What do you think?
The Night Trilogy #1
Night
Born in the town of Sighet, Transylvania, Elie Wiesel was a teenager when he and his family were taken from their home in 1944 to Auschwitz concentration camp, and then to Buchenwald. Night is the terrifying record of Elie Wiesel's memories of the death of his family, the death of his own innocence, and his despair as a deeply observant Jew confronting the absolute evil of man. This new translation by his wife and most frequent translator, Marion Wiesel, corrects important details and presents the most accurate rendering in English of Elie Wiesel's testimony to what happened in the camps and of his unforgettable message that this horror must simply never be allowed to happen again.
120 pages, Paperback
First published January 1, 1956
About the author
Elie Wiesel
279 books4,702 followersEliezer "Elie" Wiesel was a Romanian-born American writer, professor, political activist, Nobel laureate, and Holocaust survivor. He authored 57 books, written mostly in French and English, including Night, a work based on his experiences as a Jewish prisoner in the Auschwitz and Buchenwald concentration camps.
In his political activities Wiesel became a regular speaker on the subject of the Holocaust and remained a strong defender of human rights during his lifetime. He also advocated for many other causes like the state of Israel and against Hamas and victims of oppression including Soviet and Ethiopian Jews, the apartheid in South Africa, the Bosnian genocide, Sudan, the Kurds and the Armenian genocide, Argentina's Desaparecidos or Nicaragua's Miskito people.
He was a professor of the humanities at Boston University, which created the Elie Wiesel Center for Jewish Studies in his honor. He was involved with Jewish causes and human rights causes and helped establish the United States Holocaust Memorial Museum in Washington, D.C.
Wiesel was awarded various prestigious awards including the Nobel Peace Prize in 1986. He was a founding board member of the New York Human Rights Foundation and remained active in it throughout his life.
In his political activities Wiesel became a regular speaker on the subject of the Holocaust and remained a strong defender of human rights during his lifetime. He also advocated for many other causes like the state of Israel and against Hamas and victims of oppression including Soviet and Ethiopian Jews, the apartheid in South Africa, the Bosnian genocide, Sudan, the Kurds and the Armenian genocide, Argentina's Desaparecidos or Nicaragua's Miskito people.
He was a professor of the humanities at Boston University, which created the Elie Wiesel Center for Jewish Studies in his honor. He was involved with Jewish causes and human rights causes and helped establish the United States Holocaust Memorial Museum in Washington, D.C.
Wiesel was awarded various prestigious awards including the Nobel Peace Prize in 1986. He was a founding board member of the New York Human Rights Foundation and remained active in it throughout his life.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
October 17, 2017
Όπως αναφέρεται στο επίμετρο αυτού του συγκλονιστικού βιβλίου όταν πρωτοεκδόθηκε το 1956 στην Αργεντινή (στη μητρική γλώσσα του συγγραφέα) είχε τίτλο:
«Και ο κόσμος σιωπούσε.....»
Θεωρώ πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο αντιπροσωπευτικός τίτλος για την ιστορία του βιβλίου αλλά και για την παγκόσμια ανθρώπινη ιστορία.
«Η νύχτα» του Ελί Βιζέλ είναι ένα αφηγηματικό ντοκουμέντο για το Ολοκαύτωμα.
Όταν άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως για εκατομμύρια Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξόντωσης και πέρασε πάνω απο ανθρώπινες σάρκες και ψυχές το αιματοβαμμένο τρένο της ιστορίας κατά τον
Β´Παγκόσμιο πόλεμο.
Ο ακατανόητος ναζισμός έχει πρωταρχικό σκοπό των αφανισμό των Εβραίων απο πρόσωπου γης.
Η ιστορία του βιβλίου αναφέρεται στους Εβραίους της Ουγγαρίας - τελευταία μεγάλη κοινότητα της Ευρώπης- και τον εκτοπισμό της στο Άουσβιτς.
Οι ναζί σπαταλούν χρόνο και δυνάμεις για να λυτρώσουν τον κόσμο απο το Κακό. Ένας λυτρωτικός αντισημιτισμός τη στιγμή που ο πόλεμος έχει ουσιαστικά κριθεί εις βάρος τους.
Και μετά τη Νύχτα.... ή και πριν απο αυτή ξημέρωσε μια κατάμαυρη ημέρα για την ανθρωπότητα.
Άπειρες νύχτες του παρελθόντος και αμέτρητα ξημερώματα του παρόντος και του μέλλοντος θα επικρατούν για πάντα στον πλανήτη των ανθρώπων.
Ο Βιζέλ διηγείται την δύναμη του κακού και τα βάσανα των θυμάτων που έπληξαν για πάντα την ανθρώπινη συνείδηση.
Διατείνεται και πολύ σωστά πράττει πως έγραψε το βιβλιο τούτο ως ανάμνηση της μακάβριας και τρομακτικής τρέλας που εισέβαλε τότε στην ιστορία και τις ψυχές για να αποτρέψει την επανάληψη της. Για να γιατρευτεί ίσως η ανθρωπότητα απο την εθισμένη έλξη της προς τη βία.
Κι όμως...
ήταν απλώς μια στάση του Κακού που επικρατεί αιώνια για να κοιτάξει μέσα στους ομαδικούς τάφους και να ευφρανθεί περισσότερο βλέποντας πως οι μελλοθάνατοι έσκαβαν με τα χέρια τους, οι ίδιοι, τους δικούς τους λάκκους.
Αυτοί, οι δυο φορές σκοτωμένοι απο τους πρεσβευτές του Κακού, τους υποκριτές, τους αδυσώπητους στυλοβάτες του κόσμου που χειραγωγούν την κοινωνία και καταφέρνουν πάντα να καθαγιάζονται απο τη λαϊκή ευαισθησία.
Όλοι οι παλιάνθρωποι του πλανήτη ενωμένοι σε έναν στρατό.
Τρομερά πλούσιο δειγματολόγιο θα βλέπαμε.
Απο μικρά παιδάκια γαλουχημένα με μίσος, κλέφτες δημοτικούς υπαλλήλους, ψεύτες υπουργούς και κυβερνήτες,πουλημένους γιατρούς και δικηγόρους, διεφθαρμένες κυρίες φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, νεαρές κοπέλες προστατευμένες απο ηλίθιους πλούσιους, απατεώνες διευθυντές επιχειρήσεων, παρασημοφορημένους πρεσβευτές, αποικιακούς υπαλλήλους, εν ολίγοις, επίσης, όλες οι οργανωμένες δυνάμεις του κράτους, η απάτη του Κλήρου, ο Στρατός, η Λαϊκή Παιδεία.
Το σύμπαν της στρατιάς των θριαμβευτών της επιστήμης και της αμοιβαίας γνώσης, που στην πορεία του χρόνου και στη θεωρία της εξέλιξης οι ευθύνες που τους βαραίνουν κατά της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς πρέπει να μετρηθούν με ζυγαριά παλιανθρωπιάς, και να χαριστεί στον καθέναν το ακριβές βάρος της βρόμας του προς βρώση. (Περιττώματα).
Ποια η διαφορά των ναζί απο τους αναλφάβητους σε κάποια πολιτεία της Αμερικής που προσεύχονται στο θεό την ίδια ώρα που λιώνουν στην εκμετάλλευση νέγρους στη Γουατεμάλα.
Ποια η διαφορά της δουλοκτητικής ηθικής κοινωνίας απο τους μισθωτούς σκλάβους.
Ποια η διαφορά ενός αρχηγού του Μπούχενβαλντ απο έναν αρχηγό γαλέρας.
Είναι καλύτερος ο θάνατος με βόμβες παρά με βέλη και τόξα;
Το βασανιστήριο του ηλεκτροσόκ αποδίδει καλύτερα απο τα βασανιστήρια με ποντίκια των Κινέζων;
Οι δολοφονίες της ιεράς εξέτασης ήταν πιο φρικτές απο τις «αντιτρομοκρατικές» δολοφονίες με σύγχρονα όπλα;
Αν η ανθρωπότητα ήθελε να επικρατήσει το Καλό δεν θα το εξόρκιζε. Δεν θα το στιγμάτιζε με θρησκευτικούς κανόνες και τιμωρίες.
Πρέπει να υπαγορευτεί απο πανάρχαιους θεικούς κανόνες το Καλό;
Και στην τελική το Κακό μας συστήνει και μας παραπέμπει στο Καλό, αφού αν δεν κάνουμε αυτό ή εκείνο, απειλούμαστε με αιώνια κόλαση.
Το γενικό νόημα του κόσμου με βάση την πνευματική και υλική πρόοδο παραμένει αιώνες αναλλοίωτο.
Εν κατακλείδι, οποιαδήποτε απόπειρα αντίδρασης ή επαγρύπνησης πνεύματος και προσωπικότητας ενάντια στις δυνάμεις που πάντα εξουσίαζαν τον κόσμο εκμηδενίζεται και καταστρέφεται.
Λαοί ολόκληροι αποδεκατίστηκαν, οι θρησκείες εκκαθάρισαν τον κόσμο.
Λαμπρά μυαλά και μεγαλοφυΐες βασανίστηκαν, κάηκαν, κρεμάστηκαν, γδάρθηκαν στο όνομα των αντιδράσεων που μπορούν να λυτρώσουν.
Οπότε
Νύχτα....Νύχτα...Νύχτα...
Βαθύ βελούδινο σκοτάδι.
Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει.
Κι ο κόσμος σιωπούσε....και θα σιωπά.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
«Και ο κόσμος σιωπούσε.....»
Θεωρώ πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο αντιπροσωπευτικός τίτλος για την ιστορία του βιβλίου αλλά και για την παγκόσμια ανθρώπινη ιστορία.
«Η νύχτα» του Ελί Βιζέλ είναι ένα αφηγηματικό ντοκουμέντο για το Ολοκαύτωμα.
Όταν άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως για εκατομμύρια Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξόντωσης και πέρασε πάνω απο ανθρώπινες σάρκες και ψυχές το αιματοβαμμένο τρένο της ιστορίας κατά τον
Β´Παγκόσμιο πόλεμο.
Ο ακατανόητος ναζισμός έχει πρωταρχικό σκοπό των αφανισμό των Εβραίων απο πρόσωπου γης.
Η ιστορία του βιβλίου αναφέρεται στους Εβραίους της Ουγγαρίας - τελευταία μεγάλη κοινότητα της Ευρώπης- και τον εκτοπισμό της στο Άουσβιτς.
Οι ναζί σπαταλούν χρόνο και δυνάμεις για να λυτρώσουν τον κόσμο απο το Κακό. Ένας λυτρωτικός αντισημιτισμός τη στιγμή που ο πόλεμος έχει ουσιαστικά κριθεί εις βάρος τους.
Και μετά τη Νύχτα.... ή και πριν απο αυτή ξημέρωσε μια κατάμαυρη ημέρα για την ανθρωπότητα.
Άπειρες νύχτες του παρελθόντος και αμέτρητα ξημερώματα του παρόντος και του μέλλοντος θα επικρατούν για πάντα στον πλανήτη των ανθρώπων.
Ο Βιζέλ διηγείται την δύναμη του κακού και τα βάσανα των θυμάτων που έπληξαν για πάντα την ανθρώπινη συνείδηση.
Διατείνεται και πολύ σωστά πράττει πως έγραψε το βιβλιο τούτο ως ανάμνηση της μακάβριας και τρομακτικής τρέλας που εισέβαλε τότε στην ιστορία και τις ψυχές για να αποτρέψει την επανάληψη της. Για να γιατρευτεί ίσως η ανθρωπότητα απο την εθισμένη έλξη της προς τη βία.
Κι όμως...
ήταν απλώς μια στάση του Κακού που επικρατεί αιώνια για να κοιτάξει μέσα στους ομαδικούς τάφους και να ευφρανθεί περισσότερο βλέποντας πως οι μελλοθάνατοι έσκαβαν με τα χέρια τους, οι ίδιοι, τους δικούς τους λάκκους.
Αυτοί, οι δυο φορές σκοτωμένοι απο τους πρεσβευτές του Κακού, τους υποκριτές, τους αδυσώπητους στυλοβάτες του κόσμου που χειραγωγούν την κοινωνία και καταφέρνουν πάντα να καθαγιάζονται απο τη λαϊκή ευαισθησία.
Όλοι οι παλιάνθρωποι του πλανήτη ενωμένοι σε έναν στρατό.
Τρομερά πλούσιο δειγματολόγιο θα βλέπαμε.
Απο μικρά παιδάκια γαλουχημένα με μίσος, κλέφτες δημοτικούς υπαλλήλους, ψεύτες υπουργούς και κυβερνήτες,πουλημένους γιατρούς και δικηγόρους, διεφθαρμένες κυρίες φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, νεαρές κοπέλες προστατευμένες απο ηλίθιους πλούσιους, απατεώνες διευθυντές επιχειρήσεων, παρασημοφορημένους πρεσβευτές, αποικιακούς υπαλλήλους, εν ολίγοις, επίσης, όλες οι οργανωμένες δυνάμεις του κράτους, η απάτη του Κλήρου, ο Στρατός, η Λαϊκή Παιδεία.
Το σύμπαν της στρατιάς των θριαμβευτών της επιστήμης και της αμοιβαίας γνώσης, που στην πορεία του χρόνου και στη θεωρία της εξέλιξης οι ευθύνες που τους βαραίνουν κατά της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς πρέπει να μετρηθούν με ζυγαριά παλιανθρωπιάς, και να χαριστεί στον καθέναν το ακριβές βάρος της βρόμας του προς βρώση. (Περιττώματα).
Ποια η διαφορά των ναζί απο τους αναλφάβητους σε κάποια πολιτεία της Αμερικής που προσεύχονται στο θεό την ίδια ώρα που λιώνουν στην εκμετάλλευση νέγρους στη Γουατεμάλα.
Ποια η διαφορά της δουλοκτητικής ηθικής κοινωνίας απο τους μισθωτούς σκλάβους.
Ποια η διαφορά ενός αρχηγού του Μπούχενβαλντ απο έναν αρχηγό γαλέρας.
Είναι καλύτερος ο θάνατος με βόμβες παρά με βέλη και τόξα;
Το βασανιστήριο του ηλεκτροσόκ αποδίδει καλύτερα απο τα βασανιστήρια με ποντίκια των Κινέζων;
Οι δολοφονίες της ιεράς εξέτασης ήταν πιο φρικτές απο τις «αντιτρομοκρατικές» δολοφονίες με σύγχρονα όπλα;
Αν η ανθρωπότητα ήθελε να επικρατήσει το Καλό δεν θα το εξόρκιζε. Δεν θα το στιγμάτιζε με θρησκευτικούς κανόνες και τιμωρίες.
Πρέπει να υπαγορευτεί απο πανάρχαιους θεικούς κανόνες το Καλό;
Και στην τελική το Κακό μας συστήνει και μας παραπέμπει στο Καλό, αφού αν δεν κάνουμε αυτό ή εκείνο, απειλούμαστε με αιώνια κόλαση.
Το γενικό νόημα του κόσμου με βάση την πνευματική και υλική πρόοδο παραμένει αιώνες αναλλοίωτο.
Εν κατακλείδι, οποιαδήποτε απόπειρα αντίδρασης ή επαγρύπνησης πνεύματος και προσωπικότητας ενάντια στις δυνάμεις που πάντα εξουσίαζαν τον κόσμο εκμηδενίζεται και καταστρέφεται.
Λαοί ολόκληροι αποδεκατίστηκαν, οι θρησκείες εκκαθάρισαν τον κόσμο.
Λαμπρά μυαλά και μεγαλοφυΐες βασανίστηκαν, κάηκαν, κρεμάστηκαν, γδάρθηκαν στο όνομα των αντιδράσεων που μπορούν να λυτρώσουν.
Οπότε
Νύχτα....Νύχτα...Νύχτα...
Βαθύ βελούδινο σκοτάδι.
Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει.
Κι ο κόσμος σιωπούσε....και θα σιωπά.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.
February 3, 2019
Ο Ελιέζερ (Ελί) Βιζέλ ήταν μόλις δεκαέξι χρονών όταν, τον Μάιο του 1944, υποχρέωσαν την οικογένειά του και όλη την εβραϊκή κοινότητα που κατοικούσε στο Σιγκέτ, μια μικρή πόλη στην Τρανσυλβανία, να παραμείνουν αρχικά στο γκέτο και, μερικές ημέρες μετά, να επιβιβαστούν σε μια αμαξοστοιχία που προοριζόταν για τη μεταφορά ζώων, με κατεύθυνση ένα από τα στρατόπεδα εξόντωσης στην Πολωνία.
Ο Ελιέζερ Βιζέλ ήταν μόλις δεκαέξι χρονών όταν, στην είσοδο του Άουσβιτς – Μπιρκενάου αποχωρίστηκε τη μάνα του και τις αδελφές του, αγνοώντας τότε ακόμη ότι σ’ εκείνον τον τόπο θα έχανε για πάντα τόσο τη μάνα του, όσο και τη μικρότερη αδελφή του Ιουδήθ.
Ο Ελιέζερ Βιζέλ ήταν μόλις δεκαέξι χρονών (κι ας τον ορμήνεψαν να λέει ότι είναι δεκαοκτώ, μήπως γλιτώσει το κρεματόριο) όταν, με τον πατέρα του αντάμα, διαβήκανε την πύλη του θανάτου.
Βραβευμένος με το Νόμπελ Ειρήνης το 1986, ο Ελί Βιζέλ αρνιόταν για περισσότερα από δέκα χρόνια μετά τον πόλεμο, να γράψει ή να μιλήσει για τις εμπειρίες του κατά το Ολοκαύτωμα. Η συνάντησή του με τον Γάλλο συγγραφέα Φρανσουά Μωριάκ, όμως, που είδε στο πρόσωπο του νεαρού Ισραηλινού, «το βλέμμα αναστημένου Λαζάρου», ήταν καθοριστική: ο Ελί Βιζέλ ένιωσε ότι έπρεπε να καταθέσει τη μαρτυρία του για τα θύματα της Ιστορίας, όσο κι αν οι λέξεις για να διηγηθεί το τελευταίο ταξίδι με τα σφραγισμένα βαγόνια προς το άγνωστο, το ξεκλήρισμα μιας ολόκληρης οικογένειας και μιας ολόκληρης κοινότητας, και τις καθημερινές φρικαλεότητες στον αγώνα για επιβίωση σ’ έναν κόσμο ψυχρό και παράλογο, «όπου ανθρώπινο ήταν να είσαι απάνθρωπος», είναι φτωχές, αδύναμες και χλωμές.
Γραμμένη στα γίντις, τη μητρική γλώσσα του συγγραφέα, σ’ ένα κείμενο που στην πρωτότυπη μορφή του (υπό τον τίτλο «Και ο κόσμος παρέμεινε σιωπηλός») αριθμεί περί τις 900 σελίδες, η Νύχτα δεν ορίζει απλά τον πυρήνα του συγγραφικού έργου του Βιζέλ, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο: μια κραυγή απέναντι στη σιωπή του Θεού, ένα ‘κατηγορώ’ με αποδέκτη τον Άνθρωπο, κι ένα σπουδαίο μάθημα ιστορικής μνήμης.
[Επ’ αφορμή της 27ης Ιανουαρίου, ημέρας μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος]
Ο Ελιέζερ Βιζέλ ήταν μόλις δεκαέξι χρονών όταν, στην είσοδο του Άουσβιτς – Μπιρκενάου αποχωρίστηκε τη μάνα του και τις αδελφές του, αγνοώντας τότε ακόμη ότι σ’ εκείνον τον τόπο θα έχανε για πάντα τόσο τη μάνα του, όσο και τη μικρότερη αδελφή του Ιουδήθ.
Ο Ελιέζερ Βιζέλ ήταν μόλις δεκαέξι χρονών (κι ας τον ορμήνεψαν να λέει ότι είναι δεκαοκτώ, μήπως γλιτώσει το κρεματόριο) όταν, με τον πατέρα του αντάμα, διαβήκανε την πύλη του θανάτου.
“Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη νύχτα, την πρώτη νύχτα που πέρασα στο στρατόπεδο, που μετέτρεψε όλη μου τη ζωή σε μια μακριά, επτασφράγιστη νύχτα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο τον καπνό. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα προσωπάκια των παιδιών που ‘χα δει τα κορμάκια τους να μετατρέπονται σε τολύπες καπνού κάτω από το βουβό γαλάζιο τ’ ουρανού, Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις φλόγες που έκαψαν για πάντα την πίστη μου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις στιγμές που σκότωσαν τον Θεό μου, την ψυχή μου και τα όνειρά μου, τα οποία πήραν την όψη της ερήμου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω όλα αυτά, ακόμα κι αν με καταδίκαζαν να ζήσω όσους αιώνες ζει και ο Θεός. Ποτέ.”
Βραβευμένος με το Νόμπελ Ειρήνης το 1986, ο Ελί Βιζέλ αρνιόταν για περισσότερα από δέκα χρόνια μετά τον πόλεμο, να γράψει ή να μιλήσει για τις εμπειρίες του κατά το Ολοκαύτωμα. Η συνάντησή του με τον Γάλλο συγγραφέα Φρανσουά Μωριάκ, όμως, που είδε στο πρόσωπο του νεαρού Ισραηλινού, «το βλέμμα αναστημένου Λαζάρου», ήταν καθοριστική: ο Ελί Βιζέλ ένιωσε ότι έπρεπε να καταθέσει τη μαρτυρία του για τα θύματα της Ιστορίας, όσο κι αν οι λέξεις για να διηγηθεί το τελευταίο ταξίδι με τα σφραγισμένα βαγόνια προς το άγνωστο, το ξεκλήρισμα μιας ολόκληρης οικογένειας και μιας ολόκληρης κοινότητας, και τις καθημερινές φρικαλεότητες στον αγώνα για επιβίωση σ’ έναν κόσμο ψυχρό και παράλογο, «όπου ανθρώπινο ήταν να είσαι απάνθρωπος», είναι φτωχές, αδύναμες και χλωμές.
Γραμμένη στα γίντις, τη μητρική γλώσσα του συγγραφέα, σ’ ένα κείμενο που στην πρωτότυπη μορφή του (υπό τον τίτλο «Και ο κόσμος παρέμεινε σιωπηλός») αριθμεί περί τις 900 σελίδες, η Νύχτα δεν ορίζει απλά τον πυρήνα του συγγραφικού έργου του Βιζέλ, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο: μια κραυγή απέναντι στη σιωπή του Θεού, ένα ‘κατηγορώ’ με αποδέκτη τον Άνθρωπο, κι ένα σπουδαίο μάθημα ιστορικής μνήμης.
[Επ’ αφορμή της 27ης Ιανουαρίου, ημέρας μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος]
December 7, 2018
Είναι σίγουρα ένα βιβλίο που θα θυμάμαι καιρό. Απέφευγα να διαβάσω πολλές σελίδες κάθε φορά επειδή ακριβώς είναι τόσο ψυχοπλακωτικό, ειδικά προς το τέλος, όπου ξεγυμνώνεται μπροστά στον αναγνώστη η αληθινή φύση του ανθρώπου...
January 23, 2019
[2,5*]
O Βιζέλ γράφει για το πώς κατάφερε να επιζήσει έχοντας βιώσει την εξαθλίωση-και αντιμετωπίζοντας κατάματα τον θάνατο-σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης (Άουσβιτς, Μπούνα, Μπούχενβαλντ). Έσυρε από τη μνήμη του οδυνηρές καταστάσεις (ή, πιο σωστά, δεν τις ξέχασε ποτέ), γιατί
(…) το έκανε για τη σημερινή νεολαία και για τα παιδιά που θα γεννηθούν αύριο. Δεν θέλει το παρελθόν του να γίνει το μέλλον τους.
Σκληρό βιβλίο με περιγραφές που χαράζονται στο μυαλό. Το μόνο που με ξένισε αρκετά ήταν η εμμονή του συγγραφέα στη θρησκεία που διαπερνά τις σελίδες του βιβλίου, αν και αυτό ίσως να οφείλεται στη γαλλική μετάφραση του βιβλίου και την προσπάθεια να εναρμονιστεί με το πνεύμα του Φρανσουά Μοριάκ, ο οποίος προλογίζει το βιβλίο, και να έχει απήχηση στο ευρύτερο, χριστιανικό κοινό. Είναι κρίμα να φαίνεται ότι η σχέση ανθρώπου-θρησκείας είναι αυτή που ορίζει το πνεύμα του βιβλίου, ενώ όπως σωστά σημειώνει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο ενδιαφέρον επίμετρο, ο πυρήνας του βιβλίου είναι η σχέση πατέρα-γιου, η οποία εδώ έχει μια εξαιρετική δυναμική.
Όπως και να έχει, Η νύχτα είναι γροθιά στο στομάχι και αξίζει να διαβαστεί, τουλάχιστον για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι σημαίνει το να είσαι αιχμάλωτος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Και για να μην ξεχνάμε και αυτή τη φρικτή πλευρά της ιστορίας, γιατί
Η λήθη θα ήταν μία επικίνδυνη ύβρις. Το να ξεχνάς τους νεκρούς είναι σαν να τους σκοτώνεις δεύτερη φορά. Και αν, εξαιρώντας τους φονιάδες και τους συνενόχους τους, κανείς δεν ευθύνεται για τον πρώτο τους θάνατο, θα είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τον δεύτερο.
O Βιζέλ γράφει για το πώς κατάφερε να επιζήσει έχοντας βιώσει την εξαθλίωση-και αντιμετωπίζοντας κατάματα τον θάνατο-σε τρία στρατόπεδα συγκέντρωσης (Άουσβιτς, Μπούνα, Μπούχενβαλντ). Έσυρε από τη μνήμη του οδυνηρές καταστάσεις (ή, πιο σωστά, δεν τις ξέχασε ποτέ), γιατί
(…) το έκανε για τη σημερινή νεολαία και για τα παιδιά που θα γεννηθούν αύριο. Δεν θέλει το παρελθόν του να γίνει το μέλλον τους.
Σκληρό βιβλίο με περιγραφές που χαράζονται στο μυαλό. Το μόνο που με ξένισε αρκετά ήταν η εμμονή του συγγραφέα στη θρησκεία που διαπερνά τις σελίδες του βιβλίου, αν και αυτό ίσως να οφείλεται στη γαλλική μετάφραση του βιβλίου και την προσπάθεια να εναρμονιστεί με το πνεύμα του Φρανσουά Μοριάκ, ο οποίος προλογίζει το βιβλίο, και να έχει απήχηση στο ευρύτερο, χριστιανικό κοινό. Είναι κρίμα να φαίνεται ότι η σχέση ανθρώπου-θρησκείας είναι αυτή που ορίζει το πνεύμα του βιβλίου, ενώ όπως σωστά σημειώνει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο ενδιαφέρον επίμετρο, ο πυρήνας του βιβλίου είναι η σχέση πατέρα-γιου, η οποία εδώ έχει μια εξαιρετική δυναμική.
Όπως και να έχει, Η νύχτα είναι γροθιά στο στομάχι και αξίζει να διαβαστεί, τουλάχιστον για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι σημαίνει το να είσαι αιχμάλωτος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Και για να μην ξεχνάμε και αυτή τη φρικτή πλευρά της ιστορίας, γιατί
Η λήθη θα ήταν μία επικίνδυνη ύβρις. Το να ξεχνάς τους νεκρούς είναι σαν να τους σκοτώνεις δεύτερη φορά. Και αν, εξαιρώντας τους φονιάδες και τους συνενόχους τους, κανείς δεν ευθύνεται για τον πρώτο τους θάνατο, θα είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τον δεύτερο.
January 26, 2018
Δυνατό, σκληρό, ώμο ταξίδι πίσω από τα σύρματα της Κολάσεως. Οι εικόνες που δημιουργεί η φαντασία θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στην μνήμη του αναγνώστη...!
Υ.Γ. Ειρωνεία, σήμερα 27/1 που το διάβασα, είναι ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος...
Υ.Γ. Ειρωνεία, σήμερα 27/1 που το διάβασα, είναι ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος...
January 12, 2019
Πρόκειται για μια ωμή και σκληρή περιγραφή της καθόδου του συγγραφέα στην κόλαση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης των Ναζί, εστιασμένη κυρίως στη σχέση του με το συγκρατούμενο πατέρα του αλλά και την σταδιακή απώλεια της πίστης του στον Θεό. Από ότι αναφέρεται στο επίμετρο του βιβλίου αυτή η έκδοση, η οποία και έχει γίνει παγκοσμίως γνωστή, είναι μια περικομμένη και πιο γυαλισμένη εκδοχή του αρχικού βιβλίου (Και ο κόσμος σιωπούσε - Un di velt hot geshvign) που κυκλοφόρησε στα Γίντις το 1956. Ελπίζω να μεταφραστεί κάποτε και να κυκλοφορήσει ευρύτερα και η αρχική εκδοχή
October 11, 2017
Μάλλον το πρωτότυπο κείμενο στα Γίντις, όπως φαίνεται από το Επίμετρο, πρέπει να είναι πληρέστερο. Εδώ έχουμε την περικομμένη έκδοση από τα Γαλλικά, η οποία είχε στόχο να ικανοποιήσει το χριστιανικό κοινό και τον Φ. Μωριάκ που προλόγισε και προώθησε το βιβλίο. Το αποτέλεσμα, κατά την άποψή μου, είναι λογοτεχνικά ανεπαρκές και ενίοτε… βαρετό, όσο και αν ακουστεί… ιερόσυλο.
Όσον αφορά το ίδιο το θέμα του βιβλίου, δεν πρόκειται να προσθέσω κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Απλά πως σε αυτό το Κακό, δεν μπορώ να διακρίνω καμία Κοινοτοπία!
Όσον αφορά το ίδιο το θέμα του βιβλίου, δεν πρόκειται να προσθέσω κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Απλά πως σε αυτό το Κακό, δεν μπορώ να διακρίνω καμία Κοινοτοπία!
August 2, 2019
- Μα που είναι τελοσπάντων ο Θεός ?
- Που είναι, μα να' τος είναι κρεμασμένος εδώ μπροστά σου, σε τούτη την κρεμάλα.
- Που είναι, μα να' τος είναι κρεμασμένος εδώ μπροστά σου, σε τούτη την κρεμάλα.
October 26, 2019
Η αξία αυτού του βιβλίου έγκειται στο ότι κουβαλά τη δύναμη του προσωπικού βιώματος και της προσωπικής εξομολόγησης. Πίστη και ανθρώπινες σχέσεις (πατέρας-γιος) δοκιμάζονται στον αγώνα για επιβίωση μέσα στη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
"Η λήθη θα ήταν μια επικίνδυνη ύβρις"
"Η λήθη θα ήταν μια επικίνδυνη ύβρις"
January 8, 2017
Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα. Έχω διαβάσει κάποια από αυτά που με σημάδεψαν ιδιαίτερα. Όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο «Η νύχτα» του Ελί Βιζέλ, χάρηκα ιδιαίτερα, όχι για το περιεχόμενο, αλλά που θα διάβαζα επιτέλους άλλο ένα τόσο αξιόλογο βιβλίο. Φυσικά, αν και είχα διαβάσει την υπόθεση του, κανείς δεν με είχε προετοιμάσει για αυτά που θα διάβαζα στις σελίδες του βιβλίου.
Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια του Ελιέζερ (Ελί) Βιζέλ, αλλά και όλη η πόλη του Σιγκέτ της Τρανσυλβανίας, στην οποία ζουν, συλλαμβάνονται από τους Ναζί και οδηγούνται σε ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εκεί η οικογένεια τους, όπως και όλες οι υπόλοιπες θα χωριστούν, ίσως και για πάντα. Τα αρσενικά μέλη αφού περάσουν κάποιες βάναυσες διαδικασίες, πάντα υπό τον φόβο του μαύρου καπνού, που βγαίνει από το κρεματόριο, θα οδηγηθούν από το Άουσβιτς, σε ένα άλλο στρατόπεδο, για να καταλήξουν στο τέλος της ομηρίας τους, στο Μπούχενβαλντ.
Ο συγγραφέας στο βιβλίο περιγράφει το σκληρό πρόσωπο του πολέμου, όπως το έζησε ο ίδιος, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πείνα, δίψα, κρύο, αμέτρητο ξύλο αλλά και φόβος είναι μόνο λίγα από τα όσα περνάει ο δεκαεξάχρονος Ελί και ο πατέρας του. Γίνατε μάρτυρας αποτρόπαιων πράξεων, όπως η συλλογή ζωντανών βρεφών και το κάψιμο τους στην πυρά, το κρέμασμα συγκρατουμένων του, η ατελείωτη πείνα που οδηγούσε τον ένα κρατούμενο ενάντια στον άλλον, οι αμέτρητες πορείες εξάντλησης μέσα στο κρύο και στο πυκνό χιόνι και πολλές άλλες που αξίζει να της αναφέρω αλλά καλύτερο θα ήταν να τις διαβάσετε οι ίδιοι.
Ο έφηβος συγγραφέας μπαίνει στο στρατόπεδο ως ένα πολύ θρησκευόμενο μέλος της εβραϊκής κοινωνίας. Στην πορεία όμως και μέσα από τις κακουχίες του πολέμου, χάνει την πίστη στον Θεό που λάτρευε από μικρό παιδί. Πολλές φορές θα τον δούμε να κατηγορεί ακόμα και τον ίδιο τον Θεό για τα βάσανα που περνάει ο εβραϊκός λαός ενώ αδυνατεί να κατανοήσει την στάση του άσπλαχνου Θεού μπροστά στα δεινά που τους βρίσκουν. Η σχέση του συγγραφέα με τον Θεό, είναι ένα από τα κεντρικά ίσως θέματα του βιβλίου αλλά εγώ δεν θα ήθελα να σταθώ σε αυτό. Πολλές φορές ακόμα και εμείς οι ίδιοι χάνουμε την πίστη μας μπροστά σε δυσκολίες. Είναι επομένως αποδεχτή η αντίδραση του Ελί.
Περισσότερο με συγκίνησε η σχέση που είχε και δημιούργησε με τον πατέρα του μέσα στα στρατόπεδα. Στην αρχή αυτή η σχέση είναι κάπως ανύπαρκτη, αφού ο πατέρας λείπει πολλές ώρες από το σπίτι, αργότερα όμως μέσα από τις κακουχίες οι δύο τους έρχονται πιο κοντά, βρίσκουν ο ένας στον άλλον το στήριγμα που χρειάζονται για τις δύσκολες στιγμές που περνάει. Ο Ελί πάντα, σε κάθε καταμέτρηση, σε κάθε διαλογή φοβάται για την τύχη του πατέρα του, μάλιστα δημιουργεί και φασαρίες όταν οι στρατιώτες των Ες Ες φαίνεται να τον διαλέγουν, για να τον οδηγήσουν στο κρεματόριο. Κατά τις μετακινήσεις τους, από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, η μόνη έγνοια του συγγραφέα είναι να μην τον χάσει, γι’ αυτό και πάντα τον κρατάει σφιχτά από το χέρι.
Παρόλα αυτά η σχέση αυτή θα δοκιμαστεί πολλές φορές. Μέσα σε τόσες απάνθρωπες συνθήκες ο κάθε άνθρωπος πράττει μόνο για την επιβίωση του εαυτού του. Οι οικογενειακοί δεσμοί παραγκωνίζονται ή και ξεχνιούνται. Ακόμα και ο συγγραφέας ήταν μάρτυρας τέτοιων περιπτώσεων, όπου τα παιδιά επιτίθεντο στους γονείς τους, για ένα κομμάτι ψωμί, ή προσπαθούσαν να απομακρυνθούν από κοντά τους, αφήνοντας τους πίσω, στο έλεος των Ες Ες και των όπλων τους. Ο Ελί προσπαθεί να μην σκέφτεται όπως οι περισσότεροι. Ορκίζεται στον εαυτό του πως δεν θα γίνει σαν τους συγκρατούμενους του. Αν και βοηθάει συχνά τον πατέρα του, όταν ο θάνατος βρίσκει τον άτυχο γέρο τότε η σκέψη του Ελί είναι μία: επιτέλους ελεύθερος!
Φυσικά και δεν καταδικάζω την στάση του Ελί. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε μέσα σε τέτοιες συνθήκες, όταν δεν θα μπορεί να είναι σίγουρος πως θα ξυπνήσει για να δει την αυγή της επόμενης μέρας; Θα ήθελα ωστόσο να σταθώ στα λόγια του Σταύρου Ζουμπουλάκη που θα τα βρείτε στο τέλος του βιβλίου. Και εγώ αναρωτήθηκα, όπως και ο συγγραφέας αλλά και ο κύριος Ζουμπουλάκης το εξής: τι έκαναν οι Εβραίοι για να βοηθήσουν τους εαυτούς τους; Στο αρχικό κείμενο όπως αναφέρετε στο επίμετρο, ο Ελί Βιζέλ αφήνει να εννοηθεί πως οι Εβραίοι της Ουγγαρίας, ήξεραν την μοίρα που τους περίμενε, παρόλα αυτά δεν έκαναν τίποτα, ακόμα και όταν μάρτυρες που είχαν ζήσει την κόλαση των στρατοπέδων γύρισαν για να τους πουν όσα είδαν. Τι έκαναν οι σύμμαχοι που γνώριζαν τα όσα συνέβαιναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά δεν παρέμβαιναν; Πόσοι αθώοι άνθρωποι, μωρά, παιδιά, χάθηκαν άδικα μόνο και μόνο για να τελειώσει άλλος ένας πόλεμος και να στεφθεί νικητής ο καλύτερος;
Το βιβλίο η Νύχτα είναι ένα από τα βιβλία που όχι απλώς με σημάδεψε, αλλά χαράκτηκε βαθιά στην ψυχή μου. Δεν σας κρύβω πως επηρεάστηκα αρκετά. Δίκαια το βιβλίο του Ελί Βιζέλ διδάσκεται σε σχολεία, πανεπιστήμια και αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο ντοκουμέντο, της φρίκης του πολέμου. Η Νύχτα είναι ένα βιβλίο που σίγουρα πρέπει να διαβαστεί από όλους μας ανεξαιρέτως!
Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικογένεια του Ελιέζερ (Ελί) Βιζέλ, αλλά και όλη η πόλη του Σιγκέτ της Τρανσυλβανίας, στην οποία ζουν, συλλαμβάνονται από τους Ναζί και οδηγούνται σε ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εκεί η οικογένεια τους, όπως και όλες οι υπόλοιπες θα χωριστούν, ίσως και για πάντα. Τα αρσενικά μέλη αφού περάσουν κάποιες βάναυσες διαδικασίες, πάντα υπό τον φόβο του μαύρου καπνού, που βγαίνει από το κρεματόριο, θα οδηγηθούν από το Άουσβιτς, σε ένα άλλο στρατόπεδο, για να καταλήξουν στο τέλος της ομηρίας τους, στο Μπούχενβαλντ.
Ο συγγραφέας στο βιβλίο περιγράφει το σκληρό πρόσωπο του πολέμου, όπως το έζησε ο ίδιος, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πείνα, δίψα, κρύο, αμέτρητο ξύλο αλλά και φόβος είναι μόνο λίγα από τα όσα περνάει ο δεκαεξάχρονος Ελί και ο πατέρας του. Γίνατε μάρτυρας αποτρόπαιων πράξεων, όπως η συλλογή ζωντανών βρεφών και το κάψιμο τους στην πυρά, το κρέμασμα συγκρατουμένων του, η ατελείωτη πείνα που οδηγούσε τον ένα κρατούμενο ενάντια στον άλλον, οι αμέτρητες πορείες εξάντλησης μέσα στο κρύο και στο πυκνό χιόνι και πολλές άλλες που αξίζει να της αναφέρω αλλά καλύτερο θα ήταν να τις διαβάσετε οι ίδιοι.
Ο έφηβος συγγραφέας μπαίνει στο στρατόπεδο ως ένα πολύ θρησκευόμενο μέλος της εβραϊκής κοινωνίας. Στην πορεία όμως και μέσα από τις κακουχίες του πολέμου, χάνει την πίστη στον Θεό που λάτρευε από μικρό παιδί. Πολλές φορές θα τον δούμε να κατηγορεί ακόμα και τον ίδιο τον Θεό για τα βάσανα που περνάει ο εβραϊκός λαός ενώ αδυνατεί να κατανοήσει την στάση του άσπλαχνου Θεού μπροστά στα δεινά που τους βρίσκουν. Η σχέση του συγγραφέα με τον Θεό, είναι ένα από τα κεντρικά ίσως θέματα του βιβλίου αλλά εγώ δεν θα ήθελα να σταθώ σε αυτό. Πολλές φορές ακόμα και εμείς οι ίδιοι χάνουμε την πίστη μας μπροστά σε δυσκολίες. Είναι επομένως αποδεχτή η αντίδραση του Ελί.
Περισσότερο με συγκίνησε η σχέση που είχε και δημιούργησε με τον πατέρα του μέσα στα στρατόπεδα. Στην αρχή αυτή η σχέση είναι κάπως ανύπαρκτη, αφού ο πατέρας λείπει πολλές ώρες από το σπίτι, αργότερα όμως μέσα από τις κακουχίες οι δύο τους έρχονται πιο κοντά, βρίσκουν ο ένας στον άλλον το στήριγμα που χρειάζονται για τις δύσκολες στιγμές που περνάει. Ο Ελί πάντα, σε κάθε καταμέτρηση, σε κάθε διαλογή φοβάται για την τύχη του πατέρα του, μάλιστα δημιουργεί και φασαρίες όταν οι στρατιώτες των Ες Ες φαίνεται να τον διαλέγουν, για να τον οδηγήσουν στο κρεματόριο. Κατά τις μετακινήσεις τους, από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, η μόνη έγνοια του συγγραφέα είναι να μην τον χάσει, γι’ αυτό και πάντα τον κρατάει σφιχτά από το χέρι.
Παρόλα αυτά η σχέση αυτή θα δοκιμαστεί πολλές φορές. Μέσα σε τόσες απάνθρωπες συνθήκες ο κάθε άνθρωπος πράττει μόνο για την επιβίωση του εαυτού του. Οι οικογενειακοί δεσμοί παραγκωνίζονται ή και ξεχνιούνται. Ακόμα και ο συγγραφέας ήταν μάρτυρας τέτοιων περιπτώσεων, όπου τα παιδιά επιτίθεντο στους γονείς τους, για ένα κομμάτι ψωμί, ή προσπαθούσαν να απομακρυνθούν από κοντά τους, αφήνοντας τους πίσω, στο έλεος των Ες Ες και των όπλων τους. Ο Ελί προσπαθεί να μην σκέφτεται όπως οι περισσότεροι. Ορκίζεται στον εαυτό του πως δεν θα γίνει σαν τους συγκρατούμενους του. Αν και βοηθάει συχνά τον πατέρα του, όταν ο θάνατος βρίσκει τον άτυχο γέρο τότε η σκέψη του Ελί είναι μία: επιτέλους ελεύθερος!
Φυσικά και δεν καταδικάζω την στάση του Ελί. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε μέσα σε τέτοιες συνθήκες, όταν δεν θα μπορεί να είναι σίγουρος πως θα ξυπνήσει για να δει την αυγή της επόμενης μέρας; Θα ήθελα ωστόσο να σταθώ στα λόγια του Σταύρου Ζουμπουλάκη που θα τα βρείτε στο τέλος του βιβλίου. Και εγώ αναρωτήθηκα, όπως και ο συγγραφέας αλλά και ο κύριος Ζουμπουλάκης το εξής: τι έκαναν οι Εβραίοι για να βοηθήσουν τους εαυτούς τους; Στο αρχικό κείμενο όπως αναφέρετε στο επίμετρο, ο Ελί Βιζέλ αφήνει να εννοηθεί πως οι Εβραίοι της Ουγγαρίας, ήξεραν την μοίρα που τους περίμενε, παρόλα αυτά δεν έκαναν τίποτα, ακόμα και όταν μάρτυρες που είχαν ζήσει την κόλαση των στρατοπέδων γύρισαν για να τους πουν όσα είδαν. Τι έκαναν οι σύμμαχοι που γνώριζαν τα όσα συνέβαιναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά δεν παρέμβαιναν; Πόσοι αθώοι άνθρωποι, μωρά, παιδιά, χάθηκαν άδικα μόνο και μόνο για να τελειώσει άλλος ένας πόλεμος και να στεφθεί νικητής ο καλύτερος;
Το βιβλίο η Νύχτα είναι ένα από τα βιβλία που όχι απλώς με σημάδεψε, αλλά χαράκτηκε βαθιά στην ψυχή μου. Δεν σας κρύβω πως επηρεάστηκα αρκετά. Δίκαια το βιβλίο του Ελί Βιζέλ διδάσκεται σε σχολεία, πανεπιστήμια και αποτελεί ένα αδιαμφισβήτητο ντοκουμέντο, της φρίκης του πολέμου. Η Νύχτα είναι ένα βιβλίο που σίγουρα πρέπει να διαβαστεί από όλους μας ανεξαιρέτως!
June 21, 2018
Πόσο δυνατά συναισθήματα γεννά ένα τόσο μικρό σε έκταση βιβλίο. Μια εμπειρία ζωής αποτυπωμένη σε λιγότερο από 200 σελίδες. Συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του, μια ανθρώπινη κραυγή που σκοπό έχει να αποτυπώσει λέξη λέξη ένα μέρος μόνο απ' όσα βίωσε ο εβραϊκός λαός και να περάσει για πάντα στη συλλογική μνήμη τη φρικαλεότητα και τη διαστροφή όλων εκείνων που μοναδικό σκοπό ζωής είχαν θέσει τον ολοκληρωτικό αφανισμό των Εβραίων, ακόμα και εκείνη την ύστατη ώρα που είχε κριθεί ο πόλεμος και έπεφταν και τα τελευταία παραπετάσματα του ολέθρου που η ναζιστική Γερμανία σκόρπισε σε τόσα και τόσα κράτη! Τη στιγμή που σχεδόν οδηγούνται ηττημένοι στην παγίδα που έστησαν στους υπόλοιπους, τη στιγμή που προελαύνει νικηφόρα ο συμμαχικός στρατός, ακόμα και τότε στο παρά πέντε της λήξης τον Μάιο του 1944 φροντίζουν να σφραγίσουν με επιπλέον αίμα την εμμονική τους διαστροφή, αφανίζοντας και οδηγώντας στα κολαστήρια των κρεματορίων και τις τελευταίες 750,000 χιλιάδες ψυχές, τους Εβραίους της Ουγγαρίας.
Μέσα από το σύντομο αυτό χρονογράφημα παρακολουθούμε την πορεία του Ελιέζερ και του πατέρα του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την Νύχτα που σημάδεψε για πάντα την ψυχή του, όταν φτάνοντας στο Μπιρκενάου παντού στον αέρα μπορούσε να μυρίσει την μυρωδιά της καμένης σάρκας..
"Οι άντρες αριστερά! Οι γυναίκες δεξιά! Έξι μικρές, απλές λεξούλες. Κι όμως εκείνη τη στιγμή εγώ έχανα για πάντα τη μάνα μου. Δεν πρόλαβα ούτε να το σκεφτώ, καθώς ένιωθα να με σφίγγει το χέρι του πατέρα μου. Είχαμε μείνει μόνοι μας"...
Όλη η αφήγηση επικεντρώνεται στο δέσιμο που επέρχεται ανάμεσα σε πατέρα και γιο, παρά τις αντίξοες συνθήκες και κόντρα στον αγώνα της επιβίωσης που αρκετές φορές δημιουργούσε αντικρουόμενα συναισθήματα στην ψυχή του δεκαεξάχρονου Ελιέζερ. Μοιράστηκαν μαζί τον αγώνα για να κρατηθούν στη ζωή, αντλούσε δύναμη ο ένας από τον άλλο για να συνεχίσει να αγωνίζεται. Μια δυνατή ανθρώπινη σχέση ξετυλίγεται και αφήνει να διαφανεί κάθε δομικό συστατικό της, το νοιάξιμο, η αλληλεγγύη, τα χέρια που δεν έπρεπε να χωρίσουν για να μη χάσει ο πατέρας τον γιο και ο γιος τον πατέρα, την πίστη, την παραίτηση, την σωτηρία που έρχεται ανέλπιστα.
Μέσα σε όλα αυτά διακυβεύεται η πίστη στον Θεό που τόσο αγαπούσε ο μικρός Ελιέζερ. Δεν βρίσκει το λόγο πια εκείνος που προσεύχονταν μια ζωή να συνεχίσει να το κάνει. Για εκείνον ο Θεός είναι πια κατηγορούμενος και αυτός βρίσκεται στη θέση του κατήγορου: "Μα γιατί, γιατί να ευλογώ το όνομά Του; Επειδή έκαψε χιλιάδες παιδιά στους λάκκους Του; Που διάλεξε εμάς ανάμεσα σε όλους τους λαούς για να βασανιζόμαστε νύχτα και μέρα; Δοξασμένο το Άγιο Όνομά Του που μας διάλεξε για να σφαχτούμε στο βωμό Του";... τέτοιες σκέψεις και ερωτηματικά που ζητούν απεγνωσμένα απάντηση βασανίζουν το μυαλό του από τότε που φτάνουν στο Άουσβιτς, στην Κόλαση που βασιλεύει παντού ο θάνατος και δεν υπάρχει πουθενά ο Θεός...
"Οι μέρες ήταν ίδιες με τις νύχτες, κι οι νύχτες άφηναν στην ψυχή μας το κατακάθι της σκοτεινιάς τους.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη νύχτα, την πρώτη νύχτα που πέρασα στο στρατόπεδο, που μετέτρεψε τη ζωή μου σε μια μακρά επτασφράγιστη νύχτα... ποτέ δε θα ξεχάσω εκείνο τον καπνό.. ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις φλόγες που έκαψαν για πάντα την πίστη μου"...
Μέσα από το σύντομο αυτό χρονογράφημα παρακολουθούμε την πορεία του Ελιέζερ και του πατέρα του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την Νύχτα που σημάδεψε για πάντα την ψυχή του, όταν φτάνοντας στο Μπιρκενάου παντού στον αέρα μπορούσε να μυρίσει την μυρωδιά της καμένης σάρκας..
"Οι άντρες αριστερά! Οι γυναίκες δεξιά! Έξι μικρές, απλές λεξούλες. Κι όμως εκείνη τη στιγμή εγώ έχανα για πάντα τη μάνα μου. Δεν πρόλαβα ούτε να το σκεφτώ, καθώς ένιωθα να με σφίγγει το χέρι του πατέρα μου. Είχαμε μείνει μόνοι μας"...
Όλη η αφήγηση επικεντρώνεται στο δέσιμο που επέρχεται ανάμεσα σε πατέρα και γιο, παρά τις αντίξοες συνθήκες και κόντρα στον αγώνα της επιβίωσης που αρκετές φορές δημιουργούσε αντικρουόμενα συναισθήματα στην ψυχή του δεκαεξάχρονου Ελιέζερ. Μοιράστηκαν μαζί τον αγώνα για να κρατηθούν στη ζωή, αντλούσε δύναμη ο ένας από τον άλλο για να συνεχίσει να αγωνίζεται. Μια δυνατή ανθρώπινη σχέση ξετυλίγεται και αφήνει να διαφανεί κάθε δομικό συστατικό της, το νοιάξιμο, η αλληλεγγύη, τα χέρια που δεν έπρεπε να χωρίσουν για να μη χάσει ο πατέρας τον γιο και ο γιος τον πατέρα, την πίστη, την παραίτηση, την σωτηρία που έρχεται ανέλπιστα.
Μέσα σε όλα αυτά διακυβεύεται η πίστη στον Θεό που τόσο αγαπούσε ο μικρός Ελιέζερ. Δεν βρίσκει το λόγο πια εκείνος που προσεύχονταν μια ζωή να συνεχίσει να το κάνει. Για εκείνον ο Θεός είναι πια κατηγορούμενος και αυτός βρίσκεται στη θέση του κατήγορου: "Μα γιατί, γιατί να ευλογώ το όνομά Του; Επειδή έκαψε χιλιάδες παιδιά στους λάκκους Του; Που διάλεξε εμάς ανάμεσα σε όλους τους λαούς για να βασανιζόμαστε νύχτα και μέρα; Δοξασμένο το Άγιο Όνομά Του που μας διάλεξε για να σφαχτούμε στο βωμό Του";... τέτοιες σκέψεις και ερωτηματικά που ζητούν απεγνωσμένα απάντηση βασανίζουν το μυαλό του από τότε που φτάνουν στο Άουσβιτς, στην Κόλαση που βασιλεύει παντού ο θάνατος και δεν υπάρχει πουθενά ο Θεός...
"Οι μέρες ήταν ίδιες με τις νύχτες, κι οι νύχτες άφηναν στην ψυχή μας το κατακάθι της σκοτεινιάς τους.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη νύχτα, την πρώτη νύχτα που πέρασα στο στρατόπεδο, που μετέτρεψε τη ζωή μου σε μια μακρά επτασφράγιστη νύχτα... ποτέ δε θα ξεχάσω εκείνο τον καπνό.. ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις φλόγες που έκαψαν για πάντα την πίστη μου"...
January 4, 2020
Η κριτική είναι περιττή. Πρόκειται για ένα βιβλίο απαραίτητο να διαβαστεί. Σκληρό, ρεαλιστικό και συνάμα λυρικό και βαθύτατα ανθρώπινο.
July 10, 2023
Συνταρακτικό
October 19, 2016
Τέτοια βιβλία δεν χρειάζονται και πολλά σχόλια. Θα σταθώ μόνο στο πολύ ωραίο επίμετρο από τον Σταύρος Ζουμπουλάκης, που δείχνει την ιδιαίτερη σχέση πατέρα και γιου και σε κάνει να σκεφτείς λίγο διαφορετικά ό,τι διάβασες μέχρι τότε.
September 24, 2012
Πάρα πολύ σημαντική βιογραφία με γραφή άψογη σαν ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα.
Εξαιρετική αναπαράσταση της περιόδου και των συναισθημάτων - αισθημάτων που δημιουργούσε, χωρίς να καταφεύγει σε τίποτα υπερβολικό.
Εξαιρετική αναπαράσταση της περιόδου και των συναισθημάτων - αισθημάτων που δημιουργούσε, χωρίς να καταφεύγει σε τίποτα υπερβολικό.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews