A Walking Cloud

Υπερασπίσου το παιδί

Sat, 06 Jun 2026 11:38:35 +0300

Ένα οδοιπορικό μέσα σε καμένη γη, μία πορεία αντοχής και ανέχειας, μία διαδρομή χωρίς αρχή και τέλος, όπως αυτός ο κόσμος που δείχνει να έχει τελειώσει για πάντα, αλλά η ελπίδα τον κρατάει ζωντανό, κρατάει τη φλόγα αναμμένη. Ένας πατέρας που διασχίζει μια κατεστραμμένη χώρα, έναν πλανήτη που πια δεν υπάρχει, που οι παλιές του ημέρες έχουν χαθεί στη λήθη, όπως και οι λόγοι που φτάσαμε ως εδώ, κάνει τα πάντα για να επιβιώσει το μοναδικό θαύμα της ζωής του, ο γιος του. Χωρίς σύντροφο, χωρίς τρόφιμα, χωρίς ανάσα σε κάθε κρίση βήχα, παλεύει με κάθε αντιξοότητα να βρει φαγητό, να βρει κατάλυμα, να ζεστάνει το ισχνό και ταλαιπωρημένο κορμάκι του μικρού αγοριού, να του δώσει φως στο στάχτινο σκοτάδι που καλύπτει τα πάντα, με πορεία δυτική και στόχο τη θάλασσα. Να αποφύγει τους κακούς, να αφήνει στο έλεος καλούς που μόνο καθυστέρηση μπορεί να φέρουν, να παρατάει τρόφιμα που μπορεί να επιφέρουν τον κίνδυνο των κυνηγών, να σώσει το σπλάχνο του βρίσκοντας τους καλούς, να αντέξει ώστε να μη χρειαστεί να προβεί στο μοιραίο, να δώσει ακόμη και τη ζωή του, μέσα σε μια κουβέρτα πνιγμένη στα δάκρυα, από τον ίδιο, από το γιο του, από όλους μας, για να καταφέρει ο μικρός να γλυτώσει. Γιατί, αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα…

La voz

Thu, 20 Nov 2025 21:30:52 +0300

Όταν το αντρικό χέρι οπλίζεται με μίσος, με θράσος, με οργή, με υπερηφάνεια, με κάθε είδους πατριαρχικό συναίσθημα που ορίζει το είναι του και κάνει τον κάτοχο να πιστεύει πως είναι πάνω από, είναι κάτοχος, είναι κύρης κι αφέντης μιας ύπαρξης, μιας ψυχής, ενός ανθρώπου, μιας γυναίκας, τότε αυτό το χέρι που στραγγαλίζει ή πυροβολεί ή μαχαιρώνει ή πετά από το γκρεμό κάνει μια φωνή να σβήσει για πάντα άδικα.

Κι οι φωνές που χάθηκαν και συνεχίζουν να χάνονται είναι, δυστυχώς πολλές. Και στις πλείστες των περιπτώσεων δεν τις γνωρίζουμε, ξέρουμε μόνο μια εικόνα θολή ή μια φωτογραφία που διέρρευσε, ξέρουμε την ηλικία, το που εργαζόταν, ξέρουμε πως άφησε πίσω παιδιά ή φίλους ή κατοικίδια ή ένα σπίτι άδειο. Ξέρουμε ένα όνομα: Κυριακή, Καρολάιν, Γαρυφαλλιά, Πολυξένη, Σοφία, Τζεβριέ, Νικολέτα, Λονόρα… Εσύ. Εγώ. Όλες.

Και τα χέρια τα δικά τους έπαψαν να κινούνται. Τα μάτια σταμάτησαν να ανοιγοκλείνουν. Η ανάσα δεν ανεβοκατέβασε ξανά το στήθος τους. Το μυαλό τους δεν λειτούργησε πια. Η καρδιά δεν ξαναχτύπησε. Κι έμεινε άλαλη για πάντα.

Η Κριστίνα έχασε την αδερφή της. Από το χέρι ενός άντρα, ενός γυναικοκτόνου, ενός τέρατος. Κι έχασε όλο της τον κόσμο. Όπως και οι γονείς της, όπως και οι φίλοι της. Όμως αυτό που βρήκαμε εμείς από την Κριστίνα είναι αυτό που δεν έχουμε από τις υπόλοιπες: τη φωνή της Λιλιάνα. Που μέσα από τα ημερολόγιά της, τα γράμματά της, τις σημειώσεις της, τα ραβασάκια της, τη γνωρίσαμε, τη μάθαμε, την αγαπήσαμε. Και την πενθήσαμε πιο πολύ. Και τις πενθούμε όλες παραπάνω, γιατί για κάποιες δεν είχαμε αυτό το προνόμιο, το να τις ακούσουμε.

Η Λιλιάνα ήταν και θα είναι η φωνή όλων τους. Και θα πρέπει να γίνει κι η δικιά μας φωνή. Μέχρι να γλυτώσει κι η τελευταία. Μέχρι όλες να είναι ελεύθερες να ζουν χωρίς φόβο.

Il vagabondo, la pietra rotolante

Mon, 25 Aug 2025 17:34:50 +0300

Ένα κομμάτι μάρμαρο είμαστε σαν γεννηθούμε και διαφορετικό για τον καθένα μας. Μικρό ή μεγάλο, λευκό κι αστραποβόλο ή θολό με μεγάλες αυλακώσεις, απόλυτα συμπαγές ή με μικρά ή μεγάλα κενά μέσα του που αν τα πλησιάσεις θα χαλάσουν το κομψοτέχνημα της διαμόρφωσής σου. Κι οι εμπειρίες μας έρχονται να γλύψουν το μάρμαρο και να το λειάνουν, να το καθορίσουν και να το φανερώσουν στον κόσμο, καθεμιά σαν άνεμος. Πίκρες, χαρές, αναποδιές, θαύματα και θάνατοι. Τραμουντάνα, σιρόκος, γαρμπής, πουνέντες και μαΐστρος.

Και τα στρώματα των εξωτερικών στοιβάδων αφαιρούνται μες στο χρόνο, σαν δέρμα νεκρό, κύτταρα που πετούν στον αέρα και γίνονται σκόνη, όμως φωλιάζουν σαν μνήμες, όπως η σκόνη του μαρμάρου κατακάθεται στα πνευμόνια σου για πάντα. Και σιγά σιγά αποκαλύπτεσαι στον κόσμο, γίνεσαι φανερός και ορατός, άσχετα με το μπόι που σου έδωσε ο δικός σου Δημιουργός.

Το μόνο που μπορεί να σε αλλάξει, να σου λειάνει τις γωνίες, να σου σμιλέψει το εγώ σου με τρόπο άσβεστο, είναι το χέρι της Μαντόνα σου, αυτή που θα σου γεμίσει τα κενά με τη δικιά της πνοή, σαν χρυσός σε σπασμένη πορσελάνη γιαπωνέζικου σπιτιού, που θα σε απογυμνώσει από όλα και θα σε παραδώσει στον κόσμο σαν τη δική της πιετά, το δικό της magnum opus, όσο κι αν νομίζεις πως σμιλεύτηκες μόνο από τους ανέμους. Είσαι κι εσύ ένα δημιούργημα του έρωτα, του οποιουδήποτε φτερωτού θεού, είτε του ανεκπλήρωτου, είτε του ολοκληρωμένου, είτε του απόλυτου.

Και σαν περάσουν οι στιγμές της ζωής σου, μικρές και μεγάλες, έντονες, χρωματισμένες από το βιολετί της μητέρας και το απόλυτο μαύρο του φασισμού, εκεί που θα είσαι ανάσκελα στο μικρό σου κρεβάτι και θα μετράς αναπνοές κι εγώ θα μετράω ανάποδα σελίδες, θα έρθει η στιγμή που θα φτάσω στην τελευταία και θα χυθούν δάκρυα από τα μάτια μου για εσένα, μεγάλε Μίμο, δάκρυα σαν αυτά που έχυσε ο άγιος Πέτρος και δημιούργησαν την πηγή της Πιέτρα Ντ’ Άλμπα, τον τόπο που σε όρισε κι εσένα και όλες τις ψυχές που πήρε μαζί του το βουνό που δεν άντεξε την κλίμακα ΧΙ.

Proof/Reborn

Thu, 17 Apr 2025 11:14:12 +0300

Η μεγαλουργία του Jonathan Coe έγκειται στη χωρίς δυσκολίες εναρμόνιση των ιστοριών του με το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της Γηραιάς Αλβιώνας ανά το χρόνο. Είτε πρόκειται για τη μεταπολεμική Βρετανία, είτε για το Θατσερισμό και τα επακόλουθά του, είτε για στιγμές της πιο σύγχρονης ιστορίας, όπως το Brexit και η αντιμετώπιση της πανδημίας. Ειδικά για το τελευταίο, αναφέρεται πλείστες φορές καθώς και ο ίδιος έχασε τη μητέρα του λόγω του κορωνοϊού και της κάκιστης αντιμετώπισης της έξαρσης από υγειονομικής πλευράς.

Στην Απόδειξη της αθωότητάς μου ο Coe πάει ένα βήμα πιο πέρα και καταπιάνεται με την άλλη μεγάλη έξαρση των τελευταίων ετών, την άνοδο του συντηρητισμού και της δεξιάς και άκρας δεξιάς στην Αγγλία, που έρχεται αγκαζαρισμένη μαζί με τις ταυτόχρονες ανόδους σε διάφορα μέρη της Δύσης (Ιταλία, Ολλανδία, Γερμανία, Ουγγαρία, ΗΠΑ κλπ). Ο συντηρητισμός είναι πανδημία επίσης κι έχει κι αυτός τα συμπτώματά του: μείωση κρατικών δαπανών, ιδιωτικοποίηση σε ξεκάθαρα δημόσιους τομείς όπως η υγεία (κάτι που αποδείχθηκε με βάναυσο τρόπο μέσα στην περίοδο του Covid), αλλοίωση του πρακτικά δημόσιου τομέα όπου είναι απαραίτητος (πχ εκπαίδευση) και πολλά ακόμη.

Τα άσχημα της δεξιάς και ακροδεξιάς που στηρίζεται πάνω στο συντηρητισμό (ξενοφοβία, αυταρχισμός, μίσος για ομάδες ανθρώπων και πλήρης διαχωρισμός της κοινωνίας σε κλειστές πλέον ομάδες) είναι τα μικρά και μεγάλα μπόνους που, δυστυχώς, αρχίζουμε να συνηθίζουμε και να ζούμε με αυτά, εφόσον σαν κοινωνία δεν αναλαμβάνουμε δράση για να απαλλαγούμε από το φάντασμα της Θάτσερ, του Ρήγκαν και λοιπών κακόβουλων πλασμάτων που εξυμνούνται ως θεοί από τις κλίκες της δεξιάς σε όλες τις αποχρώσεις της. Μιας ταξικής και πολιτικής μερίδας που ως στόχο και σκοπό της έχει να νίβει τα χέρια της μπροστά στα προβλήματα που η ίδια προκαλεί, να απομυζεί την κοινωνία σε μεγάλο βαθμό και να βοηθά ημετέρους και τον εαυτό της στην εδραίωση τους παντού.

Η ιστορία που διαδραματίζεται στο έργο έχει θολές γραμμές ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Είναι γεγονότα που κάλλιστα θα μπορούσαν να συμβούν ή έχουν ήδη συμβεί, στο παρελθόν ή και στο παρόν. Θάνατοι που παρουσιάζονται ως αυτοκτονίες, δολοφονίες χωρίς ενόχους, διαπλεκόμενα συμφέροντα που κινούν νήματα. Η μαεστρία του Coe αναμειγνύει το πραγματικό με το φανταστικό, το ιστορικό με το κοινωνικό και πολιτικό και μας προσφέρει μία συμφωνία σε δεξιά μείζονα, ενταγμένη πλήρως στην εποχή και που ακούγεται τόσο ξεκάθαρη μέσα στην φασαρία της, ακόμη και στα δικά μας ελληνικά αυτιά.

Στις μέρες μας δεν υπάρχει πια αληθινός τρόμος. Το μόνο αληθινά τρομακτικό που μας έχει απομείνει…

Mon, 15 Jul 2024 20:45:14 +0300

Στις μέρες μας δεν υπάρχει πια αληθινός τρόμος. Το μόνο αληθινά τρομακτικό που μας έχει απομείνει είναι η αληθινή ζωή, ο τρόμος της επιβίωσης, ο φόβος για την επόμενη μέρα, η εσωτερική αγωνία για το πως θα τα βγάλουμε πέρα μέσα σε μια κοινωνία ασφυκτικά επίπονη, αδιάλλακτη και μισάνθρωπη. Τα τελευταία χρόνια η βιομηχανία του κινηματογράφου μας έχει κάνει αναίσθητους πλέον στον καθαρό τρόμο λόγω της πληθώρας παραγωγής ταινιών του είδους, παρουσιάζοντας κάθε πιθανό και απίθανο στοιχείο που μπορεί να μας προκαλέσει ανατριχίλες. Από μετα-αποκαλυπτικές κοινωνίες, ζόμπι που διψάνε για αίμα, νεκρά κοριτσάκια που βγαίνουν από τις οθόνες της τηλεόρασης, γενετικά πειράματα που δημιουργούν ανθρώπους υβρίδια, καθώς και από την επαναληπτική μανία του να επιστρέφουν σε πετυχημένα project και να τους αλλάζουν τα φώτα, πχ Κόμης Δράκουλας.

Εμείς οι 40+ που έχουμε ζήσει όλη αυτή τη μανία από την αρχή της έξαρσής της το κατανοούμε λίγο παραπάνω. Horror films υπήρχαν πάντα, μεγαλώσαμε με Leatherface, Freddy, Chucky, Boogeyman, Halloween, αλλά αυτό το κακό που ξεκίνησε με ταινίες τύπου Blair Witch Project και συνεχίζεται μέχρι σήμερα μας έχει κάνει αδιάφορους προς το είδος, τόσο που βλέπουμε αυτές τις ταινίες για να περάσει η ώρα μας και μόνο. Οι αναπηδήσεις φόβου λόγω απότομης εναλλαγής σκηνής και ηχητικών εφέ αποτελεί ταπεινό κλισέ κι η αλήθεια είναι πως πιο πολύ τρομάζουμε με το τι μας περιμένει την επόμενη ημέρα στον εργασιακό χώρο και γενικότερα στη ζωή μας.

Συχνά, ωστόσο, αναπολούμε εκείνα τα βράδια που μαζευόμασταν στο χωριό τα ξαδέρφια και λέγαμε “ιστορίες με φαντάσματα”. Τότε νιώθαμε τις τρίχες μας να σηκώνονται παρόλη τη ζέστη του δειλινού κι έπειτα φοβόμασταν να πάμε μέχρι την τουαλέτα και θέλαμε κάποιον να μας συνοδέψει για να ανάψει το φως μην τυχόν και υπάρχει κάτι που να παραμονεύει στις σκιές. Και κάποια από τα παιδιά ήταν τυχερά αν καθόταν μαζί τους κάποιος μεγάλος και τους έλεγε ιστορίες του χωριού ή της περιοχής, για δάση μαγεμένα, για νεκροταφεία στοιχειωμένα, για καμπάνες εκκλησιών που χτυπούσαν μόνες τους τα μεσάνυχτα, για τον χαμένο νέο που όλοι στο χωριό τον είχαν δει να τριγυρνά στα στενά τα βράδια, παρόλο που είχε φύγει από αυτόν τον τόπο πολλά χρόνια πριν και όλοι ήξεραν πως πέθανε σε ένα καράβι.

Ο Κωνσταντίνος Δομηνίκ κι ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης ανασκαλεύουν αυτό το δοξασμένο παρελθόν και μας καθίζουν σε κιλίμια, σε παλιά ντιβάνια, δίπλα σε φλόγες από ένα τζάκι που σιγοκαίει, πλάι σε σοφράδες κι εξιστορούν αυτόν τον απλό, ανόθευτο τρόμο που συνδυάζει την παράδοση με το φόβο, το φολκλόρ στοιχείο με το κράτημα της ανάσας, την επαρχιώτικη αφέλεια με το σφίξιμο των χεριών πριν αποκαλυφθεί αυτό που κρύβεται στις σκιές, κάτω από το κρεβάτι ή μέσα στην παλιά ντουλάπα. Και αξίζουν κάθε σταμάτημα αναπνοής, κάθε γούρλωμα ματιών, κάθε κρυφοκοίταγμα πίσω από τον ώμο, γιατί, πού ξέρεις; μπορεί τελικά ο τρόμος να βρίσκεται κάπου κοντά μας.

يأمل

Wed, 03 Jul 2024 15:03:06 +0300

Όταν απλώνεται το σκοτάδι τριγύρω, ψάχνεις μικρά πράγματα να πιαστείς, μια φωνή, μια ανάμνηση, μια εικόνα. Κάτι που να σου δίνει δύναμη για να κρατηθείς και να σκεφτείς πως όλα μπορούν να αλλάξουν, να γίνουν καλύτερα. Φέρνεις στο νου σου αναμνήσεις και τις κρατάς ζωντανές στα μάτια σου, όσο το υπόλοιπο σώμα λειτουργεί απόλυτα μηχανικά, μετακινείσαι και επικοινωνείς σαν ανδροειδές, περιμένοντας αυτή τη μικρή λάμψη ελπίδας να γίνει φως εκτυφλωτικό. Καρτερία και ανυπομονησία, όσο προσπαθείς να μεταδώσεις την ελπίδα σου, όσο καταβάλλεσαι από τις καταστάσεις και το βάρος του πόνου, της απώλειας και της μάχης πέφτει πάνω στο κορμί σου και σε καθηλώνει. Παλεύεις με δαίμονες και φόβους που εμφανίζονται μπροστά σου για να σου δείχνουν τα χειρότερα μελλούμενα και κοιτάς με ματιά σταθερή, γιατί ξέρεις πως όλα μπορούν να συμβούν και, όσο σκληρό κι αν είναι, δεν θες να βρεθείς ανυποψίαστος μπροστά στην καταστροφή.

Μα η yamal, η ελπίδα, είναι πάντα μέσα σου και ξέρεις πως μόνο σκεφτόμενος θετικά μπορείς να ανταπεξέλθεις. Και προσπαθείς μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, να ξεπεράσεις όποια δυσκολία εμφανίζεται. Για να φτάσεις ως εκεί όπου ο φόβος, η απόγνωση και τα δάκρυα θα είναι κάτι μακρινό, ένας σκόπελος που ξεπεράστηκε και βρίσκεται πλέον πίσω σου. Γιατί οι λεμονιές θα ξυπνήσουν και θα συνεχίσουν να ανθίζουν για πολύ καιρό ακόμη.

In maps of time and space

Wed, 01 May 2024 17:07:27 +0300

“Why do we fall?” Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει από πτώσεις, από καταρρεύσεις, από διαλύσεις. Αυτοκρατορίες, άνθρωποι, θεοί και ημίθεοι, όλοι δένονται από το νήμα αυτό που ζητά το γονάτισμα, σωματικό και κυρίως ψυχικό. Όμως, γιατί πέφτουμε; Έχει δίκιο ο Άλμπερτ που απαντά “So that we learn to pick ourselves up”; Καθότι η Ιστορία έχει δείξει πως οι δομές (κοινωνικές ή/και πολιτικές), από τη στιγμή που πέφτουν δεν έχουν ξαναβρεί καμία τους τη δύναμη να ανέλθουν ποτέ ξανά. Όμως, ο άνθρωπος; Πώς έχει καταφέρει να ανταπεξέρχεται, πού βρίσκει την ανάκαρα να αφήνει πίσω καταστροφές και εσχατολογίες και να συνεχίζει να ελπίζει, να ονειροπολεί;

Ένα ταξίδι είναι η Ιστορία, μεγάλο, γεμάτο ταπεινώσεις, αίμα, δολοπλοκίες και υποταγές. Και ως άλλος Βιργίλιος, ο Mitchell μας παίρνει από το χέρι και μας κατεβάζει στα έξι (στην περίπτωσή του) επίπεδα της Κόλασης, για να ζήσουμε όσα καταστρέφουν το ανθρώπινο γένος, όσα διαβρώνουν τα ήθη, όσα φθείρουν τον χαρακτήρα.

Κατεβαίνει τα πρώτα σκαλιά, ανεβαίνοντας σε ένα καράβι και μας βάζει να δούμε κατάματα τα λάθη που κάναμε ως είδος, την υποδούλωση και την εξάλειψη συνανθρώπων, τον αφανισμό λαών, την εξουδετέρωση φιλήσυχων ατόμων, όλα στο όνομα της αποικιοκρατίας και της ενίσχυσης του κέρδους, της επεκτατικότητας και της επίδειξης κυριαρχίας. Έπειτα κατεβαίνει παρακάτω, ανεβαίνοντας τα σκαλιά μιας έπαυλης και μας δείχνει τα εσώτερά μας, το πάθος της φιλοδοξίας μας για να γίνουμε ονομαστοί, χωρίς ηθικούς φραγμούς. Μας καθοδηγεί πιο κάτω, μέσα από πυρηνικές σχάσεις, για να μας δείξει κατάματα το πως ο σφετερισμός της εξουσίας, οι γνωριμίες, το πάθος για επικράτηση και, πάνω απ’ όλα, για το χρήμα, δεν υπολογίζει τίποτα, όχι μόνο μία, αλλά και πολλές ανθρώπινες ζωές. Στο τέταρτο επίπεδο, φαντάζουν ίδια όσα μας δείχνει, αλλά από το εταιρικό επίπεδο μας πηγαίνει στο άτομο, αυτή τη μικρή λέξη που εμπεριέχει τόσο πολύ εγωισμό και τόση ματαιοδοξία.

Μας οδηγεί πιο βαθιά και μας δείχνει μια εικόνα του μέλλοντος, όπου ο καταναλωτισμός είναι τόσο έντονος, όπου τα προϊόντα δεν αναφέρονται πλέον με το όνομά τους αλλά με το όνομα της εταιρείας που τα δημιουργεί. Όπου οι σύγχρονοι σκλάβοι ζουν ναρκωμένοι και υποταγμένοι. Κι όσοι δεν είναι σκλάβοι, απλά δεν έχουν συνειδητοποιήσει το πόσο γερά είναι τα δικά τους δεσμά. Και, τέλος, φτάνοντας στον πάτο, βλέπουμε αυτό που είναι προδιαγεγραμμένο, η καταστροφή, ο μαρασμός, η ανέχεια. Αφού η πτώση, μόνο διάλυση μπορεί να φέρει και η Ιστορία, που κινείται όχι ακριβώς κυκλικά, αλλά με σπειροειδή τροχιά επανερχόμενη στα ίδια, αλλά λίγο πιο πάνω, για να μας δείχνει τα λάθη που ξανακάνουμε, πάλι και πάλι, χωρίς να βάζουμε μυαλό. Κι εκεί που ήταν αποικιοκράτες τώρα είναι φυλές. Κι εκεί που ήταν οι Βρετανοί και οι Ολλανδοί, τώρα είναι οι Κόνα.

Όμως, τελικά, γιατί πέφτουμε; Έχει δίκιο ο Άλφρεντ; Ο Mitchell δείχνει να το πιστεύει πάντως. Κι αφού μας κατέβασε στο πιο χαμηλό επίπεδο, μας πιάνει το χέρι τρυφερά κι αρχίζει σιγά σιγά να μας ανεβάζει και πάλι. Και το κάνει με το να παίρνουμε βαθιά ανάσα κάθε φορά, καθώς βλέπουμε πως τουλάχιστον δεν έχουν χαθεί όλα. Πως ο κόσμος έχει το σθένος να αντισταθεί, να παλέψει, να τρέξει μέσα από έρημους τόπους για να ξεφύγει από τον πολέμαρχο, να φρενάρει την ορμή μιας καπιταλιστικής κοινωνίας που θέλει το λαό είλωτα, να κάνει φίλους στα έσχατα των καιρών και να ζήσουν όλοι μαζί μια περιπέτεια λυτρωτική, να διαλύσει αυτό το corporate τέρας που απομυζεί την ανθρωπιά και θρέφεται μόνο με το κέρδος, να αποδείξει πως η φιλοδοξία και ο εγωισμός μπορούν να παραμεριστούν μπροστά στο θαύμα του έρωτα και να μας δείξει πως ακόμη και στα πέρατα της γης και στην πιο μεγάλη θάλασσα, τελικά θα βγει στο φως αυτός που με δόλο καταστρέφει.

Τελευταία ανάσα και εφόρμηση στην επιφάνεια. Με την ελπίδα ο δικός μας Βιργίλιος να μας έβγαλε πιο σοφούς από αυτή την Κόλαση, με το χάρτη του ζωγραφισμένο στα σύννεφα.

Ξεχασμένη ήπειρος

Tue, 12 Mar 2024 15:36:21 +0300

Αφρική, κοιτίδα καταγωγής του ανθρώπου, αχανής και πολύμορφη, αδικημένη κατάφορα και πονεμένη βαθιά. Πόσο λίγη σημασία σου δίνουν, τόσο έντονα που σε χαρακτηρίζει αυτό το μέγα όνομά σου, σμιλεμένο πάνω στις πέτρες της Δυτικής Σαχάρας, νοτισμένο με αίμα στην άμμο της Καλαχάρι, καμένο στους θάμνους της σαβάνας. Κανένας δεν σε πρόσεχε κι ακόμη σε αγνοούν. Και στιγματίζουν με το όνομά σου 1,4 δις ανθρώπων λες κι έχουν μία κοινή πατρίδα, ενώ τα κράτη σου αναρίθμητα, 54 τον αριθμό, το καθένα με τη δική του πικρή ιστορία. Η Δύση σε προσέχει μόνο όταν θέλει να σε εκμεταλλευτεί, να πάρει τα παιδιά σου και να τα κάνει σκλάβους, να τα μισήσει για το χρώμα τους και να τα θεωρήσει υπανθρώπους. Κι όταν πια δεν θα τα χρειαστεί, να επιτάξει εδάφη και να τα απιθώσει εκεί χαρίζοντάς τους ένα κράτος με ένα όνομα που μόνο συμβολικό ήταν και λεγόταν Λιβερία. Κι όταν χρειαζόταν πόρους, αμέτρητους που κρύβεις στα σπλάχνα σου, ήρθαν και σε σκάλισαν, άνοιξαν τρύπες στο κορμί σου, σε ρούφηξαν μέχρι το μεδούλι σου και καρπώθηκαν διαμάντια, πετρέλαιο, σπάνιες γαίες, καουτσούκ κι ό,τι άλλο θα μπορούσαν να σου κλέψουν. Κι όταν ο κόσμος άρχισε να αλλάζει κι οι αποικίες θεωρήθηκαν προσβολή στην ιστορία και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ακουγόταν παντού, σε παράτησαν έρμαιο των κάθε λογής φυλών, ομάδων και πολεμάρχων, χωρίς να νοιαστούν πως θα γίνει ειρηνικά η μετάβαση. Κι όταν άρχισες να ματώνεις τον ίδιο σου τον εαυτό, όταν τα παιδιά σου ξεκίνησαν να αλληλοσκοτώνονται, τα όρνεα έβλεπαν από μακριά κι ερχόντουσαν μόνο για να τσιμπάνε το συκώτι σου κάθε λίγο και λιγάκι, δεσμευμένη Προμηθέα, να απομυζούν την κάθε σου ελπίδα για ανάταση. Κι έχεις μείνει έτσι ανυπεράσπιστη, λαβωμένη, με τα έργα σου μισά, με τα παιδιά σου να μισιούνται, με τους ξένους να σε γλυκοκοιτάνε σαν ξεπεσμένη πόρνη. Και με τους ήρωές σου ταπεινούς και δειλούς, χωρίς φωνή, χωρίς παράστημα, χωρίς μπόι. Κι όλοι μαζί να ζουν στον ξέφρενο ρυθμό του Τραμ 83, με τις μουσικές του, με τη Ντίβα του, με τον Ρέκβιεμ, τον Λισιέν και όλα τα κορίτσια-πιτσούνια που ζουν μονάχα για να αντικρύσουν την αυριανή μέρα.

Ήρθες κοριτσάκι,

Sun, 11 Feb 2024 13:54:49 +0300

Ήρθες κοριτσάκι,

Κι άλλαξες τα πάντα γύρω

Τα έκανες όμορφα και λαμπερά

Σαν έναστρη νύχτα, μαγευτική

Σαν φως από χιλιάδες ήλιους να μας έλουσε σε μια στιγμή

Σαν μυριάδες πυγολαμπίδες που τριγυρίζουν σε καταπράσινο λιβάδι.

Έδωσες ζωή

Σαν τις δροσοσταλίδες της πρωινής πάχνης πάνω στα χόρτα

Σαν πνοή ανέμου φρέσκου μες στο κατακαλόκαιρο

Σαν το λουλούδι που άνοιξε για να δει τον ήλιο

Δεν είναι εύκολος ο κόσμος, κοριτσάκι

Κρύβει κινδύνους κάτω από τα κρεβάτια μας και μέσα στις ντουλάπες,

Παραμονεύει για να μας τρομάξει με την πρώτη ευκαιρία.

Περιμένει ανήσυχος να μας πληγώσει,

Να κάνει τα μάτια σου να στάξουν, κοριτσάκι.

Μη φοβάσαι ομως,

Θα είμαι εδώ,

Να σκουπίζω το δάκρυ σου

Και να σε κρατάω σφιχτά και να σου λέω

“Έφυγε τώρα, πάει…”

Θα είμαι εδώ να ζεσταίνομαι από το γέλιο σου,

Θα είμαι εδώ να κοιτώ τα μάτια σου και να ονειρεύομαι,

Θα είμαι εδώ να σε σηκώνω όταν πέφτεις

Και να σε ανεβάζω όταν θες να πας πιο ψηλά.

Θα είμαι εδώ όταν χαμογελάς για να χαμογελώ κι εγώ

Θα είμαι εδώ στην ευτυχία σου γιατί αυτή θα με κάνει ευτυχισμένο.

Κι όταν γίνω σύννεφο, κοριτσάκι

Όταν πετάξω μακριά στον ουρανό

Όταν θα γίνω σκόνη που ξεχνιέται με μια πνοή

Θα είμαι εδώ και πάλι

Δίπλα σου

Να σε κοιτώ

Κι έτσι να κάνεις την καρδιά μου να χτυπά και πάλι από την αρχή

Για το δικό μου κοριτσάκι.

¡Madre!

Mon, 05 Feb 2024 11:19:21 +0300

Αχ Αμάλια! Αχ γλυκιά, αγαθή και υπέροχη Αμάλια! Το βάρος του κόσμου έπεσε στους ώμους σου κι εσύ, τρυφερή και άδολη, κοίταξες κατάματα το χαμό τριγύρω σου και χαμογέλασες. Με αυτό το χαμόγελο που πάντα κουβαλάς γιατί η καταστροφή σου είναι δυσνόητη μερικές φορές. Γιατί όσα συμβαίνουν σε εσένα ή στα παιδιά σου, ορισμένες φορές δεν τα καταλαβαίνεις κι απλά συγκατανεύεις. ‘Η τουλάχιστον έτσι δείχνεις. Τράβηξες και τραβάς πολλά σε αυτή την πορεία των χρόνων σου, από την απώλεια της δικής σου μάνας, στήριγμα και πάντα ακροατή των προβληματισμών σου, ακόμη και τώρα στην άδεια της καρέκλα, μέχρι το χαμό που βίωσαν τα παιδιά σου, το καθένα τον δικό του, αλλά και όλα μαζί τον κοινό, τη φυγή του άσπλαχνου, αδιάφορου και εγωιστή πατέρα τους.

Απελευθερώθηκες όμως! Τα παιδιά σου έχασαν έναν πατέρα (ο θεός να τον κάνει!) κι εσύ έναν σύζυγο, αλλά κερδίσατε όλοι μαζί μια ελευθερία αφάνταστη, έριξες στο γκρεμό την πέτρα του Σίσυφου που έσπρωχνες καθημερινά τόσα χρόνια κι είσαι ανάλαφρη εδώ και καιρό, το νιώθεις, το ζεις. Κι όπως ανάσανες εσύ, έτσι θέλεις να είναι πιο ήρεμα και τα παιδιά σου. Και μέσα από τα δικά σου λόγια, τις δικές σου πράξεις, με μια αγκαλιά βάλσαμο που ζεσταίνει την ψυχή, χάρισες στην Έμμα την προοπτική του μέλλοντος και την απελευθέρωση από το παρελθόν, έδωσες νέο αέρα για να ξεφύγει η Σύλβια από την προσκόλληση σε όσα δεν τη βοηθούν και χάρισες τον ορίζοντα, αυτόν τον βαμμένο μενεξεδί ουρανό μιας νέας μέρας και μιας νέας χρονιάς, στον γλυκό σου Φερ για να ξεκολλήσει από το βάλτο της μιζέριας του.

Κάθε ήρωας του Παλόμας κουβαλάει το δικό του σταυρό και παλεύει με τους δαίμονες του, από τη μάνα και τα παιδιά μέχρι και τον καλό θείο Εντουάρντο. Μέχρι που έρχεται αυτή η λυτρωτική παραμονή Πρωτοχρονιάς κι ο καθένας τους κάνει ένα βήμα σταθερό προς το μέλλον. Μέσα από σελίδες νοτισμένες από δάκρυα, των πρωταγωνιστών αλλά και τα δικά μας, μέσα από λόγια και αγκαλιές όπου βιώνεις ανάταση, θαλπωρή και σπαράζει το είναι σου, μέσα από το χάδι στο χέρι που σου λέει “θα είμαι εδώ, μαζί σου, συνέχεια” και απλά γνωρίζεις πως με τίποτα δεν θα είσαι μόνος.

L’ amour est un chien de l’ enfer

Wed, 17 Jan 2024 16:02:42 +0300

“J'ai voyagé dans des lieux, des monuments et des campagnes, avec vous. J'ai goûté des miracles, des régals pour la langue et l'estomac et j'ai avalé la vie sous forme de nourriture, avec toi. J'ai ressenti la douleur et l'obscurité, mon cœur saignait de larmes et de dépression. Pour toi. Je sais que tu étais ce qui me définit, ce dont j'ai besoin pour être entier dans la vie, mais nous étions deux créatures faites dans la solitude, destinées à se retrouver. Soyez ensemble mais toujours séparés. Soyez loin mais toujours proche.”

Ο έρωτας καθορίζει, καλώς ή κακώς, τις ζωές μας σε μεγάλο βαθμό. Και η εύρεση τής âme soeur (της αδελφής ψυχής) είναι σαν το κυνήγι της ευτυχίας, γραμμένο με ανεξίτηλη γραφή στο σύνταγμα της καρδιάς μας. Οι πορείες μας όμως, ιδίως στο μοντέρνο κόσμο, οι ανάγκες του εγώ και το κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε υποχωρήσεις σε μία σχέση, τείνουν να αποδυναμώνουν τη διάδραση ακόμη και με το significant other ταίρι μας, κάνοντας σκόνη τον υπέροχο πλατωνικό μύθο.

Ο πόνος που έρχεται σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ακόμη πιο ισχυρός, πιο κραταίος. Διότι η διάσπαση του ενός που έχει ολοκληρωθεί από δύο μισά αφήνει ρωγμές που δεν αναπλάθονται με τίποτα. Κι αν βρεθείς ξαφνικά, όπως ο κύριος Λουντμίλος, σε θέση να μάθεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα του άλλου μετά την καταστροφή, βιώνεις μαζί του το άλγος, αλλά δυστυχώς καιρό αργότερα κι από απόσταση, χωρίς πιθανότητα κάποιας ολικής επαναφοράς στα πρότερα.

Η Ρένα Λούνα στο πρωτόλειό της μας ταξιδεύει στη γαλλική επικράτεια και μας προσφέρει αξόδευτα εικόνες, γεύσεις, πόνο, στοργή και πολλά κομμάτια θηλυκής ψυχοσύνθεσης καθώς βουτάει χωρίς ανάσα στο χαρακτήρα της κυρίας Λουντμίλας μέσω των γραπτών της. Εξαιρετική αφήγηση και προσεγμένη γλώσσα, νιώθεις σαν να γυρίζεις τον κόσμο (εσωτερικό κι εξωτερικό) μέσα από το λόγο της.

Μες στης ψυχής την άβυσσο

Thu, 04 Jan 2024 15:42:12 +0300

Η συμπεριφορά, η ψυχοσύνθεση και οι πράξεις ενός ατόμου προσδιορίζουν τη θέση του στο κοινωνικό σύνολο και το εντάσσουν σε ή το εξοστρακίζουν από ομάδες ή τάξεις. Τα επιμέρους χαρακτηριστικά του όμως είναι γεννήματα από την αποκοπή του ομφάλιου λώρου; Ή δημιουργούνται και γιγαντώνονται από το περιβάλλον του; Με λίγα λόγια, ένας άνθρωπος οδηγείται στο κακό σιγά σιγά ή αυτό γεννάται μαζί του; Και τι γίνεται μετά το κακό; Βοηθάει η κοινωνία και το σωφρονιστικό σύστημα στην επανένταξη ή ο στιγματισμός καθορίζει πλέον το άτομο στο διηνεκές;

Ο Γιάννης Νικολούδης αφηγείται μέσω πολλών ατόμων την πορεία από το κακό προς το κακό, την γέννηση και το θρέψιμο του μιασμένου χαρακτήρα μέχρι το σφάλμα, τα στραβά βλέμματα και τις αμετακίνητες απόψεις πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει, τη δραματοποίηση της κατάστασης και τα σίγουρα βήματα προς το αναπόφευκτο, με όλα όσα εμείς μπορούμε να κατανοήσουμε όσον αφορά το “γιατί;” και που οι άλλοι πεισματικά (θέλουν να) αγνοούν. Με εξαιρετική γλώσσα για κάθε χαρακτήρα, σε αυτό το υπέροχο βιβλίο, δίνει φωνή στους κριτές των πάντων χωρίς οι ίδιοι να έχουν σχέση, στους κυρ-Παντελήδες κάθε τόπου που επιμένουν πως “πήγαινε γυρεύοντας”, στους απανταχού “κοιτάω την πάρτη μου”, μα κυρίως στην εσωτερική φωνή του πρωταγωνιστή που ξεκαθαρίζει με λίγα λόγια αυτό που φαντάζει λογικό:

“…και σκεφτόμουνα τα δικά μου και σκεφτόμουνα ότι ποτέ δεν ξεχνάς. Μόνο αψηφάς για λίγο. Το κάνεις στην άκρη για λίγο. Μέχρι εκεί. Τίποτα άλλο. Γιατί αυτό είναι εκεί. Είναι εκεί. Φίδι είναι κάτω από ξεραμένα φύλλα που δεν το βλέπεις αλλά το αισθάνεσαι να σέρνεται μέσα στα φύλλα. Αυτό είναι. Έτσι το βλέπω στα όνειρα. Στο χώμα. Στα φύλλα. Να το κάνεις στην άκρη για λίγο, μόνο αυτό μπορείς. Να σπας πέτρες. Να σηκώνεις. Να σκάβεις. Να κάνεις ό,τι μπορείς για να σκοτώνεις το σώμα. Να κοιτάζεις τη φωτιά, να ακούς το νερό, τη θάλασσα να έρχεται και να φεύγει, και -τις νύχτες που δεν την ακούς- να τη νιώθεις στα κόκκαλα και στο κρέας σου βαθιά. Μόνο έτσι. Τίποτα άλλο δεν μπορείς να κάνεις - τίποτα άλλο δεν μπορείς κανένας να κάνει…”

Στα κέρατα του ταύρου γεννήθηκα, αυτό μπορεί να φταίει

Wed, 20 Dec 2023 11:45:38 +0300

Φοβάμαι, ταυρομάχε! Φοβάμαι πως ο ταύρος θα σε καρφώσει με τα κέρατά του και θα χαθείς για πάντα. Φοβάμαι το θυμό του στην κίνηση της μουλέτα, την εξαγρίωσή του σε αυτό το τυφλό κόκκινο πανί. Φοβάμαι τους πικαδόρες με τα κοντάρια τους που θα εξερεθίζουν ακόμη πιο πολύ το μεγάλο ζώο. Φοβάμαι τους ψηλούς άντρες με τις μπαλεστίλιας που πληγιάζουν το κερασφόρο για να γίνει έρμαιο στα χέρια σου. Φοβάμαι το σπαθί σου και πόσο αδίστακτα θα το καρφώσεις στα πλευρά του για να ακούσεις το όλε των πτωματοφάγων και να λουστείς στα κόκκινα γαρύφαλλα. Αλλά φοβάμαι πιο πολύ γιατί ο ταύρος είμαι εγώ. Εμένα πληγώνουν οι πικάδες, εμένα ταλαιπωρούν οι μπαλεστιλιέρος, σε εμένα βυθίζεις το ξίφος σου, το δικό μου αίμα ποτίζει την αρένα, στο δικό μου κόκκινο πατάς και υποκλίνεσαι σε ιαχές. Φοβάμαι εσένα, φοβάμαι εμένα, φοβάμαι εμάς. Όμως αυτό δείχνει να είναι ο σκοπός της ζωής μου, το να μπω στην αρένα και το να πεθάνω από το χέρι σου ή να χαθείς εσύ από τα κέρατά μου.

Το ποτάμι των συναισθημάτων δεν είναι σιγανό κι ακίνδυνο. Είναι χείμαρρος ορμητικός που παρασύρει, ξεριζώνει και διαλύει. Το δόσιμο, το να αφήνεσαι στο έλεος της καρδιάς, το σμίξιμο με το δύσκολο, με το ανεκπλήρωτο είναι μια γλυκιά παράδοση όπου γνωρίζεις το ανέφικτο του πράγματος αλλά ζαλίζεσαι από τις ευωδιές των ορμονών και εθίζεσαι στη μουσική της ομιλίας του άλλου, στις σκιές που χαράζει το σώμα του πάνω σε έπιπλα, πατώματα αλλά και στην ψυχή σου.

Ο Lemebel δίνει το είναι του σε αυτό το αριστούργημα, σε αυτή την αρένα όπου όλα τα μέλη της ταυρομαχίας συμμετέχουν απόλυτα γυμνά, όπως κι ο ταύρος. Η Πρώτη Κυρία, αυτό το μικρό επαρχιώτικο κορίτσι που μεταμορφώθηκε σε λαλίστατη κόμισσα της υψηλής κοινωνίας. Ο Δικτάτορας, αυτή η πέτρινη, αδίστακτη, τυραννική μορφή που όμως κουλουριάζεται, κλαίει και κυλάει στα ίδια του τα περιττώματα μπροστά στην απειλή της τελευταίας ανάσας. Όλοι οι πικαδόρες όπως τα παιδιά και οι κυρίες της γειτονιάς, τα μέλη του στρατού, η Λάουρα και η υπόλοιπη ομάδα του Μετώπου. Ο ματαδόρ Κάρλος, αυτή η αέρινη μορφή, η ανέγγιχτη, που μόνο φυσάει προς το μέρος σου και κάνει το δέρμα σου να ανατριχιάζει, που μόνο η παρουσία του έχει νόημα στην καθημερινότητά σου. Και, φυσικά, ο ταύρος, η Τρελή από Απέναντι, αυτή η μοναδική ψυχή, η υπέροχη, που θέλει να ζήσει το όνειρο, το ανέφικτο, το απίθανο, το να φύγει από την αρένα μαζί με τον ταυρομάχο σαν μια ψυχή, σαν ένα σώμα, σε μια υπέροχη ένωση. Όμως ξέρει πως δεν γίνεται, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να προσπαθήσει και να χαρεί μέχρι το μεδούλι τη μάχη της αρένας.

Something rotten

Thu, 12 Oct 2023 21:40:52 +0300

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Κάτι σάπιο υπάρχει σε κάθε βασίλειο. Ακόμη και σε κάθε δημοκρατία ή και σε οποιοδήποτε καθεστώς εξουσίας. Μπροστά και πίσω από σημαίνοντα πρόσωπα υπάρχουν σκιές που σκοτεινιάζουν δωμάτια, υπάρχουν αράχνες που υφαίνουν ιστούς, υπάρχουν όπλα έτοιμα να σκοτώσουν ή να φοβίσουν. Σκιώδεις κυβερνήσεις, διαπλεκόμενα συμφέροντα, άνθρωποι υποχείρια, οργανωμένο έγκλημα, βασανισμοί, δολοφονίες, φυλακίσεις, ένα συνονθύλευμα από κέντρα εξουσίας που ορίζουν ζωές, τόπους και το μέλλον.

Ο Ατζέι γνώρισε το πως η εξουσία κατευθύνει από πολύ μικρός. Και μεγαλώνοντας έγινες μέρος της, πιόνι της, με δικό του σκοπό να νιώθει την αύρα του μεγαλείου και να το υπηρετεί μέχρι να καταφέρει να ξεφύγει.

Η Νέντα γνώρισε το πως η εξουσία δημιουργεί καταστάσεις για τον εαυτό της μέσα από δολοπλοκίες και αίμα κι έγινε σύντροφός της με δικό της σκοπό το να σώσει αυτόν που θα μπορούσε να σωθεί προσφέροντας κάτι πιο σημαντικό, την καρδιά της.

Ο Σάνι γνώρισε το πως η εξουσία ορίζει τη ζωή γιατί γεννήθηκε μέσα της, μεγάλωσε μαζί της, ήταν κτήμα της προτού καν δημιουργηθεί, ήταν το μέλλον προτού καν γεννηθεί και βυθίστηκε στο σκοτάδι του εαυτού του με δικό του σκοπό να απελευθερωθεί ή να πεθάνει.

Ένα μεγάλο βιβλίο που φαντάζει μικρό καθώς σε απορροφά και το διαβάζεις με ταχύτητα. Ένα τεράστιο βιβλίο για το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι της πιο πολυπληθούς χώρας του πλανήτη. Ένα ασύγκριτο βιβλίο για τις σκέψεις που κάνει κάποιος συγκρίνοντας με τα τεκταινόμενα στο δικό μας ή και σε οποιοδήποτε κράτος. Διότι η σαπίλα κυριαρχεί παντού. Και βρωμάει πολύ.

Sempre viva

Thu, 28 Sep 2023 11:20:16 +0300

Ο καφές σιγόβραζε στο παλιό μπρίκι. Είχε κρατήσει ένα τεράστιο απόθεμα από ελληνικό καφέ, μεγάλα πακέτα του κιλού και τα είχε βάλει σφηνωμένα στην κατάψυξη του υπογείου. Μπορεί να είχε περάσει η ημερομηνία λήξης τους προ καιρού, όμως πίστευε ότι η πολύ χαμηλή θερμοκρασία θα μπορούσε να διατηρήσει έστω και λίγο το χαρμάνι του για να απολαμβάνει ένα φλυτζάνι ατενίζοντας από την πίσω αυλή το δάσος με τα θεόψηλα δέντρα, οξιές, καστανιές και πιο μακριά τα έλατα, και να θυμάται τις εποχές όπου ένας ελληνικός καφές ήταν μια απλή καθημερινή στιγμή, σε ένα παρελθόν που κανένας δεν ήξερε ή δεν ήθελε να θυμάται πια.

Ο μουσαφίρης καθόταν στο παλιό τραπέζι της κουζίνας και ένιωθε τα μάτια του καρφωμένα στην πλάτη του. Είχε πολύ καιρό να βρεθεί άνθρωπος να μπει μέσα στο σπίτι, πόσο μάλλον να κάτσει κιόλας για έναν καφέ. Όμως οι περιστάσεις αυτή τη φορά το επέβαλαν. Και η παλιά κουζίνα της γιαγιάς του, το σπίτι που άλλες τρεις γενιές πιο πριν το είχαν κατοικήσει κάμποσες δεκαετίες πίσω, είχε τούτη δα τη στιγμή δυο ανθρώπους να ανασαίνουν μέσα της και να οσφραίνονται τη μυρωδιά της ρίγανης που σαν να είχε κατακάτσει παντού εδώ και δυο αιώνες σχεδόν. Η γιαγιά του δεν τσιγκουνευόταν ποτέ τα μυρωδικά στα φαγητά. Ρίγανη, δυόσμος, μαϊντανός, αρισμαρί, τσουκνίδα… Όσο για το θυμάρι, όποτε έμπαινε στο σπίτι κρέας, του έδινε να καταλάβει. Όμως ήταν άλλες εποχές τότε, δύσκολες, ο τόπος είχε περάσει δυο πολέμους, κατοχή, πείνα και ξενιτιά κι έτσι το κρέας ήταν σπάνιο όπως η αύρα της θάλασσας που έφτανε με δυσκολία μέχρι εδώ ψηλά. Κι έτσι η ρίγανη συντρόφευε πάντα τα λαχανικά της όπως κι αν τα μαγείρευε.

“Δεν είναι ανάγκη να μπαίνετε σε κόπο για μένα!”

“Κανένας κόπος αγόρι μου, μην ανησυχείς. Έτσι, για την παρέα ένα καφεδάκι, ούτως ή άλλως έτοιμος ήμουν να ψήσω ένα για μένα πριν μου χτυπήσεις την πόρτα. Δεν ήταν τίποτα το ένα φλυτζάνι να γίνει δύο.”

“Όπως νομίζετε…”

“Έχεις ξαναπιεί από αυτόν;”

“Ελληνικό καφέ; Μπα, δεν τον πρόλαβα, είχε ήδη εξαφανιστεί πριν γεννηθώ. Μεγάλωσα με τσάι κι αργότερα με στιγμιαίο, όσο άντεξε κι αυτός. Εσείς πως κι έχετε ακόμη;”

“Προνόησα για κάποια πράγματα, όταν είδα πως πήγαινε η κατάσταση. Για τα περισσότερα η υποδομή υπήρχε ήδη στο σπίτι. Οι παλιοί τα κουμαντάρανε όλα τότε χωρίς βία. Στα δύσκολα, λίγο μεράκι κι όρεξη να έχεις και μπορείς να ζήσεις σαν βασιλιάς. Μόνο μια χάρη θα σου ζητήσω…”

“Παρακαλώ πείτε μου!”

“Μπορεί να ζω πιο πολλά χρόνια από σένα αλλά εμφανισιακά δεν διαφέρουμε και πολύ. Κάποτε θα μας θεωρούσαν συνομήλικους. Και η κουβέντα μας θα είναι μεγάλη, από ότι καταλαβαίνεις. Οπότε ας μιλάμε στον ενικό, σαν παλιοί φίλοι που ξαναβρέθηκαν μετά από καιρό.”

“Εντάξει” είπε χαμογελώντας, “όπως νομίζετ… όπως νομίζεις”.

“Α γεια σου!”

Σέρβιρε τον καφέ σε δυο φλυτζάνια και τα έβαλε αντικρυστά στο τραπέζι. Έβγαλε από το συρτάρι τον καπνό κι άρχισε να στρίβει το πρώτο από τα πολλά τσιγάρα που προέβλεπε ότι θα καπνίσει σήμερα.

“Έχω βάλει και καπνό στον κήπο, για να μην απορείς. Όχι τίποτα σπουδαίο, ούτε από ποσότητα και, κυρίως, από ποιότητα. Αλλά τραβιέται ένα τσιγαράκι με τον καφέ. Και τόσο μόνο επιτρέπω στον εαυτό μου, ένα τσιγάρο κάθε μέρα.”

“Κάποτε βρέθηκαν σε κυβερνητικές αποθήκες τρία κοντέινερ γεμάτα με τσιγάρα και πούρα. Φαίνεται κάποιοι ήθελαν να φανούν προνοητικοί, αλλά δεν τα κατάφεραν. Με το που έγινε γνωστό, έπεσαν όλοι σαν τις ακρίδες, εξαφανίστηκαν τα πάντα μέσα σε πέντε λεπτά.”

“Ο κόσμος δεν μπορεί το ψέμα και το μυστικό. Ούτε την κοροϊδία. Αφού έγιναν όλα μαύρα έπρεπε να το αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί, ενωμένοι, όχι ο καθένας να κοιτάξει την πάρτη του. Γι’ αυτό φτάσαμε ως εδώ, να κυνηγιούνται, να κρύβονται, να σκοτώνονται. Και γιατί; Τι θα αλλάξει αν του πάρεις του άλλου τη ζωή; Θα γίνει η δική σου καλύτερη;”

“Εσείς… συγγνώμη, εσύ… εσύ γιατί κρύφτηκες;”

“Γιατί δεν εμπιστευόμουν κανέναν πια. Γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, σπουδάσαμε, βρεθήκαμε όλοι εμείς μαζί και μπήκαμε στο λούκι, όπως λέγανε, να ψάξουμε το απίθανο, το ανέφικτο, να βρούμε την πηγή της ζωής. Κι όταν τα καταφέραμε, τι έγινε; Μας την πήραν μέσα από τα χέρια και τη διέλυσαν και μετά μας έβγαλαν φταίχτες. Κι όταν δεν μπορούσαν πλέον να συμμαζέψουν το κακό, βάλθηκαν να μας εξαφανίσουν. Κι έτσι κι εγώ γύρισα κρυφά τον κόσμο. Χάθηκα μέσα σε δάση, σε πόλεις, ανάμεσα σε ανθρώπους και μακριά από αυτούς, πάνω στη θάλασσα και ψηλά στα όρη. Κι όταν είδα ότι πέρασαν πια τόσα χρόνια και δεν με είχε βρει κανένας, θες κουράστηκαν; θες βαρέθηκαν; θες δε με χρειάζονταν πια; αποφάσισα κι εγώ να γυρίσω εδώ, στον τόπο μου, να ξαναπάρει ζωή αυτό το σπίτι μετά από ενάμιση αιώνα. Φαντάζομαι ότι είχατε πάντα το νου σας μη φανώ εδώ, σωστά;”

“Οι προηγούμενοι έψαχναν σε διάφορα μέρη, με την ελπίδα να βρεθείς. Εδώ και χρόνια όμως τα δίκτυα παρακολούθησης έχουν καταστραφεί, άνθρωποι δικοί μας αυτομόλησαν και αποφάσισαν να ζουν ελεύθεροι, όπως λένε. Και με όλο το σαμποτάζ που έγινε σε δορυφόρους και επικοινωνίες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δύσκολα πλέον βρίσκεται κάποιος αν δεν το επιθυμεί. Έπρεπε να ανατρέξουμε σε πιο αντισυμβατικές και απαρχαιωμένες μεθόδους.”

“Ήξερα ότι με κυνηγούσαν κι από τις δύο μεριές, ότι με αναζητούσαν ο καθένας για τον δικό του λόγο. Οι μεν για να τελειώνουν μια για πάντα με την ιστορία αυτή, οι δε για να μπορέσουν να αλλάξουν ξανά τον κόσμο και να τον φέρουν στα ίσια του πάλι.”

“Πώς φτάσαμε ως εδώ; Μπορείς να μου πεις την ιστορία από την αρχή; Γεννήθηκα περίπου τριάντα χρόνια από όταν άρχισε όλο αυτό και τα περισσότερα τα ξέρω αποσπασματικά και μόνο.”

Έπιασε να στρίβει ένα ακόμη τσιγάρο. Οι περιστάσεις απαιτούσαν να ξεφύγει από την καθημερινή ρουτίνα του σε όλα. Από το να καπνίσει περισσότερο, να ανοίξει ίσως κι εκείνο το μπουκάλι με το τσίπουρο, φυλαγμένο στην αποθήκη από όταν ο παππούς του έφτιαχνε με το δικό του καζάνι και με τον δικό του ιδρώτα στο μέτωπο, μέχρι και να αρθρώσει ένα σωρό λέξεις, όσες δεν είχε ξαναβγάλει από το στόμα του συνολικά τους τελευταίους έξι μήνες που βρισκόταν εδώ. Και, το πιο δύσκολο, να βουτήξει στα κρύα νερά της μνήμης του, να νιώσει πάνω στο κορμί του και, κυρίως, στο μυαλό του, το παγωμένο παρελθόν, όλα όσα έγιναν κι η ανθρωπότητα έφτασε ως εδώ, τούτη τη μέρα.

“Ήμασταν νέοι τότε, ανίκητοι. Είχαμε όραμα, ιδέες, δύναμη. Νιώθαμε πως με ένα τεράστιο άλμα θα φτάναμε ως το φεγγάρι, με κατάδυση μιας ανάσας θα αγγίζαμε τον πιο βαθύ πάτο της θάλασσας. Ήμασταν καλή ομάδα εμείς οι εννιά, βγαλμένοι από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, με τεράστιες προοπτικές. Ψαχνόμασταν για το τι θα ήταν αυτό που θα μπορούσαμε να πετύχουμε, οι προτάσεις έπεφταν βροχή, σαν μια μπόρα του Ιούλη, μανιωδώς και χωρίς σταματημό. Μια αρμάδα βιολόγων, γενετιστών και γιατρών που είχαμε τα φόντα να πετύχουμε απίθανα πράγματα μέσα στο εργαστήριό μας.

Ξεκινήσαμε με αυτό που θεωρούσαμε τότε αδιανόητο, να πολεμήσουμε το τέρας του καρκίνου, το «κακό πράγμα» όπως έλεγαν τότε εδώ στα χωριά, στον τόπο μου. Περάσαμε μερόνυχτα, με εναλλασσόμενες βάρδιες να ψάχνουμε τι ήταν αυτό που θα μας βοηθούσε να το πετύχουμε. Τα μικροσκόπια θόλωναν από τις ανάσες μας που ήταν από πάνω τους διαρκώς. Οι υπολογιστές, όσο δυνατοί κι αν ήταν, είχαν πάρει φωτιά. Πειράματα επί πειραμάτων, δοκιμές, τρυβλία, μελέτες. Κι οι καφέδες να καταναλώνονται με μανία, λίτρα ολόκληρα από τον καθένα μας.

Ο καιρός περνούσε, τα αποτελέσματα δεν ήταν τα καλύτερα, όμως αυτό μας πείσμωνε και μας έκανε πιο ενωμένους σαν ομάδα, πιο αποφασιστικούς. Ακόμη κι αυτούς που αποθαρρύνονταν λιγάκι τους τραβούσαμε όσοι είχαμε περισσότερο σθένος και ορμή για να πιστέψουν και να τα καταφέρουμε.

Ο Ντμίτρι ήταν αυτός που βρήκε πρώτος τι έφταιγε και δεν είχαμε καλά αποτελέσματα. Δεν θα κάτσω να μπω σε αναλύσεις βιολογικές και χημικές για να σου εξηγήσω, ίσως να έχεις διαβάσει τα περισσότερα κιόλας, αλλά με μια μικρή αντιστροφή σε ένα μέρος της έγχυσης γονιδίων πέτυχε αυτό που ψάχναμε. Όλοι οι άνθρωποι της εταιρίας ενθουσιάστηκαν, σκέτος παροξυσμός! Όταν άρχισαν να βγαίνουν και τα πρώτα θετικά αποτελέσματα με απόλυτη επιτυχία, η χαρά έφτασε στο αποκορύφωμά της. Θυμάμαι ακόμη το βράδυ μετά τα πρώτα κλινικά, μαζευτήκαμε όλοι στο εργαστήριο, ακόμη κι όσοι είχαν κοιμηθεί μόλις δυο ώρες πριν μετά από δωδεκάωρη βάρδια. Με το που βγήκε το αποτέλεσμα ο φελλός της σαμπάνιας πετάχτηκε με δύναμη, τόση που χτύπησε ένα παράθυρο και το ράγισε. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας όταν το είδαμε και κατευθείαν σκάσαμε στα γέλια. Μια ώρα μετά ήμασταν όλοι ζαλισμένοι, ο καθένας μας μιλούσε και τραγουδούσε στη γλώσσα του, όμως καταλαβαινόμασταν, ξέραμε τι έλεγε ο άλλος. Γιατί όσα έβγαιναν από το στόμα μας ήταν λόγια και στίχοι ευδαιμονίας και ευχαρίστησης. Ήταν λέξεις θριάμβου και αγαλλίασης.

Πέντε μέρες αργότερα, η Άλις η Καναδή είχε μόλις πιάσει δουλειά και κοίταζε διάφορα χημικά αποτελέσματα όταν κάτι την παραξένεψε. Τα καρκινικά κύτταρα πέθαιναν σωρηδόν, όμως τα γειτονικά τους αναγεννιόντουσαν διαρκώς, σαν κάτι να τα ωθούσε να μην πεθαίνουν, να μη γερνάνε, να αλλάζουν διαρκώς χωρίς φθορά για το συνολικό όργανο. Με έπιασε παράμερα, δουλεύαμε μαζί εκείνη τη μέρα, και μου είπε με δυσκολία τι ανακάλυψε. Τα λόγια δεν της έβγαιναν εύκολα, της φαινόταν αδιανόητο όλο αυτό. «Δε μπορώ να το πιστέψω», μου έλεγε, «είναι δυνατόν να καταφέραμε κάτι τέτοιο παράπλευρα;». Περάσαμε δέκα ώρες καρφωμένοι πίσω από μια οθόνη υπολογιστή να μετράμε μία-μία τις ενδείξεις. Και μετά ξανά από την αρχή. Και πάλι τρίτη φορά. Δεν υπήρχε κανένα λάθος στις μετρήσεις, καμία απόκλιση, κανένα εργαστηριακό σφάλμα. Όταν εμφανίστηκαν αργότερα η Λουίζα, ο Μπάστιαν και ο Κιμ, μας βρήκαν με τα μάτια γουρλωμένα από την κούραση και την έκπληξη.

Περάσαμε δέκα μέρες κλεισμένοι στο εργαστήριο να μελετάμε τα πάντα, να κάνουμε νέα πειράματα, να αναλύουμε όλα τα δεδομένα που είχαμε μπροστά μας. Κοιμόμασταν σε καναπέδες, σε καρέκλες, ακόμη και κάτω στο πάτωμα, κανένας δεν ήθελε να φύγει από εκεί μέσα εκείνη τη στιγμή, βρισκόμασταν μπροστά σε κάτι ακόμη πιο μεγαλειώδες κι από αυτό που είχαμε καταφέρει λίγες μέρες νωρίτερα.

Το να νικήσεις μία αρρώστια, όσο δυνατή και δυσκολοκατάβλητη κι αν ήταν, είναι κάτι που θα το γιορτάσεις και θα το χαρείς με την ψυχή σου. Όταν όμως βρίσκεις κάτι τέτοιο, όταν ανακαλύπτεις αυτό που έψαχναν αιώνες τώρα άνθρωποι από όλο τον κόσμο, Σταυροφόροι, Κονκισταδόρες, αλχημιστές, θεολόγοι, επιστήμονες, όταν βρίσκεσαι μπροστά στην Πηγή της Ζωής, όταν είσαι έτοιμος να γευτείς το aqua de vida, τότε το μυαλό σου μπορεί και να σαλέψει, να χάσεις τον εαυτό σου, να τυφλωθείς από τη γνώση.

Ευτυχώς η ομάδα μας ήταν στιβαρή, κάθε μικρή απόκλιση κάποιου από την πορεία μας μαζευόταν εύκολα από τους υπόλοιπους κι έτσι προχωρούσαμε προς το απροσδόκητο, προς την κορυφή.

Λίγες μέρες αργότερα μαζέψαμε τα μεγάλα κεφάλια σε μια μικρή αίθουσα, κλειστή για όλους τους υπόλοιπους και τους είπαμε να μη μιλήσουν σε κανέναν για αυτή τη συνάντηση. Πρώτα θα άκουγαν τι έχουμε να τους πούμε κι έπειτα θα μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν με αυτό. Έπρεπε να τους αναλύσουμε τα πάντα, λεπτομέρεια προς λεπτομέρεια, από το πως θα μπορούσε να εφαρμοστεί, με ποιες δυνατότητες, τις συνέπειες σε κάθε τομέα της ζωής, από τους ηθικούς φραγμούς των θρησκειών μέχρι τους οικονομικούς και κοινωνικούς σε μια κοινωνία αγέραστη στο διηνεκές.

Έπειτα από δύο ώρες κουβέντας χωρίς διακοπή, με μόνο εμάς να μιλάμε ακατάπαυστα, το μικρό μας ακροατήριο είχε μείνει άλαλο. Είχαμε καταφέρει να νικήσουμε το Θάνατο! Είχαμε εξαλείψει τη φυσική φθορά του σώματος. Κάθε άνθρωπος πια μπορούσε με μία θεραπεία να ζει αιώνια χωρίς να αλλοιώνεται σωματικά. Και με τη μέθοδο που είχαμε στα χέρια μας, κάθε πιθανή αρρώστια ήταν διαχειρίσιμη και εφικτό να νικηθεί.

Η σιωπή τους ήταν εκκωφαντική. Κοιταζόμασταν μεταξύ μας για να δούμε αν είχαν καταλάβει τι τους λέγαμε, όμως ξέραμε πως μας εμπιστεύονταν, μας πίστευαν και πως τους είχαμε παρουσιάσει τα δεδομένα τόσο κατανοητά που κι ένα μικρό παιδί θα μπορούσε να αφομοιώσει αυτή τη γνώση.”

Το τασάκι γέμιζε σιγά-σιγά. Η συζήτηση ήταν αρκετά έντονη καθώς είχε χρόνια να μιλήσει για όλα αυτά, να τα μνημονεύσει και να έχει ένα τόσο προσεκτικό ακροατήριο μπροστά του. Αποφάσισε να φτιάξει ακόμη έναν καφέ και σηκώθηκε από τη θέση του. Ο φιλοξενούμενος αρνήθηκε την προσφορά του για ακόμη ένα φλυτζάνι, καθώς ο προηγούμενος δεν είχε τελειώσει ακόμη, δεν ήταν συνηθισμένος άλλωστε σε αυτή τη γεύση και του φαινόταν αρκετά έντονη. Ξανάβαλε το μπρίκι στη φωτιά κι άρχισε να ανακατεύει το καφέ υγρό, ελάχιστα, με το που άρχισε να γίνεται ένα μείγμα, όπως ακριβώς τον έφτιαχνε κι η μάνα του. «Ο καφές δεν θέλει ανακάτεμα με τις ώρες», του έλεγε, «λίγο στην αρχή και μετά απλά περιμένεις να βράσει κι είναι έτοιμος».

“Και τελικά πως αντέδρασαν;”

“Είχαμε τη μοναδική ευχαρίστηση τότε να δουλεύουμε με και για ανθρώπους έξυπνους, ηθικούς, ξεχωριστούς. Άτομα που έβαζαν την ανθρώπινη ύπαρξη πάνω από όλα, που ήθελαν να βοηθήσουν το είδος μας να ανταπεξέρχεται και να επιβιώνει από ασθένειες κι από όλα όσα μπορούσαν να μας νικήσουν σωματικά.

Το να βγάζαμε έτσι απλά στον κόσμο αυτό που είχαμε βρει ήθελε συγκεκριμένες κινήσεις, προσεγμένες και ήρεμες. Σκέψου πως εκείνη την περίοδο, για παράδειγμα, στα 65 σου χρόνια έβγαινες σε σύνταξη, σταματούσες να δουλεύεις και το κράτος σου πλήρωνε ένα μηνιαίο εισόδημα. Τι θα γινόταν τώρα που κανένας δεν θα πέθαινε πια; Πως θα μπορούσε να διαχειριστεί μία κυβέρνηση τη συνεχή αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων; Κάτι θα έπρεπε να αλλάξει εκεί, αλλά από την άλλη, πως θα μπορούσες να πεις σε κάποιον πως θα μπορεί να ζει για πάντα, αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να δουλεύει και για πάντα;

Κι από την άλλη είχαμε και τα ηθικά διλήμματα: πως θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε σε κάποιον αυτή τη δυνατότητα, του να μπορεί να ζει αιωνίως, όταν αυτός ο κάποιος μπορεί να είχε χάσει μόλις πρόσφατα το σύντροφό του, τους γονείς του, το παιδί του; Πώς θα είχαμε το σθένος να του πούμε πως θα μπορούσε να ζει για πάντα με τη θλίψη του;”

“Τι πήγε στραβά όμως;”

“Α, ναι! Το κρίσιμο σημείο! Το πως όλα πήραν την κάτω βόλτα! Δυστυχώς, ο άνθρωπος είναι ζώο περήφανο και έχει πάντα την ιδιοτέλεια σε κάποιο μέρος του ταπεινού μυαλού του. Η φήμη, η δόξα, το χρήμα, μικροί διάβολοι που μπορούν να τριβελίζουν στο κεφάλι σου και να σε κάνουν να αλλάξεις από τη μια στιγμή στην άλλη, χωρίς ενδοιασμό και με περιφρόνηση για τους ανθρώπους με τους οποίους είσαι κοντά.

Το λάθος το δικό μας είναι ότι δεν προλάβαμε να πατεντάρουμε αυτό που βρήκαμε για να μη γίνει έρμαιο στους κακόβουλους. Το λάθος του Στιβ είναι ότι πίστεψε πως θα μπορούσε να κερδίσει κάτι μεγάλο από αυτό. Διέρρευσε τη μελέτη σε άλλες τρεις εταιρίες προσπαθώντας να καρπωθεί όσα περισσότερα μπορούσε. Είχε ενθουσιαστεί με όσα είχαμε βρει, πίστευε πως θα άλλαζαν τον κόσμο ολοκληρωτικά, αλλά ο ίδιος μας είχε δηλώσει πως δε θα συμμετείχε, δεν θα έμπαινε στη διαδικασία να δεχτεί κάτι τέτοιο στο κορμί του. Προτιμούσε να ζήσει όσο καλύτερα και πιο ευχάριστα για τα χρόνια που του απέμεναν. Παρ’ όλα τα χρήματα που πήρε, πάντως, δεν τα κατάφερε. Μάθαμε ότι πέθανε δέκα χρόνια αργότερα, απομονωμένος σε κάποιο νησί του Ειρηνικού, μακριά από όλους, από μία καλπάζουσα μορφή καρκίνου. Κι όπως είχαν ήδη αρχίσει να γίνονται τα πράγματα, δεν είχε τρόπο να θεραπευτεί εκεί που βρισκόταν. Η Ειρωνεία μερικές φορές βρίσκει τον τρόπο να ξεκαρδίζεται με αυτά που καταφέρνει.

Η μελέτη κυκλοφόρησε παντού αστραπιαία. Στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη εταιρίες είχαν ξεκινήσει να φτιάχνουν ορούς, μείγματα, να κάνουν πειράματα και να είναι έτοιμοι να κυκλοφορήσουν την απόλυτη θεραπεία. Μπορεί να μην προλάβαμε τον Στιβ από το να δώσει αλλού όσα ανακαλύψαμε, αλλά τουλάχιστον πετύχαμε δικαστικά να μην πατενταριστεί κάτι, ώστε να μη μπορέσει μία μόνο εταιρία να καρπωθεί το μέγιστο κέρδος. Και πάλι, βέβαια, τίποτα δεν ήταν εύκολο.”

“Γιατί έτσι;”

“Φαντάσου μια κοινωνία ανισοτήτων, έναν κόσμο που χωρίζεται σε πλούσιους και φτωχούς, σε έχοντες και μη έχοντες. Σε άτομα εύρωστα και σε άτομα που δυσκολεύονται ακόμη και για τα καθημερινά. Και δεν εννοώ μόνο σε οικονομικό επίπεδο.

Εννοείται πως οι πρώτοι που θέλησαν να δοκιμάσουν ήταν οι ισχυροί του πλανήτη. Ζούσαν μία ζωή μεγιστοποιώντας τα κέρδη τους και πλέον είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν αυτό χωρίς σταματημό, ποιος από αυτούς δεν θα το ήθελε; Η ακόρεστη όρεξη για χρήμα και εξουσία επιζητά όλο και περισσότερα από δαύτα. Μέσα σε ένα χρόνο, τουλάχιστον δέκα εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως είχαν ξεκινήσει ένα νέο ταξίδι χωρίς σταματημό. Κάποιοι ήταν αχόρταγοι, αλλά κάποιοι είχαν και βλέψεις πάντως. Πίστευαν πως θα μπορούσαν πλέον με αρκετή επιμονή και χρήμα, καθώς χρόνο είχαν αμέτρητο, να πετύχουν πράγματα όπως διαστρικά ταξίδια, επιστημονικές ανακαλύψεις πέρα από το νου, όπως ταξίδια στο χρόνο και άλλα τέτοια. Φληναφήματα…

Όμως η ζυγαριά έχει δύο τάσια. Και όσοι δεν είχαν τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο έπρεπε να μείνουν μακριά από αυτό που ήταν ήδη άπιαστο. Τότε άρχισαν να ξεσπούν οι πρώτες ταραχές σε διάφορες περιοχές του κόσμου, από την υποσαχάρια Αφρική μέχρι τη νοτιοανατολική Ασία κι από την κεντρική Αμερική μέχρι την ανατολική Ευρώπη. Αλλά μη νομίζεις, ακόμη και στην Κίνα που ήταν η πρώτη οικονομική δύναμη παγκοσμίως, οι ταραχές ήταν βίαιες και ανεξέλεγκτες. Ο λαός πίστευε πως το μεγάλο κεφάλαιο τον θεωρούσε αναλώσιμο προϊόν, ένα υποχείριο που θα εργάζεται μέχρι την τελευταία του πνοή, όσο οι ισχυροί θα πλουταίνουν για χρόνια.

Είχαμε ήδη αποφασίσει να αναλάβουμε δράση και δεν ήμασταν μόνοι μας. Οι Ελβετοί μπορεί να χρυσοπλήρωσαν τον Στιβ, αλλά είδαν σύντομα που οδηγούνταν η κατάσταση κι έτσι αποφασίσαμε να συμπορευτούμε και να προσφέρουμε όσα έδιναν οι άλλοι, αλλά χωρίς κόστος. Κάναμε χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα σε λίγους μήνες πηγαίνοντας σε κάθε φτωχή μεριά της Γης. Ο κόσμος δεν ήταν δεκτικός κι έτσι η αποστολή μας ήταν αρκετά δύσκολη. Όμως καταφέραμε να προσφέρουμε ελπίδα σε κάποιους που δέχτηκαν την πρότασή μας και έγιναν κι αυτοί αθάνατοι.

Πέραν των ταραχών, το δεύτερο πρόβλημα που εμφανίστηκε ήταν οι θρησκόληπτοι. Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος της πίστης και δεν κατανοούσα διάφορες πτυχές των θρησκειών, ίσως και λόγω του ότι ήμουν επιστήμονας, δεν ξέρω. Όμως το να αποφασίσουν χιλιάδες άτομα να δώσουν τέλος στη ζωή τους μαζικά ή και ατομικά πιστεύοντας πως ήμασταν κοντά στην Αποκάλυψη ή στην έλευση του Αρμαγεδδώνα, ήταν κάτι που ξεπερνούσε το νου μου.

Τα πρώτα δεκαπέντε χρόνια τα νούμερα ήταν εντυπωσιακά κι από τις δύο πλευρές. 3,4 δισεκατομμύρια άνθρωποι είχαν προσπεράσει τη θνητότητα, 645 εκατομμύρια αυτοκτονίες σε όλο τον πλανήτη. Θα μπορούσα να προσθέσω κι όσους αφέθηκαν να τους νικήσει κάποια αρρώστια, μη δεχόμενοι τη θεραπεία μας, αλλά η ηθική μου δε θα μου το επέτρεπε. Κάποιοι, μάλιστα, θεώρησαν πως θα ήταν μια ιδανική περίπτωση για ένα καλό «ξεσκαρτάρισμα» του είδους μας. Ούτε με αυτούς θα μπορούσα να συμφωνήσω πάντως.”

Το τασάκι πλέον ήταν ξέχειλο, είχε αρχίσει να ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Οι θύμησες όλων των γεγονότων, τόσο ζωντανές, τόσο δυνατές, τον έκαναν να μιλάει ακατάπαυστα και με ενθουσιασμό, ασχέτως με το τι είχε να διηγηθεί. Άνοιξε το ντουλάπι κάτω από το νεροχύτη κι έβγαλε το γυάλινο μπουκάλι με το τσίπουρο. Αφού ξέπλυνε βιαστικά το φλυτζάνι που μέχρι πριν λίγο είχε τον καφέ του, το γέμισε μέχρι το χείλος και ήπιε μια μεγάλη γουλιά. Χωρίς να ρωτήσει, πήρε ένα μικρό ποτήρι του κρασιού και το γέμισε για τον ακροατή του και του το έτεινε. Αυτός το πήρε στο χέρι του και το ύψωσε. «Στην υγειά μας», είπαν με μία φωνή.

“Θα ήταν κάπου στα πενήντα χρόνια όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα χειρότερα νέα. Σε διάφορες χώρες του κόσμου τα συστήματα είχαν ήδη αρχίσει να καταρρέουν, συστήματα καταγραφών και υγειονομικών πεπραγμένων, όμως τα δεδομένα που έρχονταν στα χέρια μας δεν θα μπορούσαν να σφάλουν τόσο. Κάτι είχε αλλάξει δραματικά από γενετική άποψη. Τα νούμερα είχαν αρχίσει να γίνονται τρομακτικά. Οι γεννήσεις είχαν αρχίσει να μειώνονται κατά 20% τα τελευταία χρόνια, όμως το χειρότερο ήταν μπροστά μας. Αναλογία 5:1 υπέρ των θηλυκών ήταν κάτι που δεν ενέπιπτε σε κάποιο σφάλμα. Ο κόσμος μας μετατρεπόταν γρήγορα σε μία Γη γυναικών. Και δεν ήταν αυτό που μας φόβιζε πιο πολύ. Αυτό που μας τάραξε ήταν ότι οι γεννήσεις άρχισαν να φθίνουν εκθετικά.

Έτσι αρχίσαμε να ψάχνουμε ακόμη πιο έντονα και βρεθήκαμε μπροστά στη συνταρακτική αλήθεια, αυτή που πλέον ξέρουμε όλοι. Είχαμε δημιουργήσει έναν κόσμο αθάνατο, έναν κόσμο χωρίς αρρώστιες, έναν κόσμο εύρωστο σωματικά. Αλλά ταυτόχρονα τον είχαμε μετατρέψει σε έναν κόσμο ανισοτήτων, σε έναν κόσμο ολοένα και πιο θηλυκό, αλλά και σε έναν κόσμο στείρο, τελείως άγονο. Ακόμη κι αν οι γεννήσεις με φυσικό τρόπο εξακολουθούσαν να φέρνουν περισσότερα κορίτσια στο φως της μέρας, θα μπορούσαμε με τεχνητές γονιμοποιήσεις να αλλάξουμε τα ποσοστά και να φέρουμε μια ισορροπία. Όμως πλέον οι γυναίκες δεν είχαν μόνο την αριθμητική υπεροχή, αλλά ήταν και άτεκνες. Πλήρως. Χωρίς δυνατότητα κάποιας επιστημονικής παρέμβασης για να αλλάξει αυτό.

Όταν μαθεύτηκαν τα νεότερα, δεν ήταν άλλωστε και εύκολο πλέον να κρατήσεις κάτι μυστικό για πολύ εκείνη την εποχή, οι ταραχές ξέφυγαν από κάθε έλεγχο. Σε κάθε περιοχή είχαμε συγκρούσεις για διάφορους λόγους. Στις ΗΠΑ οι μαύροι και οι λατίνοι, ήδη για χρόνια καταπιεσμένοι και υποβιβασμένοι, ξέσπασαν απέναντι στη λευκή υπεροχή. Στον αραβικό κόσμο, οι μουσουλμάνοι, ήδη αντιταγμένοι στην όλη κατάσταση λόγω θρησκείας, άρχισαν να επιτίθενται σε όμορα κράτη. Στην Ινδία, αφού οι ανώτερες κάστες άρχισαν να ξεπαστρεύουν τις κατώτερες με κάποιο μέτρο, ξεκίνησαν καινούργιες διαμάχες δυτικά και ανατολικά, με Πακιστάν και Μπαγκλαντές. Νησιωτικά κράτη στον Ειρηνικό, που πίστευαν πως ήταν αποκομμένα από όλα, βρέθηκαν υποταγμένα σε έναν νέο αποικιακό έλεγχο και οι κάτοικοί τους εκδιώχθηκαν κακήν κακώς.

Η επιστημονική κοινότητα, διαμελισμένη και καταρρακωμένη, άρχισε να ψάχνει τρόπους να επαναφέρει τα πάντα στη φυσική τους ισορροπία. Στο διάολο να πάει η αθανασία αν είναι να μην μείνει κανένας ζωντανός από χέρι άλλου! Βαλθήκαμε με κάθε τρόπο να κάνουμε επανεκκίνηση στα πάντα, παρόλο που τα πρώτα αποτελέσματα έδειχναν πως η επαναφορά δεν ήταν τελικά τόσο εύκολη.

Και τότε άρχισαν να μας επιτίθενται. Μέσα σε πέντε μήνες τα πέντε από τα εναπομείναντα οχτώ μέλη της ομάδας μου βρέθηκαν δολοφονημένα. Ερευνητές παντού βρίσκονταν σφαγιασμένοι ή με μια τρύπα από σφαίρα στο κεφάλι. Κάποιους τους κρέμασαν για παραδειγματισμό ενώ άλλοι υποβλήθηκαν σε φριχτά βασανιστήρια μέχρι να ξεψυχήσουν. Πληρώναμε το τίμημα του να γίνουμε θεοί και το πληρώναμε ακριβά. Ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου ήθελε πλέον να αφήσουμε τα πράγματα να ξεκαθαρίσουν από μόνα τους, ακόμη κι αν αυτό θα οδηγούσε στον αφανισμό μας.

Οι εκρήξεις στα εργαστήρια γενετικής και μικροβιολογίας ήταν καθημερινό φαινόμενο. Δε φτάνει που μείωναν τα διαθέσιμα άτομα, συρρίκνωναν και το χώρο δράσης μας. Η επικοινωνία μεταξύ μας ήταν αδύνατη, φοβόμασταν μην αποκαλύψουμε το που βρισκόμασταν, νιώθαμε πως μας παρακολουθούσαν σε κάθε μας βήμα, πως άκουγαν κάθε ανάσα μας.

Ο πόλεμος πλέον είχε δύο πλευρές: αυτούς σαν του λόγου σου που προσπαθούσαν να μας βρουν και να μας οδηγήσουν σε ασφαλή μέρη κάτω από τη γη για να μπορέσουμε να δουλέψουμε απερίσπαστοι και σε αυτούς που θέλουν να μας εξαφανίσουν.

Ήμουν κρυμμένος για καιρό όταν βρήκα το θάρρος να αναζητήσω την Άλις με κάθε τρόπο. Είχαμε βρεθεί πολύ κοντά οι δυο μας και είχαμε ανταλλάξει πολλές πληροφορίες κι έτσι είχα ένα μικρό μπούσουλα για να πιστεύω πως θα άξιζε να ψάξω να τη βρω. Διέσχισα μεγάλες αποστάσεις με κάθε μέσο, με τα πόδια, με αυτοκίνητο, βρέθηκα στα ορεινά της Γερμανίας και στις νότιες ακτές της Ισπανίας, ενθυμούμενος κάθε μικρή λεπτομέρεια που μου είχε αποκαλύψει για την καταγωγή της, για τις επιθυμίες της αλλά και για τα μέρη που είχε ταξιδέψει.”

“Και τελικά;”

“Τελικά με βρήκε αυτή. Μαύρη η ώρα… Ήμουν κοντά στο Τολέδο όταν ένας νέος, εμφανισιακά τουλάχιστον αφού οι ηλικίες ήταν ακαθόριστες πλέον, με βρήκε σε μια παλιά εξοχική κατοικία, εγκαταλελειμμένη από καιρό. Δεν είχα μαζί μου κανένα μέσο προστασίας κι όταν τον είδα να πλησιάζει πίστεψα πως ήρθε το τέλος μου. Όμως όχι, η Άλις ήξερε ότι θα την έψαχνα κι είχε το νου της να ειδοποιήσει κάθε γνωστό της σε περίπτωση που βρισκόμουν σε κάποιο από τα μέρη που μου είχε πει. Ο Φερνάντο, έτσι τον έλεγαν, μου έδωσε ένα δορυφορικό τηλέφωνο για να μιλήσω μαζί της. Η χαρά μου που βρεθήκαμε, το να είναι καλά και να ακούω τη φωνή της, δεν περιγραφόταν. Δεν θα σου κρύψω πως είχα αναπτύξει συναισθήματα για αυτήν, την αγαπούσα με έναν ιδιαίτερο τρόπο, πλήρη σεβασμού για το άτομό της. Μιλήσαμε για περίπου δέκα λεπτά, με τα αναφιλητά μας να μας διακόπτουν κάθε λίγο και συμφωνήσαμε να μιλήσουμε πάλι την επόμενη μέρα, αλλάζοντας κι οι δύο τοποθεσία. Έπρεπε πάνω απ’ όλα να προσέχουμε.

Ξεκίνησα τις προσπάθειες να επικοινωνήσω τη συμφωνημένη ώρα, όμως δεν πετύχαινα κάτι. Ο Φερνάντο μου είπε πως ίσως βρίσκονταν ακόμη σε κίνηση και δεν ήθελαν να προδώσουν τη θέση τη δική τους, αλλά και τη δική μας. Η μέρα πέρασε και η νύχτα ήρθε γρήγορα, βλέπεις ήταν αρχές Νοέμβρη, αν θυμάμαι καλά.

Τρεις μέρες παλεύαμε και τρεις μέρες οι προσπάθειές μας έπεφταν στο κενό. Καμία απόκριση σε κάθε μας κλήση. Βρισκόμασταν κι εμείς εν κινήσει, αλλά σε κάθε ευκαιρία ενεργοποιούσαμε το τηλέφωνο γεμάτοι ελπίδες, που σιγά σιγά εξανεμίζονταν.

Ήταν ξημερώματα της τέταρτης μέρας και βρισκόμασταν σε μια καταπράσινη πλαγιά, από αυτές που άλλοτε θα χαζεύαμε σε εικόνες στο κινητό μας για λίγα δευτερόλεπτα προτού πάμε στην επόμενη εικόνα. Τι ειρωνεία! Κάποτε βλέπαμε αυτά τα τοπία και λέγαμε συνέχεια πόσο ωραίο θα ήταν να ξεφεύγαμε για λίγο από τη ρουτίνα μας και τον καθημερινό τρόπο ζωής για να πάμε μια βόλτα εκεί, να ξεσκάσουμε, να αφήσουμε την πραγματικότητα κλειδωμένη στο σπίτι μας και να χορτάσουμε φύση και ουρανό! Κι εκείνη τη μέρα, ήμασταν εκεί, στρατοπεδευμένοι, χωρίς ίχνος ανάγκης να αγναντεύσουμε και να νιώσουμε χαρά από όσα βρίσκονταν μπροστά στα μάτια μας.

Ο Φερνάντο άνοιξε τη συσκευή και δύο λεπτά αργότερα μας κάλεσαν. Αν ήμασταν μια φορά κατηφείς κι απογοητευμένοι, τα νέα που ακούσαμε μας έκαναν να νιώσουμε ακόμη χειρότερα. Η συντροφιά τους έπεσε σε ενέδρα. Τέσσερα από τα εφτά μέλη ήταν νεκρά κι ανάμεσά τους και η Άλις. Τους είχανε εντοπίσει λόγω το στίγματος και μας είπαν πως επειδή έπρεπε να προφυλαχτούν δεν έπρεπε να έρθουμε σε επικοινωνία ξανά. Δεν είχε και νόημα πλέον.

Στη ζωή μου είχα βιώσει την απώλεια πολλές φορές. Είχα χάσει τον πατέρα μου στην εφηβεία, τη μάνα μου κάπου στα τριάντα μου, παππούδες και γιαγιάδες, φίλους και συναδέλφους. Ακόμη και ένα παιδί, ναι, την κόρη μου, που πρόλαβε να ζήσει τέσσερα χρόνια μέχρι να φύγει από ένα καταραμένο ανεύρυσμα. Τέσσερα χρόνια που ήταν τα πιο ευτυχισμένα της ζωής μου και που τα ακολούθησαν εκατό χρόνια μαυρίλας. Ένας χαμός που με οδήγησε στην κατάθλιψη, στο διαζύγιο και στην αποξένωση. Όμως τα δάκρυα που κύλησαν μαθαίνοντας το θάνατο της Άλις ήταν οδυνηρά περισσότερα. Ίσως διότι μαζί της είχε χαθεί οριστικά και η ελπίδα μου.

Χωριστήκαμε με τον Φερνάντο με μια μεγάλη αγκαλιά καθώς ξέραμε πως μπορεί να βρεθήκαμε για λίγο και να μην συναντιόμασταν ποτέ ξανά, όμως μας είχε δέσει η μοίρα όλου του κόσμου σε αυτές τις στιγμές. Δεν είχα νέα του, ούτε και τον αναζήτησα και πιστεύω πως κι αυτός το ίδιο έκανε. Εύχομαι μόνο να είναι καλά και ζωντανός, όπου κι αν βρίσκεται.

Τα χρόνια πέρασαν χωρίς να αλλοιώνουν την όψη μου, παρά μόνο χαράζοντας την ανθρωπότητα ανελέητα. Είχα αποκοπεί από όλα, αλλά όσο κι αν το θες, τα νέα μαθαίνονται, αδυσώπητα τις περισσότερες φορές. Όταν πλέον είχε περάσει σημαντικά μεγάλο διάστημα, βρέθηκα εδώ, στο λημέρι μου, να βλέπω τον χρόνο να περνάει χωρίς σταματημό και νόημα. Θα μπορούσα να ορθώσω ανάστημα, να αναζητήσω αυτούς που θέλουν να παλέψουν και να βοηθήσω, όμως δεν είχα ποτέ το σθένος και το κουράγιο. Φαίνεται πως χρειαζόμουν μία χείρα βοηθείας ξανά για να μπορέσω να σηκωθώ και να επιτελέσω και πάλι το καθήκον μου σαν άνθρωπος. Και να που ήρθες εσύ…”

“Από μηχανής θεός, σωστά;” είπε χαμογελώντας.

“Κάπως έτσι…”

“Είναι καιρό τώρα που οργανωθήκαμε και βάλαμε τα δυνατά μας για να τελειώσουμε οριστικά με όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν. Χρειάστηκε τόλμη από όλους εμάς να μαζευτούμε, να οργανωθούμε και να φτιάξουμε αυτό το δίκτυο ανθρώπων σε όλο τον κόσμο ώστε να πετύχουμε μια οριστική λύση. Το πιο δύσκολο ήταν να βρούμε όλους εσάς, αλλά άξιζε τον κόπο, το χρόνο και τους πόρους για να το πετύχουμε.”

“Και τώρα; Θα πρέπει να ετοιμαστώ για να φύγουμε;”

“Τώρα που βρεθήκαμε δεν υπάρχει και μεγάλη βιασύνη, όλα θα πάρουν το δρόμο τους.”

Σηκώθηκε για να αδειάσει το τασάκι στον καλάθι των σκουπιδιών, οι παλιές συνήθειες δεν φεύγουν τόσο εύκολα από το είναι του καθενός. Έσκυψε για να το σκουπίσει λιγάκι κι όταν σηκώθηκε ένιωσε μία πίεση στο πίσω μέρος του κεφαλιού του, κάτι μεταλλικό και κρύο να τον αγγίζει. Έσκασε ένα στραβό χαμόγελο.

“Είχα πάντα την απορία ποιος θα με βρει πρώτος. Κι εδώ και καιρό είχε αρχίσει να μη με νοιάζει κιόλας. Σκέψου ότι έβαζα και στοίχημα με τον εαυτό μου μερικές φορές για το ποιος θα εμφανιστεί. Θα βοηθούσα, θα έκανα το ανθρωπίνως δυνατό αν ερχόταν κάποιος από τους άλλους. Αλλά δε σου κρύβω πως είχα κουραστεί πια. Η αθανασία φέρνει μαζί της και την κούραση, ψυχολογική κυρίως. Κι όταν είσαι κατά βάση αδύναμος σαν χαρακτήρας, η αυτοχειρία δεν είναι στις επιλογές σου. Έτσι απέμεινα να περιμένω το τέλος, όποιο κι αν ήταν αυτό. Μη σου πω πως ένα κομμάτι του εαυτού μου πρόσμενε εσένα.”

“Κύριε Νίκο, φτάσαμε όλοι μαζί στην άκρη του γκρεμού, από αβλεψίες, από λάθη, από την ανάγκη κάποιων να το παίξουν θεοί, όπως είπατε. Και, συγγνώμη για τον πληθυντικό, αλλά σας σεβόμουν κι ακόμη σας σέβομαι. Γι’ αυτό και ήθελα να έρθω εγώ εδώ σήμερα. Να κλείσω και το τελευταίο κεφάλαιο αυτού του έργου με τα δικά μου χέρια. Σας θεωρούσα ήρωα για αυτό που πετύχατε, ποιος θα το πίστευε άλλωστε! Κι ακόμη σας θεωρώ γιατί ξέρω πως όσα κάνατε ήταν με πλήρη ανιδιοτέλεια. Θέλατε το καλό, όμως ήσασταν τυφλός μπροστά στις επιδιώξεις των υπολοίπων. Θα μπορούσα να σας αφήσω να ζήσετε, όμως δεν μπορώ να το ρισκάρω άλλο. Φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού και ήρθε η ώρα να πέσουμε και να χαθούμε. Όλοι μας.”

“Κάνε δουλειά σου, μην σκας. Και σ’ ευχαριστώ που κάθισες μαζί μου αυτές τις τελευταίες στιγμές και με άφησες να ξαλαφρώσω από όσα είχαν κάτσει πάνω στην ψυχή μου εδώ και χρόνια. Και που ήπιαμε έναν καφέ κι ένα τσίπουρο μαζί και καπνίσαμε, έτσι, όπως παλιά, εκείνα τα άδολα χρόνια. Μόνο άσε με να πάρω μια τελευταία μεγάλη ανάσα από τούτο τον κόσμο και ξαπόστειλέ με οριστικά.”

Φούσκωσε το στήθος του με ορμή κι άφησε σιγά σιγά την ανάσα του να φεύγει ταυτόχρονα με τη ζωή του. Δεν άκουσε τον ήχο της εκπυρσοκρότησης, ούτε ένιωσε το τράνταγμα της κάνης. Το μόνο που άκουσε και είδε φευγαλέα ήταν ένα σπουργίτι που είχε κάτσει έξω από το παράθυρο και που τρόμαξε από τον ξερό ήχο του όπλου. Κλείνοντας τα μάτια του, χάραξε στις ίριδες των ματιών του την εικόνα του βουνού, ψηλού, μελαγχολικού και καταπράσινου, κάτω από το πέπλο της ομίχλης ενός Απρίλη αυτού του κόσμου.

Το κάπνισμα ωφελεί σοβαρά τη φαντασία

Wed, 20 Sep 2023 15:39:41 +0300

Καθόταν αναστατωμένη στο κρεβάτι της. Αραδιασμένα τριγύρω στα πόδια της ένας σωρός από αντικείμενα, που υποτίθεται ότι θα τη βοηθούσαν και θα την ηρεμούσαν. Ήθελε να ησυχάσει, να διώξει αυτόν τον ψίθυρο που τριβέλιζε το μυαλό της όλη νύχτα. Σε λίγο θα χάραζε κι όμως δεν είχε κοιμηθεί. Είχε περάσει τόσες ώρες καθισμένη οκλαδόν ή με την πλάτη να ακουμπάει στο άνετο, τις υπόλοιπες νύχτες, κεφαλάρι, με τα χαρτιά της να γεμίζουν από λέξεις, το τασάκι να ξεχειλίζει με αποτσίγαρα, την ατμόσφαιρα να βαραίνει και τα μάτια της να μην μπορούν να σφαλίσουν.

Ο ψίθυρος ήταν μόνιμα εκεί, όλο το βράδυ. Τρομακτικός στην αρχή, τρομακτικά επίμονος στη συνέχεια. Λέξεις, φράσεις, υποδείξεις, ένα συνονθύλευμα από ιδέες και ιστορίες που κάποιο αερικό της υποδείκνυε με τρόπο σκαιό, χωρίς να την αφήνει να ησυχάσει. Σαν να εξαρτιόταν η παραμονή του στο φυσικό κόσμο από την καταγραφή τους στο χαρτί. Ή σαν να ήθελε να ελαφρύνει την άυλη ύπαρξη του, παραθέτοντας όσα μακάβρια, όσα υπερφυσικά κι όσα περίεργα είχαν δει τα μάτια του στον κόσμο των ζωντανών.

“…κόκκαλα που βγήκαν μετά τη βροχή… άγρια σκυλιά που ξεσκίζουν… κατάρα… όλο το κακό μέσα της… μια πόλη κόλαση και φυλακή μαζί… κακά πνεύματα… φαντασιώσεις ηδονής και θανάτου… εκείνα που επιστρέφουν… καμένο σεντόνι… νεκροί που μιλάνε…”

Το στυλό έτρεχε με ταχύτητα και μανία από αριστερά προς τα δεξιά, καλύπτοντας αστραπιαία το λευκό του χαρτιού, σαν αυτόματη γραφή. Μόνο που απόψε η γραφή είχε νόημα και ουσία. Είχε φαντασία και πραγματικότητα μαζί. Νοσηρή, φρικαλέα, τρομακτική, αλλά ήταν εκεί, αποτυπωμένη. Έσβησε το τσιγάρο στο τασάκι αφήνοντας μια πνοή καπνού. Ταυτόχρονα άκουσε και την τελευταία πνοή του ψίθυρου. “Τέλειωσε”, σκέφτηκε, “αυτό ήταν”. Μέτρησε τα τσιγάρα της, ήταν 12 κακοσβησμένες γόπες. Όσες κι οι ιστορίες με τις οποίες ο ψίθυρος της έκλεψε απόψε τον ύπνο. Σηκώθηκε για να αφήσει όσα χρησιμοποίησε πάνω στο γραφείο της. Έξω χάραζε. Έπεσε μπρούμυτα στο κρεβάτι της, εξουθενωμένη αλλά χωρίς ίχνος νύστας. Το μάτι της είδε κάτι μαύρο εκεί που ακουμπούσε στο σεντόνι. Ανασηκώθηκε και είδε μια μικρή τρύπα που κάποια καύτρα της άφησε για ενθύμιο. Όχι ότι χρειαζόταν τέτοιες μικρές καταστροφές για να θυμάται αυτή τη νύχτα. Δεν πρόκειται να ξεχνούσε ποτέ τον ψίθυρο και όσα της είπε, αυτόν τον άγνωστο νυχτερινό επισκέπτη που την τρόμαξε αρχικά αλλά στο τέλος έγινε κομμάτι της ζωής της και της έδωσε την ευκαιρία να καταγράψει δώδεκα μοναδικές και υπέροχα φρικτές ιστορίες.

Amorphous androgynous

Wed, 19 Jul 2023 15:10:39 +0300

Ταυτότητα φύλου. Ένα τόσο μπλεγμένο (κακώς) θέμα, όσο και οι διπλοί έλικες του DNA. Ζήτημα γενετικό, κοινωνικό, φιλοσοφικό, αλλά πρωτίστως υποκειμενικό και σαφέστατα ατομικό. Άτομα προσδιορίζονται ως αρσενικά, θηλυκά, ουδέτερα, δίπολα, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ακριβώς αυτό το πρώτο, άτομα. Το καθένα με το δικό του χαρακτήρα, με τα δικά του θέλω και πιστεύω, με τις δικές του πεποιθήσεις και προτιμήσεις.

Γενετικά, βέβαια, τα φύλα χωρίζονται στα δύο. Κουβαλάμε όλοι μας ένα άλλο είδους δίπολο: τη μισή μας μάνα και το μισό μας πατέρα. Δύο χρωμοσώματα που υπερίσχυσαν κι αγκαλιάστηκαν και ξεκίνησαν να δημιουργούν μία νέα ζωή, τη δική μας. Με τα χαρακτηριστικά που προέρχονται από το γονότυπο των δύο προγόνων, που ουσιαστικά κουβαλάνε όλη την ιστορία του ανθρώπινου γένους και των μεταλλάξεών του στο γονιδίωμά τους.

Μία τέτοιου είδους μετάλλαξη, κοινή στην Ανατολία και στην Παπούα όπως πληροφορούμαστε, οδηγεί στην έλλειψη ενζύμου κατάλυσης αναγωγάσης 5-άλφα. Κάτι που οδηγεί στη λάθος διαμόρφωση των αναπαραγωγικών μερών του σώματος σε συνάρτηση με το γενετικό φύλο. (Ναι, διαμόρφωση, ο σχηματισμός γίνεται νωρίτερα, sorry alpha-males αν χαλιέστε με αυτό, αλλά η κλειτορίδα είναι απλά ένα μη-σχηματισμένο πέος, just suck it - pun intended!). Συμπυκνωμένο σε μία λέξη: ερμαφροδιτισμός.

Όταν λοιπόν το χρωμοσωμικό σου φύλο είναι ενός τύπου, αλλά τα γεννητικά σου όργανα είναι άλλου ή σχεδόν άλλου ή διπλά, πώς μπορείς να καθορίσεις τον εαυτό σου; Ιδίως όταν δεν γνωρίζεις τι ακριβώς σου συμβαίνει, μιας και μεγαλώνεις σε μία οικογένεια που έχει τους δικούς της παλιούς κανόνες και κώδικες, τα δικά της κρυφά μυστικά, ζει με το δικό της ιδιαίτερο για τα αμερικανικά δεδομένα τρόπο αλλά σύνηθες για το ελληνικό στοιχείο που κυλάει στο αίμα τους.

Ο καθορισμός έρχεται με την αποδοχή (λέξη πολυακουσμένη στις μέρες μας). Αποδοχή του εαυτού σου, όμως, αποδοχή και παραδοχή των θέλω σου, της ίδιας σου της ταυτότητας όπως εσύ το ίδιο το άτομο θα τα ορίσεις και όχι όπως μεγάλωσες ή όπως ένιωθαν οι άλλοι πως είναι το σωστό (στην προκειμένη δεν ήξεραν, βέβαια, but still…). Όπως αποδέχτηκαν κι όλοι οι πρόγονοι του Καλ/της Καλλιόπης τη δική τους μοίρα, τους έρωτές τους, τις δυσκολίες, τη μετανάστευση, το διωγμό, την προσπάθεια για κοινωνική ενσωμάτωση και άνοδο, τους οικογενειακούς καβγάδες χαραγμένους στο DNA, τις απώλειες και το δάκρυ, ακόμη και την παραίτηση από τη ζωή.

Ο Τζέφρυ Ευγενίδης μας ταξιδεύει από το Βιθύνιο των αρχών του 20ού αιώνα, στον Πειραιά, στη Νέα Υόρκη, στο Ντιτρόιτ και στο Σαν Φρανσίσκο, μέχρι τη Γερμανία και την Αυστρία και ξεδιπλώνει αριστοτεχνικά την ιστορία τριών γενεών μιας πολύπαθης φαμίλιας που μέσω των επιλογών της οδήγησε την Καλλιόπη να αποδεχτεί ότι είναι ο Καλ και να ζήσει με τον τρόπο που ο ίδιος το θέλει. Όπως ακριβώς πρέπει να γίνεται.

Ενύπνιο

Mon, 15 May 2023 15:37:41 +0300

Η νύχτα έπεσε κι άπλωσε τα σκοτεινά φτερά της γύρω μου. Σηκώνω το βάρος του κορμιού μου στα κουρασμένα μου πόδια και το οδηγώ σιγά σιγά προς το κρεβάτι. Αφήνομαι να πέσω στο μαλακό στρώμα και να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο απαλό μαξιλάρι. Κι όπως γυρίζω το σώμα μου προς την άδεια μεριά σου, ανακαλύπτω πως το άρωμα σου είναι ακόμη εκεί, ένα αχνό σύννεφο που έμεινε για να με μεθά με την ανάμνηση σου. Απλώνω το χέρι μου κι αγγίζω το βαθούλωμα που άφησε το σώμα σου, τα ακροδάχτυλα μου αισθάνονται μυστηριωδώς την κάθε καμπύλη του κορμιού σου, γεύονται την υγρασία του αλμυρού ιδρώτα σου, νοτίζονται από τα υπολείμματα των χυμένων εκκρίσεών σου. Η αναπνοή μου κόβεται κι ένας βαθύς αναστεναγμός βγαίνει από τα βάθη της ψυχής μου. «Μου λείπεις…» ψιθυρίζω στο κενό της θέσης σου. Κλείνω τα μάτια μου έχοντας πάντα τη μορφή σου στη σκέψη μου. Και λίγο πριν ο αδερφός του Θανάτου έρθει να με πάρει μαζί του, σε ακούω να ψιθυρίζεις ένα αχνό «κι εμένα…» δίπλα στο αυτί μου κι ένα χαμόγελο είναι η μόνη αποσκευή που θα πάρω μαζί μου στο ταξίδι με τον Ύπνο.

Κοσμογονία

Wed, 10 May 2023 15:32:52 +0300

Initial sungularity. Ένα μοναδικό σημείο στο αχανές τίποτα. Σε αυτό το τίποτα όπου δεν υπάρχει πάνω και κάτω, μπροστά και πίσω, πριν και μετά. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη μοναδικότητα εμπεριέχεται όλη η δύναμη του Κόσμου, όλη η ύλη του και η δύναμή του. Κάτι αφάνταστο που ο κοινός νους δεν μπορεί με τίποτα να κατανοήσει, το πως θα μπορούσε να υπάρξει κάτι τόσο απίστευτα απέραντο κλεισμένο μέσα σε ένα τόσο μικρό τίποτα στο ασύνορο πουθενά. Είμαστε μικρές μοναδικότητες, εμπεριέχουμε μέσα μας τεράστιες δυνάμεις, απίστευτα υλικά για να δημιουργήσουμε τους δικούς μας κόσμους και να τους κάνουμε να εξαπλωθούν στο άπειρο. Και μέσα σε ένα σύμπαν όπου (προτείνεται πως) υπήρξαν και (ίσως) θα υπάρξουν πολλές Μεγάλες Εκρήξεις, ο καθένας μας έχει το δικό του momentum που θα καθορίσει τη στιγμή του μεγάλου μπαμ. Ζούμε παράλληλα, σε έναν κόσμο χωρίς διαστάσεις, με τις εκρήξεις ή με τη σιωπή των άλλων, με τον αναβρασμό σε εκατομμύρια βαθμούς Kelvin ή με την εξάπλωση της ύπαρξής στο άπειρο. Και προσπαθούμε να ρυθμίσουμε την ένταση της έκρηξης ή το ρυθμό της εξάπλωσης, ώστε να μην πλησιάζουμε, να μην ακουμπάμε τα υπόλοιπα διαστελλόμενα σύμπαντα, μην τυχόν και συγκρουστούμε, μην δημιουργηθεί κάποια μαύρη τρύπα και ρουφήξει όλο μας το είναι σε μία άλλη μοναδικότητα πέρα από το χρόνο και τη σκέψη. Ή κρατάμε με νύχια και με δόντια την ένταση στο χαμηλότερο βαθμό για να μην γίνουμε ποτέ ένας κόσμος που μεγαλώνει, να μη φανερωθούμε ώστε να σβήσουμε σιγανά στην ανυπαρξία. Μέσα σε αυτή τη μικρή μοναδικότητα και σε αυτό το υπέροχο βιβλίο, η Ματίνα χώρεσε αισθήσεις και συναισθήματα που ένιωθες να ασφυκτιούν. Οι δυνάμεις που συσσωρεύονταν στον μικρόκοσμο της Αλίκης ήταν εξαιρετικά δυνατές και δεν μπορούσαν να συγκρατηθούν. Κι όταν ξεκίνησαν οι σχάσεις, εξαπλώθηκε κι άρχισε να επεκτείνεται, αναζητώντας αλήθειες, τρυφερότητα, πόνο, εμπιστοσύνη, μεγάλωνε το είναι της μέσα από χάδια, δάκρυα και έρωτα. Μέσα σε αυτό το κοσμογονικό καζάνι που λέγεται ύπαρξη δημιουργήθηκε μία πληθώρα από σωματίδια που τη δημιούργησαν ξανά και συνεχίζουν να την επαναδημιουργούν. Με μερικά από αυτά, τα αγαπόνια, να την ταξιδεύουν στο απέραντο κενό και να τη βοηθούν να ψάξει ξανά το χάδι του Θάνου, αυτού του μικρού nova που μπορεί να κράτησε για λίγο, αλλά το φως του θα ταξιδεύει για πάντα σε όλο το άχρονο σύμπαν της.

Το μακρύ της ζωής μας ταξίδι

Wed, 26 Apr 2023 08:18:18 +0300

Ένα σκεύος. Ένα δοχείο. Ένα αντικείμενο μεγάλο που γίνεται φορέας. Που υποδέχεται τη ζωή, την ανάσα και την ψυχή. Που μπορεί να τη μεταφέρει από ένα μέρος σε ένα άλλο ή απλά να την προστατεύσει. Λαξευμένο στην πέτρα, γίνεται όχημα για την πορεία της ζωής. Για άλλους αυτό το δοχείο είναι ένα σπίτι, άλλοτε ερμητικά κλειστό κι αποπνικτικό κι άλλοτε ορθάνοιχτο για να μπαίνει ο αέρας και να μη σκας. Για άλλους, όταν περάσουν πια τα χρόνια, ή και πιο σύντομα κάποιες φορές, αυτό το δοχείο είναι ένας τάφος, μικρότερος από το σπίτι, αλλά συγκριτικά πολύ βαρύτερος, ασήκωτος, αφόρητος κυρίως για όσους είναι έξω από αυτόν. Κάθε τέτοιο δοχείο οδηγεί το φορτίο του κάπου, στη ζωή ή στο θάνατο. Γίνεται πλοίο και το ταξιδεύει από το ζων στο θνήσκον μέσα από θάλασσες γεμάτες εμπειρίες, χαρές, πόνους, γέλια και βάσανα, από τη λαχτάρα για το σώσιμο του κορμιού και του πνεύματος, από τον καημό να ξαναδείς όσους δεν πρόφτασες να τους πεις το αντίο, από ανθρώπους ξεχασμένους που τους ψάχνουνε κι από αυτούς που τους θυμούνται όλοι αλλά μένουν στα αζήτητα. Πολλά τέτοια Πέτρινα πλοία ναυπήγησε η Μαρία Ξυλούρη και τα έβγαλε να πλεύσουν όρτσα, κόντρα στον άνεμο, να ταξιδέψουν, να ναυαγήσουν, να γαλουχηθούν στον ήλιο και στο αλάτι, πάνω και μέσα στη θάλασσα των δικών της λέξεων. Σε μια θάλασσα αλμυρή και λυσσασμένη. Γιατί όπως λέει η ίδια: