ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ – ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ Βιβλιοθήκη

Παρουσιάζουμε τις απόψεις του Χρόνη Μίσιου για την Οικοκολογία, μέσα από τρεις συνεντεύξεις που έδωσε στο TVXS, ΤΟ ΒΗΜΑ, ΕΘΝΟΣ. Θα επανέλθουμε παρουσιάζοντας ένα μεγάλο απόσπασμα από τη συνέντευξη του Χρόνη Μίσιου που είχε δώσει στο περιοδικό ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ τον Οκτώβριο του 1994.

(περισσότερα…)

Read Full Post »

Βασικά Πληροφοριακά Στοιχεία για το βιβλίο ΕΔΩ και ΕΔΩ

Ξεφυλλίστε το βιβλίο ΕΔΩ

Ο δρόμος για την οικολογική κόλαση είναι στρωμένος με τριαντάφυλλα. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσο θα επηρεάσετε τους φτωχούς αγρότες της Κένυας που καλλιεργούν φασόλια αν σταματήσετε να αγοράζετε τα προϊόντα τους; Ή αν οι γυναίκες στα κάτεργα του Μπαγκλαντές πραγματικά θέλουν να μην αγοράζετε τα ρούχα από τις ραπτομηχανές τους; Όταν αγοράσατε το κινητό σας τηλέφωνο πέρασε ποτέ από το μυαλό σας ότι μπορεί να χρηματοδοτείτε τους επαναστατικούς πολέμαρχους που υποχρεώνουν τα παιδιά-στρατιώτες να δουλεύουν σε ορυχεία;

Το βιβλίο αυτό περιοδεύει τον κόσμο για να σας αφηγηθεί την κρυμμένη ιστορία πίσω από όλα τα καθημερινά πράγματά μας, και παρέχει μια ηθική πυξίδα μέσα από το ναρκοπέδιο των επιλογών του σύγχρονου καταναλωτή.

Στο βιβλίο Η Εξομολόγηση ενός Οικολόγου, ο Φρεντ Πηρς ερευνά το σπίτι του και στην συνέχεια ξεκινάει ένα ταξίδι με σκοπό να εντοπίσει τα πρόσωπα πίσω από την παραγωγή και διανομή κάθε προϊόντος της καθημερινότητάς του, από τις κάλτσες μέχρι τον υπολογιστή του και το φαγητό στο ψυγείο του. Πρόκειται για μιά συναρπαστική σκιαγράφηση, αλλού θλιμμένη και αλλού ελπιδοφόρα, των επιπτώσεων ενός κόσμου με κατοίκους που ξεπερνούν τα έξι δισεκατομμύρια — και των συνθηκών ζωής και εργασίας των ανθρώπων που παράγουν την πλειονότητα αυτών των αγαθών.

Το βιβλίο περιέχει τα ακόλουθα κεφάλαια

• Εισαγωγή: Εγώ και τα αγαθά μου
• Η τροφή μου
• Τα ρούχα μου
• Ο κινέζικος δράκος
• Ορυχεία, μέταλλα και ενέργεια
• Με την φορά του ρεύματος
• Το είδος μου και η σωτηρία του πλανήτη

Read Full Post »

— Πώς ξεκίνησε ο ΠΜΣ;

— «Δημιουργήθηκε το 1913 από τους μουσικούς που εργάζονταν στην ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών, του προπομπού της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών. Αυτό δείχνει ότι δε συνδικαλίστηκαν μουσικοί του ελεύθερου επαγγέλματος που έπαιζαν πρώτα με μία ορχήστρα σε ένα κέντρο και μετά σε ένα πανηγύρι, αλλά ήταν μέλη μιας ορχήστρας που είχαν συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα και προφανώς συλλογικά προσπαθούσαν να έχουν κάποιες κατακτήσεις. Ταξικό προσανατολισμό απέκτησε αργότερα, όταν έπαιξε το ρόλο του ομοιοεπαγγελματικού σωματείου, δηλαδή των μουσικών που δούλευαν σε όλους τους χώρους. Και αυτό λειτουργούσε για δεκαετίες. Σήμερα, αυτή η πορεία εκφράζεται και με τη σύνδεση του ΠΜΣ με τις δυνάμεις του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, του ΠΑΜΕ.

Σε μια ιστορία 100 χρόνων περιλαμβάνονται και πολύ δύσκολες περίοδοι. Παγκόσμιοι πόλεμοι, κατοχή, χούντες, εμφύλιος. Μέσα από το σύλλογο πέρασε η συντριπτική πλειοψηφία των περισσότερων γνωστών καλλιτεχνών της χώρας μας. Μέσα από αυτή την ιστορία αναδείχθηκαν σημαντικές στιγμές. Μέσα στην κατοχή ο ΠΜΣ, με απόφαση του ΔΣ εντάχθηκε στο ΕΑΜ και λειτουργούσε παράνομος πολύγραφος. Τέλη δεκαετίας του ’50 αρχές ’60 πρόεδρος ήταν ο Αλέκος Ξένος. Ενας άνθρωπος που βοήθησε ώστε να υπάρχουν σημαντικές κατακτήσεις για τους μουσικούς. Ηταν ένας στρατευμένος καλλιτέχνης, κομμουνιστής, που δρούσε μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Γι’ αυτό το περιεχόμενο της δράσης του τον διέγραψαν από την Ενωση Ελλήνων Μουσουργών και απολύθηκε από την Κρατική Ορχήστρα».

— Ποιο είναι το κύριο ζήτημα που θέλετε να αναδείξετε μέσα από την επέτειο;

— «Το πώς διαχρονικά και μέσα από την ιστορία του συλλόγου, φαίνεται αυτό που λέμε «ο καλλιτέχνης μαζί με τους αγώνες του λαού» αλλά και η σύγκρουση των δύο γραμμών μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα που δεν είναι τωρινό ζήτημα. Το σωματείο μας πέρασε από τις ίδιες φάσεις που πέρασε συνολικά το εργατικό κίνημα. Αυτό δείχνει την ιστορική πορεία της διαπάλης που σήμερα υπάρχει και στο δικό μας σωματείο και συνολικά στο εργατικό κίνημα. Μπορεί να δώσει η αναμόχλευση της ιστορίας διδάγματα στους σημερινούς μουσικούς. Ο μουσικός δεν μπορεί να είναι ξεκομμένος από το κλίμα της κοινωνίας. Να αντιλαμβάνεται ότι είναι κοινωνικό ζήτημα η υπόθεση της τέχνης. Στην κατοχή, οι μουσικοί της κρατικής ορχήστρας έκαναν μια μεγάλη κινητοποίηση που είχε αντίκτυπο. Αποφάσισαν να μην εμφανιστούν σε μια χριστουγεννιάτικη συναυλία μπροστά σε αξιωματικούς των κατακτητών και την κατοχική κυβέρνηση και άφησαν μια επιστολή στα αναλόγια».

— Πώς σκέφτεστε να αξιοποιήσετε το πλούσιο αρχείο σας;

— «Είναι μια καλή ευκαιρία, μέσα στο φόρτο της καθημερινής πάλης για τα δικαιώματα των μουσικών, να αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να σταχυολογήσουμε όλα αυτά. Υπάρχουν αρκετά πρακτικά από τις δεκαετίες του ’30 και του ’40, βρήκαμε ένα ιδιόχειρο βιογραφικό του Μάριου Βάρβογλη που ήταν στο ΔΣ, υπάρχει πολλή αλληλογραφία που είναι δύσκολη στη μελέτη της αφού είναι στην καθαρεύουσα, χειρόγραφη και πολλές φορές κακογραμμένη. Με αφορμή τα 100 χρόνια ξεκινήσαμε να μελετάμε το αρχείο, αλλά θέλει δουλειά».

— Πώς θα αναδείξετε το περιεχόμενο που θέλετε να δώσετε στην επέτειο;

— «Εχουμε Γενική Συνέλευση στις 6/6 στην οποία καλούμε όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά. Θεωρούμε ότι πρέπει ο εορτασμός των 100 χρόνων να γίνει υπόθεση όλων μας. Το βλέπουμε σαν μια αφορμή να αναδείξουμε τα σημερινά προβλήματα των μουσικών. Ενα παράδειγμα που μπορούμε να συνδέσουμε την ιστορία μας με το σήμερα είναι η δημόσια και δωρεάν μουσική εκπαίδευση. Γι’ αυτό προσανατολιζόμαστε για μία συναυλία που θα συνδιοργανώσουμε με τους συλλόγους γονέων και τα 15μελή των μουσικών σχολείων. Θέλουμε να αναδείξουμε τα σημερινά προβλήματα της μουσικής εκπαίδευσης, ότι δεν έφτασαν 100 χρόνια για να έχουμε μια δημόσια και δωρεάν μουσική εκπαίδευση.

Θεωρούμε πολύ κρίσιμο ζήτημα την αναβάθμιση της αισθητικής αγωγής στα σχολεία. Οχι μόνο έχει υποβαθμιστεί αλλά είναι σε ανύπαρκτα επίπεδα. Σε λαϊκές συνοικίες υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν δει θέατρο. Δεν έχουν δει συναυλία συμφωνικής ορχήστρας. Είναι πιθανό πολλοί να μην ξέρουν ότι υπάρχει συμφωνική ορχήστρα.

Πρέπει να πάρει δημοσιότητα ο εορτασμός που θα καλύψει και το τι παλεύουν σήμερα οι μουσικοί, μαζί με όλη την κοινωνία. Δεν το βλέπουμε ξεκομμένα, στενά τα οικονομικά αιτήματα των μουσικών, γιατί ο πολιτισμός πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα. Από εκεί πηγάζουν και τα δικά μας εργασιακά και οικονομικά προβλήματα. Γιατί σήμερα, μετά από 100 χρόνια, είναι μια κομβική στιγμή που το σημερινό κράτος λέει ότι δεν έχει καμία υποχρέωση να έχει κρατικές υποδομές στο χώρο της μουσικής. Τα εναποθέτει όλα αυτά τα ζητήματα στην αγορά. Μια αγορά μάλιστα που χαρακτηρίζεται από μεγάλες επενδύσεις τα τελευταία χρόνια στον πολιτισμό, όπως τα Ιδρύματα Νιάρχου και Ωνάση, το Μέγαρο Μουσικής που τόσα χρόνια λειτουργούσε ως «πιλότος» για τέτοιες επιχειρηματικές βλέψεις. Θεωρούμε ότι είναι κρίσιμο ζήτημα, οι ίδιοι οι μουσικοί να παλέψουν για να μην προχωρήσουμε σε αυτήν την εξέλιξη. Να μην την αποδεχθούν. Να δημιουργήσουν μια συμμαχία με το λαό που έχει δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση στο πολιτιστικό αγαθό. Να αντιστρέψουμε αυτήν την κατάσταση που είναι καθαρή κατεύθυνση της κυβέρνησης και των προηγούμενων κυβερνήσεων».

— Ποια είναι η κατάσταση του μουσικού σήμερα;

— «Ο μουσικός που δρα σε αυτό που λέμε «ελεύθερο» επάγγελμα βιώνει την ανεργία και την ανασφάλιστη εργασία, μεροκάματα τα οποία είναι πτωτικά. Εχουμε συλλογική σύμβαση για τα νυχτερινά μαγαζιά που εφαρμόζεται στα μεγάλα μαγαζιά, στα μικρά δεν εφαρμόζεται πουθενά. Τώρα η κρίση χτυπά και τον κλάδο. Πολύ λιγότερα μαγαζιά ανοίγουν κάθε σεζόν, πολύ λιγότεροι μουσικοί δουλεύουν για λιγότερες μέρες. Μας έρχεται και εικόνα «τρεις μέρες εργασία, δύο μέρες πληρωμή».

Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι άπιαστος στόχος. Ενας μουσικός που δουλεύει δυο φορές τη βδομάδα δεν μπορεί να πιάσει τα 100 απαιτούμενα ένσημα που ζητάει το ΙΚΑ οπότε κυριολεκτικά παρακαλάει να μην πάθει τίποτα. Είναι ανθυγιεινό επάγγελμα και σαν ωράριο. Οι εργασιακές συνθήκες είναι πολύ δύσκολες. Ακόμη και η αντιστροφή του βιολογικού ρολογιού – δουλειά τη νύχτα ύπνος τη μέρα – έχει επιπτώσεις. Επιπλέον, έχει τα πολλά ντεσιμπέλ, την κάπνα κ.λπ. Πρέπει να είσαι αναγκαστικά αποξενωμένος από το αντικείμενο της δουλειάς σου αν δε θέλεις να αλλοτριωθείς. Εχουμε και το «σταρ σίστεμ». Πλέον, αν ένας μουσικός φτάσει σε μια ηλικία δεν είναι αποδεκτός πάνω στην πίστα ακόμη κι αν η αξία του είναι μεγάλη.

Ομως μας «καθησύχασε» ο προηγούμενος υπουργός, απαντώντας στις διαμαρτυρίες μας για την απόφαση να βγουν από τα βαρέα – ανθυγιεινά ακόμη και οι νυχτερινοί μουσικοί λέγοντάς μας ότι δεν υπάρχει και τόση μεγάλη φθορά όταν κάποιος δουλεύει δυο φορές την βδομάδα… Μέχρι εκεί φτάνει η «επιστημονικότητα» των μελετών τους…

Ενας μουσικός που δουλεύει σε μουσικά σύνολα βλέπει το μισθό του να μειώνεται, τις εργασιακές σχέσεις να αλλάζουν περιεχόμενο, τους φορείς στους οποίους δουλεύει να ιδιωτικοποιούνται, να συρρικνώνονται.

Η ανεργία είναι πάνω από 90%. Ενα πολύ μικρό κομμάτι του κλάδου δουλεύει. Μια ροή συναδέλφων στο σωματείο ήταν κυρίως τον Οκτώβριο που έπαιρναν το εποχιακό επίδομα, το οποίο καταργήθηκε από την κυβέρνηση. Τώρα αυτή η ροή υπάρχει για να βγάλουν βιβλιάριο απορίας. Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά ούτε περιθωριοποιημένες περιπτώσεις.

Πρέπει να δούμε την εμπειρία μας. Τις κατακτήσεις που είχαμε τις προηγούμενες δεκαετίες, συλλογική σύμβαση στα νυχτερινά κέντρα, μονιμοποιήσεις μουσικών. Ο μουσικός βλέπει μπροστά του τη βαρβαρότητα και θέλουμε να του πούμε ότι δεν είναι αυτό το μέλλον του. Πρέπει να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει ότι οι συσχετισμοί αλλάζουν. Οτι μπορούμε να επιβάλλουμε και να έχουμε κατακτήσεις. Μπορεί να αλλάξει ο σημερινός αρνητικός συσχετισμός. Είναι μια αφορμή να συσπειρωθούμε στο σωματείο μας σε μια ταξική κατεύθυνση, σε μια κατεύθυνση σύγκρουσης με τις νομοτέλειες αυτού του συστήματος, γιατί είναι αντικειμενική η κρίση του. Υπάρχει άλλος δρόμος. Πρέπει να τον παλέψουμε, να μην υπάρχει απογοήτευση, να μη μείνει κανένας μόνος του. Η συμμετοχή στη συνέλευση είναι αναγκαία όπως και στο σωματείο».

Read Full Post »

Δείτε το video ΕΔΩ 

Το βιβλίο προτείνει μία περιήγηση στην Αθήνα και την ιστορία της. Μέσα από μνημεία, χώρους, δρόμους και κτίρια -ακόμα και κάποια που δεν υπάρχουν πια- ζωντανεύει η ατμόσφαιρα παλαιότερων εποχών της πόλης, κυρίως όμως του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. «Οδοδείκτες» στην περιήγησή μας αποτελούν αποσπάσματα από ιστορικά, λογοτεχνικά, περιηγητικά, αυτοβιογραφικά, δημοσιογραφικά κείμενα, τα οποία αναφέρονται σε κτίρια και τους ενοίκους τους ή σε στιγμιότυπα που έχουν ως «σκηνικό» τους χώρους της πόλης.

Κατά την παράλληλη αυτή περιήγηση, ιστορική και λογοτεχνική, συνειρμοί ξεδιπλώνονται, πρόσωπα του παρελθόντος περνούν φευγαλέα από τους δρόμους, τις πλατείες, τα καφενεία, ιστορικές προσωπικότητες εμφανίζονται στα σπίτια τους ή τους δημόσιους χώρους, λογοτεχνικοί ήρωες κινούνται στη δική τους ζωή, μεγάλα ιστορικά γεγονότα διαδραματίζονται, μικρές σκηνές του δρόμου εκτυλίσσονται.

Αναπλάθεται έτσι μέσα από τον χώρο η Αθήνα των σημαντικών ιστορικών στιγμών, η Αθήνα της καθημερινής ζωής, της δουλειάς και της διασκέδασης, των επωνύμων και των ανωνύμων.

Περισσότερα ΕΔΩ

Read Full Post »

Στον εκθεσιακό χώρο του Ιδρύματος της Βουλής, Λ. Αμαλίας 14.

Η  ενδιαφέρουσα έκθεση έγινε με την επιμέλεια Άννας Επενεκίδου, Χρήστου Χρηστίδη και Γιώργου Σταθακόπουλου.

Εικόνες από την έκθεση και ρεπορτάζ  ΕΔΩ ΕΔΩ

Read Full Post »

Στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου έχουν αναπτυχθεί οι σημαντικότεροι πολιτισμοί από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα. Ο Ελληνικός πολιτισμός σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία και με την ανάπτυξη επιστημών, όπως η ιατρική, η αστρονομία, η γεωγραφία, η γεωμετρία, η αρχιτεκτονική, αλλά και την ανάπτυξη της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και των τεχνών, έθεσε ισχυρά θεμέλια, πάνω στα οποία βασίστηκε ο σύγχρονος Ευρωπαϊκός πολιτισμός. Το γεγονός αυτό άφησε σε δεύτερη μοίρα άλλα επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, που έμειναν λιγότερο γνωστά. Ένα από αυτά ήταν η επικοινωνία μεγάλων αποστάσεων με χρήση δυνατής φωτιάς ή πυκνού καπνού, ευρέως διαδεδομένη σε καιρό πολέμου και ειρήνης.

Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποίησαν ένα καλά οργανωμένο επικοινωνιακό δίκτυο ανά τον Ελλαδικό χώρο. Το δίκτυο αυτό, το δίκτυο των Φρυκτωριών, εκμεταλλευόμενο τα νησιά του Αιγαίου και την ορεινή μορφολογία της περιοχής,  χρησιμοποιεί την φωτιά και έναν κώδικα αναπαράστασης γραμμάτων για την μετάδοση μηνυμάτων σε πολλά χιλιόμετρα (≈130). Στην ουσία μιλάμε για την προϊστορία του τηλέγραφου. Τα σημεία που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ήταν κατά κανόνα σε πλεονεκτικές θέσεις, κορυφές βουνών ή ακρωτήρια νησιών, τα οποία πρόσφεραν μεγάλη (μακρινή) οπτική επαφή. Σε πολλές κορυφές υπάρχουν ακόμα και σήμερα ερείπια ή κτίσματα, τα οποία ήταν φρυκτωρίες στην αρχαιότητα.

Οι φρυκτωρίες είναι συστηματική μέθοδος μετάδοσης προσυμφωνημένων μηνυμάτων με χρήση φωτιάς. Η λέξη φρυκτωρία είναι σύνθετη και αποτελείται από τη λέξη φρυκτός που σημαίνει πυρσός και ώρα που σημαίνει φροντίδα.

Οι πρώτες  φρυκτωρίες ή φρυκτώρια θεωρούνται κατά πολλούς οι  Ηράκλειες στήλες (Γιβραλτάρ) [Λάζος, εγκυκλοπαίδειες Ελευθερουδάκη]. Αυτές οι στήλες ήταν σημάδι για το τέρμα των δύο ηπείρων και για την Πύλη του ωκεανού ή την Τηλέπυλο όπως την ονομάζει ο Όμηρος.

Τις φρυκτωρίες χρησιμοποίησε αρχικά ο μυκηναϊκός πολιτισμός.
Στα πανάρχαια κείμενα του Ορφέα περιγράφεται η εκστρατεία των Αργοναυτών και μεταξύ άλλων και η μετάδοση μηνυμάτων μεταξύ των μονάδων του στρατού με φρυκτωρίες. Στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια επίσης, ο Όμηρος αναφέρει διεξοδικά τις φρυκτωρίες ως μέσο επικοινωνίας μεταξύ θεών και ανθρώπων αλλά και μεταξύ νησιών του Αιγαίου!

Όταν τελείωσε ο πόλεμος, που για δέκα χρόνια μαινόταν έξω από τα τείχη της Τροίας, ο Αγαμέμνονας έστειλε το μήνυμα στο παλάτι του στις Μυκήνες. Μέσα σε ένα βράδυ έγινε γνωστή η λήξη του πολέμου από την Τροία στις Μυκήνες με τη μέθοδο των φρυκτωριών. Ο Αισχύλος στο έργο του «Ορέστεια» αναφέρει μία-μία τις κορυφές που χρησιμοποιήθηκαν για να μεταδώσουν την λήξη του αιματηρού πολέμου.

Οι Μακεδόνες  εδραίωσαν το αχανές βασίλειο τους κάνοντας χρήση και επεκτείνοντας τα δίκτυα των φρυκτωριών στα βάθη της Ασίας. Η  Ρωμαϊκή αυτοκρατορία µμάλιστα θεωρούσε πρωταρχική την εγκαθίδρυση πυκνών φρυκτωριών αλλά κατέρρευσε όταν αυτές καταστράφηκαν.

Αξίζει να σημειωθεί  πως οι θέσεις και οι προσανατολισμοί των δικτύων των φρυκτωριών τουλάχιστον στον ελλαδικό χώρο  συμπίπτουν και µε τις θέσεις που βρίσκονται οι σημερινοί τηλεπικοινωνιακοί αναμεταδότες.

Κατά την Αλεξανδρινή εποχή οι τεχνικοί Κλεοξένης και ∆ημόκλειτος βελτίωσαν τον οπτικό τηλέγραφο και επινόησαν το 150 π. Χ. περίπου (Πολύβιος/Ιστορία Χ) τις πυρσίες. Οι πυρσίες χρησιμοποιούσαν τις φρυκτωρίες και τον υδραυλικό τηλέγραφο του Αινεία και έκαναν χρήση  μεθόδου μετάδοσης σήματος που αποτέλεσε τον πρόδρομο του κώδικα Μορς και της ψηφιακής λογικής (Στυλιάδης). Η εμβέλεια αυτού του τρόπου επικοινωνίας αποδείχθηκε στην πράξη ότι έφθανε μέχρι και τα 30 χιλιόμετρα. Η κατασκευή του συστήματος των πυρσίων περιλαμβάνει δύο τοίχους που μοιάζουν με πολεμίστρες, με έξι εσοχές και πέντε κοιλότητες. Η κάθε κοιλότητα ήταν πλάτους ενός μέτρου και διέθετε μία  πυρσία (πυρσό).
Από την οπτική γωνία του δέκτη ο αριστερός τοίχος αντιστοιχούσε στην σειρά και ο δεξιός στη στήλη των γραμμάτων. Το σύστημα αυτό χώριζε το αλφάβητο σε πέντε σειρές(ομάδες) και σε πέντε στήλες κατά την κάτωθι διάταξη.

Για να μεταδοθεί π.χ. το γράμμα Ξ έπρεπε να ανάψουν στον πρώτο τοίχο 4 πυρσοί και στον δεύτερο τοίχο 3 πυρσοί(τέταρτη στήλη και τρίτη γραμμή). Οι πυρσοί είχαν επάλειψη ρετσινιού ή ακάθαρτου πετρελαίου, που ήταν γνωστό από την τοποθεσία Κερί της Ζακύνθου από όπου και σήμερα αναβλύζει. Ο Αισχύλος μάλιστα αναφέρεται χαρακτηριστικά στο «άγγαρο πυρ» (άσβεστο πυρ) των φρυκτωριών. Ο Πολύβιος εγκωμιάζει αυτόν τον κώδικα επικοινωνίας για την ακρίβεια και απλότητα που παρείχε.

Στο  Βυζάντιο ( 450 μ.Χ.) οι φρυκτωρίες αντικαθίστανται από τις καμινοβίγλες ή καμινοβιγλάτορες (κάμινος-χώρος καύσης και βίγλα-παρατηρητήριο) με τις οποίες αυξήθηκαν η ευκρίνεια και η εμβέλεια του σήματος προσθέτοντας και καθρέφτες.

Το βυζαντινό αυτό σύστημα επικοινωνίας απλωνόταν μέχρι την Ταρσό της Μικράς Ασίας , καλύπτοντας μία απόσταση 700 χιλιομέτρων και απόσταση 100 χιλιομέτρων μεταξύ παρατηρητηρίων. Στην Ιστορία αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι με φωτεινά σήματα η βασίλισσα Θεοδώρα το 532 µ.Χ. ειδοποίησε για να καταστείλουν την στάση του Νίκα.

Άλλο ένα σύστηµα έγκαιρης προειδοποίησης με φωτιές ήταν και το ωρονόμιο  του Θεσσαλονικιού φιλόσοφου Λέοντα το 790 µ.Χ.. Το σύστημα αυτό σε συνδυασμό με ειδικά ρολόγια, ειδοποιούσε έγκαιρα τους Βυζαντινούς  για τις αραβικές επιδρομές. Το ωρονόμιο κωδικοποιούσε με την χρήση ενός ρολογιού τον αριθμό των υψωμάτων του πυρσού (δηλαδή ανάλογα με την ώρα και το πόσες φορές υψωνόταν ο πυρσός, σήμαινε και διαφορετικό μήνυμα). Το σύστημα αχρηστεύτηκε επί βασιλείας Μιχαήλ Γ, πιθανώς γιατί οι νίκες του μείωσαν την αναγκαιότητά του και τέθηκε πάλι σε χρήση από τον Μανουήλ τον Α` [Ιστορική εξέλιξη των τηλεπικοινωνιών στη χώρα μας ∆. Σκανδαράς].

Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος αναφέρει ότι ένα μήνυμα έκανε μία περίπου ώρα για να ληφθεί στην  Κωνσταντινούπολη με μέσο όρο λήψης και αναμετάδοσης από σταθμό σε σταθμό πέντε με οκτώ λεπτά. Αυτό το τηλεπικοινωνιακό σύστημα των Βυζαντινών το χρησιμοποίησαν και οι Σταυροφόροι μετά από την προσωρινή κατάκτηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας το 1204 μ.Χ.

Οι αρχαίοι πύργοι στη Σίφνο, είναι χτισμένοι από τον 6ο έως τον 3ο αιώνα π. Χ. και χρησιμοποιούνταν κυρίως για επικοινωνία. Η συνεχιζόμενη αρχαιολογική έρευνα έχει αναδείξει 76 τέτοια κτίσματα περισσότερα από ένα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Σίφνος κατέχει τα πρωτεία όσον αφορά τη διασπορά οχυρών κατασκευών στην ύπαιθρο. Οι πύργοι αυτοί που είναι όλοι κυκλικοί με μέση εξωτερική διάμετρο περί τα 8 μέτρα, έχουν κατασκευαστεί σε καλλιεργημένες περιοχές, σε κορυφές υψωμάτων ή σε πλαγιές. Συνδέονται με τις ακροπόλεις του νησιού και πιθανότατα χρησίμευαν είτε ως φρυκτωρίες είτε ως φυλάκια είτε, τέλος, ως αποθηκευτικοί χώροι.
Οι φρυκτωρίες στη Σίφνο άρχισαν να κτίζονται μετά την επιδρομή των Σαμίων για να στέλνουν προειδοποιητικά σήματα στις αρχαίες ακροπόλεις. Στα ρωμαϊκά και ενετικά χρόνια άναβαν φωτιές στην κορυφή τους για να προειδοποιούνται οι άνθρωποι ότι έρχονται πειρατές.

Περισσότερα ΕΔΩ στο mysifnos.gr

Read Full Post »

Μυτιλήνη, 12/6/2013

 Δελτίο Τύπου

 Η Πρυτανική Αρχή του Πανεπιστημίου Αιγαίου εκφράζει την έντονη αντίθεσή της στην απόφαση διακοπής της λειτουργίας της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης. Η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση αποτελεί θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες καθώς διασφαλίζει την αντικειμενική και ολοκληρωμένη ενημέρωση. Οι δημόσιοι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί αποτελούν βήμα έκφρασης και διαλόγου για κάθε κοινωνική ομάδα και κάθε πολίτη. Η ΕΡΤ συνιστά το μοναδικό πλήρες δίκτυο ενημέρωσης σε όλη την Ελλάδα και έχει επιπρόσθετα ευρύτερο εκπαιδευτικό και πολιτιστικό χαρακτήρα. Η ΕΡΤ έχει κερδίσει διαχρονικά το κύρος της αξιόπιστης πηγής ενημέρωσης ενώ ταυτόχρονα επιτελεί ένα σοβαρότατο έργο σε διεθνές επίπεδο.

 Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να επισημάνουμε και τον ρόλο των περιφερειακών σταθμών και ιδιαίτερα στο χώρο του Αιγαίου. Η αποστολή της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, ιδιαίτερα στο νησιωτικό χώρο του Αιγαίου, έχει εθνική σημασία, καθώς αποτελεί το μοναδικό μέσο αλληλοενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών και βασικό δίαυλο επικοινωνίας με την ηπειρωτική Ελλάδα.

 Παρόλο που ο εκσυγχρονισμός και αναδιάρθρωση της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης είναι σήμερα αναγκαίος, η συγκεκριμένη πολιτική απόφαση αποτελεί ένα «τυφλό χτύπημα» στη δημοκρατία. Ταυτόχρονα, γεννά σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο διαχείρισης των ζητημάτων που αντιμετωπίζει ευρύτερα ο δημόσιος τομέας.

 Αναγνωρίζοντας το ποιοτικό έργο που επιτελεί η ΕΡΤ και την εθνικής σημασίας αποστολή της, ιδιαίτερα στο νησιωτικό χώρο,  ζητούμε την άμεση επαναλειτουργία της.

 Η Πρυτανική Αρχή

του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Read Full Post »

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΡΟΒΗΡΟΥ ΜΑΝΘΟΥΛΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ: Η ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤΗ ΤΙΜΩΡΙΑ
Από δω που είμαι, δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω τις ανάγκες που δημιουργεί η Κρίση στην Ελλάδα. Αυτό που μπορώ να εκτιμήσω είναι το σοκ που δοκίμασα από την κατάργηση της ΕΡΤ, τη στιγμή ακριβώς που η εθνική ραδιοτηλεόραση είναι το μόνο πολιτιστικό καταφύγιο που έχει απομείνει στον δύστυχο ελληνικό λαό.

Πρόκειται για μια αισχρή, προδοτική, αντεθνική πράξη την οποία ο ελληνικός λαός πρέπει να βρει τον σκληρότερο δυνατό τρόπο για να τιμωρήσει την ανάξια – όπως αποδεικνύεται – τρικομματική κυβέρνηση και τον κάθε ένα προσωπικά από αυτούς που την αποτελούν ή που συνεργούν στην καρατόμηση ενός οργανισμού που μπορεί να χρειάζεται εξυγίανση αλλά που είναι γνωστό σε όλους τους ειδήμονες ότι είναι η μόνη δημόσια επιχείρηση που δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό (γιατί είναι η μόνη που έχει συνδρομητές) και ότι ο ενταφιασμός της αποσκοπεί στην ενδυνάμωση των διαφημιστικών μηνυμάτων των εμπορικών καναλιών.

Ελπίζω να συγκεντρωθούν εκείνες οι δυνάμεις που θα εμποδίσουν αυτό το αίσχος. Και δεν πρόκειται για πολιτική θέση, γιατί η ΕΡΤ -αυτή τουλάχιστο της οποίας το πρόγραμμα διεύθυνα όταν ιδρύθηκε- είναι ραδιοτηλεόραση εθνική και ανήκει στο σύνολο του Ελληνικού Λαού.

Read Full Post »