Maandelijks archief: november 2022

Totdat jij er niet meer was dacht ik eigenlijk niet zo vaak aan de dood Diaantje. Het was de ver van mijn bed show.
Nu denk ik vrijwel dagelijks aan de dood. Het lijkt alsof ik het aantrek. In tijdschriften, op sociaal media, het gaat steeds vaker over de dood. 
Eergisteren was ik samen met je zus bij je oom, mijn enige broer. Het was een leuke en lekkere dag, je oom had gekookt, er was appeltaart met slagroom waar je zus gek op is, ja, het was een fijne dag.
Je zus had buiten mij om afgesproken. ” Zo, zei ze, dat staat vast want ik ken je, er komt anders weer niets van.
Jij kende mij al langer zo Diaantje en je zus begint mij nu ook te kennen. 

Sinds jouw en oma’s overlijden zien wij elkaar vaker, en dat wil ik graag zo houden Diaantje. Er is een tijd geweest dat wij elkaar sporadisch zagen, soms nog weleens bij oma in het verzorgingshuis, maar oma is er ook niet meer. Oma overleed elf maanden na jou.

Oma was geen familiemens, er waren lange tijd genoeg ooms en tantes om naar toe te gaan, maar oma had er niets mee. Oma had geen behoefte aan familie bezoekjes . ” Nee, we gaan nergens op bezoek en hier hoeft ook niemand op bezoek te komen “. Zo was je oma.
Soms denk ik dat oma dat doorgegeven heeft aan mij, ik ben ook niet van bezoekjes afleggen en jullie alledrie ook niet.

Sinds jij er niet meer bent sta ik véél meer stil bij onze sterfelijkheid. Het leven kan zomaar ophouden voor mij, voor ons allemaal. Het risico is ook veel groter naarmate we ouder worden. 
Daarom wil ik de tijd dat wij hier nog zijn verbonden blijven met elkaar. 
In het bijbelboek spreuken hoofdstuk 9 :11 / 17 staat dat niemand zijn of haar tijd weet. Tijd en toeval treft ons allen, je wordt niet van tevoren door God ingelicht wanneer jouw dag aanstaande is…..en dat is maar goed ook.

Ik mis je zo lieve Diaantje 😘😘

Als de slaap uitblijft en de nacht lang duurt, dan is sterren kijken een optie. Weet je nog Diaantje dat we samen uren voor het raam stonden om sterrenbeelden te zoeken ?
Wij woonden toen nog in Zanddonk en vanuit jouw slaapkamer speurden wij om beurten de sterrenhemel af. Op marktplaats had ik een sterrenkijker op de kop getikt en om beurten tuurden wij de ruimte in.
Ach mijn lieve Diaantje, memorys, je moet ze koesteren zeggen ze. Dat doe ik ook maar ik zit nog midden in mijn verdriet dat zomaar ineens kan opduiken.
Dat begrijpen veel mensen niet. Ik kan mijn laatste dagen met jou niet loslaten, ik zie je pogingen om met je zus en mij te praten, je stak je duim naar ons op als het tijd was om te gaan. Ik had zo graag bij je gebleven, je vast willen houden, dag en nacht…..
Er is zoveel wat ik niet hier wil delen, niet  kán delen, maar juist de laatste dagen van jouw leven kan ik niet loslaten, maken mij keer op keer spontaan aan het huilen. 

Ik maak mij zorgen om je zus. Ze werkt zich een slag in de rondte voor een salaris waarvoor menigeen de middelvinger zou opsteken. Werk dat haar behoorlijk wat lichamelijke klachten oplevert.  Als ik zo nu en dan eens binnenloop staat ze te sjouwen als een bouwvakker…….
Al geruime tijd heeft ze veel pijn en loopt daardoor ook moeilijk. Eindelijk maandag naar de huisarts. O wee als deze haar niet serieus neemt……
Echt Diaantje, ik blijf er bij dat alle slechte gebeurtenissen van de laatste twaalf jaar zich opgestapeld hebben, onverwerkt zijn gebleven en jouw overlijden daar een hele grote schep bovenop heeft gestapeld. 
Je zus en ik staan alleen in ons verdriet om jou, maar beiden zijn wij niet zo dat we iedereen maar aanklampen met onze sores, het gaat altijd goed met ons, tot we ons huis binnengaan en de deur in het slot draaien, ons afsluiten voor alles en iedereen.

Werken moet om te kunnen leven en in je onderhoud te kunnen voorzien. Maar er zijn héél véél zaken waarmee ik moeite heb hier in Nederland. 
Je zus staat altijd voor mij klaar en voorzover ik kan sta ik ook klaar voor haar…..
Je zus heeft niet ” jouw ballen ” als je begrijpt wat ik bedoel. Wat jij niet wilde dat deed je ook niet, geen denken aan. Jij gaf je mening ook niet met een omweg maar eerlijk en duidelijk. 

Gelukkig is je zus maandag patiënt nummer één. Ik hoop dat ze op haar strepen staat en voor zichzelf opkomt……🙏🏼🙏🏼

Wat duren de dagen lang als je de deur niet meer uitkomt Diaantje. Ik wil wel maar het gaat niet. Blijven proberen, maar dat is niet makkelijk. Ik heb zo te doen met je zus die zich een slag in de rondte werkt en daarnaast ook nog met mij opgescheept zit.
Niet kunnen slapen en vechten tegen mijn tranen. Ik heb de energie niet om naar de overkant te lopen om een brief te posten.
Ik heb mezelf altijd een sterke vrouw gevonden, dat vond jij ook Diaantje, ons ma kon alles, maar dat is echt verledentijd. 

” Toch maar een fiets aanschaffen ” dan kan je zo binnendoor naar de Albert Heijn ‘. Ja, de fiets is er gekomen, maar ook die staat stil, ik durf het niet.
Ik tril van top tot teen zodra ik de fiets zie.
Ja Diaantje ik heb deskundige hulp nodig anders kom ik niet uit dit dal. Ja ik heb twee keer hulp gehad maar ook weer stopgezet. Telkens op de klok kijken, vragen stellen die er helemaal niet toe deden, knikken en met een pen op de tafel tikken, telefoontjes tussendoor……ik werd er nóg gestoorder van……

Mijn enige gezelschap is kater Gijs en ik ben heel blij met zijn gezelschap. Hij is nóg aanhankeler geworden nadat ik terug kwam van de bruiloft van je neef. Gijs was nog niet eerder vier dagen zonder mij geweest. Oh ja, er is goed voor hem gezorgd maar Gijs is vreemde mensen niet gewend. Hij volgt mij overal in huis, heeft zijn eigen plekje voor het raam op zijn eigen kattenstoel.
Gisteren speelde RKC tegen AZ, nou dan heb ik geen kat aan hem, kijken naar al die drukte vindt hij geweldig, ik ook want het geeft een paar  uur wat afleiding Diaantje.  Jij zou dit ook geweldig hebben gevonden, en ook die herinnering is erg moeilijk, dat ik niks meer met je kan delen lieverd.

Hoe ik door deze periode heen moet komen weet ik nog niet Diaantje…..komt tijd komt raad , ik laat het maar over mij heenkomen.
Ik mis je zo heel erg lieve Diaantje ❤❤❤

Afgelopen week werd ik vierenzeventig, alweer een jaar waarvan ik blij ben dat het voorbij is.
Ik heb wat minder geschreven de laatste tijd Diaantje, minder gedeeld, maar jij was geen seconde minder in mijn hart en mijn gedachten. 
Het was een heel vreemd en eenzaam jaar, alweer !  

Verhuisd, mijn draai niet kunnen vinden, en ik bemerk nu dat ik mijn draai nog steeds niet heb gevonden. Het leek goed te gaan, maar ik voel dat ik nu weer een paar stappen terug ben gegaan. 
Het verdriet is in alle hevigheid weer terug, huilen doe ik hier thuis, ik kom nog nauwelijks buiten. 
Ik sluit mij af voor iedereen, bewust. Ik doe de deur voor niemand open, tenzij je je van te voren aankondigt.

De kaart van mijn schoonzoon waarin hij schreef géén contact meer met mij te willen hebben heeft er ook ingehakt. Omdat ik het niet bebrijp Diana.
Wat voor onvergeeflijks heb ik hem aangedaan ?
De wereld is zo anders toen jij er nog was Diana. 
We waren redelijk onbezorgd tot de corona pandemie opstak. Nog steeds gaan mijn gedachten terug naar begin 2020, de uitbraak van corona. Jij was eind 2019 al een poos doodmoe, je hoestte al weken en had meer hoofdpijnen dan anders……..achteraf heb ik nog steeds mijn twijfels over de aanpak van de huisarts.

Ik heb even niet mijn gedachten gedeeld. Ik hield ze voor mijzelf in de beslotenheid van mijn huis.
Ik heb veel gehuild, én nog gebeurt dat dagelijks. 
Ik zit niet iedere avond gezellig in de met kaarsjes verlichte huiskamer. De energiekosten beperken dat de verwarming mijn woonkamer behaaglijk maakt dus mijn verwarming blijft nog altijd uit .
Vroeg naar bed om het een beetje aangenaam te krijgen. Nederland is Nederland niet meer Diana. 
Misschien had jij er anders op gereageerd als ik, jij liet je nooit voor één gat vangen …….

Natuurlijk ga ik weer delen met je Diaantje, maar alles was me even te veel, er gebeurde te veel , ook en vooral in mijn hoofd…….
Maar uit mijn hart en mijn gedachten ben je nóóit lieve, lieve Diaantje, knuffelkind van mij ❤❤❤…….. ik mis je meer en meer……..