What do you think?
Hamlet
Among Shakespeare's plays, "Hamlet" is considered by many his masterpiece. Among actors, the role of Hamlet, Prince of Denmark, is considered the jewel in the crown of a triumphant theatrical career. Now Kenneth Branagh plays the leading role and co-directs a brillant ensemble performance. Three generations of legendary leading actors, many of whom first assembled for the Oscar-winning film "Henry V", gather here to perform the rarely heard complete version of the play. This clear, subtly nuanced, stunning dramatization, presented by The Renaissance Theatre Company in association with "Bbc" Broadcasting, features such luminaries as Sir John Gielgud, Derek Jacobi, Emma Thompson and Christopher Ravenscroft. It combines a full cast with stirring music and sound effects to bring this magnificent Shakespearen classic vividly to life. Revealing new riches with each listening, this production of "Hamlet" is an invaluable aid for students, teachers and all true lovers of Shakespeare - a recording to be treasured for decades to come.
289 pages, Paperback
First published January 1, 1601
About the author
William Shakespeare
18.6k books48.4k followersWilliam Shakespeare was an English playwright, poet, and actor. He is widely regarded as the greatest writer in the English language and the world's pre-eminent dramatist. He is often called England's national poet and the "Bard of Avon" (or simply "the Bard"). His extant works, including collaborations, consist of some 39 plays, 154 sonnets, three long narrative poems, and a few other verses, some of uncertain authorship. His plays have been translated into every major living language and are performed more often than those of any other playwright. Shakespeare remains arguably the most influential writer in the English language, and his works continue to be studied and reinterpreted.
Shakespeare was born and raised in Stratford-upon-Avon, Warwickshire. At the age of 18, he married Anne Hathaway, with whom he had three children: Susanna, and twins Hamnet and Judith. Sometime between 1585 and 1592, he began a successful career in London as an actor, writer, and part-owner ("sharer") of a playing company called the Lord Chamberlain's Men, later known as the King's Men after the ascension of King James VI and I of Scotland to the English throne. At age 49 (around 1613), he appears to have retired to Stratford, where he died three years later. Few records of Shakespeare's private life survive; this has stimulated considerable speculation about such matters as his physical appearance, his sexuality, his religious beliefs, and even certain fringe theories as to whether the works attributed to him were written by others.
Shakespeare produced most of his known works between 1589 and 1613. His early plays were primarily comedies and histories and are regarded as some of the best works produced in these genres. He then wrote mainly tragedies until 1608, among them Hamlet, Romeo and Juliet, Othello, King Lear, and Macbeth, all considered to be among the finest works in the English language. In the last phase of his life, he wrote tragicomedies (also known as romances) and collaborated with other playwrights.
Many of Shakespeare's plays were published in editions of varying quality and accuracy during his lifetime. However, in 1623, John Heminge and Henry Condell, two fellow actors and friends of Shakespeare's, published a more definitive text known as the First Folio, a posthumous collected edition of Shakespeare's dramatic works that includes 36 of his plays. Its Preface was a prescient poem by Ben Jonson, a former rival of Shakespeare, that hailed Shakespeare with the now famous epithet: "not of an age, but for all time".
Shakespeare was born and raised in Stratford-upon-Avon, Warwickshire. At the age of 18, he married Anne Hathaway, with whom he had three children: Susanna, and twins Hamnet and Judith. Sometime between 1585 and 1592, he began a successful career in London as an actor, writer, and part-owner ("sharer") of a playing company called the Lord Chamberlain's Men, later known as the King's Men after the ascension of King James VI and I of Scotland to the English throne. At age 49 (around 1613), he appears to have retired to Stratford, where he died three years later. Few records of Shakespeare's private life survive; this has stimulated considerable speculation about such matters as his physical appearance, his sexuality, his religious beliefs, and even certain fringe theories as to whether the works attributed to him were written by others.
Shakespeare produced most of his known works between 1589 and 1613. His early plays were primarily comedies and histories and are regarded as some of the best works produced in these genres. He then wrote mainly tragedies until 1608, among them Hamlet, Romeo and Juliet, Othello, King Lear, and Macbeth, all considered to be among the finest works in the English language. In the last phase of his life, he wrote tragicomedies (also known as romances) and collaborated with other playwrights.
Many of Shakespeare's plays were published in editions of varying quality and accuracy during his lifetime. However, in 1623, John Heminge and Henry Condell, two fellow actors and friends of Shakespeare's, published a more definitive text known as the First Folio, a posthumous collected edition of Shakespeare's dramatic works that includes 36 of his plays. Its Preface was a prescient poem by Ben Jonson, a former rival of Shakespeare, that hailed Shakespeare with the now famous epithet: "not of an age, but for all time".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
August 9, 2022
จบละค้าบบบบบ หลังจากอ่วมอิ่มอยู่ในดงคำพรรณาเปรียบเปรยของทวดเชคสเปียร์
เเฮมเล็ต เขียนมาตั้งเเต่ช่วงศตวรรษที่ 16-17 มีการพูดถึงเจาะลึกถึงเรื่องนี้เยอะจนไม่รู้จะเยอะยังไงเเล้ว ผมเลยขอพูดถึงเรื่องนี้สั้นๆในเเง่ของบทละครเวทีเรื่องหนึ่งก็เเล้วกันนะครับ
หากพูดถึงเสน่ห์ของเเฮมเล็ต ผมว่ามีอยู่สองอย่าง คือ การพรรณาเเละตัวตนของเเฮมเล็ต
การพรรณาของในเรื่องเเฮมเลต มีคนบอกว่ามันเป็นรากของนิยายเเนวกระเเสสสำนึกที่เราจะได้อ่านความคิดในหัวของตัวละครเเบบตัวอักษรเต็มพรืดๆๆๆ ซึ่งผมก็เห็นด้วยนะครับ เราจะเห็นความคิด อารมณ์ความรู้สึกของเเฮมเล็ตที่ทำให้เขาเป็นอย่างที่เป็น ซึ่งในการพรรณาความคิดเเละคำพูดต่างๆของตัวละครจะใช้การเปรียบเปรย เปรียบเทียบเยอะมากๆ มากจนเเอบคิดว่าพี่คุยกันตรงๆเลย ง่ายกว่ามั้ย คือพี่พูดวกวนเวียนที่เเม้เเต่ตัวละครในเรื่องยังงง คนอ่านก็งง ขนาดที่ถ้าไม่มีเชิงอรรถอธิบาย บางประโยคคือไม่รู้เลย่าพี่พูดอะไรคับเนี่ย คืออยากเห็นเเบบพี่พูดกันตรงๆเลย เเบบ มึงฆ่าพ่อกู จบเเล้ว (ฮา) เเต่ถ้าเป็นเเบบนั้นเเฮมเล็ตคงไม่ได้มีอายุยืนยานมาจนถึงทุกวันนี้เเน่ ซึ่งเเง่หนึ่งพออ่านไปซักพักก็พบว่าการพรรณเเบบนี้มันก็ดูมีความสวยงามเเบบอังกฤษที่นึกภาพตามการใส่ชุดฟูๆฟ่องๆ ดูเยอะเเเยะเเต่ก็ยังสวยงามอยู่นะ ประมาณนั้นเลยครับ
อย่างที่สองคือความซับซ้อนของตัวเเฮมเล็ตเอง ตัวละครนี้ไม่รู้ทำไมผมนึกถึง จักรพรรดิ์เนโร นะครับ อารมณ์ศิลปิน ความอึดอัดคับค้องของหน้าที่ของตนเอง ตัวเองยังหายใจเเต่กลับไม่ใช่ปอดของตนเองที่ขยับ สิ่งที่ขยับคือปอดของสังคม วัฒนธรรมที่ควบคุมทุกความคิดเเละการกระทำที่นำไปสู่เส้นทางของหายนะในตอนจบ เป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนจองอารมณ์สูงมาก ในมุมหนึ่งเขาคือคนฉลาดที่คิดเเละวางเเผนทุกสิ่งอย่าง เเต่อีกด้านหลับเป็นผู้ที่ไม่อาจพิพิจพิจารณาอะไรได้เลย ถ้าคนอย่างเเฮมเล็ตมาเกิดในยุคนี้ ถ้าไม่ถูกใครตบดาวดิ้นลงพื้น ก็น่าจะไปจบที่โรงพยาบาลบ้าซักที่ ดังคำที่ว่าอัจฉริยะกับคน้าคั่นกันด้วยเส้นบางๆนั่นเเหละครับ
สองสิ่งนี้คือสิ่งที่ผมชอบเเละคิดว่าเป็นเสน่ห์ของบทละครชิ้นนี้ จริงๆเเล้วยังมีเรื่องของฉากเบื้องหลัง พื้นเพของสังคมเเละวัฒนธรรมในท้องเรื่องที่น่าพูดคุยเหมือนกันนะครับ เเต่พูดมากไปก็คงไม่สนุก อยากให้ลองไปอ่านกันดู ภาษาเเละการเเปลคือดีมากๆ คือ เชื่อเลยว่ามันคือบทละครในศตวรรษที่ 16-17
เเล้วมาดูกันว่า ทำไมประโยคอย่าง "to be or not to be that is the question - จักคงชีวิต หรือ มรณา นั่นคือปุจฉา" ถึงอมตะผ่านกาลเวลาในจนทุกวันนี้ครับ
เเฮมเล็ต เขียนมาตั้งเเต่ช่วงศตวรรษที่ 16-17 มีการพูดถึงเจาะลึกถึงเรื่องนี้เยอะจนไม่รู้จะเยอะยังไงเเล้ว ผมเลยขอพูดถึงเรื่องนี้สั้นๆในเเง่ของบทละครเวทีเรื่องหนึ่งก็เเล้วกันนะครับ
หากพูดถึงเสน่ห์ของเเฮมเล็ต ผมว่ามีอยู่สองอย่าง คือ การพรรณาเเละตัวตนของเเฮมเล็ต
การพรรณาของในเรื่องเเฮมเลต มีคนบอกว่ามันเป็นรากของนิยายเเนวกระเเสสสำนึกที่เราจะได้อ่านความคิดในหัวของตัวละครเเบบตัวอักษรเต็มพรืดๆๆๆ ซึ่งผมก็เห็นด้วยนะครับ เราจะเห็นความคิด อารมณ์ความรู้สึกของเเฮมเล็ตที่ทำให้เขาเป็นอย่างที่เป็น ซึ่งในการพรรณาความคิดเเละคำพูดต่างๆของตัวละครจะใช้การเปรียบเปรย เปรียบเทียบเยอะมากๆ มากจนเเอบคิดว่าพี่คุยกันตรงๆเลย ง่ายกว่ามั้ย คือพี่พูดวกวนเวียนที่เเม้เเต่ตัวละครในเรื่องยังงง คนอ่านก็งง ขนาดที่ถ้าไม่มีเชิงอรรถอธิบาย บางประโยคคือไม่รู้เลย่าพี่พูดอะไรคับเนี่ย คืออยากเห็นเเบบพี่พูดกันตรงๆเลย เเบบ มึงฆ่าพ่อกู จบเเล้ว (ฮา) เเต่ถ้าเป็นเเบบนั้นเเฮมเล็ตคงไม่ได้มีอายุยืนยานมาจนถึงทุกวันนี้เเน่ ซึ่งเเง่หนึ่งพออ่านไปซักพักก็พบว่าการพรรณเเบบนี้มันก็ดูมีความสวยงามเเบบอังกฤษที่นึกภาพตามการใส่ชุดฟูๆฟ่องๆ ดูเยอะเเเยะเเต่ก็ยังสวยงามอยู่นะ ประมาณนั้นเลยครับ
อย่างที่สองคือความซับซ้อนของตัวเเฮมเล็ตเอง ตัวละครนี้ไม่รู้ทำไมผมนึกถึง จักรพรรดิ์เนโร นะครับ อารมณ์ศิลปิน ความอึดอัดคับค้องของหน้าที่ของตนเอง ตัวเองยังหายใจเเต่กลับไม่ใช่ปอดของตนเองที่ขยับ สิ่งที่ขยับคือปอดของสังคม วัฒนธรรมที่ควบคุมทุกความคิดเเละการกระทำที่นำไปสู่เส้นทางของหายนะในตอนจบ เป็นตัวละครที่มีความซับซ้อนจองอารมณ์สูงมาก ในมุมหนึ่งเขาคือคนฉลาดที่คิดเเละวางเเผนทุกสิ่งอย่าง เเต่อีกด้านหลับเป็นผู้ที่ไม่อาจพิพิจพิจารณาอะไรได้เลย ถ้าคนอย่างเเฮมเล็ตมาเกิดในยุคนี้ ถ้าไม่ถูกใครตบดาวดิ้นลงพื้น ก็น่าจะไปจบที่โรงพยาบาลบ้าซักที่ ดังคำที่ว่าอัจฉริยะกับคน้าคั่นกันด้วยเส้นบางๆนั่นเเหละครับ
สองสิ่งนี้คือสิ่งที่ผมชอบเเละคิดว่าเป็นเสน่ห์ของบทละครชิ้นนี้ จริงๆเเล้วยังมีเรื่องของฉากเบื้องหลัง พื้นเพของสังคมเเละวัฒนธรรมในท้องเรื่องที่น่าพูดคุยเหมือนกันนะครับ เเต่พูดมากไปก็คงไม่สนุก อยากให้ลองไปอ่านกันดู ภาษาเเละการเเปลคือดีมากๆ คือ เชื่อเลยว่ามันคือบทละครในศตวรรษที่ 16-17
เเล้วมาดูกันว่า ทำไมประโยคอย่าง "to be or not to be that is the question - จักคงชีวิต หรือ มรณา นั่นคือปุจฉา" ถึงอมตะผ่านกาลเวลาในจนทุกวันนี้ครับ
December 1, 2022
3.5
ครั้งที่สองกับการอ่านของ Shakespeare เล่มก่อนนั้นได้อ่าน Twelfth Night ซึ่งเป็นแนวเฮฮาชุลมุนจบแบบแฮปปี้ มาเล่มนี้มันแบบว่า โอ้โห ดาร์คอยู่นะ เป็นการจบเรื่องที่วินาศกันไปหมดเลย
การแปลโอเคเลยค่ะ ได้อ่านบทวิเคราะห์เพิ่มเติมนอกรอบ ยิ่งให้มุมมองที่กว้างขึ้นในแต่ละตัวละคร (แฮมเล็ตคนลูกเขาปากคอเราะรายไม่เบาเลย) ไม่รู้มีหวังหรือเปล่า แต่รองานแปลเล่มต่อไปของเชกสเปียร์อยู่นะคะ ดีใจที่ได้อ่านงานสุดคลาสสิคแบบนี้อีก
✦ ประโยคที่ชอบ ✦ 💀🤴👑🥀🪦
ครั้งที่สองกับการอ่านของ Shakespeare เล่มก่อนนั้นได้อ่าน Twelfth Night ซึ่งเป็นแนวเฮฮาชุลมุนจบแบบแฮปปี้ มาเล่มนี้มันแบบว่า โอ้โห ดาร์คอยู่นะ เป็นการจบเรื่องที่วินาศกันไปหมดเลย
การแปลโอเคเลยค่ะ ได้อ่านบทวิเคราะห์เพิ่มเติมนอกรอบ ยิ่งให้มุมมองที่กว้างขึ้นในแต่ละตัวละคร (แฮมเล็ตคนลูกเขาปากคอเราะรายไม่เบาเลย) ไม่รู้มีหวังหรือเปล่า แต่รองานแปลเล่มต่อไปของเชกสเปียร์อยู่นะคะ ดีใจที่ได้อ่านงานสุดคลาสสิคแบบนี้อีก
✦ ประโยคที่ชอบ ✦ 💀🤴👑🥀🪦
“จงอย่าเป็นผู้ยืมหรือผู้ให้
ด้วยสินกู้นั้นมักสูญทั้งทรัพย์ทั้งสหาย
และการหยิบยืมย่อมบิ่นคมทางการเงิน
เหนืออื่นใด จงซื่อสัตย์ต่อตน
อันผลที่จักตามมานั้น เฉกเช่นกลางคืนตามติดด้วยกลางวัน
คือเจ้าจักไม่มีวันอสัตย์ต่อผู้ใด”
“ด้วยไม่มีสิ่งใดดีหรือเลวโดยตัวของมัน ความคิดต่างหาก ที่ให้ค่าแก่มัน”
“อย่าได้ประพฤติตนเหมือนพวกนักบวชใจบาปบางคน
ที่เอาแต่พร่ำเทศนาถึงหนทางสู่สวรรค์อันลาดชันและมากด้วยขวากหนาม
คนหลุดกรอบไร้ความยั้งคิด หลงตัวทะนงตน
ย่ำบนทางสายกุหลาบของชีวิตอันเหลาะแหละ
ไม่เคยสนใจคำสอนของตัว”
“ในยุคสมัยอันอ้วนเผละจนแลสะอิดสะเอียนเช่นนี้
คนดีต้องขออนุญาตคนชั่ว
ต้องค้อมหัวขอร้องก่อนทำความดีใด”
“ถ้อยคำร้ายกาจมักเปลืองเปล่าในหูของคนเขลา”
April 30, 2023
ตอนที่อ่านในส่วนของบทละครทั้งหมด รู้สึกสนุกเพลิดเพลินไปกับเนื้อเรื่องมากๆดี แรกๆจะอ่านยากหน่อย เพราะต้องพลิกหน้ากระดาษอ่านชื่อตัวละครว่าคนนี้อยู่ในตำแหน่งไหนนะ (มีอธิบายไว้ด้านหน้าสุดของเล่ม)
เนื้อเรื่องดำเนินไปก็สนุกดี คือเเฮมเล็ตจะแต่งงานกับลูกสาวท่านที่ปรึกษาฯ แต่แล้วดันเจอวิญญาณพ่อตัวเองก็ว่า ไปน้องชายตัวดีนี่แหละที่วางยางฆ่าฉัน พร้อมแย่งทั้งสมบัติ ตำแหน่ง และเมีย(แม่ของแฮมเล็ต)ไป จากนั้นแฮมเล็ตก็ดำเนินการวางแผนแก้แค้น! จนสำเร็จ
ซึ่งตอนอ่านก็รู้สึกเหมือนก็แค่เรื่องราวเรื่องนึงที่อ่านได้เพลินๆดี แต่พอมีบทวิเคราะห์ด้านหลังให้อ่าน เลยทำให้รู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของแต่ละตัวละคร ความคิดความรู้สึกของแฮมเล็ต และจุดจบที่ทำให้ไม่เหลือแม่กระทั้งราชวงศ์เลย
สนุกเกินกว่าคาดหวังไว้มาก
เนื้อเรื่องดำเนินไปก็สนุกดี คือเเฮมเล็ตจะแต่งงานกับลูกสาวท่านที่ปรึกษาฯ แต่แล้วดันเจอวิญญาณพ่อตัวเองก็ว่า ไปน้องชายตัวดีนี่แหละที่วางยางฆ่าฉัน พร้อมแย่งทั้งสมบัติ ตำแหน่ง และเมีย(แม่ของแฮมเล็ต)ไป จากนั้นแฮมเล็ตก็ดำเนินการวางแผนแก้แค้น! จนสำเร็จ
ซึ่งตอนอ่านก็รู้สึกเหมือนก็แค่เรื่องราวเรื่องนึงที่อ่านได้เพลินๆดี แต่พอมีบทวิเคราะห์ด้านหลังให้อ่าน เลยทำให้รู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของแต่ละตัวละคร ความคิดความรู้สึกของแฮมเล็ต และจุดจบที่ทำให้ไม่เหลือแม่กระทั้งราชวงศ์เลย
สนุกเกินกว่าคาดหวังไว้มาก
January 8, 2019
แม้ว่าเราจะตั้งคำถามอย่างอดทนว่าความพยายามในการเปลี่ยนบทละครเป็นอัตชีวประวัติทุกครั้งนั้นเป็นอย่างไร แต่เราก็ควรตั้งคำถามว่าความเศร้าโศกส่วนตัวบางส่วน - นอกเหนือจากการที่เวลาผ่านไปอย่างมีสติ - เข้ามาเกี่ยวข้องกับความมองโลกในแง่ร้ายที่ดังก้องอยู่ใน แฮมเลต และขมขื่นมากขึ้นในบทละครต่อๆ มาหรือไม่ อาจเป็นความผิดหวังครั้งที่สองกับความรักก็ได้ เป็นการจับกุมเอสเซ็กซ์ครั้งแรกหรือการล่มสลายของการกบฏของเอสเซ็กซ์ การจับกุมเอสเซ็กซ์และเซาแธมป์ตัน การประหารชีวิตเอสเซ็กซ์กันแน่ ความตั้งใจที่ลังเลของแฮมเล็ตและ "เหตุผลอันสูงส่งและมีอำนาจสูงสุด" ของเขานั้นสับสนวุ่นวายเนื่องจากการค้นพบความจริงและความชั่วร้ายที่ใกล้เข้ามา และโดยการดูดพิษแห่งการแก้แค้นจนตัวเขาเองจมดิ่งลงสู่ความโหดร้ายไร้ความรู้สึก และส่งโอฟีเลียไปสู่ความบ้าคลั่งและความตาย ไม่ใช่ไปที่สำนักชี ในท้ายที่สุด การสังหารหมู่ก็เกิดขึ้นทั่วไป มีเพียงฮอเรโชเท่านั้นที่รอดชีวิต เรียบง่ายเกินกว่าที่จะบ้าคลั่งได้
ในขณะที่เขาพัฒนาตัวเอง เชกสเปียร์ได้แก้ความรุนแรงด้วยอารมณ์ขันและเรียนรู้ศิลปะที่ยากลำบากในการทำให้โศกนาฏกรรมเข้มข้นขึ้นด้วยอารมณ์ขันที่ผ่อนคลาย ละครตลกในช่วงแรกมีไหวพริบและอารมณ์ขันที่ไม่ผ่อนคลาย ส่วนละครประวัติศาสตร์ในช่วงแรกนั้นน่าเบื่อเพราะขาดอารมณ์ขัน ใน แฮมเลต การผสมผสานนี้เกิดขึ้นได้ ตัวตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาเทียบได้กับ แฮมเลต ในฐานะผลงานสูงสุดของเชกสเปียร์ในการสร้างตัวละคร ซึ่งถือเป็นการทดสอบขั้นสูงสุดของนักเขียนบทละคร ไม่มีละครของเชกสเปียร์เรื่องใดมีพลังในการดึงดูดผู้ชมและผู้อ่านได้มากไปกว่านี้ และไม่มีเรื่องใดทำให้เกิดการตีความที่ขัดแย้งกันหลากหลายมากไปกว่านี้ ละครเรื่องนี้ได้รับการขนานนามอย่างถูกต้องว่าเป็นโศกนาฏกรรมทางความคิด และในแง่นี้และในแง่อื่นๆ ก็อยู่เคียงข้างจูเลียส ซีซาร์ ทั้งบรูตัสและแฮมเล็ตต่างก็ไม่ตกเป็นเหยื่อของความหลงใหลที่มากเกินไปเช่นเดียวกับบุคคลสำคัญในโศกนาฏกรรมในภายหลัง เช่น โอเทลโล แม็กเบธ และโคริโอลานัส ภาระหน้าที่อันเลวร้ายถูกวางไว้บนพวกเขาแต่ละคน และไม่มีคู่ใดเหมาะสมที่จะแบกรับภาระดังกล่าว บรูตัสไม่มีสิทธิ์ที่จะดำเนินการใดๆ เนื่องจากอุดมคติทางศีลธรรม นิสัยเหมือนนักเรียน ความสามารถในการจัดการกับสิ่งที่เป็นนามธรรมมากกว่าที่จะจัดการกับผู้คนและสิ่งของ แฮมเล็ตไม่มีสิทธิ์ที่จะดำเนินการใดๆ เนื่องจากแนวโน้มในการไตร่ตรองที่มากเกินไป และเนื่องจากเจตจำนงที่ไม่มั่นคงของเขา ซึ่งสลับไปมาระหว่างความเฉื่อยชาโดยสิ้นเชิงและพลังงานที่ตื่นเต้นอย่างฉับพลัน
โดยธรรมชาติแล้วเขาเป็นคนอ่อนไหว เขาต้องตกตะลึงกับการแต่งงานครั้งที่สองอย่างเร่งรีบกับแม่ของเขา ซึ่งความศรัทธาและความสุขในตัวเขาก็เริ่มขมขื่นแล้ว จากนั้นเขาก็ได้พบกับการฆาตกรรมของพ่อของเขาอย่างน่ากลัว พร้อมกับคำสั่งที่สั่งให้เขาแก้แค้นความผิดนั้น และหลังจากนั้น เขาก็ถูกโอฟีเลียทำร้ายอีกครั้ง ความเศร้าโศกเข้าครอบงำจิตใจของเขา และชีวิตทั้งหมดก็มืดมนและเศร้าหมองต่อวิสัยทัศน์ของเขา แม้จะเกลียดฆาตกรของพ่อ แต่เขากลับไม่มีใจที่จะแก้แค้น เขาตระหนักดีว่าตัวเองถูกสงสัยและถูกห้อมล้อมไปด้วยสายลับ บางส่วนก็เพื่อทำให้พวกมันสับสน บางส่วนก็เพื่อสร้างม่านเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเขาไว้ บางส่วนเพราะธรรมชาติทางศีลธรรมของเขานั้นผิดปกติอย่างมาก เขาจึงรับบทบาทเป็นคนที่สติปัญญาหลงผิด ยกเว้นเพื่อนที่ซื่อสัตย์คนหนึ่ง เขาอยู่คนเดียวท่ามกลางศัตรูหรือผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าทรยศ โอฟีเลียไม่ซื่อสัตย์หรือซื่อสัตย์กับเขามากกว่าที่แม่ของเขาเคยซื่อสัตย์กับสามีที่ตายของเธอ
การพิสูจน์ความผิดของคลอเดียสโดยอาศัยบทละครยังทำให้เขาไม่สามารถทำการแก้แค้นครั้งสุดท้ายได้ อย่างไรก็ตาม ไม่เป็นเช่นนั้นกับกษัตริย์ที่ตอนนี้จำศัตรูของเขาในแฮมเล็ตได้แล้ว จึงไม่รอช้าที่จะส่งเขาไปตายอย่างเลือดเย็นในอังกฤษ แต่แฮมเล็ตมีพลังที่น่ากลัวในการกระทำที่ฉับพลันและสิ้นหวัง จากความเศร้าโศกที่ครอบงำเขาหลังจากการฝังศพโอฟีเลีย เขาลุกขึ้นมาเล่นดาบกับเลียร์ทิส และในที่สุด ด้วยความแข็งแกร่งที่พุ่งพล่านก่อนจะสูญสิ้นในที่สุด เขาก็ได้ลงโทษผู้กระทำผิด ฮอเรโชซึ่งมีความแข็งแกร่ง มีสติสัมปชัญญะ และมีจิตใจที่สงบ เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับเจ้าชาย และเลียร์ทิสซึ่งใช้มาตรการรุนแรงในเวลาอันสั้นที่สุดเพื่อแก้แค้นการฆาตกรรมบิดาของเขา เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามในอีกทางหนึ่ง แต่เลียร์ทิสเป็นชายหนุ่มผู้กล้าหาญในยุคนั้น และความสามารถในการกระทำของเขาเกิดขึ้นบางส่วนจากการที่แฮมเล็ตขาดการตรวจสอบทางศีลธรรมซึ่งเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล โพโลเนียสเป็นเจ้าของภูมิปัญญาตื้นเขินของโลกนี้ และแสดงสิ่งนี้ออกมาอย่างน่าขันในขณะที่ตอนนี้กำลังใกล้จะแก่ชรา เขาเห็นแต่ไม่สามารถมองเห็นผ่านการล้อเลียนเชิงเสียดสีของแฮมเล็ต โอฟีเลียเป็นคนอ่อนโยน อ่อนไหว อ่อนไหว แต่ตรงกันข้ามกับความเป็นวีรสตรี เธอทำให้แฮมเล็ตผิดหวังในความต้องการของเขา และในทางกลับกัน เธอต้องทนทุกข์ทรมานและยอมแพ้ต่อความกดดันจากความทุกข์ยากของเธอ เราไม่ยกย่องเธอ เราสงสารเธอ โอฟีเลียตอบโดยแฮมเล็ตว่าเขาไม่เคยรักเธอ แต่ด้วยความเศร้าและซาบซึ้งใจ เธอตอบว่า “ฉันถูกหลอกมากกว่า”
การสังเกต ความรู้สึก ความเห็นอกเห็นใจ ความสามารถในการรับรู้ที่น่าทึ่ง การรับรู้ที่ลึกซึ้ง การเลือกรายละเอียดที่สำคัญและมีลักษณะเฉพาะ การจดจำที่เหนียวแน่น รวมกันเป็นหนึ่งกับผู้คนในเมืองที่มีชีวิตแห่งนี้ซึ่งเต็มไปด้วยวิญญาณที่ตายไปแล้วหรือในจินตนาการ การเล่นแล้วเล่นเล่า บุคคลเหล่านี้เติบโตขึ้นในความเป็นจริง ความซับซ้อน และความลึกซึ้ง จนกระทั่งใน แฮมเลตและ Lear กวีเติบโตเป็นนักปรัชญา และละครของเขาได้กลายเป็นพาหนะแห่งความคิดที่สดใส เขามักจะอ้างถึงพระคัมภีร์ด้วยความเคารพ และปล่อยให้ แฮมเลต ซึ่งถือว่าเป็นคนไม่เชื่อ พูดถึงพระเจ้า คำอธิษฐาน สวรรค์ และนรกด้วยความเชื่อ และ แฮมเลต ยืนยันถึงศรัทธาของเขาใน "ความศักดิ์สิทธิ์ที่กำหนดจุดจบของเรา หยาบ-หยาบ-ตามที่เราปรารถนา" แม้ว่าศรัทธาในพระเจ้าที่ทรงจัดการกับเราอย่างยุติธรรมจะต่อสู้ดิ้นรน แต่ในบทละครที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเชกสเปียร์ กลับเต็มไปด้วยความไม่เชื่อในชีวิต แฮมเล็ตดูถูกโลก: "โอ้ เฮ้! สวนแห่งนี้ไม่มีวัชพืชเลย เติบโตเป็นเมล็ดพันธุ์ สิ่งต่างๆ ในธรรมชาติมีระดับและหยาบกระด้าง" แฮมเล็ตพูดอย่างไม่ใส่ใจว่าวิญญาณเป็นอมตะ แต่การพูดคนเดียวของเขาไม่ได้ยืนยันถึงศรัทธา และคำพูดสุดท้ายของเขาในบทละครเวอร์ชันเก่า "สวรรค์รับวิญญาณของฉัน" ถูกเชกสเปียร์เปลี่ยนให้เป็น "ส่วนที่เหลือคือความเงียบ" เราไม่สามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่าความมองโลกในแง่ร้ายนี้มาจากความต้องการของละครโศกนาฏกรรมมากเพียงใด และมาจากอารมณ์ของเชกสเปียร์มากเพียงใด แต่การทำซ้ำและการเน้นย้ำนั้นแสดงให้เห็นว่ามันแสดงถึงช่วงเวลาอันมืดมนในปรัชญาของเขา การบรรเทาความรู้สึกดังกล่าวเพียงอย่างเดียวในละครที่จบลงเหล่านี้คือการตระหนักอย่างลังเลว่าท่ามกลางความชั่วร้ายของโลกนี้ มีทั้งพรและความสุข ท่ามกลางผู้ร้าย มีทั้งวีรบุรุษและนักบุญมากมาย แม้แต่ใน แฮมเลต สายลมสดชื่นก็พัดมาจากความซื่อสัตย์ของ โฮราชิโอ และความอ่อนโยนที่โหยหาของ โอฟีเลีย หลังจากนักแสดงและนักเขียนบทละครที่เหนื่อยล้าออกจากความวุ่นวายและความเหงาที่แออัดของลอนดอนไปยังทุ่งหญ้าสีเขียวและความอบอุ่นของพ่อแม่ที่บ้านของเขาใน Stratford เขาจะยึดความรักในชีวิตของชายผู้แข็งแกร่งคนนี้คืนมา
ความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับผู้แสดงโศกนาฏกรรมหลักเช่นเดียวกับที่ทำให้ผู้ชมประหลาดใจก็คือส่วนผสมลับของเชกสเปียร์ที่ทำให้บทละครของเขาแตกต่างจากโศกนาฏกรรมกรีกที่พวกเขาใช้ และนั่นไม่ใช่กฎเดียวของโศกนาฏกรรมที่เชกสเปียร์ใช้! นอกเหนือจากความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจแล้ว ตัวเอกในโศกนาฏกรรมของเขายังต้องพัฒนาตัวละคร ซึ่งโดยปกติแล้วเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ เนื่องจากเพื่อให้การล่มสลายนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้อบกพร่องร้ายแรงของพระเอกจึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ มีการชี้ให้เห็นก่อนหน้านี้ว่าหากแฮมเล็ตและโอเทลโลสลับโศกนาฏกรรมกัน โศกนาฏกรรมทั้งสองเรื่องก็จะไม่เกิดขึ้น โอเทลโลเป็นตัวละครที่มีอารมณ์อ่อนไหวและหุนหันพลันแล่น ดังนั้นสิ่งเดียวที่เอียโกต้องทำคือทำให้เขาโกรธและชี้แนะเขาไปในทิศทางที่ถูกต้องเพื่อก่อเหตุฆาตกรรม ในขณะที่แฮมเล็ตลังเลและคิดคำนวณจนถึงจุดที่วิตกกังวล และปฏิเสธที่จะทำอะไรโดยไม่พูดคนเดียวเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นเวลาสี่สิบบรรทัดก่อน หากแฮมเล็ตต้องรับมือกับแผนการของเอียโก เขาจะคิดมากเกินไปตลอดเวลา 48 ชั่วโมง และทำให้มั่นใจว่าบุคคลที่เขาควรจะฆ่าสมควรได้รับมันจริงๆ ในขณะเดียวกัน หากผีโผล่ขึ้นมาและบอกให้โอเทลโลฆ่าใครสักคนที่ฆ่าพ่อของเขา ผีคนนั้นอาจจะตายก่อนที่ผีจะหายไปด้วยซ้ำ หากแฮมเล็ตหุนหันพลันแล่น มีเพียงคลอดิอัสเท่านั้นที่จะตาย และหากโอเทลโลเป็นคนคิดมากเกินไป เอียโกคงจะติดคุกอย่างยอดเยี่ยมก่อนสิ้นสัปดาห์
ในขณะที่เขาพัฒนาตัวเอง เชกสเปียร์ได้แก้ความรุนแรงด้วยอารมณ์ขันและเรียนรู้ศิลปะที่ยากลำบากในการทำให้โศกนาฏกรรมเข้มข้นขึ้นด้วยอารมณ์ขันที่ผ่อนคลาย ละครตลกในช่วงแรกมีไหวพริบและอารมณ์ขันที่ไม่ผ่อนคลาย ส่วนละครประวัติศาสตร์ในช่วงแรกนั้นน่าเบื่อเพราะขาดอารมณ์ขัน ใน แฮมเลต การผสมผสานนี้เกิดขึ้นได้ ตัวตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาเทียบได้กับ แฮมเลต ในฐานะผลงานสูงสุดของเชกสเปียร์ในการสร้างตัวละคร ซึ่งถือเป็นการทดสอบขั้นสูงสุดของนักเขียนบทละคร ไม่มีละครของเชกสเปียร์เรื่องใดมีพลังในการดึงดูดผู้ชมและผู้อ่านได้มากไปกว่านี้ และไม่มีเรื่องใดทำให้เกิดการตีความที่ขัดแย้งกันหลากหลายมากไปกว่านี้ ละครเรื่องนี้ได้รับการขนานนามอย่างถูกต้องว่าเป็นโศกนาฏกรรมทางความคิด และในแง่นี้และในแง่อื่นๆ ก็อยู่เคียงข้างจูเลียส ซีซาร์ ทั้งบรูตัสและแฮมเล็ตต่างก็ไม่ตกเป็นเหยื่อของความหลงใหลที่มากเกินไปเช่นเดียวกับบุคคลสำคัญในโศกนาฏกรรมในภายหลัง เช่น โอเทลโล แม็กเบธ และโคริโอลานัส ภาระหน้าที่อันเลวร้ายถูกวางไว้บนพวกเขาแต่ละคน และไม่มีคู่ใดเหมาะสมที่จะแบกรับภาระดังกล่าว บรูตัสไม่มีสิทธิ์ที่จะดำเนินการใดๆ เนื่องจากอุดมคติทางศีลธรรม นิสัยเหมือนนักเรียน ความสามารถในการจัดการกับสิ่งที่เป็นนามธรรมมากกว่าที่จะจัดการกับผู้คนและสิ่งของ แฮมเล็ตไม่มีสิทธิ์ที่จะดำเนินการใดๆ เนื่องจากแนวโน้มในการไตร่ตรองที่มากเกินไป และเนื่องจากเจตจำนงที่ไม่มั่นคงของเขา ซึ่งสลับไปมาระหว่างความเฉื่อยชาโดยสิ้นเชิงและพลังงานที่ตื่นเต้นอย่างฉับพลัน
โดยธรรมชาติแล้วเขาเป็นคนอ่อนไหว เขาต้องตกตะลึงกับการแต่งงานครั้งที่สองอย่างเร่งรีบกับแม่ของเขา ซึ่งความศรัทธาและความสุขในตัวเขาก็เริ่มขมขื่นแล้ว จากนั้นเขาก็ได้พบกับการฆาตกรรมของพ่อของเขาอย่างน่ากลัว พร้อมกับคำสั่งที่สั่งให้เขาแก้แค้นความผิดนั้น และหลังจากนั้น เขาก็ถูกโอฟีเลียทำร้ายอีกครั้ง ความเศร้าโศกเข้าครอบงำจิตใจของเขา และชีวิตทั้งหมดก็มืดมนและเศร้าหมองต่อวิสัยทัศน์ของเขา แม้จะเกลียดฆาตกรของพ่อ แต่เขากลับไม่มีใจที่จะแก้แค้น เขาตระหนักดีว่าตัวเองถูกสงสัยและถูกห้อมล้อมไปด้วยสายลับ บางส่วนก็เพื่อทำให้พวกมันสับสน บางส่วนก็เพื่อสร้างม่านเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเขาไว้ บางส่วนเพราะธรรมชาติทางศีลธรรมของเขานั้นผิดปกติอย่างมาก เขาจึงรับบทบาทเป็นคนที่สติปัญญาหลงผิด ยกเว้นเพื่อนที่ซื่อสัตย์คนหนึ่ง เขาอยู่คนเดียวท่ามกลางศัตรูหรือผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าทรยศ โอฟีเลียไม่ซื่อสัตย์หรือซื่อสัตย์กับเขามากกว่าที่แม่ของเขาเคยซื่อสัตย์กับสามีที่ตายของเธอ
การพิสูจน์ความผิดของคลอเดียสโดยอาศัยบทละครยังทำให้เขาไม่สามารถทำการแก้แค้นครั้งสุดท้ายได้ อย่างไรก็ตาม ไม่เป็นเช่นนั้นกับกษัตริย์ที่ตอนนี้จำศัตรูของเขาในแฮมเล็ตได้แล้ว จึงไม่รอช้าที่จะส่งเขาไปตายอย่างเลือดเย็นในอังกฤษ แต่แฮมเล็ตมีพลังที่น่ากลัวในการกระทำที่ฉับพลันและสิ้นหวัง จากความเศร้าโศกที่ครอบงำเขาหลังจากการฝังศพโอฟีเลีย เขาลุกขึ้นมาเล่นดาบกับเลียร์ทิส และในที่สุด ด้วยความแข็งแกร่งที่พุ่งพล่านก่อนจะสูญสิ้นในที่สุด เขาก็ได้ลงโทษผู้กระทำผิด ฮอเรโชซึ่งมีความแข็งแกร่ง มีสติสัมปชัญญะ และมีจิตใจที่สงบ เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับเจ้าชาย และเลียร์ทิสซึ่งใช้มาตรการรุนแรงในเวลาอันสั้นที่สุดเพื่อแก้แค้นการฆาตกรรมบิดาของเขา เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามในอีกทางหนึ่ง แต่เลียร์ทิสเป็นชายหนุ่มผู้กล้าหาญในยุคนั้น และความสามารถในการกระทำของเขาเกิดขึ้นบางส่วนจากการที่แฮมเล็ตขาดการตรวจสอบทางศีลธรรมซึ่งเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล โพโลเนียสเป็นเจ้าของภูมิปัญญาตื้นเขินของโลกนี้ และแสดงสิ่งนี้ออกมาอย่างน่าขันในขณะที่ตอนนี้กำลังใกล้จะแก่ชรา เขาเห็นแต่ไม่สามารถมองเห็นผ่านการล้อเลียนเชิงเสียดสีของแฮมเล็ต โอฟีเลียเป็นคนอ่อนโยน อ่อนไหว อ่อนไหว แต่ตรงกันข้ามกับความเป็นวีรสตรี เธอทำให้แฮมเล็ตผิดหวังในความต้องการของเขา และในทางกลับกัน เธอต้องทนทุกข์ทรมานและยอมแพ้ต่อความกดดันจากความทุกข์ยากของเธอ เราไม่ยกย่องเธอ เราสงสารเธอ โอฟีเลียตอบโดยแฮมเล็ตว่าเขาไม่เคยรักเธอ แต่ด้วยความเศร้าและซาบซึ้งใจ เธอตอบว่า “ฉันถูกหลอกมากกว่า”
การสังเกต ความรู้สึก ความเห็นอกเห็นใจ ความสามารถในการรับรู้ที่น่าทึ่ง การรับรู้ที่ลึกซึ้ง การเลือกรายละเอียดที่สำคัญและมีลักษณะเฉพาะ การจดจำที่เหนียวแน่น รวมกันเป็นหนึ่งกับผู้คนในเมืองที่มีชีวิตแห่งนี้ซึ่งเต็มไปด้วยวิญญาณที่ตายไปแล้วหรือในจินตนาการ การเล่นแล้วเล่นเล่า บุคคลเหล่านี้เติบโตขึ้นในความเป็นจริง ความซับซ้อน และความลึกซึ้ง จนกระทั่งใน แฮมเลตและ Lear กวีเติบโตเป็นนักปรัชญา และละครของเขาได้กลายเป็นพาหนะแห่งความคิดที่สดใส เขามักจะอ้างถึงพระคัมภีร์ด้วยความเคารพ และปล่อยให้ แฮมเลต ซึ่งถือว่าเป็นคนไม่เชื่อ พูดถึงพระเจ้า คำอธิษฐาน สวรรค์ และนรกด้วยความเชื่อ และ แฮมเลต ยืนยันถึงศรัทธาของเขาใน "ความศักดิ์สิทธิ์ที่กำหนดจุดจบของเรา หยาบ-หยาบ-ตามที่เราปรารถนา" แม้ว่าศรัทธาในพระเจ้าที่ทรงจัดการกับเราอย่างยุติธรรมจะต่อสู้ดิ้นรน แต่ในบทละครที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเชกสเปียร์ กลับเต็มไปด้วยความไม่เชื่อในชีวิต แฮมเล็ตดูถูกโลก: "โอ้ เฮ้! สวนแห่งนี้ไม่มีวัชพืชเลย เติบโตเป็นเมล็ดพันธุ์ สิ่งต่างๆ ในธรรมชาติมีระดับและหยาบกระด้าง" แฮมเล็ตพูดอย่างไม่ใส่ใจว่าวิญญาณเป็นอมตะ แต่การพูดคนเดียวของเขาไม่ได้ยืนยันถึงศรัทธา และคำพูดสุดท้ายของเขาในบทละครเวอร์ชันเก่า "สวรรค์รับวิญญาณของฉัน" ถูกเชกสเปียร์เปลี่ยนให้เป็น "ส่วนที่เหลือคือความเงียบ" เราไม่สามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่าความมองโลกในแง่ร้ายนี้มาจากความต้องการของละครโศกนาฏกรรมมากเพียงใด และมาจากอารมณ์ของเชกสเปียร์มากเพียงใด แต่การทำซ้ำและการเน้นย้ำนั้นแสดงให้เห็นว่ามันแสดงถึงช่วงเวลาอันมืดมนในปรัชญาของเขา การบรรเทาความรู้สึกดังกล่าวเพียงอย่างเดียวในละครที่จบลงเหล่านี้คือการตระหนักอย่างลังเลว่าท่ามกลางความชั่วร้ายของโลกนี้ มีทั้งพรและความสุข ท่ามกลางผู้ร้าย มีทั้งวีรบุรุษและนักบุญมากมาย แม้แต่ใน แฮมเลต สายลมสดชื่นก็พัดมาจากความซื่อสัตย์ของ โฮราชิโอ และความอ่อนโยนที่โหยหาของ โอฟีเลีย หลังจากนักแสดงและนักเขียนบทละครที่เหนื่อยล้าออกจากความวุ่นวายและความเหงาที่แออัดของลอนดอนไปยังทุ่งหญ้าสีเขียวและความอบอุ่นของพ่อแม่ที่บ้านของเขาใน Stratford เขาจะยึดความรักในชีวิตของชายผู้แข็งแกร่งคนนี้คืนมา
ความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับผู้แสดงโศกนาฏกรรมหลักเช่นเดียวกับที่ทำให้ผู้ชมประหลาดใจก็คือส่วนผสมลับของเชกสเปียร์ที่ทำให้บทละครของเขาแตกต่างจากโศกนาฏกรรมกรีกที่พวกเขาใช้ และนั่นไม่ใช่กฎเดียวของโศกนาฏกรรมที่เชกสเปียร์ใช้! นอกเหนือจากความเสียหายที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจแล้ว ตัวเอกในโศกนาฏกรรมของเขายังต้องพัฒนาตัวละคร ซึ่งโดยปกติแล้วเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ เนื่องจากเพื่อให้การล่มสลายนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้อบกพร่องร้ายแรงของพระเอกจึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ มีการชี้ให้เห็นก่อนหน้านี้ว่าหากแฮมเล็ตและโอเทลโลสลับโศกนาฏกรรมกัน โศกนาฏกรรมทั้งสองเรื่องก็จะไม่เกิดขึ้น โอเทลโลเป็นตัวละครที่มีอารมณ์อ่อนไหวและหุนหันพลันแล่น ดังนั้นสิ่งเดียวที่เอียโกต้องทำคือทำให้เขาโกรธและชี้แนะเขาไปในทิศทางที่ถูกต้องเพื่อก่อเหตุฆาตกรรม ในขณะที่แฮมเล็ตลังเลและคิดคำนวณจนถึงจุดที่วิตกกังวล และปฏิเสธที่จะทำอะไรโดยไม่พูดคนเดียวเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นเวลาสี่สิบบรรทัดก่อน หากแฮมเล็ตต้องรับมือกับแผนการของเอียโก เขาจะคิดมากเกินไปตลอดเวลา 48 ชั่วโมง และทำให้มั่นใจว่าบุคคลที่เขาควรจะฆ่าสมควรได้รับมันจริงๆ ในขณะเดียวกัน หากผีโผล่ขึ้นมาและบอกให้โอเทลโลฆ่าใครสักคนที่ฆ่าพ่อของเขา ผีคนนั้นอาจจะตายก่อนที่ผีจะหายไปด้วยซ้ำ หากแฮมเล็ตหุนหันพลันแล่น มีเพียงคลอดิอัสเท่านั้นที่จะตาย และหากโอเทลโลเป็นคนคิดมากเกินไป เอียโกคงจะติดคุกอย่างยอดเยี่ยมก่อนสิ้นสัปดาห์
February 19, 2023
แฮมเล็ต บทละครของ เชคสเปียร์ ที่ไม่ต้องปีนบันไดอ่านก็ได้
ผมอ่านเรื่องนี้ตามประสาคนชอบอ่านนิยาย แล้วรู้สึกประทับใจกับความคมคายของบทสนทนาและถ้อยคำที่ออกจากความคิดของตัวละคร บทละครที่เขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 1599-1601 นี้ถือเป็นต้นกำเนิดวรรณกรรมแนวกระแสสำนึก
ผมแน่ใจว่าผมเข้าไม่ถึงนัยหลายๆ อย่างที่เชคสเปียร์แฝงไว้ในถ้อยคำที่คมคายเหล่านั้นรวมถึงในถ้อยคำธรรมดาที่ตัวละครสนทนากัน แต่ผมก็รู้สึกว่าความเพลิดเพลินและแนวคิดที่ผมได้จากการอ่านโดยไม่ต้องตีความอะไรมากนักก็คุ้มค่ากับการอ่านแล้ว
เรื่องราวของแฮมเล็ตเจ้าชายแห่งเดนมาร์ก เขาต้องการล้างแค้นให้บิดาซึ่งถูกอาของเขาสังหาร และอาของเขาขึ้นครองบัลลังก์รวมทั้งราชินี (มารดาของเขา) แทนบิดาของเขา
ถึงแม้บทละครเรื่องนี้จะถูกนำมาตีความและศึกษาโดยผ่านทั้งทฤษฎีวรรณกรรม, ปรัชญา และจิตวิเคราะห์ แต่ผมคิดว่าเรื่องนี้ถ้าจะอ่านแบบธรรมดาๆ ตามประสาคนชอบอ่านนิยายก็ได้อยู่
สิ่งที่ผมชอบในเรื่องนี้ คือ
บทสนทนาที่คมคายของตัวละครเกือบทุกตัว ตั้งแต่แฮมเล็ตจนถึงคนขุดสุสาน
ตัวละครแฮมเล็ต ถึงเขาจะถูกวิเคราะห์ว่ามีบุคลิกแปลกแยกและโศกเศร้า แต่ผมเห็นว่าเขาเป็นคน ฉลาด, มุ่งมั่น, เข้าใจชีวิต, รักเพื่อน และมีอารมณ์ขัน
ส่วนประโยคที่ว่า "จักคงชีวิต, หรือมรณา นั่นคือปุจฉา" ที่ถูกยกให้เป็นประโยคที่โด่งดังที่สุดในโลกวรรณกรรมนั้น ผมเองไม่เข้าใจว่าทำไมจึงโด่งดัง กระทั่งอ่านบทวิเคราะห์แล้วผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าลำพังแค่ประโยคนี้มันสื่อถึงอะไร แต่ที่น่าสนใจคือ การคิดใคร่ครวญต่อคำถามนี้ของแฮมเล็ตซึ่งยาวประมาณหนึ่งหน้า ผมตีความตามแบบของผมว่าเขาคิดว่ามันอาจไม่ต่างกัน และผมเห็นด้วยกับแนวคิดเกี่ยวกับชีวิตและความตายของเขา
ผมอ่านเรื่องนี้ตามประสาคนชอบอ่านนิยาย แล้วรู้สึกประทับใจกับความคมคายของบทสนทนาและถ้อยคำที่ออกจากความคิดของตัวละคร บทละครที่เขียนขึ้นเมื่อประมาณปี 1599-1601 นี้ถือเป็นต้นกำเนิดวรรณกรรมแนวกระแสสำนึก
ผมแน่ใจว่าผมเข้าไม่ถึงนัยหลายๆ อย่างที่เชคสเปียร์แฝงไว้ในถ้อยคำที่คมคายเหล่านั้นรวมถึงในถ้อยคำธรรมดาที่ตัวละครสนทนากัน แต่ผมก็รู้สึกว่าความเพลิดเพลินและแนวคิดที่ผมได้จากการอ่านโดยไม่ต้องตีความอะไรมากนักก็คุ้มค่ากับการอ่านแล้ว
เรื่องราวของแฮมเล็ตเจ้าชายแห่งเดนมาร์ก เขาต้องการล้างแค้นให้บิดาซึ่งถูกอาของเขาสังหาร และอาของเขาขึ้นครองบัลลังก์รวมทั้งราชินี (มารดาของเขา) แทนบิดาของเขา
ถึงแม้บทละครเรื่องนี้จะถูกนำมาตีความและศึกษาโดยผ่านทั้งทฤษฎีวรรณกรรม, ปรัชญา และจิตวิเคราะห์ แต่ผมคิดว่าเรื่องนี้ถ้าจะอ่านแบบธรรมดาๆ ตามประสาคนชอบอ่านนิยายก็ได้อยู่
สิ่งที่ผมชอบในเรื่องนี้ คือ
บทสนทนาที่คมคายของตัวละครเกือบทุกตัว ตั้งแต่แฮมเล็ตจนถึงคนขุดสุสาน
ตัวละครแฮมเล็ต ถึงเขาจะถูกวิเคราะห์ว่ามีบุคลิกแปลกแยกและโศกเศร้า แต่ผมเห็นว่าเขาเป็นคน ฉลาด, มุ่งมั่น, เข้าใจชีวิต, รักเพื่อน และมีอารมณ์ขัน
ส่วนประโยคที่ว่า "จักคงชีวิต, หรือมรณา นั่นคือปุจฉา" ที่ถูกยกให้เป็นประโยคที่โด่งดังที่สุดในโลกวรรณกรรมนั้น ผมเองไม่เข้าใจว่าทำไมจึงโด่งดัง กระทั่งอ่านบทวิเคราะห์แล้วผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าลำพังแค่ประโยคนี้มันสื่อถึงอะไร แต่ที่น่าสนใจคือ การคิดใคร่ครวญต่อคำถามนี้ของแฮมเล็ตซึ่งยาวประมาณหนึ่งหน้า ผมตีความตามแบบของผมว่าเขาคิดว่ามันอาจไม่ต่างกัน และผมเห็นด้วยกับแนวคิดเกี่ยวกับชีวิตและความตายของเขา
October 21, 2023
ก่อนอื่นเลยต้องบอกว่าคนแปลเป็นภาษาไทยเก่งมาก ๆ ภาษาสวยมาก ส่วนเนื้อหาไม่แปลกใจมากที่เป็นวรรณกรรมยิ่งใหญ่ และเป็นหนึ่งในวรรณกรรมโลก มีทั้งข้อคบคิดมากมาย เหลี่ยมร้ายของตัวละคร อารมณ์ ส่วนตัวพึ่งเคยอ่านแนวนี้ เชคสเปียร์เขียนได้ออกมาดีมาก ๆ เพราะนึกอารมณ์ นึกฉากของเรื่องออกเลย
ตอนแรกก็งงว่าทำไมเฉลยคนฆ่าไวจัง แต่พออ่านมาสักพกก็อ๋อ ตอนจบยิ่งอ๋อใหญ่เลย บางทีเรานี่แหละคือ โฮเรโช
“เราควรคิดถึงเขาด้วยอารมณ์เศร้าอย่างคนฉลาดพร้อมกันนั้นก็ต้องละรึกถึงตัวเองด้วย” 34 1.2
คลอสเดียสนากล่าวตายของบิดาแฮมเล็ตที่จากไป
“จงใช้วัยเยาว์ของเจ้าตามที่ใจปรารถนา, ใช้ให้คุ้มค่าที่สุดตามที่เจ้าสามารถและปรารถนา” 37 1.2
คลอสเดียสเอ่ยกับโพโลเนียสเมื่อเขาจะกลับไปยังฝรั่งเศส
“ทุกชีวิตต้องตายจาก, เปลี่ยนจากสภาพธรรมชาติไปสู่ความเป็นนิรันดร์” 38 1.2
เกอร์ทรูดเอ่ยกับแฮมเล็ต
“หัวใจของข้าแตกสลายเงียบงัน, ด้วยต้องอดกลั้นวาจา” 44 1.2
แฮมเล็ตกล่าวถึงมารดาของตนที่เสแสร้งเสียใจ อีกทั้งเขายังแตกสลายพี่บิดาจากไปไม่ถึงสองเดือน
57 1.3
ตอนแรกก็งงว่าทำไมเฉลยคนฆ่าไวจัง แต่พออ่านมาสักพกก็อ๋อ ตอนจบยิ่งอ๋อใหญ่เลย บางทีเรานี่แหละคือ โฮเรโช
“เราควรคิดถึงเขาด้วยอารมณ์เศร้าอย่างคนฉลาดพร้อมกันนั้นก็ต้องละรึกถึงตัวเองด้วย” 34 1.2
คลอสเดียสนากล่าวตายของบิดาแฮมเล็ตที่จากไป
“จงใช้วัยเยาว์ของเจ้าตามที่ใจปรารถนา, ใช้ให้คุ้มค่าที่สุดตามที่เจ้าสามารถและปรารถนา” 37 1.2
คลอสเดียสเอ่ยกับโพโลเนียสเมื่อเขาจะกลับไปยังฝรั่งเศส
“ทุกชีวิตต้องตายจาก, เปลี่ยนจากสภาพธรรมชาติไปสู่ความเป็นนิรันดร์” 38 1.2
เกอร์ทรูดเอ่ยกับแฮมเล็ต
“หัวใจของข้าแตกสลายเงียบงัน, ด้วยต้องอดกลั้นวาจา” 44 1.2
แฮมเล็ตกล่าวถึงมารดาของตนที่เสแสร้งเสียใจ อีกทั้งเขายังแตกสลายพี่บิดาจากไปไม่ถึงสองเดือน
57 1.3
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 1, 2025
บันเทิงจัด !
ไม่คิดว่าวรรณกรรมคลาสสิค จะอ่านสนุกขนาดนี้ ทีแรกนึกว่าจะแนวดราม่าเครียดๆ แต่นี่คือ ตลกมากกและสนุกจริงๆ เชคสเปียร์ เป็นคนอังกฤษใช่ไหม? มุกตลกเสียดสีแบบอังกฤษนี้ ใช้ได้เลยแฮะ ขำจริงแบบออกเสียงอ่ะ xD (ในส่วนของสำนวนแปลก็สุดยอดด้วย ที่สามารถถ่ายทอดมุกตลกแบบอังกฤษออกมาได้เป็นอย่างดีด้วยภาษาไทย)
การวางพล็อต การดำเนินเรื่อง คือมันมีแต่ความลงตัว ยิ่งอ่านยิ่งเพลิน อัจฉริยะที่แท้ทรู เต็มไปด้วยโควทที่ทำให้อยากจดไว้ แล้วท่องไปใช้พูดเล่นกับเพื่อนแบบเบียวๆ ฮาๆ ชอบตัวละครแฮมเล็ตมากๆ น้องเป็นคนน่ารักแล้วก็ฉลาดมากๆ เป็นตัวละครสายบุ๋น ที่มีความใจกล้าเอาเรื่อง ความแกล้งบ้าของน้อง มันคล้ายสิ่งที่ดาวิดทำตอนที่กำลังหนีจากการตามล่าของซาอูลเลย เป็นกลยุทธ์ที่ฉลาดมาก (ส่วนบทวิเคราะห์ท้ายเล่ม ดูเหมือนไม่คิดว่าแฮมเล็ตแกล้งบ้า ? ทำให้เราอ่านแล้วค่อนข้างอิหยังฟะ คิดอะไรซับซ้อนเกิ๊น)
สมแล้วที่เป็นวรรณกรรมคลาสสิคข้ามภพชาติที่ยังมีคนอ่านแม้จะเขียนมาแล้วหลายร้อยปี และแม้ว่าจะไม่ถึงขนาดเปลี่ยนชีวิตคนได้ แต่ก็นับเป็นหนึ่งในเล่มที่ควรอ่านก่อนตายจริงๆ
ไม่คิดว่าวรรณกรรมคลาสสิค จะอ่านสนุกขนาดนี้ ทีแรกนึกว่าจะแนวดราม่าเครียดๆ แต่นี่คือ ตลกมากกและสนุกจริงๆ เชคสเปียร์ เป็นคนอังกฤษใช่ไหม? มุกตลกเสียดสีแบบอังกฤษนี้ ใช้ได้เลยแฮะ ขำจริงแบบออกเสียงอ่ะ xD (ในส่วนของสำนวนแปลก็สุดยอดด้วย ที่สามารถถ่ายทอดมุกตลกแบบอังกฤษออกมาได้เป็นอย่างดีด้วยภาษาไทย)
การวางพล็อต การดำเนินเรื่อง คือมันมีแต่ความลงตัว ยิ่งอ่านยิ่งเพลิน อัจฉริยะที่แท้ทรู เต็มไปด้วยโควทที่ทำให้อยากจดไว้ แล้วท่องไปใช้พูดเล่นกับเพื่อนแบบเบียวๆ ฮาๆ ชอบตัวละครแฮมเล็ตมากๆ น้องเป็นคนน่ารักแล้วก็ฉลาดมากๆ เป็นตัวละครสายบุ๋น ที่มีความใจกล้าเอาเรื่อง ความแกล้งบ้าของน้อง มันคล้ายสิ่งที่ดาวิดทำตอนที่กำลังหนีจากการตามล่าของซาอูลเลย เป็นกลยุทธ์ที่ฉลาดมาก (ส่วนบทวิเคราะห์ท้ายเล่ม ดูเหมือนไม่คิดว่าแฮมเล็ตแกล้งบ้า ? ทำให้เราอ่านแล้วค่อนข้างอิหยังฟะ คิดอะไรซับซ้อนเกิ๊น)
สมแล้วที่เป็นวรรณกรรมคลาสสิคข้ามภพชาติที่ยังมีคนอ่านแม้จะเขียนมาแล้วหลายร้อยปี และแม้ว่าจะไม่ถึงขนาดเปลี่ยนชีวิตคนได้ แต่ก็นับเป็นหนึ่งในเล่มที่ควรอ่านก่อนตายจริงๆ
April 11, 2025
ตอนแรกอ่านด้วยความไม่คาดหวังอะไรเพราะพอจะรู้พล็อตเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบมาก่อนแล้ว แต่อยากอ่านเพราะส่วนตัวชอบบทละครเรื่อง "นกนางนวล" ของเชคอฟมาก ๆ แล้วตอนที่อ่านนกนางนวลเห็นว่าได้รับอิทธิพลมาจากแฮมเล็ตหลายอย่างเหมือนกัน เลยอยากลองอ่านแฮมเล็ตที่แปลตรงมาจากต้นฉบับดูบ้าง ซึ่งพอได้อ่านก็รู้สึกว่าชอบมากกว่าที่คิด
เอาจริง ๆ เป็นคนที่ชอบการอ้างอิงตำนานอ้างอิงความเชื่ออะไรใด ๆ ในงานมาก พอเจอแฮมเล็ตที่ยกความเชื่อ ศาสนา ยกตำนานเทพกรีก-โรมันมาใช้เปรียบเปรยก็คือถูกใจมากกกกกกกกกกกก ตื่นเต้นสุด ๆ ชอบอีกอย่างนึงคือมีเชิงอรรถอธิบายในเล่มด้วย ทำให้อ่านลื่นแล้วก็เข้าใจบริบทมากขึ้น อย่างพวกบริบทสังคมในสมัยนั้นถ้าไม่มีเชิงอรรถมาอธิบายก็คงอ่านแล้วงงเหมือนกัน นอกจากนี้ก็ชอบเวลาตัวละครคุยโต้ตอบกันมาก ชอบเวลาที่ด่าหรือประชดกันอะ สนุก5555555555555555 บางช่วงคือได้อรรถรสมาก แต่บางช่วงก็รู้สึกได้ว่ามันติดกลิ่นชายเป็นใหญ่มากอยู่ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้เพราะก็เป็นงานเขียนที่มีมานานแล้ว
แล้วก็ด้วยความที่เป็นงานคลาสสิค ทำให้แอบคิดว่าลักษณะของตัวละครคงไม่ได้มีความซับซ้อนอะไรมากเท่าไหร่ ความรู้สึกอะไรใด ๆ ของตัวละครน่าจะเป็นเส้นตรง โกรธก็คือโกรธ แค้นก็คือแค้น เศร้าคือเศร้า แต่ดันผิดคาด อย่างเช่นแฮมเล็ตที่ตอนแรกเข้าใจว่าคงจะเป็นตัวละครที่เป็นเส้นตรงไปทั้งเรื่อง แต่เอาเข้าจริง ๆ กลับมีความซับซ้อนกว่าที่คิดอีก อีกสิ่งนึงที่ทำให้เรื่องนี้สนุกก็เลยเป็นการตามแทร็คความนึกคิดอันไม่แน่นอนของแฮมเล็ตนั่นแหละว่าจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน แม้ว่าจะพอรู้ตอนจบของเรื่องอยู่แล้วก็ตาม
เอาจริง ๆ เป็นคนที่ชอบการอ้างอิงตำนานอ้างอิงความเชื่ออะไรใด ๆ ในงานมาก พอเจอแฮมเล็ตที่ยกความเชื่อ ศาสนา ยกตำนานเทพกรีก-โรมันมาใช้เปรียบเปรยก็คือถูกใจมากกกกกกกกกกกก ตื่นเต้นสุด ๆ ชอบอีกอย่างนึงคือมีเชิงอรรถอธิบายในเล่มด้วย ทำให้อ่านลื่นแล้วก็เข้าใจบริบทมากขึ้น อย่างพวกบริบทสังคมในสมัยนั้นถ้าไม่มีเชิงอรรถมาอธิบายก็คงอ่านแล้วงงเหมือนกัน นอกจากนี้ก็ชอบเวลาตัวละครคุยโต้ตอบกันมาก ชอบเวลาที่ด่าหรือประชดกันอะ สนุก5555555555555555 บางช่วงคือได้อรรถรสมาก แต่บางช่วงก็รู้สึกได้ว่ามันติดกลิ่นชายเป็นใหญ่มากอยู่ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้เพราะก็เป็นงานเขียนที่มีมานานแล้ว
แล้วก็ด้วยความที่เป็นงานคลาสสิค ทำให้แอบคิดว่าลักษณะของตัวละครคงไม่ได้มีความซับซ้อนอะไรมากเท่าไหร่ ความรู้สึกอะไรใด ๆ ของตัวละครน่าจะเป็นเส้นตรง โกรธก็คือโกรธ แค้นก็คือแค้น เศร้าคือเศร้า แต่ดันผิดคาด อย่างเช่นแฮมเล็ตที่ตอนแรกเข้าใจว่าคงจะเป็นตัวละครที่เป็นเส้นตรงไปทั้งเรื่อง แต่เอาเข้าจริง ๆ กลับมีความซับซ้อนกว่าที่คิดอีก อีกสิ่งนึงที่ทำให้เรื่องนี้สนุกก็เลยเป็นการตามแทร็คความนึกคิดอันไม่แน่นอนของแฮมเล็ตนั่นแหละว่าจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน แม้ว่าจะพอรู้ตอนจบของเรื่องอยู่แล้วก็ตาม
June 26, 2023
แฮมเล็ตเป็นเรื่องที่สนุกอยู่แล้ว แต่ไม่เคยอ่านบทละครทั้งเรื่องมาก่อนเลย เคยอ่านแต่เรื่องย่อแบบสรุปความแล้ว ดีใจที่มีแปลไทยออกมาเลยได้อ่านซะที สนุกจริงๆ นั่นแหละ เป็น tragedy ที่มีอารมณ์ขันแบบร้ายๆ บทแปลก็ดีงาม กระชับ สละสลวย อ่านไม่ยากเลยเมื่อเทียบกับงานแปลเชคสเปียร์อื่นๆ ที่เคยอ่านมา โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเวนิสวาณิช อันนั้นภาษาสวยแต่อ่านยากมาก
Read
April 20, 2022ได้
December 5, 2024
เจ้าฆ่าพ่อข้า
หนังสือเช็คสเปียร์เล่มแรกที่อ่าน ย้อนไปสองปี
กว่านู้น จนทุกวันนี้ฉันยังไม่ได้อ่านหนังสือเขาเพิ่มเลยสักเล่ม ขออนุญาติบ่มเพาะประสบการณ์ทางภาษาเพื่อจะได้รับรู้ถึงรสพระธรรมของบทละครท่าน สาธุ สาธุ สาธุ
หนังสือเช็คสเปียร์เล่มแรกที่อ่าน ย้อนไปสองปี
กว่านู้น จนทุกวันนี้ฉันยังไม่ได้อ่านหนังสือเขาเพิ่มเลยสักเล่ม ขออนุญาติบ่มเพาะประสบการณ์ทางภาษาเพื่อจะได้รับรู้ถึงรสพระธรรมของบทละครท่าน สาธุ สาธุ สาธุ
Displaying 1 - 12 of 12 reviews