Τους λαιστρυγόνες και τους κύκλωπες

Για να αφήσεις μικρή μια παρακαταθήκη

πρέπει να έχεις καταπιεί το δηλητήριο

και να έχεις κατουρήσει κίτρο

πρέπει να ξέρεις το που λες, να ξέρεις

να πέρασες τη σκύλλα και τη χάρυβδη

τους λαιστρυγόνες και τους κύκλωπες

να ξεφυγες, κι οι σκύλοι να μυρίσανε

το φόβο σου και συ να κράτησες

πρέπει πολλά και

πρέπει λόγος σοβαρός

να δένεται στα λόγια σου και

πράξεις να γίνονται τα λόγια τα μεγάλα

Πρέπει να μη σε νοιάζει ο καιρός

μον να αλυχτάς σαν κοπετός

 πρέπει πολλά και τίποτα

μα σαν πεθάνεις, ξέχνα τα

όλα ανείπωτα

 

 

Πως λειτουργεί η ψυχή

Τα τελευταία χρόνια, με έχω συλλάβει
να κατεβάζω δυο τρία ποτηράκια
μαυροζούμι Σαββατόβραδα
σαν σπασμός προς την
παιδική μου ηλικία;
σαν ωδή στην απώλεια;
σαν Ρέκβιεμ; ποιος να ξέρει
πως λειτουργεί η ψυχή.

Στην ακμή σου σαν είσαι
βούτα μέσ στην ηδονή
και μήνα λογαριάσεις
μήτε τόπο μήνα και ντροπή

Πως με κουβάλησες
στην πλάτη του ονείρου;
για να με ρίξεις χάμου
στην μέση της ζωής.

Πως νείρεσαι τ’ αύριο
πως θα γένει;
όταν υπόγεια προδίνεις
στίχους Αρχές και εαυτό;

Τι θέλεις μου να καταλάβω
απ της ζωής τ’ αφήγημα πνιχτό
σαν συμπιλήματα ράβεις ξεράβεις
του ήλιου τα βόδια τα ξεκάμεις

και πως να πέσω στη λήθη
πεισμένος για τ’ αμόλευτο καλό
σαν μου περνάς από τη βρύση
μ’ άλατα και νερά λερά βαμμένα στο σωρό

Κι αν θα πεθάνω;
δεν μανθάνω
μον πνίγομαι καιρό
το δίκιο της πλέμπας για σκοπό