Written explanations of vote Kathleen VAN BREMPT

Het beschermen van onze kinderen en het beschermen van onze privacy zijn geen tegengestelden.
De strijd tegen seksueel misbruik van kinderen en de online verspreiding van beelden daarvan is voor ons van groot belang. Daarom hebben wij eerder een tijdelijke uitzondering gesteund die het mogelijk maakt om gekend materiaal van kindermisbruik vrijwillig op te sporen, met respect voor de privacy en zonder de eind-tot-eindencryptie te doorbreken.
Maar wat tijdelijk moest zijn, duurt ondertussen al vijf jaar. Nog altijd is er geen definitief wettelijk kader dat kinderen beter beschermt, slachtoffers ondersteunt én de privacy van burgers respecteert. In plaats daarvan wordt dezelfde tijdelijke oplossing telkens opnieuw verlengd.
Dat is geen goed beleid. Het legt de verantwoordelijkheid bij onlineplatformen, die zelf bepalen of en hoe ze scannen. Dat biedt kinderen onvoldoende bescherming en laat fundamentele keuzes over privacy en veiligheid over aan private bedrijven.
Daarom vragen wij een expliciet verbod op het doorbreken van eind-tot-eindencryptie en een verlenging van maximaal één jaar. Zo blijft het mogelijk om beelden van seksueel kindermisbruik op te sporen, terwijl Europa eindelijk werk maakt van een definitief wettelijk kader dat kinderen beschermt én de privacy van burgers respecteert. Een spoedprocedure maakt die noodzakelijke verbeteringen onmogelijk. Daarom stemmen wij tegen.

In de huidige geopolitieke context is een sterke en op regels gebaseerde relatie met Latijns‑Amerikaanse landen van groot belang voor de Europese Unie. In paragraaf 29 van dit verslag werd in het bijzonder de handelsovereenkomst tussen de EU en Mercosur naar voren geschoven als een voorbeeld daarvan. Maar zo'n handelsovereenkomst staat nooit los van de context, en daar moet ook rekening mee worden gehouden. Een degelijk kader en extra hefbomen om de sociale en ecologische gevolgen van de overeenkomst op te vangen, zijn daarom essentieel. Vandaag blijven er echter nog onduidelijkheden over deze garanties, vooral inzake ontbossing en arbeidsrechten. Om niet vooruit te lopen op de lopende parlementaire toetsing, heb ik er vandaag voor gekozen me te onthouden van stemming over paragraaf 29.

Ik stemde tegen het bezwaar inzake de EU-ontbossingsverordening, omdat ik de verordening volledig steun en geloof in een tijdige, effectieve uitvoering. Net als velen stel ik mij vragen bij de manier waarop de Europese Commissie landen classificeerde – de lijst lijkt eerder politiek gemotiveerd dan gebaseerd op feitelijke ontbossingsrisico’s. Maar dat mag geen reden zijn tot uitstel. De ontbossingsverordening voorziet bovendien in een regelmatige herziening van de landenclassificatie, met een eerste geplande update in 2026 op basis van nieuwe data van de FAO.
Eind 2024 deden we, tegen onze eigen voorkeur in, reeds een concessie aan de Commissie door akkoord te gaan met een uitstel van één jaar. Dit om bedrijven en lidstaten extra tijd te geven voor de uitvoering. De landenlijst die in mei 2025 werd gepubliceerd, vormt het sluitstuk van dat traject. Deze lijst nu, vlak voor de inwerkingtreding, opnieuw in vraag stellen creëert rechtsonzekerheid en ondermijnt het vertrouwen van bedrijven en overheden die al zwaar geïnvesteerd hebben in naleving.
Vele bedrijven – ook Belgische – en ngo’s uit het Globale Zuiden vragen om een robuuste, tijdige uitvoering. Nieuwe uitzonderingen zouden de geloofwaardigheid van de EU schaden. Daarom blijf ik me inzetten voor een geloofwaardige, uitvoerbare en rechtvaardige toepassing van de ontbossingsverordening.

Supporting Egypt during these difficult times is important. However, it is equally crucial to link trade and aid to sustainability and human rights guarantees. The trilogue outcome is therefore disappointing, as it lacks substantial conditionalities. Moreover, the text places disproportionate emphasis on Egypt’s role in curbing migration to the EU – a role that is in itself not without controversy and requires critical reflection. At the same time, the text fails to address crucial reforms in social stability, security, law enforcement and human rights protections, all of which are essential for a genuinely sustainable partnership.
In short, showing support for Egypt in principle is good, but we need to continue signalling our clear dissatisfaction with weak conditionalities – not only in this agreement, but also in future agreements with other partner countries.

We maken ons ernstige zorgen over de precaire toestand waarin de staalsector en vele energie-intensieve industrieën in Europa zich vandaag bevinden. Globale overcapaciteit, illegale staatssteun van China, de handelsoorlog van Trump en hoge energieprijzen, door onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen, maken het onze industrie erg moeilijk. We verwachten van de Commissie dat die snel komt met resultaatgerichte acties om een kader te creëren dat decarbonisatie en innovatie ondersteunt en waarin onze industrie haar concurrentiekracht kan terugwinnen. Dat is broodnodig voor onze economie, onze transitie en onze werkgelegenheid. We hebben daarvoor een gepast beleidskader, dat we nog verder kunnen versterken. En we moeten daarvoor, terecht, miljarden publiek geld investeren. We moeten dan echter ook verwachten van de bedrijven, die die miljarden ontvangen, dat ze deze daadwerkelijk in Europa investeren om de duurzame transitie voort te zetten, lokale werkgelegenheid te beschermen en de positie van Europa in de wereld te versterken. Aan staatssteun moeten voorwaarden verbonden worden. Het nationaliseren van de staalsector, of andere sectoren die op mondiaal niveau moeten en kunnen concurreren, is echter niet de oplossing. Daarom heeft Vooruit zich onthouden bij het mondelinge amendement op amendement 1.

Heldere regelgeving en simpelere en toegankelijke procedures zijn belangrijk voor het concurrentievermogen van Europese bedrijven. Als Vooruit steunen we elke inspanning om wetgeving minder complex en de implementatie en handhaving ervan effectiever te maken. Maar door overhaast en ondoordacht het mes te zetten in Europese wetgeving, dreigen we net het tegenovergestelde te bereiken. Het is het foute signaal voor investeerders en bedrijven die vandaag inzetten op innovatie, duurzaamheid en weerbaarheid. Het creëert onnodige rechtsonzekerheid en biedt onvoldoende antwoord op de uitdagingen waar de Europese industrie vandaag voor staat. Snijden om te snijden dreigt onze doelstellingen op de lange termijn te ondermijnen en het concurrentievermogen van de Europese industrie net te schaden, terwijl de voorstellen die nodig zijn om de energiefactuur te verlagen, barrières in de interne markt weg te werken en bedrijven te wapenen tegen oneerlijke concurrentie, uitblijven. Daarom stemmen we vandaag tegen een versnelde procedure voor het omnibuspakket. Er is nood aan een grondige en coherente aanpak met een goede balans tussen simplificatie en nieuw beleid. Dat vraagt om uitgebreid overleg en samenwerking tussen de beleidsmakers, het middenveld en de industrie zelf, geen overhaaste beslissingen die op een drafje door alle instellingen worden gejaagd.

De financiële steun aan Oekraïne vanuit Europa is en blijft cruciaal. Niet alleen tijdens de oorlog, maar ook voor de wederopbouw van het land nadien. Het is de verantwoordelijkheid van alle partners om die financiële steun mogelijk te maken. Het Europees Parlement heeft al verschillende keren in resoluties opgeroepen om daarvoor ook te kijken naar de bevroren Russische tegoeden. Het politieke signaal dat Rusland, als agressor, mee moet opdraaien voor de kosten van heropbouw van Oekraïne, is er één die we vanuit het Europees Parlement volledig ondersteunen.
Over hoe en wanneer die Russische tegoeden kunnen worden ingezet, doet het Parlement geen uitspraak. Het is aan de Raad en de Commissie om nauwlettend de financieringsnoden vandaag en in de toekomst in kaart te brengen en in een coherent en juridisch sluitend plan te voorzien. We onderschrijven in dat opzicht volledig het standpunt van de Belgische regering, die terecht wijst op de juridische problemen en de risico’s verbonden aan het onbezonnen confisqueren van de Russische tegoeden. Die risico’s kunnen onder geen beding worden afgewenteld op België en de Belgische belastingbetaler alleen, en moeten wat ons betreft altijd collectief en solidair door alle landen die de tegoeden willen gebruiken, worden gedragen.