What do you think?
Hamlet
Among Shakespeare's plays, "Hamlet" is considered by many his masterpiece. Among actors, the role of Hamlet, Prince of Denmark, is considered the jewel in the crown of a triumphant theatrical career. Now Kenneth Branagh plays the leading role and co-directs a brillant ensemble performance. Three generations of legendary leading actors, many of whom first assembled for the Oscar-winning film "Henry V", gather here to perform the rarely heard complete version of the play. This clear, subtly nuanced, stunning dramatization, presented by The Renaissance Theatre Company in association with "Bbc" Broadcasting, features such luminaries as Sir John Gielgud, Derek Jacobi, Emma Thompson and Christopher Ravenscroft. It combines a full cast with stirring music and sound effects to bring this magnificent Shakespearen classic vividly to life. Revealing new riches with each listening, this production of "Hamlet" is an invaluable aid for students, teachers and all true lovers of Shakespeare - a recording to be treasured for decades to come.
289 pages, Paperback
First published January 1, 1601
About the author
William Shakespeare
18.6k books48.4k followersWilliam Shakespeare was an English playwright, poet, and actor. He is widely regarded as the greatest writer in the English language and the world's pre-eminent dramatist. He is often called England's national poet and the "Bard of Avon" (or simply "the Bard"). His extant works, including collaborations, consist of some 39 plays, 154 sonnets, three long narrative poems, and a few other verses, some of uncertain authorship. His plays have been translated into every major living language and are performed more often than those of any other playwright. Shakespeare remains arguably the most influential writer in the English language, and his works continue to be studied and reinterpreted.
Shakespeare was born and raised in Stratford-upon-Avon, Warwickshire. At the age of 18, he married Anne Hathaway, with whom he had three children: Susanna, and twins Hamnet and Judith. Sometime between 1585 and 1592, he began a successful career in London as an actor, writer, and part-owner ("sharer") of a playing company called the Lord Chamberlain's Men, later known as the King's Men after the ascension of King James VI and I of Scotland to the English throne. At age 49 (around 1613), he appears to have retired to Stratford, where he died three years later. Few records of Shakespeare's private life survive; this has stimulated considerable speculation about such matters as his physical appearance, his sexuality, his religious beliefs, and even certain fringe theories as to whether the works attributed to him were written by others.
Shakespeare produced most of his known works between 1589 and 1613. His early plays were primarily comedies and histories and are regarded as some of the best works produced in these genres. He then wrote mainly tragedies until 1608, among them Hamlet, Romeo and Juliet, Othello, King Lear, and Macbeth, all considered to be among the finest works in the English language. In the last phase of his life, he wrote tragicomedies (also known as romances) and collaborated with other playwrights.
Many of Shakespeare's plays were published in editions of varying quality and accuracy during his lifetime. However, in 1623, John Heminge and Henry Condell, two fellow actors and friends of Shakespeare's, published a more definitive text known as the First Folio, a posthumous collected edition of Shakespeare's dramatic works that includes 36 of his plays. Its Preface was a prescient poem by Ben Jonson, a former rival of Shakespeare, that hailed Shakespeare with the now famous epithet: "not of an age, but for all time".
Shakespeare was born and raised in Stratford-upon-Avon, Warwickshire. At the age of 18, he married Anne Hathaway, with whom he had three children: Susanna, and twins Hamnet and Judith. Sometime between 1585 and 1592, he began a successful career in London as an actor, writer, and part-owner ("sharer") of a playing company called the Lord Chamberlain's Men, later known as the King's Men after the ascension of King James VI and I of Scotland to the English throne. At age 49 (around 1613), he appears to have retired to Stratford, where he died three years later. Few records of Shakespeare's private life survive; this has stimulated considerable speculation about such matters as his physical appearance, his sexuality, his religious beliefs, and even certain fringe theories as to whether the works attributed to him were written by others.
Shakespeare produced most of his known works between 1589 and 1613. His early plays were primarily comedies and histories and are regarded as some of the best works produced in these genres. He then wrote mainly tragedies until 1608, among them Hamlet, Romeo and Juliet, Othello, King Lear, and Macbeth, all considered to be among the finest works in the English language. In the last phase of his life, he wrote tragicomedies (also known as romances) and collaborated with other playwrights.
Many of Shakespeare's plays were published in editions of varying quality and accuracy during his lifetime. However, in 1623, John Heminge and Henry Condell, two fellow actors and friends of Shakespeare's, published a more definitive text known as the First Folio, a posthumous collected edition of Shakespeare's dramatic works that includes 36 of his plays. Its Preface was a prescient poem by Ben Jonson, a former rival of Shakespeare, that hailed Shakespeare with the now famous epithet: "not of an age, but for all time".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 1 of 1 review
February 11, 2025
Wêje ji bo dîtina kûrahiya dilê mirovî rêyek gelek bitehm e. Di vê rêyê de mirov dikare xwe bibîne, pirsan li xwe bike û xwe nas bike. Her wiha em dikarin bibêjin ku wêje bingeha gelek tiştên taybet ava dike. Belê ev gotin gotinek cidî ye lê dema em dinêrin ger sîstematîk bûya dê gelek tişt bi wêjeyê re girêdayî bûya. Felsefe jî yek ji wan tiştên taybet e. Berîya ku fîlozof, mijarên hebûna mirovî, geriyana wateyê û rasteqînên gerdûnî bi rêya sîstematîk nefikirîne, wêje ji zû ve van şitlan avêtiye nav axên xwe. Wêje van mijarên felsefîkî bi rêya amûrên jiyanê ve, di nivîsan de jîn daye. Têkiliyên lehengan, nîqaşên monolog û gelek taybetmendiyên wêjeyê ji me re dide xuya ku beriya tevgerên felsefîkî dînamîkên wan, beriya sed salan di nav xwe de hewandine. Ji ber wê jî em dikarin bibêjin wêje tenê ne alîkarê felsefeyê ye, her wiha rêberê felsefeyê ye jî.
Pirtûka Shakespeareî ya bi navê hamlet, ne tenê berhemek trajedîk e di heman demê ew şanoyeke gerîyana wateyê, êşa hebûna mirovî û derbasiyek di nav mirin û jiyînê de ye. Hamlet bi pirsên girêdayî mirin û hebûne û nakokiyên jiyanê, krîza hebûnê me derdixe rewiteyeke dijwar. Ev berhema ku di navbera mirin û jiyînê de disekine, pirsên herî klasîk ên felsefîkî ji me dipirse.
"Hebûn an nebûn, hemû mijar esas ev e." Ev monologa ku hamlet dibêje ne tenê monologek edebî ye di heman demê de bingeha egzistizyalizmê ye. Ev gotin, gotinek gerdûnî ye û krîza hebûnî ya hemû mirovan temsîl dike. Mirov azad e lê ev azadî bi xwe re berpirsyariyek gelek giran tîne. Bingeha gotina wî ya hebûn û nebûnê jî ji vir tê. Ew di bin giraniya hebûnê de diperçiqe, dema ew difikire ku tola bavê xwe hilîne ew di heman demê de bi gelek ramanan de di nav têkoşînê de ye. Ew di vê pêvajoyê de wateya jiyanê û mirinê di nav xwe de dipirse. Jiyîn, hînbûna êşa jiyanê ye an teslimiyeta mirovî ya mirinê ye?
Di heman demê tiştê ku bala min kişand di pirtûka camus a bi navê the myth of sisyphusê de jî em van ramanan dibînin. Lê camus hinekî cuda difikire û dibêje bêwatebûna jiyanê bila ji me re xemek neyne. Divê mirov xwe bialimîne bêwatebûnê. Yanî mirov bila jiyana xwe li gor wateyek tune be bijî. Lê hamlet di vê mijarê de bê biryar e. Hîm nikare bêwatebûna jiyanê de bijî him jî nikare xwe li dij êşên jiyanê bispêre.
Dibe ku di pirtûkê de sahneya herî bi kelecan ji bo min sahneya ku hamlet serê yorick digire û li ser mirinê difikirî bû. Dema min vê sahneyê xwend gelek têgehên egzistizyalizmê hatin ber çavên min û min got bi rastî jî Shakespeare dikare bibe egzistizyalizmê yekem?
Di vê sahneyê de hamlet li ser mirinê gelek difikire. Ew kesê ku xulamê wî ye, niha tenê wek seriyek di destê wî de disekine. Ev sahne ramana heidegger ya bi navê wextê mirov mirinê dinase anî bîra min. Heidegger dibêje ku wextê mirov mirinê hest dike wê demê jiyana wê de deriyên nû vedibin. Êdî ew mirov ne eynî ye û piştî wê demê hebûnperestiyeke otantîk di jiyana wîê de ava dibe. Di vê sahneyê de hamlet, mirinê wek rastiyeke fizyolojîk qebûl dike. Piştî vê demê sayişên hebûnperestiyê di jiyana wî de tesîreke mezin dike. Esas serê yorick ku hamlet di destê xwe de digire dawîbûna jiyana mirov û kurteya jiyana mirov û gerdûnîya mirinê temsîl dike. Di heman demê de, hamlet ne tenê mirina wî kesê, ew mirina xwe jî ferq dike û rewitiyek dirêj a hebûnperestiyê di jiyana wî de dest pê dike. Di vê rêwîtîyê de jî gelek pirsên dînamîkên egzistizyalizmê ava dike jê re dibe astengek...
Wekî din em dikarin vê sahneyê dîsa bir camus ve, bi absurdiya wî ve girê bidin. Camus dibêje ku bêwatebûna jiyanê de mirov dixwaze wateyek ava bike. Hamletê ku di nav wateyan de winda dibû û jiyana xwe tijî derbas dikir piştî seriyê yorick dibîne ne tenê seriyek di heman demê de bêwatebûna jiyanê dibîne û absurdiya jiyanê baştir fêm dike. Di vê nakokîya tûj a di navbera jiyan û mirinê de hamlet fêm dike ku mirov esas çiqas bêqîmet e. Ev fêm kirin, qebûlkirina jiyaneke absurd û serîhildanek trajedîk e.
Dibe ku em nikaribin Shakespeareî wek fîlozofek binav bikin lê ew hişê wî yê hunerî, dînamîkên hebûnperestiyê bi rêya hunerî ve gelekî xweş neqşandiye. Ji ber vê yekê hamlet tenê ne trajedîkek e, di heman demê de rêwîtîya mirovî ya di navbera mirin û jiyînê de têkoşîna wî yê hebûnperestîyê ye.
Pirtûka Shakespeareî ya bi navê hamlet, ne tenê berhemek trajedîk e di heman demê ew şanoyeke gerîyana wateyê, êşa hebûna mirovî û derbasiyek di nav mirin û jiyînê de ye. Hamlet bi pirsên girêdayî mirin û hebûne û nakokiyên jiyanê, krîza hebûnê me derdixe rewiteyeke dijwar. Ev berhema ku di navbera mirin û jiyînê de disekine, pirsên herî klasîk ên felsefîkî ji me dipirse.
"Hebûn an nebûn, hemû mijar esas ev e." Ev monologa ku hamlet dibêje ne tenê monologek edebî ye di heman demê de bingeha egzistizyalizmê ye. Ev gotin, gotinek gerdûnî ye û krîza hebûnî ya hemû mirovan temsîl dike. Mirov azad e lê ev azadî bi xwe re berpirsyariyek gelek giran tîne. Bingeha gotina wî ya hebûn û nebûnê jî ji vir tê. Ew di bin giraniya hebûnê de diperçiqe, dema ew difikire ku tola bavê xwe hilîne ew di heman demê de bi gelek ramanan de di nav têkoşînê de ye. Ew di vê pêvajoyê de wateya jiyanê û mirinê di nav xwe de dipirse. Jiyîn, hînbûna êşa jiyanê ye an teslimiyeta mirovî ya mirinê ye?
Di heman demê tiştê ku bala min kişand di pirtûka camus a bi navê the myth of sisyphusê de jî em van ramanan dibînin. Lê camus hinekî cuda difikire û dibêje bêwatebûna jiyanê bila ji me re xemek neyne. Divê mirov xwe bialimîne bêwatebûnê. Yanî mirov bila jiyana xwe li gor wateyek tune be bijî. Lê hamlet di vê mijarê de bê biryar e. Hîm nikare bêwatebûna jiyanê de bijî him jî nikare xwe li dij êşên jiyanê bispêre.
Dibe ku di pirtûkê de sahneya herî bi kelecan ji bo min sahneya ku hamlet serê yorick digire û li ser mirinê difikirî bû. Dema min vê sahneyê xwend gelek têgehên egzistizyalizmê hatin ber çavên min û min got bi rastî jî Shakespeare dikare bibe egzistizyalizmê yekem?
Di vê sahneyê de hamlet li ser mirinê gelek difikire. Ew kesê ku xulamê wî ye, niha tenê wek seriyek di destê wî de disekine. Ev sahne ramana heidegger ya bi navê wextê mirov mirinê dinase anî bîra min. Heidegger dibêje ku wextê mirov mirinê hest dike wê demê jiyana wê de deriyên nû vedibin. Êdî ew mirov ne eynî ye û piştî wê demê hebûnperestiyeke otantîk di jiyana wîê de ava dibe. Di vê sahneyê de hamlet, mirinê wek rastiyeke fizyolojîk qebûl dike. Piştî vê demê sayişên hebûnperestiyê di jiyana wî de tesîreke mezin dike. Esas serê yorick ku hamlet di destê xwe de digire dawîbûna jiyana mirov û kurteya jiyana mirov û gerdûnîya mirinê temsîl dike. Di heman demê de, hamlet ne tenê mirina wî kesê, ew mirina xwe jî ferq dike û rewitiyek dirêj a hebûnperestiyê di jiyana wî de dest pê dike. Di vê rêwîtîyê de jî gelek pirsên dînamîkên egzistizyalizmê ava dike jê re dibe astengek...
Wekî din em dikarin vê sahneyê dîsa bir camus ve, bi absurdiya wî ve girê bidin. Camus dibêje ku bêwatebûna jiyanê de mirov dixwaze wateyek ava bike. Hamletê ku di nav wateyan de winda dibû û jiyana xwe tijî derbas dikir piştî seriyê yorick dibîne ne tenê seriyek di heman demê de bêwatebûna jiyanê dibîne û absurdiya jiyanê baştir fêm dike. Di vê nakokîya tûj a di navbera jiyan û mirinê de hamlet fêm dike ku mirov esas çiqas bêqîmet e. Ev fêm kirin, qebûlkirina jiyaneke absurd û serîhildanek trajedîk e.
Dibe ku em nikaribin Shakespeareî wek fîlozofek binav bikin lê ew hişê wî yê hunerî, dînamîkên hebûnperestiyê bi rêya hunerî ve gelekî xweş neqşandiye. Ji ber vê yekê hamlet tenê ne trajedîkek e, di heman demê de rêwîtîya mirovî ya di navbera mirin û jiyînê de têkoşîna wî yê hebûnperestîyê ye.
Displaying 1 - 1 of 1 review