Maandelijks archief: mei 2026

Er bestaan volken / culturen waar dit gereedschap nog steeds gehanteerd wordt. Ik noem het maar gereedschap want ik weet zo gauw niet iets vriendelijkers. Een buitenlandse buurvrouw, waar ik jarenlang bij op dezelfde etage gewoond heb, gebruikte voor haar dochtertje een broekriem van haar man, de sul stond erbij en keek ernaar…..

Tussen mijn huis en het huis van deze dame zaten nog vier huizen, maar het klappen van de zweep ( broekriem ) kon je tot in mijn huis horen, dwz, het geschreeuw van haar kind. Natuurlijk gemeld, meerdere keren, maar nooit een resultaat gehoord.

Maar over cultuur gesproken. Over bontkraagjes bijvoorbeeld. ik begreep lange tijd niet wat daar nu mee bedoeld werd. Jongeren dus, getinte jongeren. Jongeren die uit een andere cultuur / land komen. Vanmiddag liet ik samen met mijn dochter haar hond uit.

Opeens zag ik mijn dochter een spurt nemen en roepen; ” ( kom dat hier zeggen, kom dat hier tegen mij zeggen’. ) Ja, ik zag ze wel voorbij gaan op hun fatbike, maar wat zij tegen mijn dochter riepen verstond ik niet.

Twee tieners die regelmatig de winkel bezochten waar mijn dochter werkt. Blikjes opentrekken en leeg terugzetten, chocolade openmaken, half opeten en terug leggen en ga zo maar door. Dus op een gegeven moment gaf mijn dochter de twee een winkel verbod.

Blijkbaar hebben de ouders van deze twee geen gereedschap in huis en ook nooit gehad. Opwachten na sluitingstijd, mijn dochter uitschelden voor slet, hoer, en ik weet niet wat nog meer. Ik vraag aan mijn dochter of er geen beveiliging daar rondloopt met sluitingstijd…..😡

Ik vroeg mijn dochter waarom zij het ineens op een lopen zette en begon te roepen….” Hoorde je niet wat die twee tegen mij riepen, dat waren die twee die ik een winkel verbod gegeven heb”, wat hebben die twee hier te zoeken, aan het andere eind van de stad ? !!

‘ Daar loopt die vieze hoer van het winkelcentrum met haar kankermoeder’. ‘

  Nou, ik ben inmiddels alweer enkele uren thuis, maar dit laat mij niet los……hoe is het mogelijk dat Nederland maar doorgaat met het binnenhalen van dergelijk uitschot, want je maakt mij niet wijs dat dit normaal tiener gedrag is, en ik verwijt de gemeente dat er rond sluitingstijd géén beveiliging is voor de medewerkers van het winkelcentrum. 😡😡

( met elkaar naar huis gaan moet verplicht zijn , is dat zo moeilijk… )

Het begon ergens in 2005, 2004 kan ook, ik werd lid van Waalwijk-web. Ik herinner mij dat ik toen nog enigszins spontaan was, niet zwaar op de hand zoals nu. Het was een groep waar je dingen uit je woonplaats deelde met anderen, eenvoudige woordspelletjes deed, en raadsels oploste. Ik had nog niet zo lang een pc, gekregen van mijn broer. Ik had dat aanbod al een paar keer afgewezen, maar op een dag stond mijn broer met het apparaat voor de deur.

Ik ontdekte dat Nederland uit meer bestond dan Waalwijk. In 2007 maakte ik kennis met Elisabeth, weliswaar via een andere groep, maar inmiddels zijn wij al twintig jaar vriendinnen zonder elkaar in levende lijven te hebben gezien. Een kostbare vriendschap, wij delen alles met elkaar en vertrouwen elkaar honderd procent.

Inmiddels heb ik geen pc meer, wat ik doe gaat via mijn mobieltje en dat is prima voor mij. Ook via mijn mobieltje blijf ik in contact met allen die mij dierbaar zijn. Ik heb nog een leuke herinnering die ik onlangs weer achter in de kast zag liggen. Het rode spreuken boekje uit 2005. Op Waalwijk-web plaatste ik elke dag een spreuk, en ik ga ze hier ook plaatsen, tenminste, als ik eraan denk…..🤭

Vanmiddag fietste ik van de appie naar mijn lieve kleine manneke. Vlak bij de appie stonden drie dames waarvan ik de middelste al zeker 50 jaar ken, en ook al een hele poos niet gezien heb, een geloofsgenootje.
Hoe blij was ik met haar spontane knuffel. Ondertussen ben ik al enkele uurtjes thuis, maar haar warme, welgemeende knuffel geeft nog steeds warmte…..😍
Dank je wel Ans…..❤️❤️

Ik ga nóg een spontane knuffel vermelden, dezelfde dag, bij dezelfde appie aan het Bloemenoordplein. Petra met man en zoon, en ook van Petra een spontane knuffel. Petra, van Tuttemerullen aan het Antoniusplein. Zo vaak in haar heerlijke rommel winkel geweest, en zoveel leuke/ grappige dingen daar op de kop getikt……
De winkel is sinds korte tijd weg, maar de herinneringen zullen altijd blijven.
Zeker ook aan deze twee lieve vrouwen die mij een spontane, welgemeende knuffel gaven als teken van echte vriendschap. Vriendschap die blijft bestaan ook als je elkaar een tijd niet ziet of hoort.

Van knuffels die recht uit het hart gegeven worden gloei je nog héél lang na, je voelt je weer mens, een mens van waarde, ik hoor er nog bij. Eén dag verder nu, maar terugdenkend aan gisteren maakt mij weer héél erg blij…..❤️❤️

Als ik hem niet vergeet heb ik altijd een reserve bril bij mij. Ik ga van huis met de ene bril op mijn haar, en de andere in mijn tas. Zo ook gisteren. Nu heeft mijn kleine manneke er lol in, om zodra ik binnenkom de bril van mijn hoofd te plukken.
Zo ook gisteren en toen ik naar huis ging kon ik de bril nergens vinden. Zal ik nog wel een keer tegengekomen bij een volgend bezoek…..

Thuisgekomen haalde ik de reserve bril uit mijn tas want zonder zie ik echt niks. Maar nu zag ik ook niks, hoe kon dit nu? Drie keer het glas schoongemaakt, maar mijn zicht verbeterde niet.
Ik wilde toch niks missen van het voetbalgebeuren voor mijn huis. Ik begon scheel te kijken dus zat er niets anders op dan mijn lelijke oma bril uit de kast te halen.

Toen ik vanmorgen mijn vest aantrok en mijn hand in de zak stopte voelde ik de bril daarin zitten. Had ik die dan bij mijn bezoek aan mijn kleine manneke toch in mijn vestzak gestopt ? Dat moet dan wel.
Ik bekeek mijn bril nog eens goed, sterkte 2.5  De reserve bril in mijn tas …..sterkte 1.00….
Geen wonder dat ik scheel keek, zat deze bril al zolang als reserve bril in mijn tas ?? 🤭🤭