My Life

Er bestaan volken / culturen waar dit gereedschap nog steeds gehanteerd wordt. Ik noem het maar gereedschap want ik weet zo gauw niet iets vriendelijkers. Een buitenlandse buurvrouw, waar ik jarenlang bij op dezelfde etage gewoond heb, gebruikte voor haar dochtertje een broekriem van haar man, de sul stond erbij en keek ernaar…..

Tussen mijn huis en het huis van deze dame zaten nog vier huizen, maar het klappen van de zweep ( broekriem ) kon je tot in mijn huis horen, dwz, het geschreeuw van haar kind. Natuurlijk gemeld, meerdere keren, maar nooit een resultaat gehoord.

Maar over cultuur gesproken. Over bontkraagjes bijvoorbeeld. ik begreep lange tijd niet wat daar nu mee bedoeld werd. Jongeren dus, getinte jongeren. Jongeren die uit een andere cultuur / land komen. Vanmiddag liet ik samen met mijn dochter haar hond uit.

Opeens zag ik mijn dochter een spurt nemen en roepen; ” ( kom dat hier zeggen, kom dat hier tegen mij zeggen’. ) Ja, ik zag ze wel voorbij gaan op hun fatbike, maar wat zij tegen mijn dochter riepen verstond ik niet.

Twee tieners die regelmatig de winkel bezochten waar mijn dochter werkt. Blikjes opentrekken en leeg terugzetten, chocolade openmaken, half opeten en terug leggen en ga zo maar door. Dus op een gegeven moment gaf mijn dochter de twee een winkel verbod.

Blijkbaar hebben de ouders van deze twee geen gereedschap in huis en ook nooit gehad. Opwachten na sluitingstijd, mijn dochter uitschelden voor slet, hoer, en ik weet niet wat nog meer. Ik vraag aan mijn dochter of er geen beveiliging daar rondloopt met sluitingstijd…..😡

Ik vroeg mijn dochter waarom zij het ineens op een lopen zette en begon te roepen….” Hoorde je niet wat die twee tegen mij riepen, dat waren die twee die ik een winkel verbod gegeven heb”, wat hebben die twee hier te zoeken, aan het andere eind van de stad ? !!

‘ Daar loopt die vieze hoer van het winkelcentrum met haar kankermoeder’. ‘

  Nou, ik ben inmiddels alweer enkele uren thuis, maar dit laat mij niet los……hoe is het mogelijk dat Nederland maar doorgaat met het binnenhalen van dergelijk uitschot, want je maakt mij niet wijs dat dit normaal tiener gedrag is, en ik verwijt de gemeente dat er rond sluitingstijd géén beveiliging is voor de medewerkers van het winkelcentrum. 😡😡

( met elkaar naar huis gaan moet verplicht zijn , is dat zo moeilijk… )

Het begon ergens in 2005, 2004 kan ook, ik werd lid van Waalwijk-web. Ik herinner mij dat ik toen nog enigszins spontaan was, niet zwaar op de hand zoals nu. Het was een groep waar je dingen uit je woonplaats deelde met anderen, eenvoudige woordspelletjes deed, en raadsels oploste. Ik had nog niet zo lang een pc, gekregen van mijn broer. Ik had dat aanbod al een paar keer afgewezen, maar op een dag stond mijn broer met het apparaat voor de deur.

Ik ontdekte dat Nederland uit meer bestond dan Waalwijk. In 2007 maakte ik kennis met Elisabeth, weliswaar via een andere groep, maar inmiddels zijn wij al twintig jaar vriendinnen zonder elkaar in levende lijven te hebben gezien. Een kostbare vriendschap, wij delen alles met elkaar en vertrouwen elkaar honderd procent.

Inmiddels heb ik geen pc meer, wat ik doe gaat via mijn mobieltje en dat is prima voor mij. Ook via mijn mobieltje blijf ik in contact met allen die mij dierbaar zijn. Ik heb nog een leuke herinnering die ik onlangs weer achter in de kast zag liggen. Het rode spreuken boekje uit 2005. Op Waalwijk-web plaatste ik elke dag een spreuk, en ik ga ze hier ook plaatsen, tenminste, als ik eraan denk…..🤭

Vanmiddag fietste ik van de appie naar mijn lieve kleine manneke. Vlak bij de appie stonden drie dames waarvan ik de middelste al zeker 50 jaar ken, en ook al een hele poos niet gezien heb, een geloofsgenootje.
Hoe blij was ik met haar spontane knuffel. Ondertussen ben ik al enkele uurtjes thuis, maar haar warme, welgemeende knuffel geeft nog steeds warmte…..😍
Dank je wel Ans…..❤️❤️

Ik ga nóg een spontane knuffel vermelden, dezelfde dag, bij dezelfde appie aan het Bloemenoordplein. Petra met man en zoon, en ook van Petra een spontane knuffel. Petra, van Tuttemerullen aan het Antoniusplein. Zo vaak in haar heerlijke rommel winkel geweest, en zoveel leuke/ grappige dingen daar op de kop getikt……
De winkel is sinds korte tijd weg, maar de herinneringen zullen altijd blijven.
Zeker ook aan deze twee lieve vrouwen die mij een spontane, welgemeende knuffel gaven als teken van echte vriendschap. Vriendschap die blijft bestaan ook als je elkaar een tijd niet ziet of hoort.

Van knuffels die recht uit het hart gegeven worden gloei je nog héél lang na, je voelt je weer mens, een mens van waarde, ik hoor er nog bij. Eén dag verder nu, maar terugdenkend aan gisteren maakt mij weer héél erg blij…..❤️❤️

Als ik hem niet vergeet heb ik altijd een reserve bril bij mij. Ik ga van huis met de ene bril op mijn haar, en de andere in mijn tas. Zo ook gisteren. Nu heeft mijn kleine manneke er lol in, om zodra ik binnenkom de bril van mijn hoofd te plukken.
Zo ook gisteren en toen ik naar huis ging kon ik de bril nergens vinden. Zal ik nog wel een keer tegengekomen bij een volgend bezoek…..

Thuisgekomen haalde ik de reserve bril uit mijn tas want zonder zie ik echt niks. Maar nu zag ik ook niks, hoe kon dit nu? Drie keer het glas schoongemaakt, maar mijn zicht verbeterde niet.
Ik wilde toch niks missen van het voetbalgebeuren voor mijn huis. Ik begon scheel te kijken dus zat er niets anders op dan mijn lelijke oma bril uit de kast te halen.

Toen ik vanmorgen mijn vest aantrok en mijn hand in de zak stopte voelde ik de bril daarin zitten. Had ik die dan bij mijn bezoek aan mijn kleine manneke toch in mijn vestzak gestopt ? Dat moet dan wel.
Ik bekeek mijn bril nog eens goed, sterkte 2.5  De reserve bril in mijn tas …..sterkte 1.00….
Geen wonder dat ik scheel keek, zat deze bril al zolang als reserve bril in mijn tas ?? 🤭🤭

Wat er heden ten dage in de wereld gebeurt is al eeuwenlang voorzegd in de bijbel. Als je de bijbel leest en ook begrijpt weet je inmiddels echt wel waar de bui hangt.

Ja, d.w.z als je net als ik elk woord wat in de bijbel staat voor waarheid aanneemt, anders niet… ‘Waar gaat het heen met deze wereld’, ontelbare keren zie ik deze vraag onder een bericht verschijnen. Voor mij is het meer dan duidelijk.

Wij leven in de tijd van het einde.  Steeds dichterbij komt de dag dat ik mijn overleden kind terug zal zien. Waarom ik dat oprecht geloof ? Heeft God ook Jezus niet opgewekt? En heeft tijdens zijn aardse leven Jezus ook niemand opgewekt?

In de bijbel staan acht voorbeelden van opstandingen opgetekend, de opstanding van Lazarus is er één van, in Johannes 11 kan je het verhaal lezen. Ook Jezus discipelen vroegen aan Jezus waaraan de eindtijd herkenbaar zou zijn….( lees het bijbelboek Mattheus nu eens, hoofdstuk 24 )

Ik heb ook weleens bij mijzelf gedacht, ja, het zal allemaal wel, ik wacht het wel af, maar ik ben toch gaan lezen, ik ben mij er toch in gaan verdiepen, want dat er meer is dan wij kunnen zien was mij al vroeg duidelijk. Ik ben van na de oorlog, ik heb gezien hoe de wereld is veranderd, van het touwtje uit de deur, tot savonds de deur niet meer uit, de deur niet meer open doen na bepaalde tijd, en mij niet veilig meer voelen op straat.

Ik geloof dat ik mijn overleden kind terug ga zien, geen seconde twijfel ik hieraan. En er is nog iets wat ik vreemd vind, mensen geloven niet meer in God, maar gaan wel naar de kerk bij een begrafenis of een huwelijk, of na het vieren van carnaval, even een askruisje halen, dan zijn ze weer zonden vrij…..daar zet ik mijn vraagtekens bij, want waar staat dat ?

Waarin geloven zij….dat als je in de kerk trouwt je huwelijk geen schipbreuk gaat lijden, en dat als je sterft de pastoor of dominee de poort van de hemel voor die persoon opent? Mij hoeven jullie niet te geloven, ik geloof duizend procent in de belofte van Jezus Christus in Johannes 5: vanaf vers 25. Ik raad het hele hoofdstuk aan om te lezen. Slechter word je er niet van, maar wellicht ga je er over nadenken 👍

Misschien wek ik vandaag de indruk dat ik niets anders te doen heb dan naar ganzen te kijken die continu de weg oversteken, maar trap daar maar niet in.
Ik heb hopeloos veel werk dat ik verzet, maar vandaag probeer ik een beetje op adem te komen.

Als het goed weer is zit ik ’s avonds graag even op mijn balkon, ook als rkc thuis speelt. ⚽️ Die drukte vind ik wel gezellig. Maar zodra het broedseizoen weer begint ben ik toch vaker binnen. Er gebeurt hier nogal wat rond mijn flat. En ik zit er nog met mijn neus bovenop ook.

Elke lente zijn ze er weer, overstekende ganzen, op het dak ieder jaar scholeksters, vlak voor mijn neus waterhoentjes, en ja, dat is reuze leuk, maar toch minder met een autocircuit pal voor mijn neus.
Deze week is de sloot voor mijn flat uitgebaggerd en ik dacht, óók dat nog ! Twee waterhoentjes met elk een in elkaar geflanst nestje, ik dacht als dat maar goed gaat.

Tussen mijn bezigheden door elke keer snel even op het balkon kijken of de man in dat stomme bootje wel rekening houd met de twee nestjes….
In mijn hand twee aardappels waarmee ik de aandacht wil trekken als ik bemerk dat de nestjes het niet gaan overleven……

Het is goed gekomen, de man in zijn Titanic is er zonder kleerscheuren vanaf gekomen 🤭 en de twee nestjes ook……👍 😅 😅

https://www.facebook.com/share/p/17At1H9TDZ/

Toen was jij nog bij ons…..😪💔

Tijd en toeval….

Waar blijf ik met mijzelf op jouw zesde sterfdag, het liefst was ik vanmorgen niet wakker geworden, maar morgen pas. Maar Gijs tikte op mijn neus, opstaan baasje, ik wil ontbijt….

Het sneeuwde, en ik heb er een poos naar zitten kijken, prachtig vond ik het, sprookjesachtig. Als kind al zag ik liever sneeuw dan dat ik de zon op mijn huid voelde, gelukkig maar dat iedereen anders is, ik heb het vele gemopper wel gelezen op facebook vandaag en kon er wel om lachen.

Toeval ? Ik wist niet goed raad met mijzelf en pakte de stofzuiger ter hand. Na vijf minuten stond hij weer op zijn plaats. Nee, niet vandaag. Ik besloot met een borsteltje het boekenrekje aan de deur eens op te frissen, daar had ik in lange tijd niets aan gedaan, waarom ook…..

Dan moest ik toch plankje voor plankje de boeken en de prullaria er stuk voor stuk afhalen. Ik begon onderaan, pakte de boeken van het plankje en ben niet verder gekomen. Ik pakte het lila boekje van de plank, sloeg het open, en verstijfde.

Ik heb niet eerder een kat gehad zoals Gijs. Zeker waren de poezen en katers die samen met mij hebben geleefd mij heel erg dierbaar, maar géén van allen waren het schoot katten, en ook Gijs is dat niet. Jammer.

Maar Gijs is mijn schaduw, waar ik ben daar is ook Gijs. Hij was, en is nog altijd degene die mij troost in moeilijke momenten, en geloof mij, die zijn er.

Gijs wordt een dagje ouder, soms merk ik dat Diana, maar hij kan het goed verbergen. Weet je nog dat je broer een zwerfkatje meebracht uit Turkije? Dat ging héél goed samen met Gijs. Totdat Gijs naar de dierenarts moest voor zijn gebit.

Gijs kwam thuis van de dierenarts, en Milly, het kleine zwervertje uit Turkije veranderde in een feeks. Ze viel Gijs aan, en zó kwaadaardige dat ik Gijs op moest sluiten in de douche. Ik hoopte dat het na een nachtje afzonderlijk van elkaar weer goed zou komen.

Zodra ik de ochtend Gijs uit de badkamer vrij liet vloog Milly er als een havik op, ik raakte helemaal in paniek zo heftig ging dat kleine ding los op Gijs.

Het advies van de dierenarts was om samen met de dieren nog een keer naar de praktijk te komen zodat beiden met dezelfde geur naar huis konden gaan, want dat zou het probleem kunnen zijn.

Het heeft niet zo mogen zijn, maar ik heb een zoon en dochter die beiden aanboden Milly in huis te nemen. Mijn zoon had al drie katten, maar het was het proberen waard. Helaas pindakaas, ook bij mijn zoon waren zijn katten niet veilig.

Milly is in huis genomen door mijn Lique. Daar zou Milly het rijk alleen hebben, met Guus, de hond van Lique.

Dat was ook nog even wennen, maar het is toch goed gekomen, hond en kat zijn geen dikke vrienden, maar ze verdragen elkaar, en dat gaat goed. Milly is een grote knuffelkont met mijn dochter, en zo is het allemaal toch nog goed gekomen.

En Gijs, die is happy, Gijs is er als ik verdrietig ben, als ik mij eenzaam voel, als mijn verdriet groter is omdat ik jou zo mis lieve Diaantje 💔

Blijf nog lang bij mij Gijs, je bent mijn steun en toeverlaat, en ik denk, nee, ik weet het zeker, wij kunnen elkaar nog lang niet missen…….❤️ 😸 😻

Niets, helemaal niets kan het verdriet van jouw plotselinge dood van mij wegnemen…💔

Nadenken is moeilijk voor veel mensen. In het appartement waar ik woon leven een moeder en dochter. Moeder is gehandicapt, de dochter heeft op geestelijk gebied een handicap. Moeder en dochter hebben twee kleine hondjes, waar de buren niet blij mee zijn. Al verschillende keren heeft de woningbouwvereniging aan de bel getrokken bij mevrouw omdat de twee hondjes graag blaffen.
Afgelopen jaar heeft mevrouw het derde kleine hondje laten inslapen omdat zij de kosten van de nodige operatie niet kon betalen. Een mevrouw bood aan het hondje onder te brengen bij een mevrouw die het hondje wilde opnemen in haar ziekenboeg, maar mevrouw sloeg dat aanbod af.

In de tijd dat ik hier woon hebben moeder en dochter twee maal een golden retriever pup aangeschaft die een hulp zou moeten zijn voor de dochter, een soort van hulphond.
De eerste golden retriever is na enkele maanden naar het dierenasiel verhuisd, en hetzelfde verhaal voor retriever pup twee.
Op mijn vraag waarom de twee pups na enkele maanden naar het dierenasiel verhuisden kreeg ik als antwoord ‘ het ging niet en mama heeft ze naar het asiel gebracht .

Vanmiddag zat ik even op mijn balkon, en wat zag ik voorbij lopen, juist ja, dochter met pup nummer drie. Ze behandelde de pup zoals ik dat eerder zag met de twee retrievers . Nee geen retriever dit keer, maar een ander model, een soort bordercollie.
Toen ze uitdagend voor mijn balkon heen en weer bleef lopen heb ik haar aangesproken.
Brutaal als ze is reageerde zij, onverstaanbaar met haar gezicht de andere kant op……ik wacht het af hoelang deze pup blijven mag……

Ineens is het er weer, een raar bultje of puistje op mijn neus. Weet je nog Diana, ik had een raar bultje op mijn neus.

Nou heb ik van kind af aan al een enorm complex omdat mijn neus niet echt onopvallend is. Ik werd er op de lagere school al mee geconfronteerd. Mijn moeder was vast een heks, volgens een groep kinderen ,want anders had ik nooit zo’n grote neus gekregen.

2017, 2018, ik ben het precieze jaartal kwijt. Samen zaten wij in de ruime wachtkamer van de dermatoloog in het ETZ in Tilburg. Toen ik aan de beurt was zei de arts meteen tegen mij, ‘ ik zag u al direct zitten, en wist direct waarvoor u komt”.

Basaalcelcarsinoom, dat herkende de arts  van een afstand. Een rare bult, puist, iets heel raars op mijn neus. Het zat er al even en ik had het zelf al verschillende keren vanaf geplukt, wist ik veel. Bij het terugkeren van het irritante puistje toch maar langs de huisarts.

Samen gingen wij naar het ETZ. Duidelijk, het puistje moest verwijderd worden, en de afspraak stond voor 16 december,  dat weet ik nog wel. Ik kon het puistje rollen, bewegen, en ik denk dat het door mijn gefriemel ineens verdwenen was. Natuurlijk gemeld bij de arts die het ook wel vreemd vond.

Om eerlijk te zijn, ik heb er verder helemaal niet meer bij stilgestaan. Het vervelende ding was weg, alleen een klein, bijna onzichtbaar littekentje bleef zichtbaar, alleen voor mij, tenzij je mij héél diep in mijn ogen zou kijken, dan zou je het kunnen waarnemen.

Toen jij kort hierna overleed heb ik nóóit meer gedacht aan het rare bultje, puistje, ik had genoeg andere problemen aan mijn hoofd, en nog.  Maar toen ik gisteren mijn wenkbrauwen een beetje wilde fatsoeneren schrok ik toch. Ik dacht dat het een korstje was, achtergebleven na een flinke verkoudheid .

Duidelijk, er zit weer een nieuw bultje, een paar millimeter naast het littekentje, maar ik herken het. Ik zal er niet aan overlijden volgens de informatie, en het zal ook niet uitzaaien, je kunt er oud mee worden, maar ja, dat ben ik al……..Kon ik nu maar even met je praten Diaantje, wat moet ik nu doen…..

Ik heb de neiging om het bultje wéér eigenhandig te verwijderen, ik kan het nu nog niet heen er weer bewegen, maar dat komt dit keer ook vast wel weer. Ik wacht het nog even af, ik doe net of het bultje er niet zit……

Het is zo’n lieverdje Diaantje, ik vind het zo verdrietig dat jij dit niet hebt mee kunnen maken, dat doet mij nog elke dag verdriet.

Er is héél véél wat mij nog elke dag verdriet doet. Niks geen scherpe randjes die weg zijn, niks geen plekje gegeven.

Er zijn vast mensen die hun verdriet wél een plekje kunnen geven, maar voor mij werkt dat niet.

Ik mis je nog elke dag, van het opstaan tot ik in slaap val.

Zes jaar zonder jou in een wereld die elke dag meer rotter wordt.

Afgelopen week dinsdag is je neefje met zijn moeder naar Turkije vertrokken, ik begrijp heel goed dat de familie daar óók het kleine manneke wil zien. De vader van Yildiz heeft afgelopen december een hartoperatie ondergaan en familie is belangrijk.

Guus is vandaag een dag bij jouw man, omdat Lique de hele dag werkt, en daarna, om zes uur, direct door moet naar Oosterhout voor een cursus. Ze heeft het maar druk druk druk, die zus van jou.

Je wordt nog zo gemist Diaantje. Er zijn niet veel mensen die deze site voor jou nog bezoeken, zo gaat het in dit leven en dat vind ik toch best verdrietig. Maar je bent altijd bij mij, dag en nacht, ieder uur, iedere minuut van de dag…..mijn lieve kind…..💔❤️❤️

Geen twee dagen zijn hetzelfde, ik ook niet. Mijn lichaam en mijn leeftijd spelen mij parten. Goed bericht gekregen van de neurologe, dat voelde even heel goed, maar vandaag heb ik dat zelfde gevoel niet.

Deze morgen had ik een afspraak met de praktijk ondersteuner, een hele aardige vrouw overigens waarmee ik al eerder gesprekken heb gevoerd. Zij kon mij toen niet helpen, en vandaag ook weer niet.

Er zijn mensen waarmee ik helemaal niets heb. Ik verdraag ze, maar meer ook niet. De diabetes verpleegkundige in de praktijk is er daar één van. Nu is het zo dat ikzelf niet altijd de makkelijkste ben, maar ik kan mij toch wel mooier voordoen dan dat ik mij voel / ben.

Ze keek me een poosje aan, ze glimlachte. Ze informeerde naar mijn dagelijkse bezigheden en ik dacht, wat heeft dat nu te maken met de diabetes verpleegkundige. ” wilt u eigenlijk nog wel leven ‘, was haar vraag. Ik dacht, nu moet ik maken dat ik weg kom. ” Natuurlijk wil ik nog leven, ik heb een achterkleinzoontje waar ik vreselijk veel van hou…….”

Ik dacht, asjeblieft, begin ook jij niet over bingo avonden, en buurthuizen, ik wil alleen weten wat het geval is als ik niet meer bij de dame in kwestie mijn waardes laat controleren. Want ik was naar haar gestuurd dóór de suikerdame…….

In het kort komt het hierop neer, ik ben niet zo goed te helpen, ik ben dwars tegen alles in. Nee is bij mij nee. Dat is erin geslopen na de dood van mijn dochter, na de tegenslagen van de jaren en jaren daarvoor…..en ja, ik weet dat ik de laatste jaren voor maar weinig mensen echt aardig ben. 🥀  🥀

Vandaag had ik een afspraak voor een onderzoek. Het was een beetje een late afspraak, en toen het onderzoek klaar was trakteerde mijn Lique op iets lekkers in het restaurant.
Ik zit graag op een plekje van waaruit ik alles goed kan overzien.
Als ik om wat voor reden ook in het ziekenhuis moet zijn word ik altijd als een magneet naar het boeken hoekje getrokken. Nou ja, hoekje…☺️

Nu overkomt het mij té vaak dat ik niet aardig ben. Ik beken dat dit keer heel openhartig. Omdat het ook echt zo is. Ik erger mij verschrikkelijk aan mijzelf, ik ben al maanden niet te genieten.
Vanaf het plekje waar ik zat met Lique had ik goed zicht op de ingang én op het boeken hoekje.

Ik zag een man die zijn boodschappen tas tegen het rek met boeken gezet had, en ik zeg tegen Lique, er is nog iemand boeken aan het uitzoeken. Ik keek nog eens goed, en zag dat de man telkens boeken uit het rek haalde en in de boodschappen tas deed. Dan zag ik hem weer uit een andere rij boeken en in zijn tas doen.

‘ Kom Lique, ik wil ook nog even bij de boeken kijken, die man is zijn keuze ook groot aan het uitzoeken. Toen ik bij het boeken hoekje aankwam zag ik dat de man de boeken aan het ordenen was,  hij haalde boeken uit het rek, deed deze in de boodschappen tas, haalde deze er ook weer uit om deze te ordenen. De man hoorde bij het boeken rek. 🤭  🤭

En meteen zei ik tegen mijzelf, ‘ dame, jij bent echt slecht, je dacht dat die man boeken in zijn tas aan het laden was terwijl de man alle boeken juist aan het ordenen én aanvullen was.
Ja, ik zei het net ook, ik ben mijzelf niet meer de laatste maanden, kort lontje, huilen om alles, boos worden, ik ben onmogelijk.

Met drie boekjes ben ik thuis gekomen, én met een schuldgevoel, want wat is er aan de hand met mij…..😳  😳