'સાગર' રામોલિયા

(ગુજરાત સાપ્તાહિક તા.૨૯/૧૧/૧૯૯૨માં છપાયેલ)

માનવમાંથી કવિ થયો, બદલી તેં રફતાર,
નિર્જીવને સજીવમાં જોઈ કાઢ્યો તેં એનો સાર.

પથ્થરોને બોલતા જોયા, જાણ્યો તેં એનો વિચાર,
આકાશ-પાતાળને ખૂંદતા તને ન લાગી વાર.

દેહ તારો ઘરમાં ને મન કરે સમુદ્ર પાર,
જરાક ન બેસ ત્યાં વિચારોની આવે વણજાર.

વિહંગ સાથે નભે ઊડ લઈ કલ્પનાનો આધાર,
વાગ્યા કાંટાને કીધો તેં મઘમઘતો ગુલઝાર.

પહોંચી શક્યું ન આકાશે કોઈ, રસ્તો સૂનકાર,
કલ્પનાની પાંખે ઊડી, બન્યો પ્રથમ પોં’ચનાર.

સૌ ચાલે સરળતાથી, તેં ઉપાડ્યો મનમાં ભાર,
સ્વપ્નોની સેજમાં તેં જોયો ઈશ્વરનો દરબાર.

માગીશ ન કશું પ્રભુ પાસે, કર એક કરાર,
કે બધા કવિઓને ગુજરાનનો દે અધિકાર.

– ‘સાગર’ રામોલિયા
http://sagarramolia.blogspot.in/2012/04/blog-post_29.html

દીઠો એક ચહેરો ગઝલની આસપાસ,
ભરતો એ પહેરો ગઝલની આસપાસ.

કલ્પનાનો મહાસાગર ઉછળવા માંડે,
ને ઉઠતી લહેરો ગઝલની આસપાસ.

મનડાના મોરલિયા જો ગહેકવા લાગે,
રંગ જામે ગહેરો ગઝલની આસપાસ.

ગઝલનાં ફૂલોની ફેલાય જાય ખુશબૂ,
મુગ્ધ બને શહેરો ગઝલની આસપાસ.

આનંદફુવારો જેની અંદર વછૂટશે,
તેની થશે મહેરો ગઝલની આસપાસ.

‘સાગર’ દિલથી સાંભળનાર અહીં આવે,
આવે ન કો’ બહેરો ગઝલની આસપાસ.

‘સાગર’ રામોલિયા

ચંદ્રની જેમ ચાંદની મળે જો
       રાતે શીત પ્રકાશ આપી,
        રોજ અંગ વધારી-કાપી;
           વિહરવાની કેવી મજા!

મોરલાની જેમ નાચ મળે જો
      મેઘ સાથે ગળગળાટ કરી,
        નાચ નાચું થનગનાટ કરી;
           તો નાચવાની કેવી મજા!

ઝાડવાની જેમ મૌન મળે જો
      પથિકોને આશરો આપી,
        પરોપકારે પુણ્ય પામી;
           જીવવાની તે કેવી મજા!

પવનની જેમ પ્રાણ મળે જો
      દેશ ને પરદેશ ફરી,
        દુનિયાની સફર કરી;
            ઘૂમવાની તે કેવી મજા!

– ‘સાગર’ રામોલિયા

કુદરત હસી ને ફૂલો ખીલ્યાં,
લહેર ધસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

સર્જનહારે કોઈ જાદુઈ છડી,
હવામાં ઘસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

વસંતે બાગે બાગે જવાની,
કમર કસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

સૂર્ય આડેથી રજનીની ચૂંદડી,
દૂર ખસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

ચારેકોર અથડાતી હવા,
કળીમાં ફસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

નાજુક-નમણી પરીની છબી,
નિજમાં વસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

સુગંધી બની મહાલવાની વાત,
મનમાં ઠસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

કોઈ અલૌકિક ખડિયાની,
ઢોળાઈ મસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

દુનિયાને ‘સાગર’ ગાંડી કરવા,
પકડી રસી ને ફૂલો ખીલ્યાં.

– ‘સાગર’ રામોલિયા

(१)
मन को मारो
फिर भी
जिंदा…

(२)
मन कभी
दुःशासन बनकर
करता खुद का
वस्त्राहरन…

(३)
मन
समुद्र में
डूबता,
आग में जलता,
वायु में झिडकता…
फिर भी
वैसा ही वैसा…

(४)
स्पर्धा में
मन जीतता…

(५)
मन में
बैठी ‘मा’
मन को समजाती,
फिर भी
साला
न समजता…

(६)
मन को
जो मारे
वो
मुनि बन जाये…

(७)
आप हारे
फिर भी
कमल जैसा
मन जीतता…!

– ‘सागर’ रामोलिया