drie-enige God uit over deze nieuwe familieleden. Dat maakt grote indruk op die kleine Mirjam.

Veelzijdig bent u! Naast het vele en harde werk maakte u ook tijd voor de kinderen. Uw creatieve handen maakten boomhutten, gemotoriseerde skelters, kippen en konijnenhokken,  poppenhuizen, etc. Uw vruchtbare pen schreef meer dan 20 boeken, typend met twee vingers.

In Nederland leerde ik iets nieuws over u. U viel in de categorie lichte dominees. Wat ik in de Bijbel leerde en wat ik in uw leven zag klopten met elkaar. Was dat dan de betekenis van licht? Vast! 

Ging u in een consulent gemeente voor, dan reed ik graag mee. Eerst in de bijrijdersstoel, later als chauffeur. We hadden fijne gesprekken. Mama en u leerden me, door woord en daad, op God vertrouwen.

Pap, u bent:

Een mooie afspiegeling van de Hemelse Vader.

Wijs, krachtig, onvermoeibaar, creatief, energiek, genadig, trouw, bidder, liefhebber, gul, vriendelijk, stimulerend, supportive,  humoristisch, genadig…

 Ik houd van u !