Mahya Moq

“و نه او که مردم هم نفهمیدند که کتاب بدون امام, کتاب نیست, کاغذ و نوشته ای است بی روح و جان و نفهمیدند که قبله بدون امام قبله نیست و کعبه بدون امام سنگ و خاک است و قرآن بدون امام, خانه بی صاحبخانه است.”
― سید مهدی شجاعی, کشتی پهلو گرفته

“«مَتی، تو الآن دخترِ کوچیکی هستی. اما هیچ‌کی دختربچه و پسربچه نمی‌مونه - مثلِ خودِ من. یه‌هو دختربچه‌ها ماتیک می‌زنن و پسربچه‌ها ریش می‌تراشن و سیگار می‌کشن. پس خیلی گذراست؛ روزگارِ بچگی رو می‌گم. امروز ده سالته، تو برف می‌دویی می‌آی منو ببینی، و حاضری با من تو خیابون اسپرینگ سُر بخوری؛ فردا بیست‌ساله می‌شی و پسرا می‌آن تو اتاق نشیمن منتظر می‌شن تا حاضر شی و با هم برین بیرون. یه‌هو می‌بینی باید به دربونا انعام بدی، فکرِ گرونی و ارزونیِ لباسات باشی و با دوستات واسه ناهار قرار بذاری و همه‌ش فکر کنی چرا یه مردِ درست و حسابی واسه‌ت پیدا نمی‌شه. همیشه همین‌جور بوده. ولی مَتی حرفِ من -اگه حرفی داشته باشم- اینه که سعی کن مطابقِ تواناییا و آرزوهات زندگی کنی. اگه به مردم قولی می‌دی کاری کن بفهمن از تهِ دل داری قول می‌دی. اگه تو کالج با یه دخترِ خنگ هم‌اتاق شدی، سعی کن کاری کنی بیشتر بفهمه. اگه بیرونِ سینما واسّادی و یه پیرزن میاد بهت آدامس بفروشه، اگه یه دلاری داری همه‌شو بهش بده -ولی فقط یه طوری این‌کارو بکن که بهش برنخوره. درستش اینه، بچه‌جون. خیلی چیزا می‌تونم بهت بگم بگم مَت، ولی نمی‌دونم حرفام درسته یا نه. تو خیلی کوچولویی، ولی حرفمو می‌فهمی. بزرگ که بشی دخترِ باهوشی می‌شی. اگه دختر باهوش و باحالی نشی می‌خوام اصلا بزرگ نشی. تو باید عالی باشی، مَت.”
― جی. دی. سلینجر

“دختر سياسى، بهتر از پسر سياسى است. مردان، انگار كه براى حضور در معركه ى سياست به دنيا مى آيند؛ اما زنان، بر اين ميدان منّت مى گذارند كه پا در آن مى نهند. هر جا زنى به خاطر عدالت مى جنگد، آن جا عطرى پيچيده است شيرين و شورانگيز و بهشتى.”
― نادر ابراهیمی, واقعیتهای پرخون

“گیسو را که می‌بافتند، نوکش از زیر چارقد بیرون می‌زد و بر پشت می‌لغزید. گیسو یکی از نهانی‌ترین سرمایهٔ زن بود که نامحرم نمی‌بایست ببیند. مردی از «شارسان» به ده ما آمده بود، برای خریدن کتیرا‌ که من نسبت به او احساس تحسینی پیدا کردم. این، از آن‌رو بود که به من گفتند که دختری از خویشان خود را دوست می‌داشته و به خواستگاری‌ش رفته بود، ولی او را به او نمی‌دادند. سرانجام فکری به خاطرش می‌رسد. روزی که دختر به حمام رفته بوده، کمین می‌کند و سر «بینهٔ حمام» در حالی‌که او خود را با حوله خشک می‌کرده، ناگهان می‌جهد و مشتی از گیسوانش را می‌بُرد و بیرون می‌رود.
همین کار، خانوادهٔ دختر را راضی می‌کند که او را به او بدهند. ظاهراً بعد از این عمل، کس دیگری حاضر نمی‌شده است او را بگیرد. گییو، نشانهٔ ناموس بود و با همین بریدن، بی‌آنکه دختر تقصیری داشته باشد، گویی در حکم آن قرار می‌گرفته که ناموسش را خدشه‌دار کرده‌اند.
دلیل دیگر آن است که در قدیم، زنان بدکاره گیسویشان را می‌بُریدند و خطاب «ای گیسوبریده!» دشنام بوده است

/ روزها، جلد اول، نشر یزدان، چاپ ۸۷، ص ۲۷۷ و ۲۷۸”
― محمدعلی اسلامی ندوشن