Ze dringen zich op, de datums. Ik ben helemaal niet van de datums, als ik ergens een hekel aan heb, zijn het wel datums. Volgende week ben je een half jaar niet meer bij ons, bij mij. Elke dag wordt het gemis groter, zwaarder. Ik wil niet stilstaan bij dagen die herinneren aan dood en verdriet, ik heb soms het idee dat mensen daar naar toe leven. Samen bezochten wij een paar keer per jaar de begraafplaats, niet om te herdenken, ook niet uit nieuwsgierigheid, maar vooral om de stilte, het ruisen van de bomen, de stille liefde die aanwezig was bij mensen die er al jaren niet meer zijn.
Liefde, getoond door verse bloemen, een brandend kaarsje, een glanzende steen…… 
Jij wilde absoluut niet begraven worden, we spraken daar open over, en je beschikbaar stellen voor orgaan donatie stond ook zeker niet op je prioriteiten lijst.
Véél te vroeg heb ik je wensen moeten inwilligen. Jouw heengaan heeft mij veranderd, ik zal de begraafplaats zonder jou niet meer bezoeken, niet meer samen fluisteren en stilstaan van verbazing en ontroering…… 
” Oh ma toch, zo jong nog ‘… ohhh die ken ik, wist jij dat zij / hij overleden is’…. 
Verbazing over de vergeten doden, de stenen bedekt met mos, verzakt in het zand, dat wilden wij beiden niet. Uit het oog, uit het hart, zeiden wij vaak tegen elkaar bij het zien van een graf waar het mos van jaren op lag. 
Géén datums maar herinneringen, mijn laatste momenten met jou, één foto, gemaakt door je zus. 
De dochter van je man heeft foto’s gemaakt van jouw afscheidsdienst, geen foto’s en herinneringen voor mij, ik hoop dat hij daar gelukkig mee is.
Eén foto, de laatste foto waarop wij nog samen zijn, gemaakt door je zus.
Wij samen….. 

Een goed gesprek gehad met de beide artsen die betrokken waren bij de behandeling en het overlijden van Diana. Voor Lique en mij weer heel emotioneel. Lique heeft onze vragen gesteld omdat het voor mij toch te emotioneel was.
Wat mijn gedachten betreft of het coronavirus Diana parten heeft gespeeld was men eerlijk, de artsen konden daarop geen antwoord geven omdat dat ten tijde van Diana’s opname niet speelde en patiënten daarop niet werden onderzocht. Ik heb wel verteld dat Diana al enkele weken hoestklachten had waarvoor zij drie keer bij de huisarts geweest was, maar of er sprake is geweest van corona gerelateerde klachten zullen wij nooit weten, over niemand die die tijd in het ziekenhuis is overleden, je kan alleen vermoedens hebben, geen zekerheid. 
Dr Verheijen liet wel doorschemeren dat het voor huisartsen moeilijk is in te schatten wanneer een patiënt moet worden doorgestuurd, dit, nadat ik gezegd had dat Diana maar bleef hoesten en hij na het derde consult tegen Diana had gezegd ” het gaat vast wel een keer over ‘…….
Dat dit niet zijn juiste reactie geweest is zal ik hem ook altijd kwalijk blijven nemen, dat zeg je niet als huisarts, nog geen twee weken later was mijn dochter er niet meer….. 

Wat zou jij gelachen hebben Diana. 7:43 in de vroege morgen, misschien voor de meeste mensen niet zo vroeg, maar voor mij dit keer wel. Rond zes uur was ik al wakker gemaakt door de katten, eten gegeven, naar de wc, ik dacht erover thee te zetten maar het was mij toch nog te vroeg. Terug naar bed, even op mijn aftandse mini tv-tje naar het nieuws kijken. Blijkbaar ben ik toch in slaap gesukkeld. 
7:43, ik schrik wakker van een geluid bij het raam, de katten is mijn eerste reactie. De kleinste heeft er lol in om dingen van de vensterbank of van het nachtkastje te mikken als mevrouw het zat is en ik mijn bed uit moet.
Ik sla het dekbek van mij af maar trek het direct weer over me heen. Voor het raam staat de glazenwasser op zijn hoogwerker. Ook goeiemorgen! 
Ik heb mijn glasgordijnen altijd een stukje open voor de katten omdat ze anders mijn gordijnen slopen, ze willen buiten kunnen kijken. En dat zaten ze dus ook te doen, de bewegingen te volgen van de glazenwasser…….. 
Wie verwacht op dit vroege uur nou de glazenwasser voor het raam, ik niet.
De hoogwerker had ik wel zien staan al twee dagen, maar het was totaal niet tot mij doorgedrongen dat ook mijn ramen gewassen zouden worden.
Nog geen twee minuten heb ik me moeten verstoppen, toen schoof de man op naar het raam waar de gesloten gordijnen voorhingen. De katten schoven met hem mee en toen rap mijn bed uit.
Wat zou jij geschaterd hebben Diana, dat zijn van die dingen die jij zeker zou waarderen.
Maar lieve Diana, er kwam nóg een verrassing vanavond voor mij. Je zus belde rond zeven uur en vroeg of ik even naar beneden kwam, ze had een verrassing voor mij……. 
Boven op haar auto lag een splinternieuwe tv voor op mijn slaapkamer, ik wist niet wat ik moest zeggen….ik moest ervan huilen.

Oh ik kijk er naar uit om op de winteravonden in bed tv te kunnen kijken, niet in mijn uppie te hoeven zitten in die grote woonkamer.
Je broer komt de tv vast en zeker voor mij ophangen en installeren, want daar bak ik niks van…….ja toch zoon, na de warme dagen misschien? 
De nu twee aftandse tv-tjes die jaren geleden aangeschaft werden voor de kleinzoons kunnen nu naar de stort, daar beleeft niemand meer lol aan.
Wat een dag vandaag lieve Diana, wat had ik graag met jou dit alles kunnen delen…nu kan ik enkel delen op papier….

Weet je nog Diana, augustus 2019, bijna dagelijks zaten je zus en ik bij je in je achtertuin. Het was te warm om er opuit te gaan. In mijn herinnering blijft augustus van dat jaar de maand van de worstebroodjes. ” Wie wil er een worstebrooike bij de koffie ‘ vroeg je dan op z’n Roy Donders zonder op antwoord te wachten, en dan kregen wij er steevast twee voorgeschoteld.
Ja Royke, je vond ‘m wel komisch met z’n huispakken. Samen met je zus ben je nog naar zijn winkel geweest, daar is een foto van, maar helaas heb ik die niet. Jij had ook huispakken in alle soorten en maten, ik vraag mij af waar al je persoonlijke spulletjes gebleven zijn, misschien is het maar goed dat ik dat niet weet, maar ik blijf het schaamteloos vinden zoals je echtgenoot mij heeft weggezet.
Op één van die augustus avonden kwam je naar beneden met een zwart jurkje. ” Iets voor jou ma ‘, vroeg je, ik heb ‘m gekocht maar bij nader inzien ben ik toch niet zo weg van een v – hals.
Ach kind, zei ik, daar pas ik niet in, maar daarmee nam je geen genoegen.
” Kom mee naar boven, even passen…. en dan was je niet te vermurwen tot je het met eigen ogen had gezien.
Wonderwel paste de jurk mij, ‘ en aantrekken ‘ ik sta erop, was je reactie.
Ik heb de jurk de rest van die zomer vaak gedragen en deze zomer ook bijna dagelijks, je kunt mij erin uittekenen. Wassen, drogen aan, steeds opnieuw. 
De jurk krijgt op dit moment een was beurt, meestal was ik pas in de avonduren, dan is alles de volgende morgen droog, maar nu kon het niet wachten tot morgen. ( één grote vetvlek) 
Ik graaide een jurk van mezelf uit de kast en keek verbaasd naar mijn eigen spiegelbeeld. De jurk was langer geworden, en wijder, en mijn hoofd was naar mijn idee heel anders geworden sinds ik de jurk voor het laatst gedragen had……..verbeeld ik mij dat? 
Het is een graad of dertig momenteel buiten, afschuwelijk, véél te heet en véél te gevaarlijk voor mensen van mijn leeftijd, ik moet ook nog blijven oppassen voor dat coronavirus, want als ik op mijn beurt moet wachten om op de IC te mogen liggen……er zijn nog vele jongeren voor u…. 
ETZ… nee dank je, ik heb daar jou verloren, mijn vertrouwen verloren, en er een trauma voor de rest van mijn leven aan overgehouden…..
Hoe moet ik verder zonder jou, niemand die het weet… xxxxx

Dat had je, lef. Zo was je blond, rood, oranje, en het stond je allemaal even mooi. Ook in je kledingstijl had je lef. Op je trouwdag in 2000 wilde je er bijzonder uitzien, nee, geen witte bruidsjurk, dat paste die tijd helemaal niet bij jou. We hebben wat geshopt voordat je keuze viel op een diep paars ensemble, bestaande uit een lange rok met daarop een lange tuniek met satijnen biezen. Je zag het hangen, trok het aan en was verkocht. Geen twijfel meer mogelijk. Toen op jacht naar bijpassende schoenen, maar daar slaagde je na twee winkels te hebben bezocht al in. Diepzwarte korte laarsjes werden het. Ik vond je een plaatje, je was een plaatje. Ik vond dat je lef had, je was geen doorsnee bruid, en je oogde al helemaal niet als een vrouw van achtentwintig. Ik was zo vertederd door je dat ik je die avond zo weer mee naar huis had willen nemen, mijn jongste, mijn meisje was getrouwd en woonde niet meer dicht bij mij maar in Dordrecht. Vreselijk vond ik dat, maar al snel werd er een logeerkamer voor mij ingericht waar ik vrijwel ieder weekend verbleef.
Leuke dagen hebben we samen doorgebracht in die mooie gezellige stad. Veel gelachen, maar ook gehuild. 
Ook jou zat het niet altijd mee, maar je kon altijd op mij rekenen, ik was er voor je, en dat is altijd zo gebleven, net zoals jij er ook altijd was voor mij.
Hoe langer ik je mis, hoe moeilijker ik het vind om de dagen en nachten door te komen…xxxxxxxxxx

In mijn nieuwe huis krijgt de wieg een mooi plekje. Herinneringen aan jou zijn zo dierbaar geworden voor mij. Ik heb geen idee hoeveel wiegjes van bijna vijftig jaar oud nog op zolders zullen staan, maar jouw wiegje heb ik nog steeds. Via een omweg is het jaren geleden weer bij mij teruggekomen. Ik had het uitgeleend, en er niet dagelijks meer aan gedacht. Totdat ik bij toeval hoorde dat het wiegje niet meer in gebruik was en bij iemand op zolder stond. Het wiegje kwam bij mij terug, dat zal een jaar of dertig geleden zijn, en staat tot mijn aankomende verhuizing bij je zus op zolder. 
Ik weet nog heel goed dat mijn oog viel op de wieg tijdens een wandeling met je broer en zus. Op een zondag aan de wandel en daar zag ik ‘m staan, aan de overkant van de straat in de etalage. Het babyhuis in de st. Antoniusstraat. 
In de loop van de week werd het pronkstuk thuisbezorgd, compleet met alles erop en eraan. 
Ik vul mijn dagen met herinneringen aan jou, nog steeds is elke dag moeilijk om door te komen. Ja je moet afleiding zoeken, spring op je fiets, of ga lekker zitten lezen op je balkon…….
Allemaal lief en goed bedoeld, maar zover ben ik nog niet. Ik heb het geprobeerd, te fietsen en te lezen, maar in fietsen kan ik nog geen afleiding vinden, en tijdens het lezen gaan mijn gedachten uit naar andere dingen, zodat ik telkens weer vooraan in het boek moet beginnen. 
Ik moet niet luisteren naar goed bedoelde raad, ik zie er ook heel erg tegenop om weer naar het verzorgingshuis te gaan om mijn moeder te bezoeken. Met jou Diana had ik het geen probleem gevonden, jij vergezelde mij altijd en jij bracht de sfeer mee, ik heb dat niet in mij, de band die ik heb met oma is veel en veel anders dan de band die ik met jou en je broer en zus heb. En dat neem ik je oma nog regelmatig kwalijk, vooral nu jij er niet meer bent. 

En dan ineens is er die boosheid en het verdriet weer,  waarom jij… Ik mis je zo…..xxxxx

” Als je niet alleen wil zijn, kom dan naar mij, je bent altijd en elke minuut van de dag welkom hier “.
Dat weet ik lieve Lique, maar ik ben nu eenmaal alleen, dat was zo en dat blijft zo. Jij hebt je eigen leven, je werk, en ik vind dat ik jou steeds meer ga bemoederen, nóg meer ja. Ik las in een blad over verlies dat er moeders zijn die extra bezorgd worden om de andere kinderen ook te verliezen, en ja, soms overvalt die angst mij ook. Je broer dopt zijn eigen boontjes wel, maar over jou heb ik die zekerheid niet.
Jij gaat op in je werk, vanmiddag zei je nog tegen mij dat je blij bent dat je daarin afleiding vindt, dat kan best zo zijn, maar jij gunt jezelf geen tijd om te rouwen, je praat alleen met mij over het verlies van Diana, maar op je werk merkt niemand iets aan je. 
Alleen thuis probeer ik op papier te zetten wat ik tijdens het gesprek met de neuroloog wil vragen, én wat ik wil zeggen. In mijn hoofd weet ik het precies, maar ik ken mezelf, eenmaal daar vergeet ik de helft van al mijn vragen. Ook wil ik haar twee foto’s laten zien. De foto waarop je lachend naar mij zwaait, en de foto van de dag erna, bezweet en met je tong naar buiten aan de beademing….. de tijd tussen het maken van deze twee foto’s ben ik kwijt, die tijd kan ik niet plaatsen, die tijd is er iets gebeurd waar ik een eerlijk antwoord op wil hebben….. 
Ik mis je, meer dan ik met woorden kan zeggen xxxxx

Jij wist het, je broer en zus weten het ook, ons moeder maak je alleen maar blij met een boek(enbon). Ik ben er dan ook heel vaak mee verwend. 
Jij hebt er niet veel van meegekregen, je wist wel wat hem overkomen was en dat hij op een tragische manier in een rolstoel verder moest, maar Marc de Hond is begin deze maand ook overleden, ook ja, net als jij ook veel te jong. 
Over zijn ziekte heeft hij een boek geschreven, en dat boek heb ik cadeau gekregen van je zus. Het lezen wil alleen niet zo lukken de laatste maanden, mijn gedachten dwalen steeds weg, niet genoeg concentratie. 
Jij beheerst heel mijn denken en doen, vierentwintig uur de klok rond. 
Wat ik wel direct inkeek was het boek met de titel Corona kronieken, ook een geschenk. Het coronavirus beheerst de laatste paar maanden mijn leven, ik denk dat dat de reden is van dit extra boek. Een stukje uit het boek, 
” Donderdag 12 maart ( dag 117 van het virus). Voor mij is deze donderdag de dag geweest waarop het begon, stel ik vast, terwijl ik de afwas doe. De werkelijkheid is dat dag 1,de ware dag, ver achter ons ligt. Vermoed wordt dat het zondag 17 november is geweest, de dag waarop onze politieagenten sinterklaasoptochten bewaakten, waarop de stad Rotterdam de aanval opende op geluidsoverlast bij bruiloften. Op die dag, in de Chinese provincie Hubei, zou een naamloze vijfenvijftigjarige man besmet zijn geraakt met een virus dat de sprong van het dierenrijk naar het menselijk lichaam succesvol had voltooid. “
Ik verwacht, en velen met mij, dat ik nooit mijn vermoeden bevestigd krijg dat dit virus ook jou in enkele uren noodlottig is geworden……..
Ik ben klaar voor het gesprek, net als je zus…. 

Steeds vaker heb ik mijn emoties niet goed meer onder controle, ik huil bij het zien van leed, dierenleed, kinderen leed, ik schiet vol bij dingen die mij ontroeren, maar ook bij het zien van de wolf die schapen en lammetjes doodt.
Wolventoerisme hier niet zo ver vandaan, hoe verzin je het. Zorg ervoor dat de wolf verdwijnt naar een plek waardoor de schapen weer veilig zijn.
Geef de schapenhouders meer beschermings materiaal, we geven ook genoeg geld uit aan minder belangrijke zaken. 
Door jouw dood, lieve Diana, ben ik veranderd in een opgefokte zenuwleider. Kort lontje, opvliegend, mijn tranen zitten continu achter mijn ogen om bij het minste geringste naar buiten te treden. Ook daarom ontloopt ik mensen, ik wil niet praten, ik kan het niet aanhoren dat ” mijn opa, mijn oma, het kind van mij zus, mijn moeder “…..
Kom je voor mij, of probeer je door wat jij ook meegemaakt hebt mijn verdriet te verzachten, dat lukt nu niet, ik wil niet horen wat jij, en jij, en ook hij heeft meegemaakt. Dat wil ik niet horen, net zo min als de goedbedoelde zinnen als ‘ het verdriet wordt met de tijd minder, er komt weer een dag dat je weer lacht, zonder dat de tranen achter je ogen je emoties overheersen…… “
Ik had een innige diepe band met mijn dochter, en je helpt mij niet door me te vertellen dat dertig jaar geleden je tante ook een kind heeft verloren doordat hij onverwacht de straat overstak. 
Ik wil praten over mijn dochter, en als je dat niet begrijpt, loop dan asjeblieft met een grote boog om mij heen… 
Ik heb tijd, veel tijd nodig om het verlies van mijn dierbare dochter te verwerken. 
Ja, het is waar, ik probeer je te ontlopen en daar vraag ik begrip voor. Het is niet omdat ik je niet mag, maar nu even niet. 
Stuur me een berichtje, een kaartje voor in mijn plakboeken. Na het overlijden van mijn geliefde dochter werden alleen aan mijn schoonzoon tekenen van medeleven gestuurd…… 
Maar ik was véél meer Diana ’s moeder, dan dat haar echtgenoot haar echtgenoot was…

Vanmiddag voor het eerst even op het terrasje gezeten waar ik samen met jou op 22 december ook heb gezeten….voor het laatst….. 
Ik weet niet of ik dat ooit nog ga herhalen. Emotioneel ben ik daar nog niet aan toe, de latte macchiato heb ik met bibberende handen opgedronken, en toen ik even later verder liep leken mijn benen twee betonnen palen, ik voelde mij helemaal niet thuis in het centrum. Om eerlijk te zijn voel ik mij nergens thuis, alleen thuis…..
Ik mis je elke dag meer mijn kind……
Jou te moeten missen is zo zwaar om te dragen….. 

Geboorte tegel van Diana, is in het bezit van mijn schoonzoon, ik verwacht niet dat ik dit dierbaar stukje herinnering nog terug zal zien. Zo heeft hij ook een voor mij dierbare originele foto, 30 x 45 cm, in bezit die ik aan Diana heb gegeven omdat zij de foto graag wilde hebben. ( zie foto) De foto hing op haar slaapkamer. Schoonzoon gunt mij geen enkel aandenken aan mijn dochter, maar dat ik deze dierbare herinneringen niet terug krijg siert hem totaal niet)

Deze foto en haar geboorte tegel waren voor Diana. Na haar overlijden was het niet meer dan respectvol geweest als deze dierbare stukken door mijn schoonzoon aan mij teruggeven waren gegeven…….

Het is voor mij een drama Diaantje, welke televisiezender ik ook aanzet, al maanden zie ik niks anders voorbij komen dan IC bedden met doodzieke mensen, verplegend personeel in ruimte pakken, en geen enkel programma slaat een verslag van de hoeveelheid nieuwe en / of overleden patiënten over. Ik sta er mee op en ga ermee naar bed, en in mijn korte slaap sessie droom ik er ook nog van.
Dan zie ik jou, dezelfde beelden, dezelfde paniek en angst gaat door mij heen. Het enige verschil is dat toen jij op de IC lag, de “ruimtepakken” aan de muur hingen, klaar voor gebruik. 
Mijn dalen blijven mede hierdoor diep, pieken zijn er niet, mijn lach is niet oprecht en mijn lichaam protesteert bij alles wat ik doe….echt bij alles. 
Ik stap van Beau over op een andere zender…” vlak over de grens in Duitsland zijn er vandaag 7000 medewerkers van een slachterij in quarantaine gegaan ” , wanneer houdt het op. Wanneer zitten we midden in een volgende crisis omdat alles steeds meer getolereerd gaat worden, grootouders moeten hun kleinkinderen kunnen knuffelen is het nieuwe voorstel. 
Weer een ander programma,” wie gaan we bij een volgende uitbraak als eerste verplegen”….is dit het nieuwe normaal? 
Dan sta ik achteraan in het rijtje, ik behoor immers tot de laatsten…. 
Ik kijk uit naar mijn gesprek met de neuroloog volgende week, ook al schiet ik er niets mee op, ik wil  praten over wat mij dwars zit, ik wil antwoord op mijn vragen……. 
Lieve Diaantje, je had nog jaren voor de boeg, je had plannen, samen zouden wij gaan vliegen…….. 
Je leeft voort in ons hart lieve dochter, 
tot onze hereniging hier op deze aarde. 
Dikke kus van mama xxxxxxx

Verdriet weg eten, weg snoepen, transpireren, koude rillingen, hartkloppingen, huilbuien en boosheid, heel herkenbaar vertelde mijn pedicure vandaag tegen mij. Dat doet rouwen met je.
Het kost mij véél moeite om aardig en geduldig te blijven tegen de mensen om mij heen.
Toch voelt het alsof ik iets onder de leden heb, ik sta wankel op mijn benen en ben snel moe. Niet zeuren maar doorgaan, iedereen heeft weleens iets.
Ik ben niet iemand die snel naar de huisarts gaat, dat deden / doen jij en je zus ook niet. Jullie gingen, gaan, véél te lang door, misschien een familie kwaal. 
Het blijft door mijn hoofd spoken dat jij al langere tijd bleef hoesten,en dat gespook werd alleen maar erger door het uitbreken van het coronavirus. Half februari werd het virus ontdekt zeggen de artsen. Nou, daar geloof ik niks meer van. Naar de apotheek, zei de vervangende huisarts, hoestdrank halen. Geen resultaat, dan toch maar codeïne, en toen ook dat niet hielp nog een longfoto waarvan je op maandag 22 december de uitslag kreeg, niks aan de hand, het hoesten gaat vanzelf wel weer over…..?? 
Die nacht werd je opgenomen met een hersenbloeding…..
Je verbleef tien dagen op de IC, het ging beter met je dus je mocht van de IC af. Twee dagen later lag je weer op de IC, aan de beademing. 
Veel zal ik er niet aan hebben, maar ik wil tijdens het gesprek volgende week met de neuroloog toch mijn mening geven over hoe ik denk over de behandelwijze van jou Diana. Waarom was daar niet bekend dat je al een week of vijf aan het hoesten was. Ik kan het antwoord raden, er was toen nog niet bekend dat er een virus rondwaarde…..er wordt steeds meer bekend over het ontstaan van het virus, wellicht krijg ik nooit een bevestigend antwoord, maar ik vind geen rust vóór dat ik mijn vermoeden gedeeld heb mijn kind…… 

” Niet huilen, nee niet huilen, dat is niet goed voor je”. Wat is in plaats van huilen dan wel goed voor me? Huilen is niet tegen te houden, het overvalt me op willekeurige momenten. 
Geen seconde in mijn leven heb ik erbij stilgestaan dat ik één van mijn kinderen zou kunnen verliezen aan de dood. Dat zou ook niet normaal geweest zijn als ik die gedachte als normaal had ervaren. Je denkt eerder aan je eigen sterfelijkheid als je tot de ouderen gaat behoren, of aan je ouders als die op leeftijd zijn. 
Mijn vader heb ik nooit gekend, hij nam de kuierlatten toen ik nog geen twee jaar oud was, maar ik heb vernomen dat hij op 61 jarige leeftijd overleden is. Mijn moeder is nog in leven, en ik krijg nu vast een emmer shit over mij heen als ik beken dat ik woedend geweest ben, indirect op haar, omdat zij er nog wel is met haar bijna 92 jaar, en mijn kind mocht nog geen 50 worden. Ze herkent mij niet meer, ook al houdt ze bij hoog en laag vol dat ze mij wel “ergens” van kent. 
In maart heb ik mijn moeder voor de laatste keer gezien, ik denk dat ze nu heur haar in een paardenstaart heeft als ik weer op bezoek mag komen. Mijn oudste dochter mag één keer per week een uur op bezoek komen, en tegen haar vertelde moeder dat het niet uitmaakt dat ik, haar dochter, niet op bezoek mag komen, er komt bezoek genoeg zei moeder………’
Ik heb goede herinneringen aan de bezoeken die jij en ik wekelijks brachten aan je oma, hoe jij omging met de dementerende oudjes zal ik nooit vergeten, je hield hele gesprekken met ze, recht voor z’n raap, en nooit op betuttelende toon zoals de verzorging dat doet. Je bracht ze op jouw manier allemaal aan de praat en aan het lachen. 
Ik ben in staat om het door de buurt te schreeuwen, dat ik je zo verschrikkelijk mis….dat het verder gaan zonder jou zo uitzichtloos is….. 

19:30 het nieuws van donderdag 4 juni op RTL 4. In januari al mensen met corona klachten in Nederland.

Als moeder voel je dingen aan, het kon niet zo zijn dat de hersenbloeding mijn dochter fataal geworden was. Ik heb het diverse malen gezegd nadat bekend geworden was dat het coronavirus in Nederland gesignaleerd was. Diana had de operatie om de ader in haar hersens te sluiten goed doorstaan, dat werd mij persoonlijk door de neuroloog verteld.

Diana hoestte al vanaf begin december. Toen het hoesten maar niet overging maakte ze een afspraak met de huisarts. Deze gaf haar het advies naar de drogist of apotheek te gaan om een hoestdrank te kopen. Drie weken daarna hoesste Diana nog steeds, dus weer een afspraak gemaakt. Dit keer kreeg ze het medicijn codeïne voorgeschreven, maar ook dat had geen resultaat. Dan nog maar een foto van de longen, maar deze toonde geen bijzonderheden. Het was klaar voor de huisarts, het zou wel weer overgaan…..deze mededeling kreeg jij op 22 december van de huisarts te horen.

22 December was je eerste vakantiedag, twee weken zou je gaan genieten van je wintervakantie, en samen hebben we diezelfde maandag nog in het centrum op een terrasje gezeten. We namen rond een uur of vijf afscheid, en jij herinnerde mij er nogmaals aan dat wij de volgende ochtend op tijd bij de kapper moesten zijn. Verslaap je niet moeder, zei je nog, en we zwaaiden naar elkaar tot je de hoek om was.

De volgende ochtend rond negen uur werd ik gebeld door je man, je was rond middernacht onwel geworden, en na enige tijd heb je zelf aangegeven dat je man de ambulance moest bellen. In het ziekenhuis werd geconstateerd dat je getroffen was door een hersenbloeding. Je hoestte nog steeds maar daar werd verder géén aandacht aan geschonken. Toen je een aantal dagen op de IC had gelegen werd je plots overgeplaatst naar de gewone afdeling, het ging beter met je, werd ons verteld.

Twee januari ’s nachts ging het ineens zo slecht met je dat je teruggestuurd werd naar de IC, je was in slaap gebracht en lag aan de beademing, een heel akelige aanblik, je tong uit je mond…maar het slapen zou je goed doen….

Je bent niet meer wakker geworden, ondanks dat de hooggehakte jonge neurologe ons vertelde dat er nog genoeg opties open waren…..

Ik wist het direct toen half februari het coronavirus bekend werd, ik heb al die tijd gevoeld dat er iets niet klopte in het verhaal van het ziekenhuis. Het langdurig hoesten, je was stabiel toen je op de IC lag, het is misgegaan toen je werd overgeplaatst naar de gewone afdeling.

Op vier januari was je nog steeds niet wakker, het lukte niet om je met pijnprikkels wakker te maken, je was in comateuze toestand geraakt waaruit je niet meer zou ontwaken……