People of the Net

Διαβάζοντας αυτό το άρθρο χθες, αφού πρώτα ένιωσα μια μικρή δυσφορία κι αγανάκτηση, συνειδητοποίησα ότι κάτι δε μου κόλλαγε. Όχι τόσο το γεγονός ότι ένα θύμα καταδικάζεται, αυτή η παράλογη απόφαση δεν είναι κάτι μοναδικό άλλωστε στο ελληνικό δίκαιο. Φτάνοντας λίγο παρακάτω, συνειδητοποίησα ότι έχω ξαναδιαβάσει κάπου την παράγραφο που αναφέρεται στους συνεργούς. Κι ήμουν σίγουρος πως δεν πρόκειται περί déjà vu.

Ευτυχώς, με το κατάλληλο google search, ανακάλυψα τι δε μου κόλλαγε. Βρήκα αυτό εδώ το περσινό άρθρο. Αυτομάτως, θυμήθηκα και το περιστατικό, αλλά και τα σχόλια διαφόρων στα διάφορα μέσα. Πως ο κόσμος είχε καταφερθεί εναντίον της 22χρονης, πως έπαιρναν από τα μούτρα όποιον τολμούσε να υπερασπιστεί τις κοπέλες λέγοντας ότι ενδεχομένως το θύμα να ήταν κάποιος επίδοξος βιαστής, ότι κανείς σώφρων άνθρωπος δεν κυκλοφορεί με κουζινομάχαιρο στην τσάντα, μέχρι και το ότι οι κοπέλες ήσαν αθίγγανες που τον σκότωσαν πάνω σε απόπειρα ληστείας.

Και ξαφνικά, φέτος οι ίδιοι άνθρωποι σπεύδουν να υπερασπιστούν την 22χρονη. Επειδή φέρεται να βρισκόταν εν αμύνει. Επειδή το θύμα της ήταν μετά βεβαιότητος ένας επίδοξος βιαστής. Ασχέτως που πέρσι υποστήριζαν πως οι κάμερες ασφαλείας ασφαλείας δείχναν έναν πιωμένο που απλώς έκανε απρεπή σχόλια. Το δε κουζινομάχαιρο στην τσάντα της, έγινε το απειλητικό όπλο του παρολίγον βιαστή.

Δε με εκπλήσσει πια το γεγονός ότι ο Τύπος θα πλασάρει ένα γεγονός με όποιον τρόπο πουλάει καλύτερα. Η στυγερή δολοφόνος του χθες επιβάλλεται να είναι το αδικημένο θύμα του σήμερα, ελέω μερικών ευρωσέντς ανά κλικ.

Παρόλο που βλέπω την ανθρώπινη βλακεία γύρω μου σε κάθε πιθανή μορφή, εξακολουθεί να με εκπλήσσει το πόσο εύκολα ξεχνάει ο κόσμος.

Το πόσο εύκολα χάφτει ό,τι του πασάρουν.

Αμάσητο όμως, λέμε!

Διότι κανείς απ’όσους συμμετείχαν σε οποιαδήποτε κίνηση διαμαρτυρίας έξω από τα δικαστήρια του Ναυπλίου δεν ήταν παρών στο σκηνικό. Ούτε είδαν το υλικό από τις κάμερες ασφαλείας. Απλώς υποστηρίζουν το άτομο που δικάζεται επειδή είναι γυναίκα και θεωρείται αυτονόητο το να δέχτηκε μία σεξουαλικού χαρακτήρα επίθεση. Το ότι φέρεται να έχει ψυχολογικά προβλήματα ή προβλήματα μειωμένης αντίληψης αυξάνει τη συμπάθεια της κοινής γνώμης. Εν τω μεταξύ, αυτό το μαχαίρι πως έφυγε από την τσάντα της και τοποθετήθηκε στην τσέπη κι έπειτα στο χέρι του 46χρονου, κανείς δεν ξέρει…

Δε γνωρίζω τι πραγματικά συνέβη, μένω μόνο στην παράθεση των γεγονότων. Σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές. Με δύο διαφορετικούς τρόπυος. Κι απορώ.

Ή εικάζω.

Εικάζω ότι, αν ήμουν εγώ ένας άνθρωπος που κυκλοφορεί στο δρόμο το βράδυ και κάποιος άρχιζε να μου βρίζει τη μάνα κι εγώ έβγαζα ένα μαχαίρι και τον σκότωνα επιτόπου, πιθανότατα να μη βρισκόταν κανείς να με υποστηρίξει. Εικάζω πως, αν έλεγε κάποιος ότι είμαι άνθρωπος με χαμηλή νοητική αντίληψη και χρήζω ψυχοθεραπείας, θα με πέρναγαν από 200 επιτροπές για να το επιβεβαιώσουν πριν αποφασίσουν αν (προσοχή, αν!) θα μου φερθούν με επιείκεια.

Αν δε το θύμα μου ήταν αντίθετου φύλου, θα με έγδερναν ζωντανό με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς δικαστήρια.

Ωρέ λες η δικαιοσύνη κι η κοινή γνώμη να είναι αντικειμενικές μόνον όταν διαθέτεις χρωμόσωμα Υ στο γονιδίωμά σου;

Μπααα…

Θα μπορούσα να έχω 5 φράγκα στην άκρη κι όλοι να έπαιρναν το μέρος μου! Αρκεί να έδινα αυτά τα 5 φράγκα στους σωστούς δημοσιογράφους βέβαια… Αλλά ας μη γίνομαι κακεντρεχής. Θα μπορούσε απλώς να με συμπαθήσει κάποιος για να με υπερασπιστεί.

Όχι ότι θα αναιρούσε το γεγονός ότι σε αυτή την υποθετική κατάσταση, θα είχα σκοτώσει κάποιον.

Το πιάνουμε τώρα; Όποιες κι αν ήταν οι συνθήκες, αυτή η κοπέλα σκότωσε έναν άνθρωπο. Και βάσει της τρέχουσας νομοθεσίας, πρέπει να δικαστεί και να καταδικαστεί. Δικαίως ή αδίκως, αναλόγως την οπτική του καθενός. Οπότε, όλες οι κινήσεις συμπαράστασης καθίστανται άκυρες.

Εκτός πια κι αν περάσει νόμος που κατοχυρώνει την αυτοδικία σε περίπτωση σεξουαλικής επίθεσης.

Οπότε ξέρετε τι να κάνετε: παλέψτε γι’αυτό και μόλις κατοχυρωθεί νομικά το δικαίωμα να σφάξετε όποιον πάει να σας βιάσει, σκηνοθετήστε βιασμούς, βγάλτε από τη μέση όποιον δε χωνεύετε και βγάλτε την καθαρή!

Εγώ πάλι, με τόσα που έγραψα παραπάνω, σιγά μην τη βγάλω!

Καμιά φορά Θανάση μου, βάζω μουσική στ’αυτιά μου και περπατάω βράδυ στην πόλη. Είτε γιατί γυρίζω σπίτι, είτε γιατί έτσι μου κουκούνιασε. Κι επειδή μια τέτοια βόλτα δε γίνεται υπό τη συνοδεία των Meshuggah πχ (δηλαδή γίνεται αν απλώς θες κάτι συνοδευτικό, αλλά αν θες να ξεφύγεις τελείως δεν ενδείκνυται, κατά την όχι και τόσο ταπεινή μου άποψη), θα σου παραθέσω μερικούς από τους αγαπημένους μου ήχους γι’αυτή την περίπτωση. Σιγά σιγά όμως.

Μάλλον η νούμερο 1 προτίμησή μου γι’αυτή τη δραστηριότητα είναι το solo album του κιθαρίστα Anders Björler ονόματι «Antikythera». Ευλογημένο νά’σαι Spotify που μου το πέταξες στα προτεινόμενα!

Πάτα play παρακάτω Θανάση μου όσο εγώ στα λέω.

Αν αράζεις στο pc σου πάτα δω χάμου:

Αν είσαι στο δρόμο και δουλεύεις τη σχετική εφαρμογή, πάτα δω πέρα:

Διάβαζε τώρα! Αλλά αργά, για να καλύψεις και το χρόνο της ακρόασης, ε;

Μεταλλά τον μάθαμε τον αξιότιμο κύριο Björler, ιδρυτή όχι ενός αλλά δύο ιστορικών σχημάτων (At The Gates και The Haunted), όμως γκάζια δε θ’ακούσεις εδώ μέσα. Κι ας έχει πάρει κοντότα και τον έταιρο κάφρο Dick Lövgren (όχι που θα έλεγα τυχαία για Meshuggah στην αρχή ωρέ!) στο μπάσο. Το υπόλοιπο team (ή cast καλύτερα, όπως το λένε στις ταινίες, θα καταλάβεις πιο κάτω γιατί χρησιμοποιώ αυτό τον όρο) αποτελείται από πιο jazzεμένους τύπους: Peter Wiberg στα πληκτροφόρα, Morgan Ågren στα κρουστά, Carl Svensson στις έξτρα έξι χορδές και Anders Gabrielson στο σαξόφωνο (δεν έβρισκα καμιά ποιητική εξυπνάδα γι’αυτό το όργανο, μπαρδόν). Και η ομάδα παίζει μπαλίτσα στα γήπεδα της ατμόσφαιρας, είτε αυτή έχει σαν αφετηρία το post rock, είτε τη jazz, είτε το filmscore. Ενίοτε noir, ενίοτε πιο μοντέρνο, δόξα σοι καθόλου συμφωνικό, το soundtrack στοιχείο υπάρχει διάχυτο στο δίσκο. Σε σημεία, θα σου φανεί ότι θα κόλλαγε άνετα συνοδεία του 28 Days Later, αλλά έκανε καλύτερη προσφορά ο John Murphy. Σε σημεία, θα περιμένεις να μπει στο επόμενο μέτρο η φωνή του Tom Waits αλλά μάταια, καθώς δεν υπάρχει η παραμικρή υποψία φωνής. Πρωταγωνιστούν μόνο τα όργανα. Κυρίως οι βασικές μελωδίες, αλλά που και που θα σκάσει κι ένα σολάκι να σε βγάλει από την επαναληπτική διάθεση, μόνο και μόνο για να σε χαλαρώσει όσο χρειάζεται ώστε να ξαναβουτήξεις στην επόμενη επαναλαμβανόμενη μελωδία.

Η soundtrack ατμόσφαιρα περνάει κι από τους τίτλους, θέλω να σου πω: Lost in the Depths, Fragments, Reconstruction, Uncovering the Mechanism, Solar Eclipse, Lunar Eclipse, The Callipic Cycle, The Saros Cycle, The Exeligmos Cycle, 223, Degree of Canopus, The Pulse of the Universe. 12 κεφάλαια, 12 σκηνές μιας ταινίας που δε γυρίστηκε ποτέ, μάλλον γιατί θα ήταν κομματάκι δύσκολο να βρεθεί τέτοια ταινία για να κάτσει πάνω της αυτή η μουσική επένδυση. Έτσι, καταλήγει να επενδύει τους βραδινούς μου περιπάτους στην πόλη. Το λες και κατάντια…

Το θέμα όμως είναι ότι το ταξιδιάρικο mood και η ατμόσφαιρα είναι ταμάμ για μια τέτοια δραστηριότητα: απομόνωση δίπλα στην πολύβοη λεωφόρο και δώστου μέχρι να λιώσει η σόλα. Όχι ότι προλαβαίνει να λιώσει δηλαδή σε σκάρτα 40 λεπτά, αλλά λέμε τώρα…

Δοκίμασέ το Θανάση μου κι αναμένω εντυπώσεις!

Καμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι… Βασικά, ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι σκέφτομαι. Δε μου φαίνεται και τόσο καμάρι μου αυτή η ιδιότητα, σε μιαν εποχή που είναι της μοδός η ανοησία. Γι’αυτό και νιώθω την ανάγκη ν’απολογηθώ γι’αυτό. Βλέπω, όπως κι εσύ, γύρω γύρω να επικρατεί μια κουταμάρα, λες κι είναι γραμμένη στο DNA μας, ή καλύτερα στο συλλογικό ασυνείδητο όλης της ανθρωπότητας. Κι έχω τους λόγους μου που αναφέρομαι σε ασυνείδητα, συνειδητά κι υποσυνείδητα. Το γιατί, θα μου επιτρέψεις να στο εξηγήσω σε λίγο…

Αλλά ας συνεχίσω την αρχική μου πρόταση. Λοιπόν, τι είναι αυτό που σκέφτομαι; Κατ’αρχάς, υπάρχει αυτό το κλισέ που λέει πως, όταν πεθαίνουμε, η ζωή περνάει μπροστά απ’τα μάτια μας σαν ταινία. Ότι μέσα σε μια στιγμή, ξαναβλέπουμε χρόνια και στιγμές προσωπικής ιστορίας. Πως προέκυψε αυτό, δεν ξέρω. Αλλά δεν είναι αυτό που με απασχόλησε. Έλα, μπορείς να δεις πού το πάω, έτσι; Παρόλο που δεν είχα ποτέ μεταφυσικές ανησυχίες, μου έσκασε τώρα τελευταία αυτή η σκέψη. Μεταξύ άλλων, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.

Πάμε λοιπόν επιτέλους στο ψητό. Αν ισχύει αυτό που λένε περί τελευταίας στιγμής και ταινίας, τότε πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως αυτή τη στιγμή που λέμε ότι ζούμε, στην πραγματικότητα, πως να στο πω, «ξαναβλέπουμε την ταινία»; Αν τώρα, που γράφω αυτές τις αράδες, σε κάποιον άλλο χωροχρόνο-ας το πω κομψά για όσους φοβούνται τις ειλικρινείς κουβέντες-σβήνει το καντηλάκι μου;

Τραβηγμένο λες, ε; Πιθανόν… Εξήγησέ μου όμως κάτι: κείνα τα όνειρα που βλέπεις στον «ύπνο» σου διάφορες σκηνές, τις οποίες μετά από κάποιον καιρό βλέπεις να υλοποιούνται και στην «πραγματικότητα», πως εξηγούνται; Λες μήπως μες στον ύπνο μας να ξεκλειδώνουν ουράνιες συμπαντικές δυνάμεις που να μας επιτρέπουν να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στο μέλλον; Μπα, δε νομίζω… Γιατί να μη βλέπαμε κάτι πιο χρήσιμο από κοινότυπες συζητήσεις ή άσχετες σκηνές; Κοτζάμ σύμπαν και να σου δείχνει π.χ. ότι χαϊδεύεις μια γάτα ή βλέπεις ταινία με μια γκόμενα; Πολύ μικρό για κάτι τόσο μεγάλο… Μήπως λοιπόν η εξήγηση είναι πιο εύκολη κι απλώς είναι ελαττωματική η κόπια της «ταινίας», με αποτέλεσμα να κάνει περίεργες λούπες και να ξαναβλέπεις την ίδια σκηνή πολλές φορές; Άλλωστε, κι αυτό που αποκαλούμε ζωή είναι λίγο ελαττωματικό, αν το καλοσκεφτείς…

Θα μου αντικρούσεις τώρα αυτή τη σκέψη με το επιχείρημα ότι την ταινία τη βλέπεις, άιντε και και την ακούς. Δεν τη γεύεσαι, δεν τη μυρίζεις, δεν τη νιώθεις στο πετσί σου! Ναι, έχεις ένα δίκιο. Σεβασμός επίσης στο ότι έχεις τη μαγκιά ν’ανταπαντήσεις σε μια πρωτόγνωρη ιδέα, έστω και τα επιχειρήματά σου θα είναι φτωχά επιχειρήματα. Ναι, αυτό που γνωρίζουμε ως ταινία είναι ένα οπτικοακουστικό προϊόν. Ωστόσο, κάποια στιγμή τη δεκαετία του ’50, σε μερικούς σινεμάδες του εξωτερικού είχαν βάλει ένα σύστημα που μετέδιδε μυρωδιές από το έργο μέσα στην αίθουσα. Συνάμα-πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη!-από το ’80 και δώθε ζούμε εποχές 3D και VR και AR. Όταν λοιπόν, εν έτει 2017 μπορείς να είσαι μέσα σε μια ταινία ως ένα βαθμό, πώς γίνεται να ξέρεις ότι στο εγγύς μέλλον δε θά’χει εξελιχθεί τόσο ο κινηματογράφος, ώστε να μπορούμε να βιώσουμε μια ταινία σαν την ίδια τη ζωή; Ή ό,τι τέλος πάντων αποκαλούμε ζωή…

Ή γιατί εκείνη την ώρα την ύστατη-για την οποία, ας μην κρυβόμαστε, δεν ξέρουμε τίποτα απ’όσα συμβαίνουν κι απ’όσα ακολουθούν-να μην υπερφορτώνεται ο εγκέφαλος και μέσα στην υπερδιέγερσή του να ξαναβιώνει έντονα κάθε, μα κάθε ανάμνησή μας, από τις πιο ζωντανές ως τις πιο θαμμένες στα χθόνια του νου; Κι ύστερα από τούτη τη στερνή λειτουργία του, να σταματά οριστικά, μ’όλη αυτή η «προβολή» ν’αποτελεί κατά κάποιον τρόπο το κύκνειο άσμα του ίδιου μας του μυαλού….

Κανείς μας δεν ξέρει πως είναι το «επέκεινα». Ίσως να υπάρχει μια πιθανότητα να είναι έτσι ακριβώς: μια αιωνίως επαναλαμβανόμενη λούπα μιας ολόκληρης ζωής. Ξανά και ξανά. Ίσως αυτό να είναι ο Παράδεισος κι η Αιώνια Ζωή, το να ξαναζείς για πάντα έναν ευτυχισμένο και γεμάτο βίο. Αντιστοίχως, αν δεν έκανες τη ζωή που επιθυμούσες, αυτή η επ’άπειρον επανάληψη να είναι ουσιαστικά αυτό που η Βίβλος ονομάζει Κόλαση…

Κάνοντας την αυτοκριτική μου, θα παραδεχτώ την πιθανότητα να έγραψα ένα σωρό μπούρδες. Δεν είμαι παρά ένας μικρός άνθρωπος ανάμεσα σ’εκατομμύρια άλλους μικρούς ανθρώπους. Δεν είμαι ούτε φιλόσοφος, ούτε στοχαστής, ούτε πεφωτισμένος, ούτε τίποτα μεγάλο και τρανό. Κατανοώ πως ενδεχομένως να λοιδορήσεις τούτη μου τη σύλληψη. Ίσως όμως το ξανασκεφτείς κάποια στιγμή που θά’χεις χαλαρώσει ή που θά’χεις πιει πολύ. Ίσως κιόλας για κάποιο λόγο να κρίνεις πως τώρα ζούμε τη ζωή και δεν βλέπουμε την τελευταία μας ταινία. Παίζει κι αυτό, δεν αντιλέγω. Όμως αναπόφευκτα θα την ξαναδούμε τη ρημάδα κάποτε! Γι’αυτό, θέλω να δώσεις μιαν απάντηση, όχι σε μένα, αλλά στον εαυτό σου, σε κάθε σου κύτταρο: πως θά’θελες να είναι η αγαπημένη σου ταινία;

Φάε!

Χόρτασε!

Αγάπη,

έγνοια,

τρυφερότητα!

Πράματ’άγνωστα ως τώρα

Μα νόστιμα κι ωραία

Καταβρόχθισ’τα,

αχόρταγα!

Μέθυσε με συναίσθημα

Κι όταν κορέσεις

Ξέρνα τα

-χολή και βιτριόλι-

πίσω σ’όποιον στά’δωσε!

Τ’αξίζει άλλωστε,

κάποτ’έκανε το ίδιο…

Μόνο δώσε βάση σ’ό,τι κάνεις,

για’ θα σου γυρίσει πίσω!

Φαύλος κύκλος της αγάπης…