Παρά το γεγονός ότι ο εναλλακτικός τρόπος επίλυσης διαφορών μπορεί να είναι ταχύτερος, λιγότερο δαπανηρός και πιο αποτελεσματικός, τόσο για τις εμπλεκόμενες οικογένειες όσο και για τα ευρωπαϊκά μας δικαστήρια, λίγες είναι οι υποθέσεις απαγωγής από γονέα που καταλήγουν στη διαμεσολάβηση.
Η συντονίστρια υποστηρίζει τη διαμεσολάβηση ως έναν πρακτικό και αποτελεσματικό τρόπο επίλυσης διασυνοριακών οικογενειακών διαφορών. Σε περιπτώσεις απαγωγής παιδιού από γονέα, η δικαστική απόφαση για την επιστροφή ενός παιδιού είναι συχνά μόνον η αφετηρία μιας μακροχρόνιας νομικής διαμάχης που μπορεί να συνοδεύει ένα παιδί μέχρι την ενηλικίωσή του και να έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη και την ευζωία του.
Η διαμεσολάβηση μπορεί να συμβάλει στο να αποφεύγονται οι χρονοβόρες και δαπανηρές δικαστικές διαμάχες, βοηθώντας τους γονείς να αποφασίσουν από κοινού είτε να διασφαλίσουν την ταχεία επιστροφή του παιδιού είτε να αποτρέψουν μια άσκοπη αλλαγή κατοικίας του παιδιού. Μπορεί επίσης να δώσει τη δυνατότητα στους γονείς να βρουν μόνιμες λύσεις για το καθεστώς επιμέλειας.
Ο κανονισμός (ΕΕ) 2019/1111 του Συμβουλίου της 25ης Ιουνίου 2019 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας, και για τη διεθνή απαγωγή παιδιών (κανονισμός Βρυξέλλες ΙΙβ) εφαρμόζεται από την 1η Αυγούστου 2022.
Ο κανονισμός ενισχύει περαιτέρω τη χρήση της διαμεσολάβησης και εναλλακτικών διαδικασιών επίλυσης διαφορών — βλ. άρθρο 25, αιτιολογική σκέψη 43.