People of the Net

Καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, σημαίνει Game of Thrones κι ακόμα κι εμείς που δεν το παρακολουθούμε, θέλοντας και μη, μαθαίνουμε τα τεκτενόμενα, καθώς όλοι οι υπόλοιποι ποστάρουν αναλύσεις, περιλήψεις, μιμίδια κλπ εις τα ηλεκρονικά προφίλ τους. Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν άκρως διασκεδαστικό, αλλά υπάρχει και μια κατηγορία θεατών που με ενοχλούν με τη στάση τους: οι αντισποϊλεράδες. Κι εννοείται ότι θα πέσει κράξιμο!

Ναι, το πιάσαμε το υποννοούμενο, δεν είδες το νέο επεισόδιο, είδες όμως κάποιο σχόλιο, το οποίο προδίδει την εξέλιξη, οπότε σε ενόχλησε. ΝΕ ΤΙ; Μπας κι αυτό σημαίνει πως δε θα δεις το επεισόδιο στην πρώτη ευκαιρία; ΑΜΗΝ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΑΛΑΚΙΑ! Α, θα το δεις όπως και να έχει; Ε ΤΟΤΕ ΤΙ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ ΩΡΕ ΜΟΥΛΕ; Στο χαλάσαμε; Πως ακριβώς;

Επειδή λέει του είπαμε τι θα γίνει και δε θα έχει την ίδια ανυπομονησία και… ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΟΥ! Όταν σου κάνουν ένα δώρο που η συσκευασία μαρτυράει ακριβώς τι θα είναι, ξενερώνεις καθόλου μέχρι να το ανοίξεις; Στην τελική, από 50-60-90 λεπτά καλογυρισμένου επεισοδίου, μαθαίνεις ένα σκηνικό το οποίο να κράτησε 2 λεπτά μάξιμουμ, κι αυτό κακοδιατυπωμένο. Τι ακριβώς σου χαλάει; Θες να πεις ότι η σκηνή που ο Γιάννης πήρε τα’όπλο του και τό’μπηξε στη θειά του έχει μεταφερθεί επακριβώς στα μάτια σου από ένα καλαμπούρι που έγραψε κάποιος στο twitter π.χ.; Αν είσαι τόσο διορατικός, να ακολουθήσεις και τη στάση του κωλόπαιδου του Μπραν και ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΑΜΗΣΕΙ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΣΟΥ ΤΗ ΘΕΙΑ ΤΟΥ!

Α, ναι, spoiler alert ξέχασα να πω!

Και μετά κατηγορούν κάποιον που του ξέφυγε κάτι ή και ειπώθηκε σκόπιμα, γιατί λαχτάραγε να το κουβεντιάσει, ή είναι κάνας περίεργος τύπος σαν κι εμένα που συλλέγει memes από μια σειρά που δεν παρακολουθεί καν αλλά ΤΟΥ ΕΧΕΤΕ ΠΡΗΞΕΙ Τ’ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ!

ΤΟΝ ΣΠΟΪΛΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΒΡΙΣΕΙΣ! ΤΟΝ ΣΠΟΪΛΕΡΑ!

Άκουσε να δεις Θανάση μου, ο σποϊλεράς επιτελεί κοινωνικό έργο! Είτε σε κάνει δύσπιστο απέναντι στο τι θα δεις, άρα παρακολουθείς με ακόμα μεγαλύτερη αγωνία, είτε σε ξαλαφρώνει ενδόμυχα από ένα άγχος, δίνοντάς σου τη δυνατότητα να μην ανησυχήσεις αν χάσεις μια γραμμή από τη σειρά επειδή θα πίνεις το νεράκι σου να μην κορακιάσεις ή επειδή θα μασουλάς την πίτσα σου! Γκέγκε; Μπορείς και βλέπεις κάθε επόμενο επεισόδιο επειδή σου χάλασε το προηγούμενο ο σποϊλεράς! Έτσι, δε σου κόπηκε η ανάσα παρακολουθώντας κι επιβίωσες μέχρι το επόμενο!

Κι επαναλαμβάνω: άμα στο χαλάσω όπως λες, γιατί θα πας να το δεις έτσι κι αλλιώς; Μα επειδή σου αρέσει! Ε ΤΟΤΕ ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕ! Χωρίς γκρίνιες και καυγάδες!

Και να σου πω και κάτι;

Ε ναι, γουστάρω spoilers! Και δεν εννοώ πως δε με ενοχλούν απλώς. Μερικές φορές τα αποζητώ, γιατί κάτι έχω ψυλλιαστεί από πριν ότι θα συμβεί και θέλω να μάθω αν όντως ισχύει, για να παρακολουθήσω απερίσπαστος τη σειρά! Θα μου πεις Θανάση μου, «εσύ είσαι κι ανώμαλος!»… ΟΧΙ! ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑΡΕΤΕ ΕΙΣΤΕ ΑΝΩΜΑΛΟΙ! Κι εξηγώ αμέσως.

Υπάρχει κόσμος εκεί έξω που χαλάει φιλίες για ένα ΓΑΜΩΣΠΟΪΛΕΡ! Μαλάκα, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που προτιμούν να μην έχουν καμία δραστηριότητα στα κοινωνικά μύδια την περίοδο προβολής (μιλώντας για ανθρώπους με μια κινητικότητα, όχι που έχουν ένα παρατημένο προφίλ), παρά να μάθουν μια λεπτομέρεια που – πρόσεξε! – έχει κυκλοφορήσει αλλά η αρχοντοσύνη τους δεν έχει αξιωθεί να τη δει! Ή που θυσιάζουν την πραγματική κοινωνική τους ζωή για να μην ακούσουν κατά λάθος κάτι! Υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν το spoiler σαν απειλή ωρέ μαλάκα!

«-Θα μου επιστρέψεις το πενηντάρικο που μου χρωστάς ή να σου πω ότι ο Τζόρας…

-ΠΑΡΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΚΑΣΕ!»

Δηλαδή, βρες το λάθος! Θα μου πεις, ποιο απ’όλα;

Μετά από αυτό Θανάση μου, επιμένεις πως ο σκληροτράχηλος καργιόλης της καρδιάς σου είναι ανώμαλος;

Υποτίθεται ότι οι σειρές γυρίζονται με φαινομενικό σκοπό την ψυχαγωγία (Φαινομενικό, γιατί ο πραγματικός είναι τα φράγκα, μην είστε αφελείς! Κανένας παραγωγός δε νοιάστηκε να περάσει καλά η αφεντιά του Μπάμπη από το Μπραχάμι, να κονομήσει ο ίδιος θέλει!). Κι η ψυχαγωγία δε σταματά στο να παρακολουθήσεις το επεισόδιο, αλλά και να το σχολιάσεις με κάποιον άλλο. Το να φτάνεις στο σημείο να χαλάσεις τις καρδιές σου με κάποιον άλλο, δεν είναι ψυχαγωγία, ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΕΙΝΑΙ!

Και στην τελική, σιγά και το σπουδαίο πράμα για να στο χαλάσουμε! Δεν είναι δα και τα σχέδια κατάκτησης του κόσμου! Μια σειρά είναι! Σιγά τα ωά! Hakuna your tatas δηλαδή!

Νά’μαι πάλι εδώ Θανάση μου, ο σκληροτράχηλος καργιόλης της καρδιάς σου, να γράφω τα δικά μου!

Καλά με χτύπησε η θερινή ραστώνη και το πήξιμο στο γραφείο με 45 βαθμούς υπό σκιάν, αλλά να που κάτι θα γίνει να ξυπνήσει ο wannabe αρθρογράφος που κοιμάται μέσα μου!

Συγκεκριμένα, το wake up call ήρθε με τη μορφή του παρόντος άρθρου.

Για όσους βαριούνται να διαβάσουν, περιληπτικά, το άρθρο αναφέρει ένα περιστατικό, όπου νεαρός δέχεται «ομοφοβική» (θα εξηγήσω παρακάτω τα εισαγωγικά) φραστική επίθεση εξαιτίας ενός ροζ καπέλου.

Ξυπνάς λοιπόν ένα πρωί Θανάση μου, ντύνεσαι και πας να πάρεις το λεωφορείο να πας στη δουλειά/σχολή/καφετέρια. Κι επειδή κάτι στο ντύσιμό σου μπορεί ενδεχομένως να υπονοεί ότι ίσως και να είσαι γκέι, ενώ δεν είσαι, δέχεσαι αδικαιολόγητο κράξιμο. Νιώσε λίγο το κόνσεπτ. Ο τύπος-θύμα που αναφέρεται στο άρθρο δέχτηκε μια επίθεση λόγω ενός ροζ καπέλου. Και δικαίως. Ποιος ηλίθιος θα φορούσε εν έτει 2017 ροζ καπέλο; Ούτε ο Λάκης Γαβαλάς! Σε μια ιδανική κοινωνία, όλοι θα έπαιρναν το μέρος του τύπου που κράζει.

Εδώ όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με fashion police κράξιμο. Ούτε με ιδανική κοινωνία. Έχουμε να κάνουμε με την Ελλάδα της Δουνουτουκρατίας και με μια φραστική επίθεση ρατσιστικού χαρακτήρα, η οποία προκύπτει κι εντελώς αυθαίρετα, καθώς το γένους αρσενικού θύμα φοράει ένα καπέλο θηλυπρεπούς χρώματος. Τέλειο στοιχείο για να προκύψει από κάποιον κακεντρεχή η σεξουαλική του ταυτότητα, έτσι;

Για πες μου τώρα ωρέ Θανάση, εγώ που κυκλοφορούσα με πουκάμισο τύπου Μπονάτσος στους Απαράδεκτους, γιατί δε βρέθηκε ένας να με πει αδερφή; Μήπως επειδή είμαι τρια στρέμματα μπόγος και κάποιος θα φοβόταν ότι θα του τις έριχνα μέχρι να πει «Μπιρ Αλλάχ»; Χωρίς να έχουμε εικόνα του θύματος, μπορούμε να υποθέσουμε ότι μάλλον διαθέτει αδύνατο σκαρί και δέχτηκε τον χλευασμό αυτό επειδή κάποιος έκρινε ότι δεν κινδυνεύει κι ότι έχει τον αέρα να ξεστομίσει οποιαδήποτε προσβολή. Άλλο που τελικά το θύμα έψαξε για το δίκιο του χειροδικώντας και ο θύτης κατέληξε, για να το πω κι επιστημονικά, να μείνει μαλάκας.

Ουσιαστικά λοιπόν, δε μιλάμε για «ομοφοβία» (τώρα, σε λίγο θα εξηγήσω τα εισαγωγικά Θανάση μου, μη μου βιάζεσαι), αλλά για bullying. Γιατί οι νταήδες του σχολείου σε ποιον έκαναν τσαμπουκά; Στον (φαινομενικά) αδύναμο. Και πως τους κοβόταν ο αέρας; Ούτε με την τιμωρία, ούτε με τις συστάσεις, ούτε με τον κοινωνικό αποκλεισμό. Αλλά με την αντεπίθεση.

Κι εδώ έρχεται η στιγμή που όλοι περιμέναμε, να εξηγήσω τα εισαγωγικά. Θεωρώ αδόκιμο τον όρο «ομοφοβία». Δε φοβόμαστε τους ομοφυλόφιλους. Φοβόμαστε το σκοτάδι, τις κατσαρίδες, τον μπαμπούλα, πράγματα τα οποία είναι φυσιολογικό κατά κάποιον τρόπο να τα φοβόμαστε. Έχουν κάτι το άγνωστο και το άγνωστο τείνει να προκαλεί τρόμο. Και τους ανθρώπους που έχουν κάποια φοβία, τείνουμε να τους συμπαραστεκόμαστε. Δεν κατηγόρησες ποτέ κάποιον που φοβάται τα ύψη ότι είναι φασίστας και μισαλλόδοξος, σωστά;

Τους ομοφυλόφιλους δεν τους φοβούνται, τους μισούν. Ας μην τους χαϊδεύουμε λοιπόν τ’αυτιά με όρους που περιέχουν συνθετικά, τα οποία δύνανται να προκαλούν συμπάθεια. Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους: δεν είναι ομοφοβικοί αλλά ομοαπεχθικοί.

Όταν μισείς κάποιον, υιοθετείς και μιαν εχθρική στάση απέναντί του. Και δε χρειάζεται να σου προκαλέσει κάποιος ένα αρνητικό συναίσθημα για να καταλήξεις να τον αποστρέφεσαι. Αντίθετα, όταν φοβάσαι κάποιον, φροντίζεις να μην τον προκαλείς. Αν φοβάσαι ότι ένας σκύλος θα σε δαγκώσει, δε σηκώνεις μια πέτρα να τον χτυπήσεις, γιατί τότε θα προκαλέσεις αυτό ακριβώς που φοβάσαι. Πρέπει να διαθέτεις μια σκατοψυχιά για να σηκώσεις την πέτρα, ακόμα κι αν ο σκύλος δε σου κάνει τίποτα (να, σαν τον ταβερνιάρη στα Στύρα, για όσους θυμούνται).

Από τη μια λοιπόν έχουμε τους ομοαπεχθείς, από την άλλη τους «ομοφιλικούς» (κι αυτά τα εισαγωγικά θα τα εξηγήσω παρακάτω), αλλά ενδιάμεσα σε αυτές τις κατηγορίες έχουμε και τους ομοαδιάφορους. Εμάς δηλαδή που σταρχίδιαμας κιόλας με ποιον συνευρίσκεται σεξουαλικώς ο παραδιπλανός μας. Θα μου πεις, αυτή η στάση δείχνει αδιαφορία! Θα σου πω, τα ετερόφυλα ζευγάρια αδιάφορα περνάνε, επειδή είναι το κοινώς αποδεκτό. Αδιαφορείς για κάτι το οποίο αποτελεί ένα δεδομένο, αδιαφορείς για τον ατμοσφαιρικό αέρα επειδή ξέρεις ότι είναι εκεί και μπορείς να τον ανασάνεις, να στο πω κι αλλιώτικα. Όταν δεν αδιαφορείς για κάτι αλλά ασχολείσαι μαζί του, είτε αντιμαχόμενος είτε υπερασπιζόμενος αυτό το κάτι, τότε του δίνεις μια παράλογη αξία.

Ώρα για εξήγηση πάλι: το να είσαι δεκτικός στο ότι κάποιος έχει δικαίωμα να ερωτοτροπεί με άτομα του ίδιου φύλου, δε σου δίνει το δικαίωμα να πετάγεται ωσάν την ερεθισμένη τσουτσού και να αποκαλείς κάποιον άλλο φασίστα, επειδή δεν δέχεται αυτό που εσύ βλέπεις σαν αποδεκτό. Διότι έτσι παύεις να είσαι φιλικός ως προς κάποιαν άλλη ομάδα. Προτιμώ για κάτι τέτοιους αυτόκλητους υπερασπιστές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας να χρησιμοποιήσω τον πατροπαράδοτο όρο «αδελφομάνα», λόγω της εξίσου ενοχλητικής στάσης τους με τους ομοαποστροφικούς. Και να στο εξηγήσω με ένα παράδειγμα;

Θα στο εξηγήσω!

Σε αυτό το άρθρο που μάλλον δε θα διαβάσεις, βλέπουμε ένα κάργα στημένο σκηνικό πρότασης γάμου. Μια από αυτές τις γελοιότητες που λες «τι πήγε και ξοδεύτηκε να κάνει τέτοιες μαλακίες για να καταλήξει να παντρευτεί και να ξεχάσει τι πα’ να πει ηρεμία και σεξ το ζώον;». Μια καθ’όλα αποδεκτή πρόταση όταν πρόκειται για ετερόφυλο ζευγάρι, αλλά που αυτομάτως σε καθιστά φασίστα αν το πεις για ένα ομόφυλο ζευγάρι! Διότι το σκηνικό αυτό με τις γόνδολες και τους φωτογράφους αυτόματα αποτελεί μια δήλωση για την LGBTQIFKDPRORHSκιό,ιάλλοδιάολογράμμαθεςκότσαρεαπόδίπλαμαςταέχετεκάνειπλανήτεςμετηnonbinaryμαλακίαπουσαςδέρνεικαικανονίστεναμουβγάλετεκαιnonbinaryμπρίζεςκαμιάμέρα κοινότητα, κι οι απανταχού αδελφομάνες οφείλουν να υπερασπιστούν τους ήρωες πρωταγωνιστές του άρθρου από εσένα, τον φασίστα, που τόλμησες να αμφισβητήσεις το επαναστατικό της πράξης τους! Οι ίδιες αδελφομάνες θα έβρισκαν γελοίο το ίδιο ακριβώς σκηνικό, αν πρωταγωνιστές ήσαν ο Τάκης και η Σούλα…

Κάπου εδώ, να εξηγήσω ότι ρατσιστικά κρούσματα πάντα θα υπάρχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: ρατσισμός είναι όταν λες σε μια γυναίκα να αφήσει το τιμόνι και να πάει στα πιάτα της, ρατσισμός κι όταν δίνεις μια θέση ισχύος σε μια γυναίκα, προκειμένου να μη σε πουν μισογύνη. Ρατσισμός είναι να θυμάσαι ότι ο Γιάννης Αντετοκούμπο είναι μαύρος κι άρα οφείλεις να τον βρίσεις όταν αποφασίζει να μην αγωνιστεί με την Εθνική στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ενώ πέρσι τον αποθέωνες που πήγε στο NBA (όχι που θα το πέρναγα στο ντούκου!). Ρατσισμός είναι όταν αισθάνεσαι υποχρεωμένος να βοηθήσεις με το ζόρι έναν ανάπηρο που δε ζητάει τη βοήθειά σου, επειδή θέλει ο οποίος να κάνει μια προσπάθεια να νικήσει το πρόβλημά του. Ρατσισμός κι όταν θα πεις πίσω από την πλάτη του «μας κάνει και το παλικάρι ο σακάτης!».

Ισότητα πα’ να πει αδιαφορία κατά βάθος. Αν επιθυμείς να νιώθει ίσος με τους άλλους αυτός που νιώθεις σαν οποιουδήποτε είδους μειονότητα, μην τον κάνεις να νιώθει μειονότητα! Αδιαφόρησε για οτιδήποτε μπορεί να κάνει τον διπλανό σου να νιώσει ότι ανήκει σε οποιαδήποτε μειονότητα και κάνε τον να νιώσει συνάνθρωπος.

Εκτός κι αν είναι εντελώς ηλίθιος. Κάπου εκεί είναι που αρχίζει να χαλάει η ράτσα και να θέλει πνίξιμο στο νεροχύτη. Αλλά με τους ηλίθιους θα ασχοληθώ σε κάποιο άλλο κείμενο.

Προ ημερών, κυκλοφόρησε στα κοινωνικά μύδια ανάρτηση μιας κυρά(τσα)ς, η οποία κατηγορούσε τύπο ότι της έσφαξε τη γάτα κι έχει απειλήσει και την ίδια με μαχαίρι. Το θέμα πήρε ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν το φερόμενο ως προφίλ του εθνικού μας λαμπατέρ με πόδια, Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, αναπαρήγαγε την «είδηση». Ξάφνου, χιλιάδες πιστών έστησαν διαδικτυακό λαϊκό δικαστήριο και κρέμασαν τον αιμοσταγή μαχαιροβγάλτη, μαζί με όλα του τα σόγια και την συνεικονιζόμενη σύντροφό του.

Θυμάμαι είχα μια συνάδελφο αφενός δικομανή, αφετέρου φιλόζωη. Την είχαμε για πειραγμένη και κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά τις καταγγελίες της. Όταν διάβασα την αναδημοσιευμένη και με καλυμμένο όνομα ανάρτηση, θεώρησα ότι πρόκειται για δημοσίευση της προαναφερθείσας. Μιλάμε για γραφή που μόνον ένας άνθρωπος μη έχων σώας τας φρένας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Όσο για τη συνοδευτική εικόνα με το νεκρό αιλουροειδές, δε χρειαζόταν να διαθέτει κανείς ικανότητες ντετέκτιβ για να διαπιστώσει ότι το (πρώην) ζωντανό δε μαχαιρώθηκε. Πιθανότατα να έπεσε θύμα αδέσποτης φόλας.

Εντούτοις, τα μανιασμένα πλήθη δεν έδειξαν καν να προσέχουν ότι η περιγραφή δε συνάδει με την εικόνα, ούτε σκέφτηκαν ότι η μανδάμ έχει κάμποσες βίδες λασκαρισμένες. Ούτε βέβαια το φερόμενο ως προφίλ του στυλίστα-δικαστή έδωσε βάση στη λεπτομέρεια. Hate post στο δρόμο μας, ας βγάλουμε τους πυρσούς και τα δίκρανα από την αποθήκη να κυνηγήσουμε έναν άνθρωπο που δε γνωρίζουμε!

Τις επόμενες μέρες, ο άνθρωπος που υπέστη αυτό τον new wave διασυρμό, καθώς και οι οικείοι του, δέχτηκαν απειλές και λεκτικές επιθέσεις που ούτε μοιχαλίδα στη Μέση Ανατολή δε θα φανταζόταν. Κυρίως επειδή θα την έπαιρναν κατευθείαν με τις πέτρες. ΟΚ, άστοχο παράδειγμα κι ανεπιτυχής προσπάθεια για cringy αστεία, αλλά το νόημα το πιάνεις Θανάση μου: ένας άνθρωπος που δεν ξέρει τι έκανε, μαζί κι η οικογένειά του, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα.

Ευτυχώς, η φιλοζωική ομάδα Angels πήρε χάμπάρι ότι κάτι περίεργο συμβαίνει κι ερεύνησε το θέμα. Χιλιάδες ζα εξαπατήθηκαν από μία πυροβολημένη. Το λαμπατέρ με πόδια αποδείχτηκε πιο βλάχα κι από βλαχάρα. Το παλικάρι βέβαια εννοείται ότι θα κάνει κάποιο διάστημα να συνέλθει από το σοκ και να ξακολλήσει από πάνω του τη ρετσινιά του Τζακ του Αντεροβγάλτη του Περισσού (πως λέμε Σάκης Ρουβάς του Πειραιά ένα πράμα).

Φυσικά, οι «σοβαροί νοικοκυραίοι, καλοί φιλόζωοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι» με τα δίκρανα και τους πυρσούς, δε θα λάβουν υπόψιν τους την έρευνα των Angels, επειδή ο Παναγιώτης που τρέχει την ομάδα έχει τατουάζ στο πρόσωπο. Κι εννοείται ότι ένας άνθρωπος με τέτοια εμφάνιση απαγορεύεται να έχει φιλοζωικές ανησυχίες! Πρέπει να είναι φυλακόβιος, μπαρόβιος, κοινόβιος και να καίει εκκλησίες! Θέλει-δε θέλει… Ήδη βλέπω τη γκιόσα που έκανε την αρχική ανάρτηση και το φερόμενο ως προφίλ του Χατζηστεφάνου (ναι, βαρέθηκα τα αστεία με βλάχες και λαμπατέρ) να βγάζουν έκτακτο παράρτημα στα Νέα του Ψαροντούφεκου (καλά, δεν τα βαρέθηκα και πάρα πολύ): «Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει! Τατουαζοφόρο κτήνος καλύπτει τον αιμοσταγή φονιά του Περισσού!»…

Αλλά ας μην ασχοληθώ άλλο με το τι μπορεί να συμβεί από εδώ και στο εξής. Ας μείνουμε στο ΠΟΣΟ ΣΤΟΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ. Καλά, μερικές χιλιάδες έστω. Αντί να πάρουν γραμμή (όχι σνιφαριστά) ότι μια παλαβή κατηγορεί έναν άσχετο, αρχίζουν τις καταδίκες, τις ευχές για ψόφους και καρκίνους, βγάζουν ετυμηγορία ερήμην κι όλα αυτά χωρίς καν να ελέγξουν την ορθότητα της ανάρτησης και κατά πόσον ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα! Θέλω να μου πείτε, όλοι εσείς που είπατε ότι ο άνθρωπος που κατηγορήθηκε θέλει κρέμασμα, τώρα που βγήκατε μαλάκες, σκοπεύετε να αυτοκτονήσετε, μπας και γλιτώσουμε από κάτι ζα σαν κι εσάς; Θα δεχτείτε αβίαστα ανταπόδοση των ευχών που δώσατε, αν οι φίλοι του δικαιωμένου παλικαριού αρχίσουν τους πύρινους λόγους εναντίον σας, με το ίδιο μένος που κι εσείς καταφερθήκατε; Και μη μου πει κανείς ότι σας χειραγώγησαν! Ποιοι; Μια ημίτρελη και μια θεότρελη; Ε είστε ντιπ καταντίπ ηλίθιοι αν σας χειραγώγησαν και πράγματι σας αξίζει ψόφος! Και με τον τρόπο που έλεγε ο Ζήκος: πνίξιμο στο νεροχύτη να μη χαλάσει η ράτσα!

Θα μου πεις, ποια ράτσα;

Η καταχαλασμένη;

Μωρ’ δεν πάμε να πνιγούμε όλοι μαζί καλύτερα;

Η ερώτηση του τίτλου απαντήθηκε θετικά μετά περισσής χαράς από ιδιοκτήτη ξενοδοχείου και η κυρία που την έθεσε απάντησε ευγενικά «Κρίμα, σας ευχαριστώ». Ο ξενοδόχος θεώρησε πρέπον να γράψει το παρακάτω κατεβατό στην προσωπική του σελίδα κοινωνικής δικτύωσης:

Προς ολους όσοι δε γουστάρετε τα παιδιά στις παραλίες και στα ξενοδοχεία, επειδή σας χαλάνες τις ήρεμες ρομαντικές διακοπές σας, Ακούστε παπάρες. Πριν γίνετε παπάρες, ήσασταν παιδιά. Ω ναι παιδιά! Σας έπαιρναν κιεσας οι γονείς σας και σας αράδιαζαν σε κάποια παραλία και σκάβατε όλοι μέρα με τα κουβαδάκια σας μέχρι να βρείτε πετρέλαιο και ουρλιάζατε και σπάγατε τα νεύρα σε όλους τους υπόλοιπους γιατι οι μαμαδες σας δε σα «μάζευαν» και σας άφηναν να παίξετε και να το ευχαριστηθείτε με όλη σας την καρδιά -και πολύ καλά έκαναν(!)- γιατί αυτός είναι ο προορισμός του παιδιού. Να παίζει και να χαίρεται με όλη του την καρδιά. Όλοι εμείς στο (λέει όνομα αλλά ρίχνω λογοκρισία) όχι απλά τα δεχόμαστε, αλλά τα ΛΑΧΤΑΡΟΥΜΕ τα παιδιά! Και τα παιδιά και τα σκυλιά και τα γατιά, γαμώ της γης τον άξονα που λέει κιο καλός μου θείος. Υ/γ: Τό μόνο που μας ενοχλεί και είμαστε σε διαρκή και μακροχρόνιο πόλεμο είναι τα κουνούπια. Όλοι οι υπόλοιποι ευπρόσδεκτοι! Προς το παρόν κερδίζουμε.

Άψογο λεκτικό καταρχάς…

Κατά δεύτερον, ο εν λόγω ξενοδόχος αγνοούσε ότι πλέον υπάρχουν και στη χώρα μας adults only ξενοδοχεία. Και δεν εννοώ ροζ απόχρωσης. Μιλάμε για ξενοδοχεία που δεν δέχονται παιδιά αλλά μόνον ενήλικες, είτε μόνους είτε με παρέα είτε με μεγάλη παρέα. Ξενοδοχεία που, αναγνωρίζοντας ότι μερικές φορές τα παιδάκια μπορεί να αποτελέσουν πηγή φασαρίας, δίνουν λίγες παραπάνω πιθανότητες για ηρεμία στους πελάτες τους.

Όχι ότι οι ενήλικες δε μπορούν να γίνουν αγενείς και φασαριόζοι δηλαδή…

Αντιστοίχως, υπάρχουν και ξενοδοχεία που δέχονται μόνον οικογένειες με παιδάκια, ώστε να μπορούν κι εκείνα να βρουν παρέες και να χαρούν διακοπές παίζοντας, αντί να βαριούνται με τους μεγάλους.

Κάνε το family friendly το ξενοδοχείο σου λεβέντη μου!

Δε λέω, άγιο πράγμα η οικογένεια, αλλά αν θέλω να πάω με παρέα διακοπές να καφριλιάσουμε, ή μόνος μου για να αράξω, ή με μια γκόμενα να την ξεσκίσω στην πούτσα περάσουμε μερικές μέρες ρομαντικά, γιατί να πρέπει να ανέχομαι τα ουρλιαχτά και τις ιπτάμενες μπάλες και τη γκρίνια των μπομπιραίων;

Η δε κυρία που τηλεφώνησε, μπορεί να εγγυηθεί κανείς ότι δεν είναι μάνα; Μάνα που επέλεξε να στείλει τα παιδιά κατασκήνωση και να πάρει το σύζυγο να πάνε διακοπές τα δυο τους και να ξανανιώσουν πάλι παιδιά, έστω έφηβοι, για να το πάω και στο πονηρό. Μάνα που ήθελε να ξεφύγει λίγες μέρες από την καθημερινότητα, μέσα στην οποία περιλαμβάνονται παιδιά. Δεν καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να το σεβαστεί κάποιος αυτό…

Υπάρχουν χώροι που καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες. Αντί λοιπόν να κατακρίνουμε τη δραστηριότητά τους, ας κοιτάμε καλύτερα τι κάνουμε εμείς και να το κάνουμε καλά και σωστά. Και όποιοι καλύπτονται από αυτό, θα μας εμπιστευθουν.