रस्तामां रोकीने मने कहे एक गाय,
हुं अहीं ऊभी ने तुं आम क्यां जाय?
अमे तो छीए माता, तमे अम पुत्र,
चाल्यो क्यां आचमनमां लीधा विना गौमूत्र!
गायनुं राखी मान, रस्तो में बदल्यो,
त्यां पांच गौ-पुत्रीओए डोळा काढी आंतर्यो.
मांड मांड शोधी सांकडी एक शेरी,
अलमस्त गाय घूरकी, शीदने थाश वेरी?
मांडी बीजी शेरीमां घरडी गाये मोकाण,
मुज बुढीने करीश ऊभी? आपी दईश आण!
बधेथी बचतो बचतो मोटा रस्ते गयो,
जोयुं गायोनुं टोळुं, ने बेभान जेवो थयो.
हिंमत करी आगळ वध्यो, मांड रस्तो थाय,
ओफिसमां बोस ताडूक्या, “आटलुं मोडुं कराय?”
– `सागर’ रामोलिया
'સાગર' રામોલિયા 