People of the Net

67 ετών γίνεται σήμερα ο Έλληνας κιθαρίστας Γιάννης Σπάθας, μέλος των θρυλικών Socrates (Drank the Conium προαιρετικά). Οι περισσότεροι Έλληνες σε αυτή την ηλικία έχουν να θυμηθούν τις παλιές καλές εποχές που ήσαν βολεμένοι και να γκρινιάξουν για τις περικοπές των συντάξεών τους. Αυτός πάλι, έχει να θυμηθεί και να παραπονεθεί για πολύ πιο σοβαρά πράγματα.

Γεννημένος στους Παξούς το 1950, ο μικρός Γιάννης μετακομίζει στα μικράτα του στον Πειραιά, όπου κάνει παρέα με τον Αντώνη των Τουρκογιωργαίων δυο στενά πιο κάτω. Έχοντας κι οι 2 μεγαλώσει μαθαίνοντας μουσική, αποφασίζουν να κάνουν ένα συγκρότημα το 1966, το οποίο κι ονομάζουν Persons. Με πιο ελαφρύ ήχο και με μέτριας ποιότητας όργανα, προβάρουν, παίζουν σε σχολικές γιορτές κι αποκτούν μια τοπική φήμη, μέχρι να διαλύσουν το 1969. Εν τω μεταξύ, ο νεαρός Σπάθας ανακαλύπτει τον Jimi Hendrix και η ζωή και το παίξιμό του αλλάζουν για πάντα. Οι Persons αναγεννιούνται με τον Ηλία Μπουκουβάλα πίσω σπό το drum kit και ξαναβαπτίζονται Socrates Drank the Conium. Το Κύτταρο γίνεται δεύτερο σπίτι τους για χρόνια κι η δισκογραφία τους  ξεκινά με μικρά αλλά αξιοσέβαστα βήματα. 1972 γράφει το ημερολόγιο όταν κυκλοφορεί το ομώνυμο ντεμπούτο, από το οποίο ξεχωρίζει η πρωτόλεια εκτέλεση του Starvation, ενός κομματιού που θα επανεκτελεστεί χρόνια μετά, στο δίσκο Phos, πειραγμένο από τον τότε παραγωγό και συνεργάτη Vangelis, και θα τους ανοίξει το δρόμο για μεγαλύτερα βήματα κι ακροατήρια. To Starvation θα είναι πάντα η «κούνια» των Socrates. Οι εμφανίσεις τους θεωρούνται πια όχι μια μάζωξη «γιεγιέδων», αλλά πολιτιστικό γεγονός, λόγω του ιδιαίτερου ήχου της μπάντας, που παντρεύει το ηλεκτροδοτούμενο, σκληρό ροκ με την ελληνική παράδοση. Παρά τον αγγλόφωνο στίχο, τον οποίο μάλιστα ο Σπάθας θεωρούσε ένα από τα «όπλα» του ροκ κι αδύνατον να παίξει κανείς αυτή τη μουσική με ελληνικό στίχο.

Με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου λοιπόν, πέρα από μια πιο διαυγή παραγωγή στο δίσκο Phos, έρχεται και η ευκαιρία να βρεθούν οι Socrates στο εξωτερικό. Το κοινό, οι μουσικοί κι οι παραγωγοί της εποχής ενθουσιάζονται. Μεγάλες κουβέντες λέγονται για τη μπάντα σαν σύνολο, αλλά και για τον Σπάθα ξεχωριστά σταν κιθαρίστα. «Αυτοί ξέρουν όντως να παίζουν τα όργανά τους!» και «Αν δισκογραφούσε στην Αμερική, θα ήταν ένας παγκοσμίως διάσημος μουσικός» τα σχόλια της εποχής. Βέβαια, ο ίδιος ξεχώρισε ένα από τα λίγα καλά λόγια που είχε πει ο Lemmy, όταν τους πέτυχε σε μία συναυλία τους στην Αγγλία: «You’re a fucking great band».

Τα καλά λόγια όμως δεν αρκούν. Στα πρόθυρα μεγάλων, παγκόσμιων συμβολαίων, οι (απλοποιημένοι πλέον σε) Socrates καλούνται να αλλάξουν όνομα και ήχο, προκειμένου να κάνουν το μεγάλο μπαμ στο εξωτερικό. Η απόπειρα που τιτλοφορείται Plaza δεν είναι κακή, ίσα ίσα διαθέτει κάποιες εξαιρετικές μουσικές στιγμές (Stray Dogs, Backroom Boy, For Every Clown). Όμως, οι συνθήκες της εποχής γίνονται γνωστές στους Έλληνες μουσικούς που αλλιώς τα είχαν μάθει: τα χρήματα λίγα και τα συμβόλαια με τόσο κακούς όρους, που θα έπρεπε να ολοκληρωθούν σε βάθος χρόνου και με αυστηρές προθεσμίες, προκειμένου να πληρωθεί ένας τότε επαγγελματίας καλλιτέχνης. Πίσω στην Ελλάδα, πέρα από τις οικογένειές τους, θα μπορούσαν να έχουν και μία δουλειά ως session μουσικοί σε σκηνές και δισκογραφίες. Η απόφαση βαριά, αλλά πάρθηκε. Επιστροφή στα πάτρια εδάφη λοιπόν. Και μαζί, διάλυση. Έτος 1986.

Κανείς καλός δε χάνεται όμως. Ο Σπάθας δουλεύει στη δισκογραφία ως session μουσικός, ενορχηστρωτής, παραγωγός, συνθέτης, ενώ κατά καιρούς παίζει και σε επιλεγμένες συναυλίες. Σμίγει με τον παλιό bandmate Νίκο Αντύπα σε διάφορες δουλειές, παραστάσεις και παραγωγές, ξαναστήνει τους Socrates και πραγματοποιούν μερικές επιτυχημένες συναυλίες, αποφασίζουν να ξαναμπούν στο στούντιο και τότε, το 2010, ο Τουρκογιώργης παθαίνει εγκεφαλικό κι αδυνατεί να παίξει ή να τραγουδήσει. Τίμιος, ο Σπάθας επιλέγει να μείνει ο δίσκος στο συρτάρι, μέχρι να ανανήψει ο κολλητός του. Κι αν δεν, να μείνει στο συρτάρι για πάντα. Πέρα από το ρομαντικό της υπόθεσης, ίσως να τον κρατά στην άκρη επειδή ξέρει εκ των έσω ότι η δισκογραφία όπως την ήξερε πέθανε…

Ο ίδιος όμως όχι. Υγιής, διαυγής και ακμαίος και μακάρι να βαστιέμαι έτσι στα 67 μου κι εγώ. Με τον αδερφό του Αντώνη Τουρκογιώργη, τον Άκη, και τη μπάντα του Blue Airways, πραγματοποιούν συχνά συναυλίες παρέα για το ξέσκασμα. Έχει την επιχείρησή του στους Παξούς, μια υπέροχη οικογένεια, με το γιο του το Νίκο να επιβεβαιώνει  την παροιμία για μήλα και μηλιές, και μια βαλίτσα ιστορίες να πει. Χώρια τη μουσική παρακαταθήκη που μας άφησε.

Κάποιος φίλος προψέ μου έστειλε ένα βίντεο από το Voice με δύο τύπους να εκτελούν στα 5 βήματα το Chop Suey των System Of A Down. Εντάξει, ο ένας το πάλευε, αλλά ο άλλος μάλλον δε μπήκε ποτέ στον κόπο να μάθει τα λόγια. Οι δε διφωνίες ήταν άστοχες, σε αντίθεση με τα ντουφέκια που βγήκαν εναντίον τους.

Μεταφορικά, γιατί ζουν ακόμα οι άνθρωποι.

Δυστυχώς.

Κι επειδή δεν υπάρχει μαγνητοσκοπημένο ντοκουμέντο με εμένα και τον κολλητό μου να τραγουδάμε ημίγυμνοι και κλασμένοι από το πιώμα το εν λόγω κομμάτι σε γνωστό υπόγειο ροκόμπαρο των Άνω Πατησίωνε, θα αρκεστείτε σε τρεις κορυφαίες κακές διασκευές του άσματος.

1: Αυτοί εδώ οι πιτσιρικάδες

Το βίντεο πρέπει να είναι παλιότερο κι από το ίντερνετ, παλιότερο κι από το τραγούδι, παλιότερο κι από την εεύρεση της κάμερας, παλιότερο κι από το ίδιο το σύμπαν! ΟΚ, δεν είναι ακριβώς διασκευή αλλά lip syncing, αλλά τα τυπάκια το πήγαν ένα βήμα παραπάνω με το ανελέητο headbanging και τις απίστευτες γκριμάτσες.

2: Αυτό εδώ το ζευγάρι

Τούτοι δω οι άνθρωποι αποφάσισαν ότι είναι τόσοι γαμάτοι στο καραόκε, που πρέπει να ανέβουν και online. Το αποτέλεσμα, αν μη τι άλλο, ψυχεδελικό. Υποθέτω ότι σε μια κάργα μεθυσμένη βραδιά καραόκε, θα μπορούσαν να ανακηρυχθούν ως και πρωταθλητές. Αρκεί να κέρναγαν αυτοί!

3: Αυτός εδώ ο θεούλης

Μασημένα αγγλικά, κακή παραγωγή που θα ζήλευαν και οι Anorimoi (οι παλιοί οι ορθόδοξοι), και κάπου στη μέση… LE TONGE! και αλλαγή σε κάτι που φέρνει σε κλασμένο latin rock α λα κρεμ. Ο τύπος είναι κωμικός κι οι στίχοι επίτηδες έτσι γραμμένοι, οπότε μην τον θεωρήσετε τον Περουβιανό Κατέλη. Γενικότερα ψάχτε τον για τις θεϊκές LE TONGE αλλαγές.

Και το +1: Αυτή εδώ η κατσίκα

Αν μη τι άλλο, πέτυχε περισσότερους στίχους από τον αξιότιμο κύριο Κίτση!

Έξω βρέχει, κόσμος πνίγεται, πέρα βρέχει γενικότερα ο δικός σου Θανάση μου, τι να κάνω, ας γράψω για τα αγαπημένα μου rain songs. Μιλάμε για προσωπικά κριτήρια, οπότε μην τη θεωρήσεις λίστα με τα καλύτερα rain songs, γιατί αντικειμενικότητα δε χωράει σε αυτά.

Η σειρά είναι τυχαία, ε; Δεν ξεχωρίζονται κάποια πράγματα άλλωστε…

Citizen Cope – Sideways

Τω καιρώ εκείνο που λες Θανάση μου, πρόβαρα με ένα project το οποίο δεν είχε την τύχη να προχωρήσει. Γνώρισα έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους, τον Μπάμπη, που έπαιζε βιολί. Φοβερός μουσικός, ωραίος τύπος. Μου σύστησε σε μια φάση αυτό το κομμάτι. Δηλαδή την επανεκτέλεση με την κιθάρα του Carlos Santana από πάνω. Η απλή, λιτή κι απέριττη πρώτη εκτέλεση ωστόσο με κέρδισε περισσότερο. Γύρναγα από μια πρόβα τότε στο παλιό μου σπίτι, στο Αιγάλεω. Έπιασε βροχή όσο ήμουν στο μετρό. Κουβάλαγα πράγματα, πήγαινα άκρη-άκρη στο πεζοδρόμιο, τα διερχόμενα αυτοκίνητα με κατάβρεχαν, ενώ παράλληλα είχα και κάτι ερωτικά σεκλέτια να με απασχολούν και είχα καιρό να δω τους δικούς μου στο χωριό, καθώς παίζαμε σχεδόν καθημερινά για πολύ καιρό. Με αυτό το κομμάτι να με συνοδεύει σε βήματα και σκέψεις. Έμεινε στο σύστημά μου από τότε.

Beck – Everybody’s got to learn sometime

Νοικιασμένο DVD (τα θυμάστε;) και ακυρωμένο ραντεβού και περισσευούμενο κρασί. Κακός συνδυασμός, σε μια εποχή που το «έλα σπίτι να δούμε ταινία» δε συνοδευόταν από dickpic. Ψιλόβροχο (θα ήθελα συμπλήρωνα ότι έσκαγε στην τέντα ή στον τσίγκο, αλλά το μπαλκονάκι της φοιτητικής μου γκαρσονιέρας δεν είχε τέτοια, οπότε θα πω απλώς…) απ’έξω, Τζιμ Κάρεϋ στην οθόνη, το τραγούδι των τίτλων τέλους στην καρδιά. Για πάντα.

Johnny Cash – Ain’t no grave

Κάποτε που μου περίσσευαν λεφτά και δεν υπήρχε τόση τεχνολογία και ΜΒ διαθέσιμα, έπαιρνα CD (το θυμάσαι άραγε κι αυτό;). Νέα τότε κυκλοφορία, ο δεύτερος μετά θάνατος δίσκος του Johnny Cash, το «American VI». Μία που το αγόρασα, μία που το ξεφάσκιωσα (αχ, αυτές οι συσκευασίες του Metropolis!) και το έβαλα στο discman (ε, αν θυμάσαι κι αυτό, είσαι τριαντάρης!). Πήγαινε να μπει άνοιξη σιγά σιγά, ωστόσο ο καιρός είχε τη μουντάδα που χρειαζόταν για να πιάσει μια ψιχάλα που σταδιακά δυνάμωνε, αλλά δεν ξεσπούσε σε μπόρα. Η φωνή του Cash, σπασμένη μα με μια ιδιαίτερη δύναμη, να ακούγεται από την άλλη πλευρά. Δέος! Να λέει πως κανένα μνήμα δε μπορεί να κρατήσει αυτό το σώμα.  Μεγάλη αλήθεια, μεγάλη κληρονομιά… Κάθε συλλαβή συνοδευόταν κι από μια σταγόνα στο πρόσωπο. Κι όσο κι αν εξακολουθεί να μου προκαλεί ανατριχίλες, σαν κι αυτές που ένιωσα τότε κι υπό εκείνες τις συνθήκες, δε θα ξανανιώσω.

Peter Dolving Band – Break or bust

Περίεργη περίοδος τότε που το πρωτοάκουσα. Ότι είχε βγει το «Unseen» των The Haunted και ξεψάχνιζα τα πάντα γι’αυτούς. Και κάπου εκεί, ανακαλύπτω τα σόλο διαμάντια του τραγουδιστή Peter Dolving. Άλλη φάση, πολύ μακριά από το extreme ύφος της μπάντας, αλλά θα γράψω αναλυτικότερα κάποια στιγμή για το δίσκο του, «Bad Blood». Περίοδος που αλήτευα με φίλους, προσπαθώντας να ξεχαστώ από κάποια προσωπικά θέματα. Καλές εποχές… Ο στίχος να περιγράφει αλητείες, η διάθεση μουντή, παρά τα up-tempo μέρη, ίδια μ’εκείνο το χειμώνα. Η σύνδεση με βροχή, κυρίως  λόγω διάθεσης.

Burst – Where the wave broke

Άλλη περίεργη περίοδος. Νεύρα. Πολλά νεύρα. Βόλτα με αμάξι. Βροχή. Παραλιακός δρόμος. Έπαιζε αυτό. Κύματα μπερδεμένα με μπόρα να σκάνε στο δρόμο. Στο μπάσιμο, οκάδες νερό πάνω στο τζάμι. Και μέσα στον κινητήρα. Το όχημα παράλυτο μετά από λίγα μέτρα, πάνω στο χαλάρωμα του κομματιού. Σιγόνταρα τις κραυγές του Linus. Τα νεύρα δεν πέρασαν ούτε όταν κόπασε η βροχή κι ο αέρας. Η έκρηξη ενέργειας που μου προκαλεί κάθε επανακρόαση του κομματιού επίσης δε θα κοπάσει ποτέ.

Αυτά τα ολίγα Θανάση μου. Πες μου και τα δικά σου αγαπημένα rain songs άμα θες.

Θανάση μου, με ξέρεις, Μαρβελόπαιδο από τεσσάρω χρονώ, δε γινόταν να μην πάω να δω τον Θώρακλα τον Όντινσον (της γνωστής οικογενείας των Οντινσοναίων) να παίζει μάπες με τον Χουλκ (ψτ, τριαντάρης εδώ, μεγάλωσα με τις θρυλικές εκδόσεις Καμπανά, Χουλκ τον έμαθα, το Χουλκ είναι για αρχόντους, το Χαλκ είναι για λινάτσες). Τα τρέιλερ πολλά υποσχόμενα, το MCU έχει κινηθεί αξιοπρεπέστατα, το πολυσύμπαν της Marvel μεγάλη καψούρα, το Infinity War προ των πυλών (καλά, όχι και τόσο προ, Μάη βγαίνει), ε, δε μπορούσα να αφήσω στην άκρη τον ξανθό, Σκανδιναβό-που-έγινε-εξωγήινος θεό!

Θα προσπαθήσω να το κρατήσω spoiler free το κείμενο, μη φοβού! Επίσης, οι απόψεις είναι καθαρά δικές μου κι όποια ένσταση δεκτή, καθώς άλλο εγώ κι άλλο εσύ.

Το λοιπόν, συνοπτικά τα καλά:

-Μια χαρά η υπόθεση, η Hela καταλαμβάνει την Asgard και ο Thor αναλαμβάνει να τη σταματήσει από το να φέρει την καταστροφή στην πατρίδα του, αφού πρώτα ταξιδέψει κάπου μισό σύμπαν μακριά και βρει τον χαμένο παλιόφιλό του, τον Hulk. Παίζουν και τις μάπες τους, κάνουν και το διαστρικό τους ταξίδι, και ξανασυνεργάζονται, και με τη Hela πολεμάνε, έχουν πρόγραμμα τα παιδιά! Με μικρές αναφορές στις σειρές κόμικ Ragnarok και Planet Hulk, αλλά πιστή στο πνεύμα δημιουργίας ενός ακόμα παράλληλου σύμπαντος, κάτι που σχεδόν μια δεκαετία τώρα το έχουμε συνηθίσει θαρρώ και μόνον οι υπερβολικά καμμένοι με τα κόμιξ θα γκρινιάξουν, η ιστορία έχει νόημα για την εξέλιξη του MCU, καθώς καλύπτει ορισμένα κενά, αλλά ταυτόχρονα προετοιμάζει και το έδαφος για την πολυαναμενόμενη συνέχεια.

-Όσον αφορά τα πρόσωπα, ωραίες ερμηνείες που εξυπηρετούν στην ανάπτυξη των χαρακτήρων. Σε αυτό σαφώς και βοηθάει το γεγονός ότι οι κύριοι χαρακτήρες είναι μόλις 6, ο χρόνος τους σχεδόν ισόποσα μοιρασμένος και οι μισοί έχουν ήδη αναπτυχθεί αρκετά σε προηγούμενες ταινίες, ωστόσο δίνεται η ευκαιρία να δούμε άλλες πλευρές τους, ενώ οι άλλοι μισοί έχουν το χρόνο και το σενάριο με το μέρος τους. Δεν έχουμε άλλο ένα Avengers ή GotG εδώ, δεν το συζητώ καν για Civil War, όπου η πληθώρα προσώπων και η ιστορία δίνουν περιθώρια να φανεί παραπάνω ένας-δύο χαρακτήρες, με τους υπόλοιπους να αναπτύσσονται λίγοτέρο κι από τόσο, όσο. Ειδικά ο Skurge έχει μια απίστευτα γρήγορη εξέλιξη και ξεχωρίζει ως ο πλέον πολυδιάστατος χαρακτήρας της ταινίας.

-Ως προς την εικόνα, σωστή σκηνοθεσία και φωτογραφία και όπως πάντα καταπληκτικά εφέ. Χαίρεσαι να βλέπεις δράση! Να’ναι καλά η τεχνολιγική εξέλιγη Θανάση μου! Και, σπάνιο φαινόμενο για superhero movies, όπως διαμορφώθηκαν την τελευταία δεκαετία, μια «φωτεινή» παραγωγή! Ελάχιστα σκοτεινά πλάνα, μόνο όπου είναι απαραίτητο. Χρώματα έντονα, που δίνουν μια τελείως ξεδιάντροπη comicbook αισθητική! Χάρμα οφθαλμών!

Και τώρα, ώρα για το φτυάρι:

-Η μουσική δε με έπεισε καθόλου. Κάτι μεταξύ video game και 80’s βιντεοταινίας, αδιάφορη, με μουντό ήχο και κακό μπλιμπλίκι. Και μιλάω για τις πρωτότυπες συνθέσεις πάντα, γιατί προφανώς και κρατιόμουν με νύχια και με δόντια να μη σκούξω «Α ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑ» μέσα στην αίθουσα, ενώ έπαιζε δανεικό γνωστό rock άσμα που στιχουργικά έχει αναφορές σε Vikings, σφυριά θεών και τη Valhalla. Είπαμε, spoiler free, δε λέω τίτλους και καλλιτέχνες, αν ενοχληθείς κι από αυτά, λυπάμαι!

-Strike two, η διάρκεια, όπως πάντα. Πάνω από δύο ώρες ταινία, χώρια που κάθεσαι υποχρεωτικά για τα after credits, για ταινία Marvel μιλάμε, έχεις μάθει πια Θανάση μου ότι δε φεύγουμε νωρίς! Παρόλο που η ροή ήταν πολύ καλή, θα μπορούσαν να κόψουν άνετα γύρω στα 15-20 λέπτά. Το πώς, έρχεται στο επόμενο μειονέκτημα.

-Υπερβολικά πολλά αστειάκια! Μιλάμε για τον Thor και τον Hulk ωρέ! Ο Thor είναι badass! Κι ο Hulk είναι badasser! Και μου τους βάζεις να παριστάνουν τον Σεφερλή; Αλήθεια τώρα; Αν έβγαιναν από τη μέση όλα τα αχρείαστα καλαμπούρια που κάνει μπαμ-μαζί με εντυπωσιακό οπτικό εφέ-ότι χώθηκαν με το στανιό, μάνι-μάνι καταλαβαίνεις πόσος περιττός χρόνος υπάρχει στην ταινία! Καλοδεχούμενα τα αστεία σε ταινίες με πιο χαβαλέ ήρωες, όπως του Ant-Man που το σήκωνε η περίσταση, των GotG που είναι λίγο πολύ όλοι τους καρικατούρες, ακόμα και το γυμνασιακό χιουμοράκι του Homecoming καλώς έκανε και υπήρχε, αλλά τρεις κωμωδίες Marvel μέσα σε μια χρονιά, πάει πολύ! Τι έγινε ωρέ Marvel, αφουγκραστήκατε τις κριτικές για το αντίπαλον δέος και την υπερβολική σοβαροφάνεια κι είπατε να προσλάβετε στα κείμενα Έλληνες YouTubers μπας και φανείτε αστείοι; ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΠΟΣΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ YOUTUBE ΩΡΕ;

Συνοπτικά, καλή ταινία για τους φαν του είδους, μόνον οι πιουρίστες των κόμιξ θα ενοχληθούν από το σενάριο, οι υπόλοιποι αν ξεπεράσουν τις αχρείαστες δόσεις χωρατών θα περάσουν συμπαθητικά ως καλά, must η παρακολούθηση στο σινεμά λόγω εξαιρετικής εικόνας, προτιμήστε ημέρες προσφοράς όμως.